ก่อนที่เื่ราวจะบานปลายโหลวซีห่าวก็รีบขัดขึ้น
“มือปราบเหลยท่านเองก็ขยันขันแข็งดีจริง มาตรวจท้องที่แต่เช้าตรู่”
เหลยเจียหลุนผู้เคร่งครัดหันไปหานายอำเภอหนุ่มรูปงาม“ข้าพร้อมปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัดขอรับ ไม่เหมือนมือปราบบางจำพวกเอะอะก็ลงมือรุนแรงหลายครั้งแล้วที่คนกระทำความผิดไม่มีอาวุธแต่กลับต้องาเ็จนเืตกยางออก”
สวีเสี่ยวถงทำหน้าไม่ใส่ใจ ปล่อยให้โหลวซีห่าวยกมือขึ้นทั้งสองข้าง
“เอาล่ะๆเอาเป็ว่าเื่นี้ข้าจะสืบเสาะให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน”
หญิงสาวในชุดมือปราบส่ายหน้าน้อยๆนางเดินเข้าไปในตลาดโดยไม่สนว่านายอำเภอกับหัวหน้ามือปราบหน่วยที่สองจะอยู่หรือจะไป
เหยาอิงิยิ้มขำแล้วยกมือขึ้นแสดงความเคารพเหลยเจียหลุนและนายอำเภอก่อนจะตามลูกพี่ของตนไปเมื่อตรวจตราจนรอบตลาดแล้ว นางก็เดินอ้อมไปด้านขวาซึ่งเป็ถนนที่มือปราบเหลยเพิ่งเดินตรวจตราผ่านมา
“เ้ายังจะไปตรวจที่ใดอีก?”โหลวซีห่าวที่ไม่ได้นำผู้ติดตามมาด้วยรีบเดินหานางเมื่อเห็นสวีเสี่ยวถงกำลังหันเหไปถนนอีกสายก็ทำหน้างุนงง
“ข้ากับเหลยเจียหลุนต้องเดินวนตรวจคนละรอบเพราะ่เช้าเช่นนี้มักมีเื่เกิดขึ้นทุกวันท่านก็เห็นว่าอำเภอนี้มีถนนหลักอยู่สองสาย และถนนสายรองอีกสองสายตรวจในอำเภอแล้วก็ออกไปตรวจรอบนอก”
โหลวซีห่าวเดินแทบจะไม่ทันนางเพราะสวีเสี่ยวถงถือว่าเป็คนเดินเร็ว
“ปล่อยข้า! ปล่อยข้าเถอะ! เ้าอยากได้อะไรก็หยิบเอาไปเลย!”เสียงละล่ำละลักของเถ้าแก่ร้านขายเครื่องประดับร้องเอะอะ
มือปราบหญิงวิ่งนำหน้าไปอย่างเร็วรี่โดยมีเหยาอิงิตามไปติดๆคนร้ายใช้มีดสั้นจี้คอเถ้าแก่ชายวัยกลางคนเอาไว้ มีเืซึมออกมาตรงคอเล็กน้อยสายตาของคนร้ายดูเหมือนจะไม่มีท่าทีหวาดกลัวมือปราบที่ยืนจังก้าถึงสองคนเบื้องหน้า
“เ้าสินะ! มือปราบสวีมือปราบหญิงคนดังของเชียนเยา”
“อืม....นับว่าฉลาดเหมือนกันที่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามข้า”
คนถือมีดสั้นในมือแสยะยิ้มอีกมือบีบต้นแขนเถ้าแก่ที่หน้าซีดปากสั่นเอาไว้แน่น“ข้าคิดจะเอาของมีค่าและเถ้าแก่ผู้นี้เป็ตัวประกันหนีไปนอกเมืองดูสิว่าเ้าจะทำอย่างไรได้?”
“เก็บของมีค่าให้เขาเร็วเข้าสิ!”เถ้าแก่ที่หวาดกลัวจนลมแทบจับรีบหันไปสั่งหลงจู๊ที่อยู่หมอบอยู่หลังโต๊ะ
“ดะได้ ขอรับ!”หลงจู๊ผู้นั้นรีบลุกขึ้นกวาดเอาของมีค่าที่วางเรียงรายอยู่ในถาดใส่ห่อผ้าแล้วยื่นให้คนร้ายทันที
สวีเสี่ยวถงยกยิ้มมุมปาก“เ้าคิดว่าตนเองจะสามารถหนีจากเงื้อมมือข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
คนร้ายไม่ได้ตอบเขามัวแต่หันไปมองห่อของมีค่าในมือหลงจู๊แล้วปล่อยมือที่บีบต้นแขนของเถ้าแก่เพื่อไปคว้าเอาห่อผ้านั้นมาสะพายสวีเสี่ยวถงถอยหลังออกจากร้านมายืนรอด้านหน้า ผู้คนมุงดูกันด้วยความสยดสยอง
“เอาสิ!ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าเ้าจะหนีไปได้อย่างไร?”
โหลวซีห่าวที่ตามมายืนอยู่ข้างหลังมองแล้วลุ้นด้วยใจระทึก เมื่อคนร้ายผลักให้เถ้าแก่ที่ขาเริ่มอ่อนเดินออกมาทั้งๆที่มีดสั้นขนาดยาวครึ่งแขนยังทาบอยู่ที่ลำคอาแที่เกิดจากการขยับไปมาจนคมมีดโดนผิวที่คอจนเืเริ่มไหล ทำให้ผู้คนต่างพากันพูดขอร้องให้คนร้ายปล่อยเถ้าแก่ไปเสีย
“มือปราบสวีข้า้ารถม้า!”
สวีเสี่ยวถงหัวเราะหึๆ“เ้าคิดว่า ข้าจะทำตามที่เ้าขอหรือ?”
“หรือว่าเ้าอยากเห็นเถ้าแก่ผู้นี้ถูกเชือดคอล่ะ?เลือกเอาก็แล้วกัน”
“ข้าว่า...ข้าจะให้เถ้าแก่ยังมีชีวิตแต่เ้าต้องถูกหักแขนหักขาโทษฐานที่ท้าทายข้า” นางพุ่งเข้าไปทั้งๆ ที่ยังพูดไม่จบประโยค
สวีเสี่ยวถงกำข้อมือคนร้ายอย่างแม่นยำแล้วกระชากออกอย่างแรงเท้าหนึ่งถีบบั้นเอวของเถ้าแก่จนกระเด็นล้มไปข้างหน้าทว่ายังไม่ทันจะหน้าคะมำเหยาอิงิก็เข้ามารับไว้เสียก่อน คนร้ายที่ถูกกระชากข้อมือร้องอ๊ากจนเสียงดังไปทั่วทั้งถนนมีดสั้นถูกปล่อยให้หล่นลงพื้นมือปราบหญิงตวัดเท้าที่ถีบเถ้าแก่กลับมางอเข่าแล้วดึงเอาร่างคนร้ายลงกระแทกหน้าอกของคนผู้นั้นชนเข้ากับหัวเข่าของนางอย่างจัง
“อั่ก! อ๊าก.....!!!” ร่างนั้นล้มลงโดยใช้แขนรองพื้นเอาไว้ ลิ่มเืทะลักออกจากปากของเขาทันที
มือปราบหญิงที่ปล่อยมือแล้วเหยียบเท้าลงบนข้อพับขาด้านหลังแล้วดึงขาคนผู้นั้นขึ้นก่อนจะบิดพับลงด้านข้าง
“อ๊าก.....!!!!”เสียงร้องอย่างทุกข์ทรมานนั้นทำเอาชาวบ้านผงะตาค้าง
“หนีสิ! ไหนลองหนีให้ข้าดูหน่อย! เ้าข้อมือหักและขาข้างหนึ่งหักข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะหนีไปได้สักกี่น้ำ เอ๊?หรือว่าหักขาเ้าอีกข้างหนึ่งดี?”
“มะ มะ ไม่! ข้าไม่กล้าหนีแล้ว”
“หลงจู๊มาเก็บของมีค่าของร้านเ้าคืนไป”นางหันไปร้องเรียกหลงจู๊ที่ยืนอยู่ตรงประตูร้าน ไม่กล้าเดินออกมาข้างหน้าคนผู้นั้นก็รีบวิ่งมาเก็บห่อผ้าคืนไป
โหลวซีห่าวตาค้างเขาไม่เคยคิดว่านางจะจัดการกับคนร้ายได้อย่างไร้ปราณีเช่นนี้แม้นางจะจับคนตรงหน้าโดยหักแค่ข้อมือก็ได้แต่นางกลับหักขาซ้ำ
“พอๆ มือปราบสวี เ้าพอเถิด!”
เถ้าแก่ร้านเครื่องประดับหันมาได้ก็รีบยกมือคารวะกล่าวสรรเสริญและขอบคุณมือปราบหญิงอยู่ไม่ขาดปาก
“เถ้าแก่ ท่านรีบไปโรงหมอเถอะาแท่านไม่น้อยเลยนะ” ครั้นถูกทักชายวัยกลางคนก็ยกมือลูบตรงคอตนเองเมื่อเห็นเืติดมือมาจำนวนมากก็ใจนสิ้นสติไป
ความโกลาหลจึงเริ่มต้นขึ้นโหลวซีห่าวรีบบอกให้คนให้ร้านช่วยกันอุ้มเถ้าแก่ไปโรงหมอส่วนสวีเสี่ยวถงก็บอกให้คนเรียกรถม้ามาแล้วให้เหยาอิงิควบคุมตัวคนร้ายขึ้นรถม้ากลับที่ว่าการอำเภอ
“ใต้เท้าโหลวเพิ่งจะมาถึงอำเภอเชียนเยาก็ออกมาดูแลราษฏรแล้วช่างเป็นายอำเภอที่ดีเสียจริงเ้าค่ะ” เสียงหวานใสดังขึ้นข้างหลัง
โหลวซีห่าวหันไปก็พบหญิงสาวในชุดสีกลีบบัวงดงามใบหน้าขาวผุดผ่องกระจ่างใส ข้างหลังของนางมีหญิงรับใช้อีกสองคนนายอำเภอรูปงามขมวดคิ้ว เขาไม่เคยพบนางมาก่อน เหตุใดนางจึงเรียกขานเขาได้ถูกต้อง?
“ข้าน้อย ต้วนจินเซี่ยบุตรีของปลัดอำเภอต้วนฮ่วนปิ่งเ้าค่ะ ท่านพ่อเล่าเื่ของใต้เท้าให้ข้าน้อยฟังเมื่อเช้านี่เองไม่คิดว่าจะได้พบกันเร็วเช่นนี้” สายตาของหญิงสาวตรงหน้าฉายแววชื่นชมอย่างเปิดเผย
นายอำเภอหนุ่มยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยแนะนำตนเองตามมารยาท“ข้าโหลวซีห่าว ยินดีที่ได้พบท่าน คุณหนูต้วน”
สวีเสี่ยวถงเบะปาก“เชิญใต้เท้าโหลวสนทนากับคุณหนูต้วนตามสบาย ข้าน้อยต้องไปตรวจท้องที่ต่อ”
โหลวซีห่าวชักสีหน้าเขาถูกมือปราบหญิงจอมหยาบคายค่อนแคะเข้าให้แล้วชายหนุ่มจึงหันไปอำลาต้วนจินเซี่ยอย่างมีมารยาท “คุณหนูข้าคงต้องขอตัวตอนนี้อยู่ในระหว่างการตรวจท้องที่ โอกาสหน้าพบกันใหม่”
****************************
3K
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)
