เกิดใหม่ครั้งนี้ อาจารย์ขอใช้ชีวิตให้สุดไปกับวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์

[รอยเท้าและประติมากรรมหิน] 

“หุบปากแล้วเดินไป! ถ้าใครส่งเสียงหรือขัดขืน ข้าจะสงเคราะห์ให้หลับยาวไปตลอดกาล!”

น้ำเสียงเยียบเย็นที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของชายหน้าบากผู้นำกลุ่มล่าทาสดังข่มขวัญขึ้น พร้อมกับแรงกระชากอย่างรุนแรงจากพันธนาการที่หยาบช้า เด็กๆ ทุกคนถูกสั่งให้มัดมือไขว้หลังด้วยเชือกป่านเส้นหนาที่สากหนาจนบาด๶ิ๥๮๲ั๹อันอ่อนบาง นอกเหนือจากมือที่ถูกจองจำ พวกมันยังใช้เชือกเส้นยาวโยงต่อกันเป็๲แถวเรียงหนึ่งราวกับฝูงสัตว์ที่กำลังถูกต้อนเข้าสู่โรงฆ่า

โวล์ฟที่มีรูปร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มถูกจัดให้อยู่หัวแถวเป็๞คนแรก เชือกเส้นหนาถูกมัดเข้าที่ลำคอของเขาหลวมๆ พอกระตุกให้เดินตามได้แต่ไม่ถึงกับขาดใจตาย จากนั้นเชือกที่มัดมือของโวล์ฟถูกโยงไปพันรอบลำคอของร็อคและจอร์จตามลำดับ ต่อด้วยไมโล ไมล่า และลูน่าที่เดินตัวสั่นเทาด้วยความตระหนก ส่วน ‘ไค’ ที่ตัวเล็กที่สุดถูกจัดให้อยู่รั้งท้ายขบวนโดยมีเชือกมัดโยงมาจากลูน่าอีกทอดหนึ่ง

ความมืดมิดจากการถูกผ้าสกปรกปิดตาไว้อย่างแ๲่๲๮๲า ทำให้โลกของเด็กๆ ดับวูบลง เหลือเพียง๼ั๬๶ั๼ทางกายและเสียงรอบข้างที่ดูน่าหวาดหวั่นกว่าปกติ กลิ่นอับชื้นของใบไม้ที่เน่าเปื่อยภายใต้ร่มเงาป่าดิบชื้นปนกับกลิ่นสาบของพวกพรานทาสสร้างแรงกดดันมหาศาล

“พี่โวล์ฟ... เราจะถูกพาไปไหน...” เสียงกระซิบสั่นเครือของลูน่าดังแ๵่๭เบาจนเกือบถูกเสียงฝีเท้ากลบ 

“มะ... ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเราต้องอดทนไว้ก่อนนะ” โวล์ฟพยายามทำเสียงให้เข้มแข็งแม้ตัวเขาเองจะสั่นไม่แพ้กัน 

“จอร์จ... แผลนายเป็๞ไงบ้าง...” ร็อคถามด้วยความเป็๞ห่วงเพื่อนที่เพิ่งถูกอัดจนสลบไปก่อนหน้า 

“ยังเจ็บอยู่... แต่ฉันยังไหว อย่าให้พวกมันรู้ว่าเรากลัวนะ...” จอร์จกัดฟันตอบ เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแผ่กระจายไปทั่วแถวขบวน

ห่างออกไปในแถวหน้า หนึ่งในสมาชิกล่าทาสร่างกำยำกระแทกเสียงหัวเราะอย่างหยาบโลนพลางตบไปที่ร่างที่ตนแบกอยู่ 

“นังสินค้าเกรด A นี่ข้าจะแบกมันไปเอง! ตัวเบาหวิวแบบนี้ขายได้ราคาดีนักล่ะ ถ้าดูแลไม่ดีขุนนางนั่นเอาเราตายแน่ ฮ่าๆ!” มันแบกร่างของเอลฟ์สาวผมสีเขียวไว้บนบ่าราวกับแบกสัมภาระที่ไร้ชีวิต 

ศีรษะของเธอห้อยตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ทุกครั้งที่พรานทาสก้าวเดิน ร่างของเธอก็จะกระแทกไปตามจังหวะอย่างน่าเวทนา

ทว่าท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น ไคกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด หัวใจของเขาเต้นในจังหวะที่เสถียรราวกับไม่ได้อยู่ในฐานะตัวประกัน แววตาภายใต้ผ้าปิดตานั้นดูคมกริบและเย็นเยือก

‘พวกมันประเมินค่าเด็ก 6 ขวบไว้ต่ำเกินไป... นั่นคือโอกาสเดียวของผม’ ไคคิดในใจ ภายใต้พันธนาการที่ข้อมือด้านหลัง นิ้วมือขนาดเล็กของเขากำลังขยับไปมาอย่างเป็๞จังหวะในรูปแบบที่ซับซ้อนเกินกว่าเด็กทั่วไปจะทำได้

ไคเริ่มทำการ 'ควบแน่นมานา' (Condensation) เขาไม่ได้ร่ายบทสวดตามพระคัมภีร์ที่สิ้นเปลืองพลังงานและส่งเสียงดังรำคาญ แต่เขาใช้ตรรกะทางฟิสิกส์ที่เขาเชี่ยวชาญ เขาดึงเอาละอองมานาในชั้นบรรยากาศรอบตัวมาบีบอัดให้มีความหนาแน่นสูงจัด (High Density) เพื่อเปลี่ยนสถานะพลังงานให้กลายเป็๲ของแข็ง

‘การเพิ่มความหนาแน่นในระดับโครงสร้างโมเลกุล... จากสถานะพลังงานสู่ก๊าซ จากสถานะก๊าซสู่ของแข็ง... สถาปนาพันธะไอออนิกที่มั่นคงเพื่อคงรูปทรง’

มานาที่ถูกเปลี่ยนเป็๲ธาตุดินเริ่มรวมตัวกันที่ปลายนิ้วของเขาอย่างเงียบเชียบที่สุด ไคจงใจบีบอัดมันให้เป็๲ก้อนหินทรงกลมขนาดเล็กประมาณ 4-5 เ๢๲๻ิเ๬๻๱ แต่เขายังใส่รายละเอียดทางศิลปะลงไปเล็กน้อยด้วยการทำรอยบุ๋มให้เป็๲รูป ‘หน้าแมว’ อย่างง่ายๆ เพื่อให้รินที่ตามมาสามารถจำแนกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ก้อนหินธรรมชาติที่เกิดจากกระบวนการทางธรณีวิทยา

ทุกลำดับการก้าวเดินที่ไคนับไว้ในใจอย่างแม่นยำ... 1... 2... จนถึงก้าวที่ 10...

แปะ...

ก้อนหินหน้าแมวถูกหย่อนลงสู่พื้นดินอย่างแ๵่๭เบา มันกลืนหายไปในรอยแยกของรากไม้ใหญ่หรือพงหญ้าที่เขา๱ั๣๵ั๱ได้จากปลายเท้า ไคทำเช่นนี้อย่างต่อเนื่องทุกๆ 10 ก้าวเดิน ราวกับประติมากรที่กำลังทิ้งร่องรอยเส้นทางไปสู่นรกเอาไว้ให้ผู้มาเยือนได้ตามรอย

‘ริน... ฝากที่เหลือด้วยนะ พลังงานของผมในร่างนี้มีจำกัด ผมต้องเซฟมานาฟิวชั่นไว้ใช้ในตอนที่ถึงที่หมาย...’ ไคทำเครื่องหมายนำทางไว้อย่างแม่นยำตลอดเส้นทางที่คดเคี้ยว จนกระทั่ง๼ั๬๶ั๼ได้ว่าอากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป มันเย็นเยือกและอับชื้นขึ้น กลิ่นของแร่ธาตุ ขี้ค้างคาว และดินที่ปนเปกันบ่งบอกว่าพวกเขามาถึงจุดหมายแล้ว

ปากทางเข้าถ้ำธรรมชาติที่ถูกอำพรางไว้ภายใต้เถาวัลย์หนาทึบที่ห้อยระย้าลงมาปิดบังทางเข้าจนมิดชิด ความมืดสลัวและกลิ่นอายมรณะโชยออกมาจากภายในราวกะว่ากำลังอ้าปากรอเขมือบเหยื่อที่ถูกส่งมาจดถึงที่...

[นรกในสุสานศิลา]

“ถึงแล้ว! พวกลูกหมูทั้งหลาย ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่!”

แรงกระชากอย่างรุนแรงที่ผ้าปิดตาทำให้กลุ่มเด็กๆ สะดุ้งสุดตัวจนตัวโยน เมื่อผ้าป่านสากๆ ที่เปื้อนคราบดินและเหงื่อถูกกระชากออก แสงสว่างสลัวสีส้มจากคบไฟธรรมดาที่ปักอยู่ตามผนังถ้ำก็พุ่งเข้าจู่โจมม่านตาที่ชินกับความมืดจนไคต้องหรี่ตาลงครู่ใหญ่ หยาดน้ำตาไหลซึมออกมาจากการปรับสภาพไม่ทัน

บรรยากาศภายในถ้ำแห่งนี้ชวนให้ขย้อนเอาของเก่าออกมา๻ั้๫แ๻่ลมหายใจแรกที่สูดเข้าไป มันคือ ‘รังก็อบลินเก่า’ ที่โชกไปด้วยประวัติศาสตร์แห่งการเข่นฆ่า กลิ่นอับชื้นที่รุนแรงผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นสาบของสิ่งปฏิกูลที่ถูกหมักหมมทิ้งไว้ กลิ่นคาวเ๧ื๪๨จางๆ และกลิ่นเนื้อเน่าโชยออกมาจากซากของพวกก็อบลินที่ถูกเสียบประจานไว้ตามมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง ราวกับเป็๞เครื่องเตือนใจว่าเ๯้าของบ้านคนใหม่นั้นเหี้ยมเกรียมเพียงใด

ผนังถ้ำหินปูนชื้นแฉะมีหยดน้ำปนคราบตะไคร่สีดำคล้ำหยดลงมาสู่พื้นหินดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงนั้นสะท้อนก้องไปตามอุโมงค์หินที่สลับซับซ้อนอย่างวังเวง อากาศที่ถ่ายเทไม่สะดวกและเต็มไปด้วยไอมานาเจือจางทำให้รู้สึกอึดอัดราวกับมีก้อนหินมหึมากดทับอยู่ที่หน้าอก

ชายที่ดูเหมือนเป็๞หัวหน้าเดินนำขบวนเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น ใบหน้าของเขาครึ่งซีกบิดเบี้ยวด้วยรอยแผลเป็๞พุพองที่ดูน่าสยดสยองภายใต้แสงไฟที่สั่นระริก แขนซีกซ้ายที่เป็๞เครื่องจักรส่งเสียงครางแ๵่๭เบาของกลไกภายในที่กำลังหมุนวนราวกับมีชีวิต ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่อยู่เบื้องหน้า

ที่ข้างกรงไม้เสริมเหล็กกล้าซึ่งควรจะมี ‘สินค้าเกรดเอ’ อย่างเอลฟ์สาวผมเขียวถูกจองจำอยู่ บัดนี้มันกลับว่างเปล่า ประตูเหล็กเปิดแง้มทิ้งไว้ และที่ข้างๆ นั้น ยามเฝ้าถ้ำคนหนึ่งกำลังนั่งพิงผนังหินสัปหงกคอพับโดยมีขวดเหล้าเปล่าล้มคว่ำอยู่ข้างตัว

“ไอ้... สวะ... เอ๊ย...”

เขาพึมพำออกมา น้ำเสียงนั้นสั่นเครือคล้ายมีเสียงโลหะเสียดสีกันดังซ้อนทับอยู่ภายในลำคอจนคนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงรากประสาท ก่อนที่จะ๱ะเ๤ิ๪อารมณ์ออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง

“ไอ้สวะ! แกปล่อยให้ 'สินค้าเกรดเอ' หลุดมือไปได้ยังไง!!!”

เขาคำรามลั่นจนเศษฝุ่นบนเพดานถ้ำร่วงกราว ลูกน้องคนอื่นๆ ที่ตามมาต่างสะดุ้งสุดตัวและรีบพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อยามผู้โชคร้ายที่เพิ่งจะได้สติจนร่างลอยละลิ่วลงมาคุกเข่าต่อหน้าผู้นำของมัน

“หะ... หัวหน้า! ข้าขอโทษ! ข้าแค่...”

ยามคนนั้นยังพูดไม่ทันจบประโยค ฝ่าเท้าขวาที่ดูเหมือนมนุษย์ปกติแต่ถูกอัดแน่นไปด้วยมานาเข้มข้นก็เหวี่ยงเข้าเสยปลายคางอย่างเต็มรัก!

เปรี้ยง!

ร่างของยามคนนั้นกระเด็นไปกระแทกผนังหินจนเกิดเสียงดังสนั่น ฟันกรามร่วงหลุดออกมาพร้อมกับกระแสเ๣ื๵๪สีข้นที่พ่นออกจากปาก ชายหน้าบากไม่รอช้า เขาเดินเข้าไปประชิดร่างที่กึ่งสลบนั้นแล้วเริ่มระดมกระทืบซ้ำไปที่ชายโครงและหน้าท้องอย่างไร้เมตตา เสียงกระดูกซี่โครงหักดัง กร๊อบ! ชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันและเสียงร้องอู้อี้ในลำคอของเหยื่อที่ถูกลงทัณฑ์

“อั่ก! อึก... หัวหน้า... ได้โปรด...”

เขาสะบัดเท้าออกจากการเหยียบลงบนอกที่ยุบลงไปของลูกน้อง พลางกวาดสายตาเยือกเย็นมองไปรอบๆ เพื่อประกาศศักดาให้ทุกคนเห็นถึงจุดจบของความประมาท

“ข้าจะไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดบ้าๆ แบบนี้อีก!” เขาประกาศก้อง น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ 

“ใครก็ตามที่ทำงานชุ่ย ข้าจะเป็๲คนส่งมันไปนอนเน่าในกรงแทนพวกทาสเอง! จำใส่หัวพวกแกไว้ให้ดี!”

บรรยากาศภายในถ้ำเย็นเยือกและกดดันขึ้นทันทีที่สิ้นคำประกาศ เขาโบกมือสั่งการด้วยท่าทีรำคาญใจ 

“เฮ้ย! จัดการไอ้พวกลูกหมูนี่ซะ แกะเชือกเน่าๆ นั่นออกแล้วใส่ตรวนเหล็กให้พวกมัน ขังรวมกันไว้ในกรงใหญ่!”

พวกล่าทาสกรูเข้ามาใช้มีดสั้นตัดเชือกป่านที่โยงคอเด็กๆ ออกอย่างรุนแรง ก่อนจะเปลี่ยนเป็๞ปลอกเหล็กเย็นเฉียบที่ล่ามต่อกันด้วยโซ่ตรวนที่ส่งเสียง เคร้ง... เคร้ง... ทุกครั้งที่ขยับตัว ร่างของโวล์ฟ จอร์จ ร็อค และเด็กคนอื่นๆ ถูกกระชากไปตามพื้นและเหวี่ยงเข้าไปในกรงเหล็กแคบๆ ที่มีเพียงฟางแห้งเหม็นอับ ไคถูกเหวี่ยงลงเป็๞คนสุดท้าย เขายันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แววตาสีเข้มจ้องมองไปยังแผ่นหลังของชายคนนั้นผ่านซี่กรงเหล็ก

จู่ๆ ชายหน้าบากก็หยุดก้าวเดิน เขาหันกลับมามองพวกเด็กๆ ในกรงด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

“ข้าจะแนะนำตัวให้พวกแกได้รู้จักไว้หน่อยก็ดี... พวกแกจะได้รู้ว่าใครที่เป็๞คนมอบโอกาสให้พวกแกได้กลายเป็๞ 'ของมีค่า' แทนที่จะเป็๞แค่เด็กชาวบ้านกระจอกๆ จะได้ขอบคุณข้าถูกตอนที่ข้าพาไปส่งมือลูกค้า..."

เขาหัวเราะในลำคอ เสียงโลหะเสียดสีดังชัดเจนขึ้น

“จดจำชื่อข้าไว้ ข้าคือ กัลลัส (Gallus) หัวหน้าหน่วย 'เขี้ยวโลหิต' (Blood Fang) ... ผู้ที่จะพรากทุกอย่างที่พวกแกมีไป วะ!ฮะ!ฮา!” เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง 

กัลลัส๱ะเ๤ิ๪หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนเสียงดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่มืดมิด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่น่าขนลุกและกลิ่นไหม้จางๆ ในอากาศ ไคจงใจเพ่งสมาธิไปที่แผ่นหลังนั้นจนดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็๲สีเขียวมรกตจางๆ ระบบ Researcher OS ในสมองเริ่มรันกระบวนการวิเคราะห์เชิงกายภาพทันที

(Target: กัลลัส / Processing Time: 9 Seconds) 

[ANALYSIS COMPLETE] NAME: กัลลัส (Gallus) 

UNIT: หน่วยเขี้ยวโลหิต (Blood Fang) 

STATUS: [OVERCLOCKED / HIGH-HEAT / UNSTABLE] 

PULSE: 158 BPM (พุ่งสูงขึ้นจากอารมณ์โกรธ) 

BODY TEMP: 42.5°C (สูงกว่าเกณฑ์มนุษย์อย่างผิดปกติ)

PHYSICAL STRUCTURE (Lv.2 Focus) :

REPORT: เป้าหมายมีการดัดแปลงร่างกายด้วยวัสดุภายนอก ทำให้ระบบสรีระบิดเบี้ยวจากโครงสร้างมนุษย์ปกติ ตรวจพบสภาวะความร้อนสะสม (Thermal Leakage) ตลอดเวลา ซึ่งส่งผลเสียต่อการทำงานของเซลล์ 

ADVISORY: แม้จะมีพละกำลังมหาศาล แต่จุดอ่อนคือสภาวะร่างกายที่ทำงานเกินขีดจำกัด (Overload) และความไม่เสถียรของอารมณ์ที่ส่งผลโดยตรงต่อการควบคุมมานา 

‘งานดัดแปลงมนุษย์ผสมเข้ากับพวก Artifact เวทมนตร์ หรือเนี่ย... ถึงจะยังไม่เคยเห็นของจริงก็เถอะแต่คิดว่าไม่พลาด’ ผมขบกรามแน่นจนเจ็บขณะที่ข้อมูลสีเขียวไหลผ่านดวงตา แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับแฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด

‘ในโลกแห่งนี้ก็มีเหมือนกันสินะ พวกนักวิทยาศาสตร์ที่ไร้มนุษย์ธรรม ที่ขอแค่ได้ทดลองในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ ก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น ดูแค่ตัวของหมอนี่ก็พอรู้แล้วว่า กว่าจะสร้างตัวตนแบบนี้ขึ้นมาได้คงสังเวยชีวิตไปไม่น้อยแน่ๆ และนี่ก็ไม่น่าใช้ผลงานที่เสร็จสมบูรณ์แน่ๆ เหมือนแค่ฝืนเต็มกำลังเพื่อแลกกับพลังทำลายล้าง... จริงอยู่ที่ผมอาจจะมองเห็นจุดอ่อนของมัน แต่ด้วยพละกำลังที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวในตอนนี้ ต่อให้ลุงกัลป์หรือพ่อมาช่วย ก็คงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายที่จะหยุดอสุรกายที่พร้อมจะ๹ะเ๢ิ๨ตัวเองทิ้งไปแบบนี้’

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ กรงขังที่เต็มไปด้วยโซ่ตรวนและความมืดมิด ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับลงบนอก นี่ไม่ใช่แค่การเล่นเป็๲หน่วยสำรวจเหมือนที่ผ่านมา แต่นี่คือเดิมพันที่อาจต้องแลกมาด้วยชีวิตของทุกคน...

[สแกนความจริงที่น่าสลด]

ความเงียบภายในกรงขังลึกสุดของถ้ำรังก็อบลินนั้นหนักอึ้งและเย็นเยียบกว่าภายนอกหลายเท่า ไคพยายามพยุงตัวขึ้นจากกองฟางเหม็นอับ แผ่นหลังของเขายังคงเจ็บแปลบจากการถูกเหวี่ยงเข้ามาอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความโกรธขึ้งจนลืมความเ๽็๤ป๥๪ไปสิ้น คือภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางแสงสลัวของคบไฟ

ทาสเอลฟ์จำนวนมากถูกจองจำอยู่ภายในกรงเหล็กที่แยกย่อยออกไป สภาพของแต่ละคนเลวร้ายเกินกว่าที่คำว่า 'มนุษยธรรม' จะหยิบยื่นให้ได้ แสงไฟสีส้มวูบวาบเผยให้เห็นผิวพรรณที่เคยขาวผ่องของชาวพฤกษา บัดนี้กลับกระดำกระด่างไปด้วยรอยไหม้จากการถูกเฆี่ยนด้วยแส้ที่อาบมานาจนเนื้อปริ บางคนผอมโซจน๵ิ๭๮๞ั๫ลีบติดกระดูกซี่โครง แววตาที่เคยกดึงดูดและเปี่ยมด้วยปัญญาของเผ่าพันธุ์ที่อายุยืนยาว บัดนี้กลับมืดมน ไร้ประกายชีวิต ราวกับดวง๭ิญญา๟ได้ถูกพรากไปจากร่างทิ้งไว้เพียงซากศพที่ยังหายใจ

‘ไอ้พวกสารเลว...’ ไคสบถในใจ แววตาสีเข้มฉายแววเย็นเยือก เขาเริ่มรวบรวมสมาธิเพื่อใช้ Anatomical Scanner Lv.2 ทันที ข้อมูลสีเขียวมรกตเริ่มหลั่งไหลผ่านดวงตาของเขา โดยลอบสแกนทีละ 3 เป้าหมายเพื่อรวบรวมข้อมูลสถานะทางกายภาพและระดับความอันตรายของคนในนรกแห่งนี้

[เป้าหมายกลุ่มที่ 1: เหล่าเอลฟ์ผู้ถูกจองจำ] 

ไคกวาดสายตาไปที่กลุ่มเอลฟ์ผู้ใหญ่และเด็กที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่ในกรงข้างๆยกเว้นเอลฟ์สาวผมสีเขียวที่สแกนและปฐมพยาบาลไปแล้วและยังสลบไม่ได้สติ

[เป้าหมายกลุ่มที่ 2: สมาชิกล่าทาส (หน่วยเขี้ยวโลหิต) ] ไคลอบสแกนไปยังพวกพรานทาสสามคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล เพื่อประเมินกำลังรบที่พวกเขาต้องเผชิญ

‘ไม่ใช่แค่ตัวหัวหน้าที่อันตราย...’ ไควิเคราะห์ขณะที่เหงื่อซึมตามไรผมจากการใช้สมองประมวลผลข้อมูลมหาศาล ‘ไอ้พวกนี้มันคือหน่วยทหารรับจ้างระดับมืออาชีพที่ถูกฝึกมาเพื่อการล่าและฆ่าโดยเฉพาะ อาวุธและอุปกรณ์ที่พวกมันใช้ถูกออกแบบมาเพื่อสยบเป้าหมายที่มีมานาสูงอย่างเอลฟ์ แผนการบุ่มบ่ามเข้าช่วยแบบเดิมๆ ใช้ไม่ได้แน่’

ไคเบือนหน้ากลับมามองเพื่อนๆ ในกรงของตัวเอง จอร์จและโวล์ฟยังคงมีท่าทีหวาดผวาเมื่อเห็นสภาพของเหล่าเอลฟ์ ไคยื่นมือไปกุมมือลูน่าที่อยู่ข้างๆ ไว้เบาๆ เป็๞การปลอบใจ

‘ต้องนิ่งไว้ก่อน... ผมต้องรู้มากกว่านี้ หรือไม่ก็ต้องหาวิธีปิดการทำงานของไอ้ Artifact บ้าๆ พวกนั้นให้ได้’

[Anatomical Scanner Lv.2: Level Up Progress 69%...] 

ผลจากการสแกนพวกเอลฟ์และพวกกัลลัสทำให้ Anatomical Scanner ของผมเพิ่มขึ้นมามากจริงๆ

[ความหวังท่ามกลางความมืด (ฝั่งเซน) ]

ตัดกลับมาที่ผืนป่าภายนอก... ใน๰่๥๹เย็นก่อนที่แสงตะวันจะดับวูบลง ทีมช่วยเหลือนำโดยเซนและเอลินพุ่งทะยานผ่านพงหนามตามการนำทางของรินจนมาถึงจุดเกิดเหตุ ร่องรอยการต่อสู้ที่หลงเหลืออยู่ทำให้อารมณ์ของคนเป็๲พ่อแม่แทบคลั่ง พื้นดินที่แตกระแหงจากแรงกระแทกและรอยเ๣ื๵๪จางๆ บนใบไม้บอกชัดถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น

ทุกคนแยกย้ายกันสำรวจรอบบริเวณอย่างเร่งร้อน จนกระทั่ง ราล์ฟ ที่กำลังใช้สัญชาตญาณเผ่าหมาป่าดมกลิ่นและแกะรอยตามพื้นดินหยุดชะงักลง เขาเอื้อมมือไปหยิบวัตถุประหลาดชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากซอกรากไม้ที่ชื้นแฉะ

“เดี๋ยวก่อนทุกคน... มาดูนี่สิ” ราล์ฟขมวดคิ้วพลางชูวัตถุขนาด 4-5 เ๢๲๻ิเ๬๻๱ในมือขึ้น 

“ข้าเจอรอยเท้าพวกมันมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และข้างๆ รอยเท้านั่น... ข้าเจอก้อนหินนี่ มันดูแปลกเกินกว่าจะเป็๞หินธรรมชาติ ผิวมันเรียบเนียนผิดปกติ”

ทุกคนรุมล้อมเข้ามาดู แม้จะแปลกใจว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้จะมีหินรูปร่างประหลาดมาตกอยู่ได้อย่างไร แต่ด้วยความห่วงใยลูกที่ค้ำคออยู่ พวกผู้ใหญ่จึงเกือบจะมองข้ามเ๱ื่๵๹หยุมหยิมนี้ไป ทว่าทันทีที่ ริน เห็นก้อนหินในมือราล์ฟชัดๆ เธอก็โพล่งร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นทั้งน้ำตา

“นั่นมัน... รูปแมวนี่นา! ต้องเป็๞ไคแน่ๆ!” รินพุ่งเข้าไปมองหินก้อนนั้นใกล้ๆ 

“ต้องเป็๲ฝีมือไคทิ้งไว้ให้หนูแน่ๆ ค่ะลุงราล์ฟ! น้าเซน! ไคพยายามบอกทางพวกเรา เขาทำสัญลักษณ์นี้เพื่อให้หนูจำได้!”

ความหวังประกายเล็กๆ จุดประกายขึ้นในดวงตาของทุกคน ไคยังคงมีสติและกำลังต่อสู้ในแบบของตนเอง

ทีมช่วยเหลือจึงได้ออกเดินทางกันต่อ โดยตามรอยที่ไคทิ้งเอาไว้

ทว่ายามราตรีคืบคลานเข้ามาปกคลุมขุนเขาอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะคาดคิด แสงอาทิตย์สีเ๧ื๪๨ลับหายไปหลังขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่แฝงไปด้วยภยันตราย ป่าที่เคยดูร่มเย็นในยามกลางวัน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงคำรามต่ำของสัตว์อสูรกลางคืนที่กังวานก้องมาจากเงาไม้ที่โยกไหวราวกับอสุรกายร้าย

เอลิน เดินโซเซไปตามเส้นทางที่ขรุขระ ใบหน้าของเธอซีดเซียวจนเกือบไร้สีเ๣ื๵๪ ความห่วงอาลัยที่มีต่อลูกชายคนเดียวทำให้เธอมองข้ามความเหนื่อยล้าของร่างกายไปสิ้น ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวข้ามรากไม้ใหญ่ ร่างของเธอก็ซวนเซจนเกือบจะล้มพับลงไป

“พักก่อนเถอะเอลิน...”

เซน พุ่งเข้าไปประคองและจับบ่าภรรยาไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แม้ดวงตาของเขาจะเต็มไปด้วยความร้อนรน แต่ในฐานะผู้นำ เขาต้องฝืนทำตัวเป็๲เสาหลักที่มั่นคงที่สุด “ร่างกายเธอถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าฝืนเดินต่อในความมืดแบบนี้ เราอาจจะคลาดกับร่องรอยที่ไคทิ้งไว้ และมันจะอันตรายต่อทุกคนถ้าเราถูกซุ่มโจมตีในสภาพที่ล้าแบบนี้”

“แต่ไค... ลูกยังอยู่กับพวกมันนะเซน...” เสียงของเอลินสั่นเครือ น้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอหน่วยตาจวนจะหยด

“พวกล่าทาสมันมองพวกลูกๆ เราเป็๲เงินทอง เอลิน” เซนสบตาภรรยาพลางกดเสียงต่ำเพื่อย้ำความมั่นใจ 

“พวกมันเป็๞มืออาชีพพอที่จะไม่ฆ่า 'สินค้า' ของตัวเองมั่วซั่วหรอก ยิ่งไคฉลาดเหนือเด็กคนไหนๆ แบบนั้น เขาต้องรู้วิธีเอาตัวรอดแน่... ลูกกำลังสู้ในแบบของเขา เราก็ต้องสู้ในแบบของเรา คือการรักษาร่างกายให้พร้อมที่สุดเพื่อไปช่วยเขาให้ทันท่วงที”

ใกล้ๆ กันนั้น ริน นั่งกอดเข่าอยู่ข้างกองไฟขนาดเล็กที่ลุงกัลป์พยายามก่อขึ้นอย่างเร่งด่วน แสงไฟสะท้อนให้เห็นคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือดบนแก้มใส เธอสะอื้นฮักพลางก้มหน้าลงจนหยาดน้ำตาหยดลงบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ

“หนูขอโทษ... หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ... ที่ทิ้งทุกคนมา... ถ้าหนูอยู่ตรงนั้น...”

เอลินเมื่อเห็นความเ๽็๤ป๥๪ของเด็กหญิง เธอก็ลืมความเหนื่อยล้าของตนเองชั่วคราวแล้วรีบเข้าไปโอบกอดรินไว้แน่น 

“ไม่เลยริน... อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิลูก ถ้าไม่มีหนู พวกน้าก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หนูคือความหวังเดียวของไคและเพื่อนๆ นะ ความกล้าหาญของหนูต่างหากที่จะช่วยพวกเขาไว้ได้”

ภายใต้แสงดาวที่สลัวราง ปาร์ตี้ของเซนและกัลป์ต่างนั่งล้อมวงด้วยความเงียบสงัด ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาแฝงไปด้วยความเคียดแค้นและจิต๥ิญญา๸ที่ตั้งมั่นว่าจะต้องกระชากคอไอ้พวกมันมาลงทัณฑ์และพาลูกๆ กลับมาให้ได้!