“แม่ของผมจะกลับมาวันนี้ เธอจะต้องมารับผมที่หน้าโรงเรียน พวกเรากลับบ้านด้วยกันได้ไหมครับ”
“แม่ของนายกลับมาก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันจะกลับบ้าน!” ฉันใช้ศีรษะของตัวเองกระแทกเขาด้วยความโกรธ เสียงดังหวึ่งเข้ามาในหู แต่เขาก็ยังจับฉันแน่นเหมือนเดิม
“เจ็บจัง” เขาร้องไห้ขณะพูด
นักเรียนผู้หญิงคนนั้นที่อยู่เยื้องตรงข้ามมองฉันอยู่ตลอดเวลา ฉันมองสายตาของเธอออก เธอคิดว่าการรังแกเสี่ยวไป๋เป็เื่ที่ไม่ถูกต้องอย่างมาก ฉันเดาว่าเธออยากจะยกมือฟ้องนางแม่มด ว่าฉันทำเื่อะไรให้เสี่ยวไป๋ร้องไห้ไม่หยุด จนสุดท้ายก็หมดหนทาง ฉันจึงได้แต่ฝืนพยักหน้าตกลง
“โอเค แค่ครั้งเดียวนะ” ฉันคิดว่าถ้าหากไม่กลับไปกับเขา เขาจะต้องกวนใจฉันต่อไปแน่นอน จากนั้นอีกไม่นานฉันก็จะเป็โรคประสาทอ่อนเพลียเหมือนกับแม่ของฉัน
แต่ฉันกำลังคิดอีกว่าตอนเลิกเรียนคนเยอะแยะขนาดนั้น ไม่แน่ฉันอาจจะถีบเขาลงไปในคูน้ำแล้วรีบวิ่งหนีไปเลยก็เป็ได้
ใครจะรู้ว่าบ้านของเสี่ยวไป๋จะเลี้ยงอะไร อาจจะมีจระเข้ งูเหลือม ไดโนเสาร์ ปลาปิรันยาแห่งอเมซอน ดังนั้นเขาถึงไม่ชอบกลับบ้านขนาดนี้ ถึงอยากให้ฉันกลับไปกับเขา
-------------------------
ตอนเลิกเรียน แม่ของเสี่ยวไป๋แต่งตัวทันสมัย เธอใส่รองเท้าส้นสูงมาก ถ้าล้มลงมาคงแย่น่าดูทีเดียว แถมยังใส่กระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋มองเห็นกางเกงในเดินมารับเสี่ยวไป๋อีก
แม่ของเสี่ยวไป๋ทาปากสีแดงสด พูดกับฉันว่า “เธอจะต้องเป็หัวหน้าห้องแน่เลยใช่ไหม เสี่ยวตงอยู่ที่บ้านชอบพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ”
“ผมชื่อปานฉางเฟิงครับ” ฉันเดาว่า เสี่ยวไป๋จะต้องพูดนินทาฉันแน่นอน
วันนี้แม่ของเสี่ยวไป๋จูงมือของเสี่ยวไป๋ข้างหนึ่ง และจูงมือฉันข้างหนึ่งกลับไปบ้านของพวกเขา ฉันโตมาขนาดนี้แล้ว อันที่จริงไม่ชอบเล่นเกมจับมืออะไรแบบนี้ เวลาที่ใครเห็นจะรู้สึกอายมาก แต่มือของแม่ของเสี่ยวไป๋นุ่มมากจริงๆ เวลาลูบััให้ความสบายเป็อย่างมาก ดังนั้นฉันโดนจูงมือจนลืมชักมือกลับ
เดินเข้าไปในหมู่บ้านใช้ระยะทางประมาณสิบนาที ฉันเดินเข้าไปในบ้านของเสี่ยวไป๋ บ้านของเสี่ยวไป๋มีเงินมากตอนที่ฉันเห็นบ้านหลัง ‘ใหญ่’ ของพวกเขา ฉันนิ่งเหม่อไปทั้งตัว
พระเ้า บ้านหลังนี้อย่างน้อยก็ใหญ่ประมาณหนึ่งไร่เพาะปลูกของพ่อฉัน ภายในก็สวยงามสะอาดสะอ้านมาก เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดหากไม่ใช่สีครีมก็เป็สีขาว เทียบกับสีดินเทาของบ้านฉันต่างกันเหมือนโลกสองใบ
ฉันนั่งอยู่ในห้องรับแขก แม่ของเสี่ยวไป๋รีบเปิดแอร์ทันที แล้วหยิบโค้กให้ฉันหนึ่งกระป๋อง
“อยากกินขนมไหม ที่นี่มีขนมข้าวโพดอบกรอบ ขนมปังกรอบ เส้นปลาหมึกแห้ง...”
เธอยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน ในมือถือขนมเยอะแยะที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตนี้
ว้าวๆๆ เหมือนอยู่ในวิมานก็ไม่ปาน จะเป็ลมๆ ฉันมีความสุขแทบจะเป็ลมแล้ว
ทว่าเสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบแม่ของเขาเท่าไร ตอนที่ฉันถูกแม่ของเขาพูดคุยอย่างสนุกสนาน เขานั่งดูการ์ตูนอยู่ข้างๆ อย่างเรียบร้อย ไม่พูดกับพวกเราเลยสักนิด
ฉันนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆ เพลิดเพลินไปกับความพึงพอใจที่ยอดเยี่ยมอยู่ในโซฟา ทันใดนั้นฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรวางอยู่ระหว่างต้นขาของฉัน พอลองสังเกตดู แม่ง สองมือของแม่ของเสี่ยวไป๋กำลังลูบไล้ต้นขาของฉัน
“อ๊ะ!” ฉันใ ในหัวเริ่มเกิดภาพทำไมเสี่ยวไป๋ถึงไม่อยากกลับบ้านขึ้นมาทีละฉาก
“เป็อะไรจ๊ะ” แม่ของเสี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อยพลางถามอย่างเป็มิตร แต่มือของเธอยังไม่หยุดลูบคลำฉันอีก
ฉันขึงตาโตมาก ชี้ไปที่มือของเธอ
“ผิวของเสี่ยวเฟิงลื่นดีจริงๆ อยากจะกัดสักคำ” แม่ของเสี่ยวไป๋พูดยิ้มแบบนี้
ฉันรู้สึกเย็นไปทั้งตัว รีบเอ่ยว่า “ฟ้าใกล้มืดแล้ว ผมต้องกลับบ้านแล้วครับ ไม่อย่างนั้นพ่อของผมจะด่า”
ตอนที่ฉันลุกขึ้น แม่ของเสี่ยวไป๋ดึงฉันกลับไปที่โซฟาอีกครั้ง
“ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่กินข้าวก่อนเถอะ เธอชอบกินอะไร ฉันจะซื้อให้เธอกินเอง ฉันเนี่ยนะ ปกติจะทำงานในเมืองหนึ่งสัปดาห์จะกลับมาที่นี่ดูเสี่ยวตงสองสามวัน วันนี้กว่าเขาจะเชิญเธอมาที่บ้านได้ พวกเราอย่าทำให้เสี่ยวตงเสียใจดีไหมจ๊ะ”
ฉันเย็นหลังเป็พักๆ รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่ากลัวยิ่งกว่าแม่มดในโรงเรียนเสียอีก
ฉันมองเสี่ยวไป๋อีกที เสี่ยวไป๋รีบย้ายสายตาออกจากตัวของฉัน ฉันคิดว่าฉันน่าจะรู้แล้วว่าเกิดเื่อะไรขึ้น แม่ของเสี่ยวไป๋เป็หมาป่าจอมลามกสุดๆ เสี่ยวไป๋เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของแม่ที่มีต่อเขา ดังนั้นถึงหลอกฉันมาที่บ้านเพื่อให้แม่ของเขากิน
พระเ้า...
ฉันต้องรีบหนีไปโดยเร็ว...
782
