Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 45“นี่คือผลตรวจสภาพร่างกายของเธอทั้งหมดเมื่อครึ่งปีก่อนครับศาสตราจารย์” หมออิจิโนเสะที่ตอนนี้ผันตัวเองมาเป็นอาจารย์แล้วยื่นเอกสารให้ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ (ดนัยผ่าตัดไปเมื่อห้าเดือนก่อน)“ขอบคุณครับมิสเตอร์อิจิโนเสะผมนึกไม่ถึงว่าวันนี้คุณจะมาดูการผ่าตัดผมด้วยนึกว่าจะมีแค่มิสเตอร์โฮชิ” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดพลางรับเอกสารมาเปิดอ่านดู“มีโอกาสทั้งทีให้ตายยังไงผมก็ต้องมาให้ได้ครับถึงผมจะไม่ได้เป็นหมอลงมีดแล้วแต่ผมก็ยังเป็นอาจารย์สอนอยู่นะครับ” หมออิจิโนเสะพูด“ครับผมเองก็ไม่หวงวิชาหรอกครับว่าแต่ทำไมถึงมีผลการตรวจร่างกายถึงแค่ครึ่งปีก่อนล่ะครับมันควรจะตรวจทุกเดือนไม่ใช่หรือไงก่อนหน้านี้ยังมีผลการตรวจประจำเดือนอยู่เลย” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่สงสัยหลังจากอ่านเอกสารประวัติของฮิคาริแล้ว“พอดีมันมีสถานการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นน่ะครับเลยไม่สามารถตรวจละเอียดเธอได้เพราะมันสุ่มเสี่ยงต่อการเปิดเผยเรื่องของเธอมากเกินไป” หมออิจิโนเสะพูดเหตผลคร่าวๆเท่านั้นไม่ได้อธิบายอะไรมากก็นะเมื่อครึ่งปีก่อนเขาเกิดป่วยแถมยังมีหมอนากิสะเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลอีกเขาและผู้อำนวยการจึงต้องระวังการเคลื่อนไหวที่จะทำให้ทางนั้นรู้ตัวกันหน่อย“อืมสถานการณ์ซับซ้อนอย่างที่มิสเตอร์โฮชิบอกสินะเอาเป็นว่าผมจะไม่ยุ่งเรื่องพวกคุณแล้วกันแต่ผมสัญญาจะผ่าตัดเธอให้สำเร็จให้ได้โลกยังต้องการคนมีฝีมืออย่างเธออยู่” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดตอนแรกที่เขาได้รู้เรื่องว่าเขาจะต้องผ่าตัดใครเมื่อหลายเดือนก่อนก็ตกใจเหมือนกันเขานั้นเคยได้ยินชื่อของศัลยแพทย์อัจฉริยะของญี่ปุ่นมาบ้างซึ่งเคยมีเรื่องเล่าในหมู่ศัลยแพทย์ระดับโลกว่ามีศัลยแพทย์สาวอายุยังน้อยได้รับการเสนอชื่อเข้าขิงรางวัลโนเบลว่ากันว่าเธอคนนั้นอายุยังไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำแต่ดันมีฝีมือเทียบเท่าพวกเขาที่ถูกยอมรับว่าเป็นอันดับต้นๆของโลกแล้วแถมศัลยแพทย์สาวคนนั้นยังเป็นเจเนอรัลลิสต์เสียด้วยพั่บ !! พั่บ !! เสียงเอกสารถูกเปิดพลิกไปมา“อืม...จากที่เห็นนี่การเจริญเติบโตของเชื้อราค่อนข้างคงที่ถ้าจากประสบการณ์ของผมเธอไม่น่าจะทนอยู่ได้จนถึงตอนนี้นะสมองเธอน่าจะถูกเชื้อรากินไปจนหมดแล้ว” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดออกมาทำให้หมออิจิโนเสะถึงกับผงะ“แต่เห็นคุณบอกว่าหมอผู้ดูแลได้ผ่าตัดติดตั้ง ECMO เข้าไปสินะเป็นการกระทำที่ฉลาดมากเพราะจากที่เห็นผลการตรวจเมื่อครึ่งปีก่อนเริ่มมีอวัยวะบางส่วนเสื่อมสภาพไปบ้างแล้วไม่แน่ว่าการตัดสินใจติดตั้ง ECMO เข้าไปอาจจะช่วยยืดอาการของเธอมาได้จนถึงตอนนี้” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พยายามคิดว่าทำไมฮิคาริถึงทนได้จนถึงตอนนี้ต้องขอบใจหมอดนัยสินะที่ตัดสินใจถูกต้องไม่อย่างนั้นฮิคาริคงไม่รอดมาจนถึงตอนนี้หมออิจิโนเสะที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ขอบใจหมอดนัยอยู่ในใจและในตอนนั้นเองทีมผ่าตัดของศาสตราจารย์ลูเซียโน่คนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากห้องซึ่งเป็นห้องที่เตรียมเอาไว้สำหรับตรวจร่างกายของฮิคาริ“อ้าวตรวจเสร็จแล้วงั้....../ศาสตราจารย์คุณต้องดูนี่ !!” ศาสตราจารย์กำลังจะถามลูกทีมของเขาแต่ยังไม่ทันจะพูดจบลูกทีมของเขาก็ส่งแผ่นฟิลม์บางอย่างให้เขา“หือ CT Scan นี่ทำไมเอามาให้ผมดูแค่อย่างเดียวล่ะแล้วผลการตรวจอื่นล่ะ” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่สงสัยเพราะมันยังขาดฟิล์มเอกซเรย์สภาพร่างกายของฮิคาริอีกนี่มีแค่ผลการตรวจสมองเท่านั้น“คุณดูก่อนเถอะครับ” ลูกทีมของเขาพูดด้วยสีหน้าตื่นๆ“อืม...ไหนดูซิเชื้อรามันกินไปถึงไหนแล้ว” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่หยิบผล CT Scan มาดูอย่างพินิจไม่นานเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบสลับไปดูเอกสารผลการตรวจที่หมออิจิโนเสะให้เอาไว้พั่บ !! เขาหยิบผล CT Scan ของเมื่อหกเดือนก่อนออกมาดูเปรียบเทียบกับผลที่ลูกทีมของเขาพึ่งจะเอามาให้“นี่ของคนไข้ ?” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ถามลูกทีมของเขาเพื่อความแน่ใจ“ใช่ครับศาสตราจารย์ขนาดมิสเตอร์โฮชิยังตกใจเลย” ลูกทีมของเขาบอก“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” หมออิจิโนเสะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเขานั้นยังไม่เห็นผล CT Scan ที่ลูกทีมของศาสตราจารย์ลูเซียโน่เอามา“งั้นคุณดูนี่” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ไม่ตอบแต่เขาเลือกที่จะส่งผล CT Scan ในมือที่ลูกทีมพึ่งจะเอามาให้ไปให้หมออิจิโนเสะแทน“หือนี่มันผล CT Scan คนไข้ของคุณงั้นเหรอครับศาสตราจารย์คุณรักษาได้ยอดเยี่ยมมากเลยดูจากผลนี่แล้วดูเหมือนคนไข้คนนี้จะมีอาการคล้ายๆกับคนไข้ของผมถ้าเป็นแบบนี้ผมและผู้อำนวยการคงวางใจเรื่องการผ่าตัดในครั้งนี้ได้อย่างโล่งอก” หมออิจิโนเสะพูดออกมาแต่ทว่าศาสตราจารย์ลูเซียโน่กลับส่ายหน้าเบาๆก่อนจะพูดออกมา“เปล่านั่นไม่ใช่คนไข้ของผม” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูด“อ่าวแล้วนี่ของใครครับ” หมออิจิโนเสะถึงกับงง“ของคุณไงล่ะมันเป็นผลการตรวจของมิสฮิคาริ !!!” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดพลางชี้ไปที่หมออิจิโนเสะ“ห๋า !!!” หมออิจิโนเสะอุทานเสียงดังเขามองผลการตรวจในมืออีกครั้ง“นะ นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงไม่มีเชื้อราเลยล่ะ” หมออิจิโนเสะพูดด้วยความตกใจและทันใดนั้นเองผู้อำนวยการก็เดินออกมาจากห้องที่ใช้ตรวจฮิคาริ“ศาสตราจารย์หมออิจิโนเสะเชิญข้างในหน่อยผมอยากให้พวกคุณมาดูอะไรนี่หน่อย” ผู้อำนวยการเรียกทั้งสองคน“ผู้อำนวยการครับนี่มันเรื่อง.../เข้ามาดูก่อนเถอะผมเองก็อธิบายไม่ถูก” หมออิจิโนเสะยังพูดไม่ทันจบก็โดนขัดเสียก่อนหมออิจิโนเสะและศาสตราจารย์ลูเซียโน่หันมามองหน้ากันก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องภายในห้องตรวจ“พวกคุณดูนี่สิพวกคุณว่าใช่อย่างที่ผมคิดหรือเปล่า” ผู้อำนวยการพูดพลางเดินไปที่หัวของฮิคาริก่อนจะชี้ให้ดูที่หลังหัวของเธอหมออิจิโนเสะและศาสตราจารย์ลูเซียโน่เดินเข้าไปดูตามที่ผู้อำนวยการบอกทั้งคู่เพ่งพินิจก่อนจะเป็นหมออิจิโนเสะที่เงยหน้าขึ้นมาก่อน“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับผู้อำนวยการต้องการให้ผมดูอะไรกันแน่” หมออิจิโนเสะพูดออกมา“คุณดูให้ดีก่อนสิ” ผู้อำนวยการพูดอีกครั้งทำให้หมออิจิโนเสะได้แต่สงสัยว่าให้ดูอะไรทันใดนั้นเองศาสตราจารย์ลูเซียโน่ก็ผงะขึ้นมาก่อนจะมีสีหน้าตกใจเป็นอย่างมากแถมยังเผลออุทานออกมาเสียงดัง“Oh My God !!” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่อุทานด้วยความตกใจ“ศาสตราจารย์เกิดอะไรขึ้นครับ” หมออิจิโนเสะถามด้วยความตื่นตระหนกหลังจากเห็นปฏิกิริยาแบบนี้แต่ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ไม่ตอบเขาหันไปหาผู้อำนวยการแทน“มิสเตอร์โฮชินี่เป็นฝีมือใคร!!” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ถามผู้อำนวยการ“ผมเองก็ไม่รู้แต่ในญี่ปุ่นไม่มีหมอคนไหนมีฝีมือผ่าตัดระดับนี้แน่นอน” ผู้อำนวยการส่ายหน้าเขาเองก็ตอบไม่ได้ว่าเป็นฝีมือใคร“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตรวจละเอียดแบบสามมิติต้องขอเวลาสักชั่วโมงผมอยากจะรู้ว่าเขาทำอะไรไปบ้าง” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูด“ครับเอาเลยผมเองก็อยากรู้ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้โดยที่ผมไม่รู้ได้ยังไงและทำอะไรกับเธอไปบ้าง” ผู้อำนวยการพยักหน้า“เฮ่...พาเธอไปตรวจให้ละเอียดอีกครั้งคราวนี้ฉันจะเป็นคนตรวจเอง” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่หันไปสั่งลูกทีมของเขา“ครับ/ค่ะ !!” ทั้งหมดตอบก่อนจะรีบพาฮิคาริไปตรวจละเอียดอีกครั้ง“เอ่อ..เกิดอะไรขึ้นครับทำไมถึงต้องตรวจอีกเราควรจะรีบผ่าตัดไม่ใช่เหรอครับอีกไม่ถึงสิบสองชั่วโมงศาสตราจารย์ลูเซียโน่ก็ต้องบินกลับแล้ว” หมออิจิโนเสะที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหันมาถามผู้อำนวยการ“ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดแล้วล่ะ” ผู้อำนวยการบอก“หรือว่าร่างกายของเธอ...” หมออิจิโนเสะที่ได้ยินดังนั้นก็อุทานออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือก“ไม่ใช่อย่างนั้นคุณเข้าใจผิดแล้วหมออิจิโนเสะที่ฉันบอกว่าไม่ต้องผ่าตัดแล้วก็เพราะเธอได้ถูกผ่าตัดรักษาไปเรียบร้อยแล้ว” ผู้อำนวยการที่เห็นว่าหมออิจิโนเสะกำลังเข้าใจผิดช่วยพูดแก้ไขความเข้าใจผิดนั่นให้“ว่ายังไงนะรักษาไปแล้วบ้าน่าผมไม่เห็นจะมีร่องรอยของการผ่าตัดเลย” หมออิจิโนเสะพูดเสียงดังด้วยความแปลกใจ“ผมจะโกหกไปทำไมล่ะหมออิจิโนเสะเธอน่ะถูกผ่าตัดไปแล้วจริงๆด้วยฝีมือของใครบางคนแถมยังเป็นฝีมือระดับที่แทบจะไม่ทิ้งรอยผ่าตัดเอาไว้เลยด้วยผมเองก็สังเกตอยู่เกือบยี่สิบนาทีกว่าจะเห็นว่ามีการผ่าตัดต่างจากศาสตราจารย์ลูเซียโน่สังเกตไม่ถึงนาทีก็เห็นแผลผ่าตัดแล้วสมแล้วที่ฝีมือเป็นที่ยอมรับว่าเป็นที่หนึ่งของโลก” ผู้อำนวยการพูดอย่างชื่นชม“ทะ ทะ เธอผ่าตัดแล้วจริงๆเหรอครับถ้าอย่างนั้นผล CT Scan นี่” หมออิจิโนเสะยกผลการตรวจในมือขึ้นมาอย่างสั่นๆ“ใช่นั่นเป็นของเธอ...เธอหายแล้วแต่ตอนนี้ที่พวกเราจะต้องรู้คือเมื่อไหร่เธอถูกผ่าตัดไปเมื่อไหร่และใครเป็นคนผ่าตัดถึงฝีมือหมอที่ผ่าตัดให้เธอน่ะเกือบจะเทียบเท่าศาสตราจารย์ลูเซียโน่เลยนะคนที่รู้เรื่องนี้ดีที่สุดคงจะเป็นหมอดนัยและหมอยูมิที่ดูแลเธอมาตลอดในช่วงหลายเดือนมานี้” ผู้อำนวยการพูด“เท่าศาสตราจารย์ถ้าอย่างนั้นก็ฝีมือระดับโลก !!!” หมออิจิโนเสะตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น“ใช่ฝีมือระดับนั้นเลยล่ะ” ผู้อำนวยการพยักหน้า“ผมจะไปโทรศัพท์ !!” หมออิจิโนเสะที่ได้ยินดังนั้นก็รีบพูดก่อนเดินออกจากห้องไปทันทีเพราะในนี้ไม่สามารถใช้อุปกรณ์สื่อสารได้แอ๊ด !! ปัง !! หมออิจิโนเสะออกมาที่ประตูหนีไฟก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรไปหาดนัยตรู๊ด !! ตรู๊ด !! หมออิจิโนเสะรอสายอยู่ไม่นานในที่สุดดนัยก็รับสายกึก !! ดนัยพูดสายครับ เสียงดนัยดังมาจากปลายสาย“เธอมีเรื่องอะไรที่ต้องบอกฉันหรือเปล่า” หมออิจิโนเสะพูดเอ่อ...คือว่าเรื่องอะไรเหรอครับ หมออิจิโนเสะที่ได้ยินเสียงดนัยพูดทำเหมือนกับไม่รู้เรื่องอะไรก็เริ่มหงุดหงิด“ยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกงั้นเหรอก็เรื่องของฮิคาริยังไงล่ะบอกมาเลยนะเธอไปเอาหมอคนไหนมาผ่าตัดให้ !!” หมออิจิโนเสะตวาดเสียงดังอีกด้านหนึ่งยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกงั้นเหรอก็เรื่องของฮิคาริยังไงล่ะบอกมาเลยนะเธอไปเอาหมอคนไหนมาผ่าตัดให้ !! ดนัยที่ได้ยินเสียงตวาดของหมออิจิโนเสะดังมาจากมือถือนั้นแทบจะยกมือถือออกจากหูแทบไม่ทัน“ผมบอกไปหมออิจิโนเสะจะเชื่อมั้ยครับเนี่ยว่าผมไม่ได้ไปหาหมอที่ไหนมาผ่าตัดให้แต่เป็นผมที่ลงมือผ่าตัดเอง” ดนัยหันไปหาหมอยูมิที่อยู่ข้างๆตอนนี้เขาอยู่ในสวนของโรงพยาบาลเพราะเป็นเวลาพักกลางวันนั่นเองหมอยูมิที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆได้แต่ยิ้มแห้งเพราะถ้าเธอไม่ได้ผ่าตัดด้วยกันกับดนัยวันนั้นก็คงไม่เชื่อเหมือนกันจบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 ฝีมือระดับโลก

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 ฝีมือระดับโลก

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้