การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        สีหน้าของนางทำให้เหยียนหลิ่งอวี๋มีความสุขอย่างออกหน้าออกตาละม้ายกับคิดเรื่องน่าขันในอดีตขึ้นมาได้ผ่านไปชั่วครู่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะปล่อยต้วนชิงหมิงไปหมุนตัวทำท่าเดินจากไป... พริบตาเดียวก็หมุนตัวกลับมามองนางอีกรอบจนชุดขาวที่สวมอยู่สะบัดในอากาศงดงาม อีกฝ่ายที่กำลังจะรู้สึกผ่อนคลายกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีกครา“ท่าน” นางเอ่ยเมื่อเห็นเขาหมุนตัวกลับมาทว่าเขาเพียงหัวเราะอย่างเปิดเผย “ต้วนชิงหมิงดีที่เจ้ายังรู้ตัว!” อันที่จริง นางไม่อยากจะปรับตัวทำตามแต่ปัญหาคือนางจะกล้าหรือ?

        ต้วนชิงหมิงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา...“ท่าน” รีบไปเถอะตอนนี้ตัวนางรับความตกใจอื่นใดไม่ได้อีกแล้ว!

        ใครจะไปล่วงรู้ได้ว่าความคิดของนางกลับถูกเหยียนหลิ่งอวี๋รับรู้ได้ทั้งหมดเขาจึงหันหัวกลับมาอย่างเชื่องช้า พูดอย่างมีเลศนัย

        “ต้วนชิงหมิง ยังไง? เจ้ากำลังด่าข้าในใจอีกแล้วใช่หรือไม่?”

        ครั้งนี้นางลำบากใจจนยิ้มไม่ออกทว่านางไม่กล้าอธิบายสิ่งใดต่อ ต้องรู้ว่าต่อหน้าเขาการอธิบายเป็นเหมือนการปิดบังอำพรางเท่านั้น!  นางจึงถือโอกาสก้มหัวลงและพูดอย่างไร้ความผิดไปว่า“องค์ชายสาม ต้วนชิงหมิงจะกล้าได้อย่างไรเพคะ!”

        ต่อให้จะด่าทอก็ไม่กล้าให้เขารู้หรอก!

        เขามองไปที่นางปราดหนึ่งในที่สุดก็ถอนหายใจอย่างหมดอารมณ์ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่กล้า...ต้วนชิงหมิง  เจ้าจงจำให้ขึ้นใจต่อไปถ้าเจ้าไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องยิ้มและท่าทางเสแสร้งเช่นนี้ทำให้ใครดูกันหรือ?”

        อีกฝ่ายไม่กล้าส่งเสียงใดตอบกลับไปนางก้มหัวจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียวจนกว่าเงาของเหยียนหลิ่งอวี๋จะหายวับไป!

        “คุณหนูต้วนเป็นอย่างไรบ้าง ยังเดินได้หรือไม่?” จู่ๆมีเงากระโดดลงมาจากต้นไม้จากด้านบนหัว เด็กสาวตกใจจนแทบกระโดด ครั้นเงยหน้าขึ้นมาพบชายหนุ่มที่ดูสุภาพคนหนึ่งยื่นมือออกมาตรงหน้านาง “น้องสาวฟื้นแล้วข้ากำลังตามหาพอดี เดินตามข้ามาแล้วกัน!”

        ชายหนุ่มคนนั้นมีรอยยิ้มหวานประดับอยู่ที่ริมฝีปากดวงตาสดใสเป็นประกาย ราวกับมีพลังดึงดูดมหาศาล  ถ้าได้มองใหม่อีกครั้งอาจจะตกลงไปในคลื่นวังวนน้ำลึกขึ้นมาไม่ได้เพราะจมูกที่เป็นสันสูงโด่ง คิ้วงามดังคันศร ดูท่าทางละม้ายบัณฑิตที่ร่างกายอ่อนแอบอบบาง

        นางสูดลมหายใจเข้าออกอย่างใจเย็น โชคดีว่าคนที่มาไม่ใช่เหยียนหลิ่งอวี๋แต่เป็นพี่ชายคนโตของเชวียหนิงหราน  เชวียจื่อซวน!

        เชวียจื่อซวนและเชวียหนิงซวนสองพี่น้องที่คอยปกป้องเชวียหนิงหราน ครั้นเห็นน้องสาวได้รับบาดเจ็บ จึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย!พอดีกับที่เห็นต้วนชิงหมิงถูกน้องสาวต่างมารดาผลักตกน้ำไปทว่าภายใต้วิกฤตเหตุการณ์นั้นเหยียนหลิ่งอวี๋กลับแย่งที่จะช่วยนางและพานางขึ้นมาจากน้ำมาไว้บนฝั่ง!

        ต้วนชิงหมิงที่เพิ่งจะขยับลุกขึ้นยืนกลับล้มลงไปนั่งลงกับพื้นอีกครั้ง นางส่ายหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด “เท้าข้าน่าจะพลิก... คงเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว! ”

        เชวียจื่อซวนย่นหัวคิ้วเข้าหากันน้อยๆ “ซานเต๋อ รีบนำเกี้ยวมารับเร็ว!”

        ซานเต๋อที่เดินตามมาจากด้านหลังรีบขานรับเรียกเกี้ยวมารับอย่างรวดเร็วเชวียจื่อซวนก็ยื่นมือมาให้ต้วนชิงหมิงอีกครั้งพูดว่า “มา ข้าจะช่วยประคองเจ้าไปนั่งด้านนู้นสักครู่!”

        เด็กสาวเห็นท่าทางตัวนางที่นั่งไม่เป็นท่าอยู่บนพื้นจึงพยักหน้าตอบรับและพูดด้วยเสียงอ่อนแรง “ขอบคุณพี่ชายเชวีย!”

        เชวียจื่อซวนก้มหน้าลงไปบรรจบกับดวงตาใสวาววับเหมือนลูกตากวางคู่หนึ่ง ความบริสุทธิ์นั้นยังคงมองมาที่เขาอยู่ใจของเขาจึงเต้นไม่เป็นจังหวะ เอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน “คุณหนูต้วนระวังหน่อยค่อยๆ เดินตามข้ามา!”

        ต้วนชิงหมิงปวดจนหน้าบูดหน้าบึ้งค่อยๆ เดินตามเชวียจื่อซวนไปจนถึงโต๊ะหินและก่อนที่จะนั่งนางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้สะอาดสะอ้านจึงนั่งลงไม่นานก็เงยหน้า ยิ้มเล็กน้อยให้กับเขา

        “พี่ชายเชวีย เป็นพี่ชายของเชวียหนิงหราน ก็เหมือนเป็นพี่ชายของชิงหมิงต่อไปพี่ก็เรียกเหมือนพี่สาวเชวียแล้วกัน เรียกข้าว่า ชิงหมิง”

        เชวียจื่อซวนเป็นห่วงน้องสาวจนสีหน้าเป็นกังวลเมื่อได้ยินที่ต้วนชิงหมิงพูดขึ้น จึงฝืนยิ้มออกมา “ชิงหมิงต้องขอโทษด้วย ทำเรื่องขายขี้หน้าเสียแล้ว!”

        อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรส่ายหน้าพูดอย่างจริงใจ “จวนไหนไม่มีเรื่องไม่เป็นเรื่องบ้างล่ะ?ไม่เป็นไรหรอก!”

        ทันเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจเบาๆน้องสาวคนรองมีนิสัยแข็งกระด้าง ดังนั้นจึงไม่ได้รับการโปรดปรานจากท่านพ่อไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็มักจะถูกพี่สาวน้องสาวของลูกอนุกลั่นแกล้งไม่น้อย! พวกเขาเห็นควรว่าถึงเวลาแล้วที่ไม่ควรให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแต่ว่าเรื่องในจวนของบรรดาลูกสาว พวกเขาไม่อาจจะเข้ามายุ่มย่ามได้มาก

        มาถึงตรงนี้เชวียจื่อซวนขึ้นพูดว่า “น้องสาวข้าไม่ค่อยจะมีเพื่อนปกตินางจะเป็นคนเงียบเก็บเนื้อเก็บตัว ถ้าต้วนชิงหมิงพอมีเวลาว่างก็มาอยู่เป็นเพื่อนน้องข้าบ่อยๆ เถอะ”

        ในใจนางรู้สึกซาบซึ้งรีบตอบอย่างรวดเร็ว “ข้าก็ชอบพี่เชวียไม่น้อยวางใจได้ ข้าจะมาเยี่ยมนางบ่อยๆ!”

        ระหว่างที่พูดนั้นเกี้ยวก็มาถึงเชวียจื่อซวนจึงหันไปประคองต้วนชิงหมิงขึ้นเกี้ยวจากนั้นกำชับให้ไปส่งนางที่ห้องเชวียหนิงหราน!

        เกี้ยวถูกยกไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเงาสีขาวที่เพิ่งก้าวเดินออกมามองใบหน้าคล้ายรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์

        ค่อยๆก้าวเดินไปยังที่ต้วนชิงหมิงนั่งไปเมื่อครู่ ใช้มือทุบไปที่โต๊ะหินอย่างรุนแรงเอ่ยขึ้นอย่างโมโหโทโส “เจ้าทำเกินไปแล้วเหตุใดถึงต้องยิ้มให้กับชายคนอื่นและยังเรียกว่าพี่ชาย... เจ้าปิดตาอยู่หรือไร?คนที่ช่วยชีวิตเจ้าไม่ใช่ข้าหรอกหรือ?

        เขาทุบและเตะไปที่โต๊ะหินตัวนั้นอีกครั้งระบายความโกรธในใจทุกอย่างดูรกหูรกตาไปเสียหมด พลางหรี่ตาลงและรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก! คิดไม่ตกที่จิ้งจอกตัวน้อย เรียกเป็นพี่ชายไปหมดทุกคน? พอถึงตาเขาถ้าไม่หวาดกลัว ก็แกล้งทำ จนดูเสแสร้งไปหมด! ยังไงกันเนี่ยหรือว่าเขารูปไม่งาม? โหดร้ายเกินไป? หรือเหมือนยักษ์เหมือนมาร?

        สำหรับเรื่องนี้คงต้องหาเวลาเรียกตัวจิ้งจอกน้อยมาสอบสวนว่าจิตใจทำด้วยอะไรกันแน่!

        “องค์ชายสาม พี่ชายของกระหม่อมให้กระหม่อมมาเรียนเชิญพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!”เสียงเชวียหนิงซวนลอยมาแต่ไกล

        ตามไปที่ห้องโถงรับรอง? เป็นที่นั่นหรือ ที่จิ้งจอกน้อยของเขาจะจัดการเอาคืนคนพวกนั้น?

        องค์ชายสามชอบดูวิธีการและท่าทางของนางเวลาเอาคืนคนทีละเรื่อง ทีละอย่างเป็นอย่างมากหวนนึกถึงเรื่องราวที่เคยผ่านมาตอนนั้นดวงตาของนางจะเปล่งประกายละม้ายเพชรเม็ดงามยามต้องแสงไฟ

        เหอะ!อย่างนั้นก็ได้ เขายอมรับว่าท่าทางตอนจัดการคนของต้วนชิงหมิง น่ารักมากกว่าตอนปกติธรรมดาเสียอีก!

        เขาลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าของตนทั้งๆ ที่ไม่ได้มีดินติดแม้แต่น้อย และขมวดคิ้วมองไปยังเชวียหนิงซวน “พี่ชายของเจ้าอยู่ที่ไหน?”

        “ห้องโถงรับรองพ่ะย่ะค่ะ!”

        “คุณหนูต้วนก็อยู่ที่นั่นด้วยหรือ?” ตอนนี้เขาอยากจะเดินไปข้างหน้าเต็มทีแล้ว

        “อยู่ที่ห้องน้องสาวกระผมพ่ะย่ะค่ะ!”

        ฝีเท้าของเหยียนหลิงอวี๋ค่อยๆเดินเนิบนาบลง “เช่นนั้น พวกเราก็เดินช้าหน่อย!”

        ถ้าจิ้งจอกน้อยไม่อยู่แล้วจะมีละครสนุกดูหรือ? เช่นนั้นแล้วเขาจะต้องไปให้ถึงที่นั่นให้พอดีกับเวลา!

        ทางด้านเชวียหนิงซวนไม่เข้าใจองค์ชายสามเสียจริง ทำไมเดี๋ยวเดินเร็ว ทำไมเดี๋ยวเดินช้า!เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับหงึกหงัก “เช่นนั้นเชิญองค์ชายสามขอรับ”

        …...

        ตอนที่ไห่ถังประคองต้วนชิงหมิงเข้ามาก็ตามเชวียหนิงหรานมาถึงด้านข้างห้องโถงรับแขกด้วยพลันได้ยินเชวียหนิงเชี่ยนเอะอะโวยวาย แสดงอิทธิฤทธิ์เสียงดังสนั่น

        “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย? เป็นเพราะพี่สาวคนรองเกลียดพี่สาวคนโตจึงผลักพี่สาวคนโตลงไปในน้ำ แล้วตัวนางก็พลัดตกลงไปด้วย!”

        เชวียหนิงหรานได้ยินคำพูดนั้นพอดีความโมโหที่มีอยู่เดิมระเบิดปะทุขึ้นมาโกรธจนอยากพุ่งตัวเข้าไปจัดการทว่าต้วนชิงหมิงมือไวรีบคว้านางเอาไว้ก่อน ถามขึ้นว่า

        “พี่เชวีย ถ้าพี่ยังเชื่อใจข้าละก็อีกประเดี๋ยวข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดให้  ไม่ว่าข้าจะพูดอะไรพี่ก็รับให้หมด จำไว้ว่าต้องทำตัวน่าสงสารเข้าไว้!”

        เชวียหนิงหรานขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแล้วหันตัวกลับไป ลูกสาวคนโตของภรรยาเอกถูกกลั่นแกล้งเป็นเรื่องที่แย่อยู่มากตอนนี้จะให้ทำตัวน่าสงสารอีก เรื่องนี้เชวียหนิงหรานทำไม่ได้!

        เห็นท่าทางอีกฝ่ายเป็นเช่นนั้นจึงทำหน้าบึ้งทะมึน “พี่ชอบทำท่าแบบนี้จึงโดนเอาเปรียบเสียทุกครั้งไป ครั้งนี้พี่ต้องฟังข้าเข้าใจหรือไม่?”

        แม้ต้วนชิงหมิงจะตัวเล็กกว่าเชวียหนิงหรานทว่าอารมณ์และท่าทางกลับโตกว่ามากเมื่อพูดออกมายิ่งทำให้เชวียหนิงหรานตกใจไม่น้อย!ครั้นเห็นใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าบึ้งทะมึนพลางกดน้ำเสียงต่ำนางจึงรีบเดินเข้าไปช่วยไห่ถังประคองต้วนชิงหมิง พูดวิงวอนอย่างน่าสงสารเวทนา

        “ได้ พี่สาวจะเชื่อเจ้า!” เชวียหนิงหรานไม่ใช่คนที่ไร้ความรู้สึกและไม่ได้เป็นคนไม่มีเหตุผล แม้นางจะไม่ค่อยเต็มอกเต็มใจทำเท่าไรแต่เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงตกน้ำเกือบตาย กับเรื่องเท้าพลิกนางจึงไม่มีทางที่จะปฏิเสธต้วนชิงหมิง

        ยิ่งไปกว่านั้นนางรู้ว่าต้วนชิงหมิงทำเพื่อนางทั้งยังต้องการช่วยนางระบายความโกรธในครั้งนี้

        เด็กสาวเพ่งมองที่นางอย่างเย็นชาพร้อมกำชับกำชาอีกครั้ง “จำให้ดีอีกครู่เอาอารมณ์และท่าทางแบบนี้!”

        เชวียหนิงหรานยู้ปากแม้นางจะไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ!