วิถีเทวะ : กำเนิดคัมภีร์จักรพรรดิเทพยุทธ์

บทที่ 39 : หลอมโลหิตมังกรบรรพกาล ลอบเร้นสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และการพบกันอีกครั้งของสองขั้วหยินหยาง!

การเดินทางกลับจากมหาทวีปบูรพามังกร มุ่งหน้าสู่มหาทวีปศูนย์กลางเซียนหยวน ใช้เวลายาวนานนับเดือน ทว่าสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่ก้าวเข้าสู่วิถีเต๋าแล้ว วันเวลาเหล่านี้เปรียบเสมือนเพียงการหลับตาและลืมตาขึ้นมาเพียงครั้งเดียว

บนแผ่นหลังของจินหลินที่กำลังพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆ ซูหลงอวิ๋นมิได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขานำเอา 'ลูกแก้วแหล่งกำเนิดสายเลือดมังกร' ที่ขโมยมาจากใต้จมูกของจักรพรรดิมังกร ออกมาวางไว้เบื้องหน้า

ลูกแก้วสีทองคำบริสุทธิ์ส่องประกายเจิดจ้า ภายในมีภาพนิมิตของมังกรบรรพกาลตัวเล็กๆ ที่กำลังแหวกว่ายและส่งเสียงคำราม กลิ่นอายของสัตว์อสูรที่ทรงอำนาจที่สุดในยุคดึกดำบรรพ์แผ่ซ่านออกมาจนทำให้จินหลินที่กำลังบินอยู่ยังต้องลอบสั่นสะท้านด้วยความยำเกรงในสายเลือด

"สายเลือดของมังกรบรรพกาล... มีคุณสมบัติในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของกายเนื้อให้เป็นอมตะ แม้ข้าจะมีเพลิงสวรรค์ช่วยผลัดเปลี่ยนกระดูกแล้ว ทว่าหากได้หลอมรวมโลหิตมังกรหยดนี้เข้าไป ร่างกายของข้าย่อมแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานแรงกดดันของยอดฝีมือที่อยู่เหนือกว่าหลายขอบเขตได้อย่างแน่นอน"

ซูหลงอวิ๋นไม่รอช้า เขาใช้อาคมจารึกกรีดฝ่ามือของตนเองให้เกิดรอยแผล ก่อนจะบีบลูกแก้วแหล่งกำเนิดให้แตกออก โลหิตสีทองคำหยดหนึ่งที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง หยาดหยดลงบนบาดแผลของเขา

ซูมมมม!!!

วินาทีที่โลหิตมังกรบรรพกาลแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด ความเจ็บปวดที่รุนแรงประดุจถูกมังกรยักษ์ขย้ำกระดูกก็ระเบิดขึ้น! ทว่าซูหลงอวิ๋นเพียงแค่กัดฟันแน่น โคจร 'เคล็ดวิชากลืนนภาผลาญจักรวาล' บีบบังคับให้เลือดมังกรอันหยิ่งยโสต้องหลอมรวมเข้ากับสายเลือดมนุษย์ของเขา

เกล็ดสีทองคำจางๆ ผุดขึ้นมาตามผิวหนังของเด็กหนุ่มก่อนจะจางหายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นถูกฉีกกระชากและสร้างขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่อง พละกำลังทางกายภาพพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

ผ่านไปเจ็ดวันเจ็ดคืน ในที่สุดการหลอมรวมก็เสร็จสมบูรณ์

ซูหลงอวิ๋นลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำมีประกายสีทองคำของมังกรวาบผ่าน เขากำหมัดเบาๆ มวลอากาศในกำมือถึงกับแตกร้าวส่งเสียงดังกึกก้อง

"กายามังกรเทวะ... บัดนี้ แม้ข้าจะยืนอยู่เฉยๆ ให้ยอดฝีมือขอบเขตแก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุดฟันด้วยดาบ ดาบของพวกมันก็คงบิ่นหักไปเองโดยที่ผิวหนังของข้าไร้รอยขีดข่วน" ซูหลงอวิ๋นยิ้มอย่างพึงพอใจ "พลังปราณของข้ามั่นคงอยู่ที่แก่นแท้ทองคำขั้นต้น ทว่าพลังกายของข้านั้น ก้าวล้ำไปเทียบเท่าสัตว์อสูรขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดแล้ว!"

ความสมดุลระหว่างพลังปราณและพลังกาย คือสิ่งที่ทำให้การต่อสู้ข้ามขอบเขตมีความเป็นไปได้ การมีร่างกายที่ทนทาน ย่อมหมายถึงความสามารถในการรองรับแรงกระแทกจากวิชาของศัตรู หรือการใช้ค่ายกลและอาคมที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงได้โดยไม่ถูกพลังสะท้อนกลับจนตัวตาย

"นายท่าน เบื้องหน้าคือเขตแดนของ 'ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า' แล้วขอรับ" เสียงของจินหลินดึงสติของเขากลับมา

ซูหลงอวิ๋นทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ทัศนียภาพที่ปรากฏคือเทือกเขาที่ลอยอยู่เหนือพื้นดินนับร้อยยอด เกาะลอยฟ้าแต่ละเกาะมีน้ำตกสีเงินยวงไหลหลั่งลงมาสู่เบื้องล่าง สะพานรุ้งเจ็ดสีพาดผ่านเชื่อมต่อระหว่างยอดเขา เสียงระฆังแห่งเต๋าดังกังวานก้องไปทั่วสารทิศ ขับกล่อมจิตใจของผู้คนให้สงบร่มเย็น

นี่คือหนึ่งในสามขุมอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งมหาทวีปศูนย์กลางเซียนหยวน! ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า!

กลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ซ่านออกมาจากยอดเขาสูงสุดนั้น หนักหน่วงและลึกล้ำจนไม่อาจหยั่งถึง ซูหลงอวิ๋นสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ มีกลิ่นอายของ 'ราชันย์ยุทธ์' (ขอบเขตที่ 7) ปิดด่านบ่มเพาะอยู่อย่างน้อยสองถึงสามสาย! ซ้ำยังมี 'บรรพชนศักดิ์สิทธิ์' (ขอบเขตที่ 6) อีกนับสิบคนที่ทำหน้าที่เป็นผู้อาวุโสคุมกฎ!

"ขุมกำลังระดับนี้ หากข้าบุกเข้าไปตรงๆ คงไม่ต่างจากแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ" ซูหลงอวิ๋นประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น

"จินหลิน เจ้าจงซ่อนตัวอยู่ตามเทือกเขารอบนอกนี้ อย่าให้ผู้ใดพบเห็น กลิ่นอายกิเลนอัคคีของเจ้าอาจทำให้ค่ายกลพิทักษ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตื่นตัวได้ ข้าจะลอบเข้าไปเพียงลำพัง"

"นายท่าน... การเข้าไปในถ้ำเสือเพียงลำพังมันอันตรายเกินไปนะขอรับ! ม่านพลังค่ายกลของพวกมัน เป็นถึงค่ายกลระดับสวรรค์ขั้นสูงสุด ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตบรรพชนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่อาจลอบเร้นเข้าไปได้โดยไม่ถูกตรวจพบ!" จินหลินเตือนด้วยความหวังดี

ซูหลงอวิ๋นยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสาดประกายเจ้าเล่ห์ "ผู้ใดบอกว่าข้าจะมุดค่ายกลเข้าไปเล่า? ค่ายกลของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกสร้างมาเพื่อป้องกันศัตรูจากภายนอก ทว่า... หากเป็นการเชื่อมต่อจาก 'ภายใน' สู่ภายนอกเล่า?"

เขายกมือขวาขึ้นมา หลับตาลงและเพ่งสมาธิไปที่ทะเลวิญญาณ กระตุ้น 'ตราประทับวิญญาณหยินหยาง' ที่เขาเคยฝังไว้ในร่างของ 'หลิงอวี้ซี' สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งดินแดนหมื่นเต๋า!

วิ้ง...

เส้นด้ายวิญญาณที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ถูกเชื่อมโยงข้ามมิติ ซูหลงอวิ๋นสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า และกลิ่นอายอันหอมกรุ่นที่คุ้นเคยของสตรีโฉมงามผู้นั้นได้อย่างชัดเจน

"เจอแล้ว... นางกำลังพักผ่อนอยู่บนยอดเขาเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามชั้นในสุด"

ซูหลงอวิ๋นประสานอินด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว อาศัยช่องโหว่ของความเชื่อมโยงทางวิญญาณเป็นเข็มทิศนำทาง

"วิถีแห่งเทวะ... วิชามายาหยินหยางทะลวงมิติ!"

ร่างของเด็กหนุ่มชุดขาวพลันบิดเบี้ยวและสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและสีขาว เขาก้าวเดินผ่านอากาศธาตุ หลอมรวมตนเองเข้ากับรอยต่อของมิติที่เชื่อมโยงกับวิญญาณของหลิงอวี้ซี ม่านพลังค่ายกลระดับสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุด กลับมองข้ามละอองแสงนี้ไปอย่างสมบูรณ์ ราวกับว่าเขาคือส่วนหนึ่งของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่ต้น!

การเดินทางข้ามมิติด้วยวิธีนี้ ผลาญพลังปราณในแก่นแท้ทองคำของเขาไปถึงสามในสี่ส่วน ทว่าผลลัพธ์ที่ได้คือความเงียบเชียบและไร้ร่องรอย

...

ณ ยอดเขาเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ เขตหวงห้ามอันเงียบสงบที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า

ภายในตำหนักหยกขาวที่ถูกล้อมรอบด้วยสระบัวหิมะหมื่นปี บรรยากาศหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอ ไอหมอกสีขาวลอยอวลไปทั่วบริเวณ ใจกลางตำหนัก ปรากฏเตียงที่สกัดขึ้นจากผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์

บนเตียงน้ำแข็งนั้น มีร่างอรชรของสตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาบ่มเพาะพลัง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่พลิ้วไหวราวกับปีกผีเสื้อ ใบหน้าของนางงดงามสะคราญไร้ที่ติประดุจเทพธิดาที่จุติลงมาเดินดิน ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ทว่าระหว่างคิ้วของนางกลับขมวดมุ่นด้วยความตึงเครียด

นางคือ 'หลิงอวี้ซี' สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า ผู้มีพลังบรรลุถึงขอบเขต 'ราชันย์ยุทธ์ขั้นต้น' (ขอบเขตที่ 7) ตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี!

ในยามนี้ นางกำลังโคจรพลังเพื่อสะกด 'เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า' ที่สถิตอยู่ในจุดตันเถียน เพลิงสวรรค์ดวงนี้คือขุมพลังที่ทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์รุ่งเรือง ทว่ามันก็คือคำสาปที่จองจำชีวิตของนางในฐานะ 'ภาชนะสถิต'

"ตราประทับบัดซบนั่น... ไม่ว่าข้าจะใช้วิชาใดของขอบเขตราชันย์ยุทธ์ ก็ไม่อาจลบล้างมันออกจากวิญญาณได้เลย"

หลิงอวี้ซีลืมตาขึ้น นัยน์ตาดอกท้อของนางสาดประกายความโกรธเกรี้ยวและความเจ็บใจ เมื่อนึกถึงรอยประทับรูปสัญลักษณ์หยินหยางที่แผ่นหลัง

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางพยายามใช้พลังทั้งหมดเพื่อทำลายพันธนาการที่บุรุษมนุษย์ชั้นต่ำผู้นั้นฝังไว้ ทว่ายิ่งนางโจมตีตราประทับ มันก็ยิ่งดูดกลืนพลังของนาง และส่งผ่านความเจ็บปวดกลับมาสู่สติสัมปชัญญะ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความพยายามอันสูญเปล่าของนาง

"ซูหลงอวิ๋น... หากข้าพบหน้าเจ้าอีกครั้ง ข้าจะสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น แล้วนำวิญญาณเจ้ามาเผาในตะเกียงนิรันดร์!" หลิงอวี้ซีกัดริมฝีปากแน่น

"สตรีที่งดงาม มักจะชอบกล่าววาจาโหดร้ายเยี่ยงนี้เสมอหรือ?"

เสียงราบเรียบ เย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความคุ้นเคยที่ทำให้จิตวิญญาณของนางต้องสั่นสะท้าน พลันดังก้องขึ้นจากมุมมืดของตำหนักหยกขาว!

หลิงอวี้ซีเบิกตากว้าง นางรีบผุดลุกขึ้นยืน ปราณยุทธ์ขอบเขตราชันย์ยุทธ์ระเบิดออกอย่างเกรี้ยวกราดประดุจพายุหิมะ! กระบี่เหมันต์ศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกจากฝักมาอยู่ในมือของนาง รังสีกระบี่แช่แข็งอากาศรอบด้านจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

"ผู้ใด! กล้าบุกรุกยอดเขาหวงห้าม!" นางตวาดเสียงกร้าว

จากหลังฉากกั้นหยก เงาร่างของบุรุษหนุ่มในชุดคลุมสีขาวขลิบทองค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างเนิบนาบ เขากำลังถือจอกชาที่รินจากกาน้ำชาของนางขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มเย่อหยิ่งและดวงตาสีดำล้ำลึกที่คุ้นเคย ปรากฏสู่สายตาของสตรีศักดิ์สิทธิ์

"ชาบัวหิมะหมื่นปี... รสชาติดี ทว่าชงอ่อนไปสักหน่อย หากเพิ่มอุณหภูมิของน้ำอีกสักนิด คงจะดึงกลิ่นหอมออกมาได้มากกว่านี้"

ซูหลงอวิ๋นวางจอกชาลงบนโต๊ะ เขามองสบตากับหลิงอวี้ซีด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตนเอง

"เจ้า! ไอ้คนถ่อย!" หลิงอวี้ซีแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง บุรุษที่นางเคียดแค้นที่สุด กลับมาปรากฏตัวอยู่ในห้องนอนของนางได้อย่างไร! ม่านพลังระดับสวรรค์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตาบอดไปแล้วหรือ!

"ข้าจำได้ว่าข้ามีนามว่า ซูหลงอวิ๋น มิใช่คนถ่อย" เด็กหนุ่มตอบกลับอย่างยียวน "และข้าก็เคยบอกเจ้าไว้แล้ว ว่าเมื่อข้าพร้อม ข้าจะกลับมาทวงเพลิงของข้าคืน... รวมถึง 'ภาชนะ' ของข้าด้วย"

"หุบปาก! วันนี้เจ้ามารนหาที่ตายถึงที่ ข้าจะล้างอายด้วยเลือดของเจ้า!"

หลิงอวี้ซีเดือดดาลจนขาดสติ นางตวัดกระบี่เหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ พุ่งทะยานเข้าหาซูหลงอวิ๋นด้วยความเร็วที่ฉีกกระชากมิติ! พลังของ 'ราชันย์ยุทธ์ขั้นต้น' ที่สมบูรณ์พร้อม มิใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มขอบเขตแก่นแท้ทองคำจะสามารถหลบหลีกได้!

รังสีกระบี่สีขาวพุ่งทะลวงเข้าจ่อที่ลำคอของซูหลงอวิ๋นในเสี้ยววินาที!

ทว่า ซูหลงอวิ๋นกลับยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขามิได้ชักกระบี่กลืนเงาออกมาป้องกัน และมิได้ถอยหนี

กึก!

ปลายกระบี่เหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ หยุดชะงักลง ห่างจากคอหอยของซูหลงอวิ๋นเพียงแค่หนึ่งเซนติเมตร! ลมปราณที่แหลมคมบาดผิวหนังของเขาจนมีเลือดสีทองคำไหลซึมออกมาเล็กน้อย

มือของหลิงอวี้ซีสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ใบหน้าของนางซีดเผือด หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก

มิใช่ว่านางไม่อยากแทงให้ทะลุคอหอยของเขา ทว่านาง 'ทำไม่ได้'!

ในวินาทีที่จิตสังหารของนางหมายจะปลิดชีพบุรุษเบื้องหน้า 'ตราประทับวิญญาณหยินหยาง' ที่แผ่นหลังของนางก็ปะทุความเจ็บปวดขึ้นมาอย่างแสนสาหัส! มันเป็นการสะท้อนกลับของกฎเกณฑ์แห่งวิญญาณ หากนางสังหารเขา วิญญาณของนางก็จะแตกซ่านตกตายตามเขาไปในเสี้ยววินาที!

"เหตุใดจึงหยุดเล่า? สตรีศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งดินแดนหมื่นเต๋าผู้ยิ่งใหญ่... มิใช่ว่าเจ้าอยากจะสับข้าเป็นหมื่นชิ้นหรอกรึ?"

ซูหลงอวิ๋นยกยิ้มเย้ยหยัน เขายกมือขวาขึ้น ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบใบกระบี่เหมันต์ของนางเอาไว้ แล้วค่อยๆ ดันมันออกห่างจากลำคอของตนเองอย่างอุกอาจ

"เจ้า... เจ้ามันปีศาจ..." หลิงอวี้ซีกัดฟันกรอด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ นางจำต้องลดกระบี่ลง เพราะยิ่งนางแสดงเจตนาสังหาร ตราประทับก็ยิ่งบีบรัดวิญญาณของนาง

"ข้าคือผู้ปกครองวิถีเทวะ ต่างหาก"

ซูหลงอวิ๋นก้าวเดินเข้าไปประชิดตัวสตรีโฉมงาม กลิ่นอายของบุรุษเพศและอำนาจที่กดข่มทำให้นางต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าเขาก็เอื้อมมือไปโอบเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้ ดึงรั้งร่างของสตรีศักดิ์สิทธิ์ให้เข้ามาแนบชิดกับอกของตน

"ปล่อยข้า!" หลิงอวี้ซีดิ้นรน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเคือง ทว่าพลังปราณของนางถูกอำนาจแห่งตราประทับและเพลิงหยินหยางที่ซูหลงอวิ๋นแผ่ออกมา กดทับจนไม่อาจใช้กำลังขัดขืนได้

"ดื้อรั้นไปก็ไร้ประโยชน์ หลิงอวี้ซี ชีวิตของเจ้าตกอยู่ในกำมือของข้าตั้งแต่ที่สระอสนีบาตแล้ว"

ซูหลงอวิ๋นก้มหน้าลง กระซิบที่ข้างใบหูของนาง "ข้าสัมผัสได้... เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้าในตัวเจ้า กำลังเติบโตและเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ อาการสะท้อนกลับของเจ้าเริ่มรุนแรงขึ้นใช่หรือไม่? หากข้าไม่มาช่วยสะกดมันไว้ อีกไม่เกินสามเดือน จุดตันเถียนของเจ้าจะต้องระเบิดเป็นผุยผง"

คำพูดของเขาแทงใจดำนางอย่างจัง หลิงอวี้ซีหยุดดิ้นรน นัยน์ตาดอกท้อสั่นไหว สิ่งที่เขากล่าวมาคือความจริงที่นางปกปิดเหล่าผู้อาวุโสในสำนักเอาไว้

"เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่..." นางเค้นเสียงถามอย่างจำยอม

ซูหลงอวิ๋นคลายอ้อมกอดออกช้าๆ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

"ข้าต้องการ 'เพลิงอสนีบาตเก้าชั้นฟ้า' ทว่าข้าในยามนี้ ยังไม่อาจหลอมรวมมันได้ และการจะนำมันออกมาจากร่างของเจ้าโดยไม่ให้เจ้าตาย ก็เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและการเตรียมการ"

เขาเดินไปนั่งลงบนเตียงน้ำแข็งของนางอย่างถือวิสาสะ "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋าแห่งนี้ เลี้ยงดูเจ้ามาเพื่อเป้าหมายอันใด เจ้าเองย่อมรู้ดีที่สุด พวกมันให้เจ้าเป็น 'ภาชนะ' เพื่อบ่มเพาะเพลิงสวรรค์ เมื่อเจ้าทะลวงถึงขอบเขตที่กำหนด พวกมันก็จะสูบเอาเพลิงและชีวิตของเจ้าไป เพื่อนำไปสร้างศัสตราเทวะ หรือให้ประมุขของพวกมันใช้งาน"

หลิงอวี้ซีเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ชะตากรรมของตนเองดี นี่คือภาระหน้าที่ของสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

"ทว่า ชีวิตของเจ้าเป็นของข้า ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์พรากมันไปนอกจากข้า" ซูหลงอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเผด็จการและโอหัง "ข้ามีข้อเสนอให้เจ้า สตรีศักดิ์สิทธิ์"

"ข้อเสนออันใด?" นางมองเขาอย่างหวาดระแวง

"ร่วมมือกับข้า" ซูหลงอวิ๋นประกาศ "เจ้าจงใช้ตำแหน่งและอำนาจของเจ้าในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ รวบรวมทรัพยากร สมุนไพรวิญญาณระดับสูง และข้อมูลข่าวสารลับมาให้ข้า เพื่อช่วยให้ข้าทะลวงระดับพลังได้อย่างรวดเร็วที่สุด"

"ในทางกลับกัน... ข้าจะคอยช่วยเจ้าสะกดอาการสะท้อนกลับของเพลิงอสนีบาต และเมื่อข้าแข็งแกร่งพอ ข้าจะ 'ดึง' เพลิงดวงนี้ออกจากร่างของเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบ โดยรับประกันว่าเจ้าจะมีชีวิตรอด และหลุดพ้นจากโซ่ตรวนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ไปตลอดกาล"

ข้อเสนอของมังกรหนุ่ม ทำให้หลิงอวี้ซีต้องตกตะลึง

นี่คือการทรยศต่อสำนักที่ชุบเลี้ยงนางมา! ทว่า... มันก็คือหนทางเดียวที่นางจะมีชีวิตรอดและได้รับอิสรภาพที่แท้จริง!

นางมองดูบุรุษที่อยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้ทองคำขั้นต้น ทว่ากลับมีกลิ่นอายและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าผู้อาวุโสระดับราชันย์ยุทธ์ ความเย่อหยิ่งของเขาไม่ได้มาจากความโง่เขลา ทว่ามาจากความมั่นใจในวิถีแห่งเต๋าของตนเอง

การต่อสู้กันด้วยกำลัง นางอาจเหนือกว่าเขาสี่ขอบเขตใหญ่ ทว่าในกระดานหมากรุกแห่งชีวิตและการแย่งชิงสัจธรรมนี้ นางตระหนักได้ว่า... นางพ่ายแพ้ให้แก่เขาอย่างราบคาบตั้งแต่แรกพบแล้ว

หลิงอวี้ซีสูดลมหายใจลึก นัยน์ตาดอกท้อที่เคยเยียบเย็น ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและซับซ้อน นางเก็บกระบี่เหมันต์เข้าฝัก

"หากเจ้าผิดคำสาบาน หรือปล่อยให้ข้าตกตายไป... ข้าจะเป็นวิญญาณอาฆาตตามจองล้างจองผลาญเจ้าไปทุกภพทุกชาติ ซูหลงอวิ๋น"

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจักรพรรดิเทพยุทธ์

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน ภาชนะของข้า... อ้อ และช่วยจัดเตรียมห้องพักลับๆ ให้ข้าสักห้องด้วยสิ การเดินทางข้ามมิติมันเหนื่อยล้านัก ข้าต้องการพักผ่อนสักหน่อย"

พันธมิตรที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง ความแค้น และกลิ่นอายของความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ได้ถูกก่อตั้งขึ้นแล้ว ณ ใจกลางดินแดนศักดิ์สิทธิ์หมื่นเต๋า!

การผจญภัยเพื่อกลืนกินเพลิงสวรรค์ดวงที่หก และการเหยียบย่ำยอดฝีมือของมหาอำนาจแห่งมหาทวีปศูนย์กลาง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากภายใน!

(จบบทที่ 39)