ณ เมืองถังซงห้องสมุดส่วนตัวขององค์ชายเย่อเล่อไป่แห่งถังซง
"ท่านนพี่..ท่านนนพี่..ท่านพี่ขอรับเปิดประตูให้ข้าที..ข้ามีเื่ให้ช่วย.."
เด็กชายวัยแรกรุ่นที่ยิ้มแย้มสดใสรูปงามแต่ร่างกายผอมบาง สูงโปร่งใส่ชุดสีขาวที่มีตราประจำราชวงศ์ถังซงอยู่บนเสื้อกำลังยืนเคาะประตูห้องสมุดอยู่
แกร๊กก!!เสียงเปิดประตู
"ป๋อหวังเ้าโตปานี้แล้วยังเอะอะเป็เด็กไปได้
อายข้าบ่าวรับใช้สะบ้างผู้คนจะนินทาเอาได้จะเสียไปถึงท่านพ่อท่านแม่.. "
องค์ชายเย่อเล่อไป่ ชายรูปงามตามแบบรูปวาดของทวยเทพาร่างกายสูงโปร่งเหนือชายใด กายอัดแน่นเนื้อทำให้ดูสง่าผ่าเผยดวงตาสีเขียวปนเทาแหลมคมราวกับพญาเหยี่ยวขนตาที่ยาวหนาใบหน้ารูปงามบุรุษใดก็ไม่อาจเทียบ บุตรชายคนแรกและเป็องค์รัชทายาทของฮ่องเต้ฟู่ซือถ่ง และฮองเฮาหลงซู่หนิง ซึ่งจะได้ขึ้นเป็ฮ่องเต้คนต่อไปในอนาคต
" ท่านพี่ช่วยข้าที " ป๋อหวังสีหน้าดูตื่นตะหนก
" มีเื่อันใดเกิดขึ้นงั้นรึ!?"
เย่อเล่อไป่เห็นสีหน้าที่ไม่ดีของน้องชายก็รู้สึกไม่สบายใจ
"เื่ขององค์หญิงลี่จางิ่ที่จะมาในฐานะทูตครั้งนี้ไง.."
" หืม..ถ้าอย่างงั้นเข้ามาข้างในก่อน "
ในห้องที่มีหนังสือหลายชนิด ใช้นิ้วทั้งหมดในร่างกายนับก็ไม่ครบถ้วนลายล้อมอยู่รอบตัวเหมือนเป็เมืองแห่งหนังสือ..กลิ่นของกระดาษที่อบอวลชวนชื่นให้เปิดอ่าน
" ว้าววท่านพี่ ข้าก็สงสัยทำไมท่านถึงหมกตัวอยู่แต่ในหอสมุดนี้มันเป็อย่างนี้เอง
เงียบสงบและเหมือนหลุดมาอยู่อีกโลกนึงเลย"
" มานั่งนี่ก่อนเถอะป๋อหวัง "
" ครับท่านพี่ "
ทั้งสองนั่งอยู่กลางโถงหอสมุดที่มีชั้นไว้เก็บหนังสือสูงหลายชั้นบนเก้าอี้ไม้สีแดงล้อมโต๊ะยาวสูงเหนือหัวเข่าเล็กน้อย
" ป๋อหวัง..เ้าว่ามีเื่จะคุยกับข้ามิใช่รึ "
" อ้อ..ใช่แล้วละท่านพี่ข้านะเป็กังวลนอนคิดมาทั้งคืนจนไม่ได้หลับได้นอน "
" เื่อันใดถึงทำให้เ้าเป็ได้ถึงเพียงนั้นเล่า "
" เื่องค์หญิงที่มาจากเมืองไป๋เฟ่ยไงท่านพี่ "
ป๋อหวังพูดไปยิ้มไปพลางบิดแขนเสื้อของตัวเอง
" ข้ารู้แล้วแต่ทำไมเ้าถึงต้องกระวนกระวายด้วยเล่านางก็มาในฐานะทูตยังไม่ได้มาในฐานะภรรยาเ้าสักหน่อย "
" โห้ ท่านพี่ใจแคบมากๆ...องค์หญิงลี่จางิ่น่ะนางเป็คนที่สวยสง่ามากเลยนะข้าได้เห็นรูปวาดของนางที่ถูกส่งมาแล้ว ช่างเปรียบดั่งนางฟ้าที่ลงมาจุติถ้าเป็ท่านก็ประหม่าเหมือนกันใช่มั้ยละท่านพี่ "
" ไร้สาระ ถ้าเ้าชอบนางขนาดที่ยังไม่ได้เจอตัวจริงแบบนี้เ้าคงจะรับราชการอะไรไม่ได้แล้วละป๋อหวัง ข้าต้องกำชับให้งดหนังสือเล่าเื่ไร้สาระพวกนั้นที่เ้าสั่งให้คนไปหาซื้อจากนอกวังเข้ามาอ่านเพื่อที่เ้าจะได้เลิกงมงายเสียที"
" มันเกี่ยวอะไรกันกับรับราชการเล่าคนละเื่เลยเหตุใดมาโยงใส่กันได้ เื่เล่าที่อ่านมันก็เป็เื่ที่ข้าชอบเอง แต่นี่มันคือเื่ความรักนะท่านพี่..คนใจท่อนไม้อย่างท่านคงไม่เข้าใจ"
ป๋อหวังลุกขึ้นแล้วบ่นใส่พี่ชายที่ไม่เข้าใจในความรักเอาสะเลย
"งั้นเ้าก็คงไม่ได้อะไรจากข้า...กลับตำหนักเ้าไปเถอะข้าจะอ่านหนังสือต่อ "
เย่อเล่อไป่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทำทีไม่สนใจเชิงจะไล่ให้ป๋อหวังกลับไปซะ
" ไม่..ข้าไม่ไป ที่ข้ามาเนี่ยเพื่อจะมาถามท่านเื่นึง "
ป๋อหวังยังคงดื้อดึงยืนกอดอกแน่น ไม่ยอมเลิกลา
" เห้อ..อะไรอีกละ..?? "
เย่อเล่อไป่ถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
" ข้าควรใส่ชุดสีอะไรไปต้อนรับนางดี..อืมมม..
สีเขียวข้าก็ว่ามันจะเด่นไป..สีเขียวเข้มก็ดูแก่เกินไป...สีส้มข้าว่ามันแสบตานางน่าจะไม่มองข้าแน่เลย..และส่วนสีฟ้ามันก็ไม่เข้ากับข้าดูเด็กเกินไปนางจะว่าข้าเด็กไม่รู้จักโตได้
หรือจะเป็สีดำดีละ ไม่ๆ..มันไม่เป็มงคลสีแดงก็จะดูเหมือนเป็แต่งงานไป..."
ในขณะที่ป๋อหวังกำลังเดินหันหลังพูดเื่สีชุดอยู่เย่อเล่อไป่ก็ค่อยๆลุกและเดินออกไปจากหอสมุดทิ้งให้เขาพูดอยู่คนเดียว
"..ถ้าหากสีน้ำเงินเป็ไงท่าน...อ..อ้าววท่านพี่!!หายไปไหนแล้ว..ท่านพี่!!ท่านทะลุเข้าไปในหนังสืองั้นรึ.. ไม่นะ...ไม่จริงงง...อ้าาาาา...ท่านนนนนนพี่..ท่านนนพี่โดนปีศาจหนังสือกินเข้าไปแล้ววววอ่าาาาฮือออออท่าาานนนนพี่"
" องค์ชายๆๆมีอะไรรึพะย่ะค่ะ "
ทหารที่เฝ้าหน้าหอสมุดเมื่อได้ยินเสียงป๋อหวังโวยวายจึงรีบเข้ามาถามไถ่
" ก..ก็ท่านพี่ของข้า..ฮืออโดนนกินนเข้าไปแล้ว “
" อะ..อะไรกินนะพะย่ะค่ะ...ใต้เท้าเย่อเล่อไป่พึ่งออกไปจากหอสมุดเมื่อกี้นี้เองนะพะย่ะค่ะ
องค์ชาย "
"..ห้ะ..เอ้าาางั้นพี่ข้าก็ไม่ได้ถูกปีศาจหนังสือกิน..น่ะสิ "
" ใช่แล้วพะย่ะค่ะกระหม่อมเห็นใต้เท้าเดินออกไปตามปกติเลยพะย่ะค่ะ"
" เห้ยย..ไม่บอกข้าสักคำ แถมยังหนีข้าไป!!
ทิ้งให้อยู่คนเดียวงั้นหรอ.. หน๊อยยยไอ้คนใจท่อนไม้..."
--------------------------------------------------------
เย่อเล่อไป่เดินมาเรื่อยๆจนมาถึงในสวนของวัง
ตอนนี้หิมะตกจนไม่มีดอกไม้ดอกใดบานได้เพราะโดนหิมะหนาปกคลุมบดบังลำต้น..แต่มีต้นไม้ชนิดเดียวที่เบ่งบานในขณะที่สภาพอากาศเลวร้ายแบบนี้เขาเดินเข้าไปใกล้ๆมองดูความงามของมันอย่างละสายตาไม่ได้
" เป็ดอกไม้ที่น่าชื่นชมมากเ้าว่างั้นมั้ยลูกข้า "
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของเย่อเล่อไป่
" ท่านพ่อ.."
ชายสูงวัยสวมเสื้อผ้าหนายาวสีแดงสดมีลายประจำราชวงศ์ถังซงและสวมเหมี่ยนกวานสำหรับฮ่องเต้เดินมาหยุดอยู่ข้างๆเย่อเล่อไป่และมองดูต้นไม้ต้นนั้นเช่นเดียวกัน
" ต้นดอกเหมยสีชมพูบานสวยงามยามหิมะตกท่ามกลางสีขาวที่รายล้อมทำให้ยิ่งสวยงามมากขึ้นไปกว่าเดิม เหมือนกับเมืองนี้ที่ข้าสร้างมาถึงจะมีข้าศึกรายล้อมก็ยังยืนหยัดสู้เพื่อปกป้องสิ่งสวยงามของเมืองนี้เอาไว้จนมาเป็เมืองถังซงที่แข็งแกร่งอย่างทุกวันนี้ "
" ท่านพ่อข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวังหากข้าได้ขึ้นเป็ฮ่องเต้ข้าจะสานต่อเจตนารมณ์ของท่านเองไม่ว่าจะดูแลประชาชนอย่างเอาใจใส่ การศึกที่ต้องรบกับเมืองต่างๆหรือเื่การปกครอง ข้าฝึกมาตลอดชีวิต เพื่อการนั้น "
ฮ่องเต้ฟู่ซือถ่งยิ้มให้ลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ
" เ้าเข้มแข็งมากและอาจจะเข้มแข็งกว่าข้าก็เป็ได้ "
" ท่านพ่อชมเกินไป ข้าไม่อาจเทียบท่านพ่อได้แม้แต่น้อย "
เย่อเล่อไป่ก้มคำนับรับคำชมแต่ยังคงไม่หลงละเลิงไปกับคำชมจนเกินตัว
" ลูกข้ามันจะสมบูรณ์กว่านี้หากเ้าเลือกคู่ครองมาเป็เสาค้ำจุนให้เ้า"
" เอ่ออท่านพ่อเื่นั้น..ข้าขอคิดอีกสักหน่อย"
" เหตุใดเ้าถึงไม่สนใจในสตรีกัน.."
" ข้าว่ามันจะเป็การเสียเวลาโดยใช่เหตุ ถึงท่านจะบอกว่าจำเป็แต่สำหรับข้ามันไม่ได้ต่างอะไรกับการหาแม่พันธุ์มาสืบต่อสายเื หากจำเป็ต้องมีถึงครานั้นข้าก็จะเลือกคนที่ข้าอยากอภิเษกด้วย..ท่านคงไม่ขัดหากนางจะเป็แค่คนธรรมดาสามัญชน"
" เห้ออ..นี่แหละที่ข้าหนักใจหากคนธรรมดาสามัญมาอยู่ในาแย่งชิงอำนาจเช่นนี้
เ้าว่านางจะทนไหวรึ..เ้าก็รู้ดีในวังพร้อมจะสังหารกันเอง เพื่อผลประโยชน์อยู่ตลอด"
" ข้า..อืมม..ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อหลังจากงานอภิเษกของป๋อหวังผ่านไป ท่านจัดการตามสมควรได้เลย "
" ถึงมีทางเลือก แต่มันเป็ทางเลือกที่ไปสู่ทางตัน สักวันเ้าก็จะขึ้นเป็ใหญ่เหนือผู้ใด
จงคิดเห็นสิ่งที่จะตามมา ให้มากกว่าความรู้สึกเถอะลูกข้า "
ทั้งสองต่างพูดคุยกันตามปกติเหมือนวันธรรมดาวันนึงโดยที่ไม่รู้ว่าพายุหิมะกำลังพัดภัยมาถึงตัว
2K
