ตอนที่ 10 เื่ทุกข์ใจของจางเหว่ย
"ท่านพี่มีเื่ทุกข์ใจอันใดหรือ ข้าเห็นท่านพี่มีท่าทีแปลกๆ มาหลายวันเเล้ว" ฟางเหมยซึ่งกำลังจะมารดนํ้าปุ๋ยหมักตอนเย็น ได้เห็นจางเหว่ยที่กำลังยืนมองปุ๋ยหมักในวงตาข่ายอยู่ นางสังเกตเห็นว่าจางเหว่ยผู้เป็พี่ไม่รู้สึกร่าเริงแบบเก่าเเละเหมือนมีเื่ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาจึงเอ่ยทักถามออกไป
"ไม่มีอะไรนี่ ข้าสบายดีทุกอย่าง" จางเหว่ยหันไปยิ้มให้แก่ฟางเหมย ชายหนุ่มพยายามทำเหมือนว่าเขาสบายดี เเล้วกำลังจะเดินหมุนตัวกลับแต่ฟางเหมยได้เอาตัวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน
"ท่านพี่ มีเื่อันใดที่มันทำให้ท่านไม่สบายใจ ก็เล่าให้ข้าฟังเถิดหนา"
"ถ้าข้าบอกเ้าไป เ้าจงห้ามบอกเเก่ท่านพ่อกับท่านเเม่เป็อันขาด"
"เ้าค่ะ ท่านพี่จงโปรดเชื่อใจในตัวข้าเถิด ข้าให้คำมั่นว่าจะไม่ปริปากบอกท่านพ่อกับท่านเเม่"
"ก็ฮุ่ยเจินน่ะสินางมาสารภาพว่าได้เเอบชอบข้า"
"ท่านพี่ปฎิเสธนางไปแล้วก็ไม่น่าจะเก็บเอามาคิดเยี่ยงนี้นะเ้าคะ" ฟางเหมยคิดว่าผู้เป็พี่ไม่น่าจะรู้สึกอะไรกับฮุ่ยเจินเเละคงปฎิเสธนางไปแล้ว
"ข้ายังไม่ได้ให้คำตอบอะไรเเก่นาง" จางเหว่ยเอ่ยออกไปแล้วหันไปสบตากับฟางเหมย
"ทำไมท่านพี่ถึงไม่รีบปฎิเสธนางไป ท่านพี่รออะไรอยู่หรือเ้าคะ หรือว่า....." ฟางเหมยยกมือขึ้นไปจับต้นเเขนของจางเหว่ย ในขณะที่ชายหนุ่มอยู่ในท่ายืนกอดอก
"ข้าก็รู้สึกดีกับฮุ่ยเจิน"
"นี่ผีป่าตนใดเข้าสิงท่านพี่ไปแล้วหรือ...ถึงได้ไปมีใจให้เเก่นาง เเค่ข้าเจอนางเเค่ครั้งแรกก็มิถูกชะตาเเล้ว" ฟางเหมยตาลุกวาว นางรู้สึกใในคำตอบของผู้เป็พี่
"ฮุ่ยเจินเป็เพื่อนเ้ามาก่อนนะฟางเหมย เมื่อก่อนนางก็มิได้ปากร้ายเเละดูเหย่อหยิ่งเยี่ยงนี้"
"ก็ความจำของข้ามันเลอะเลือนไป ข้าจำไม่ได้ ท่านพี่ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่" ฟางเหมยเผลอหลุดปากออกไปจึงรีบเอ่ยเเก้ตัวในทันที
"เ้าจงรดนํ้าปุ๋ยหมักเสียก่อนเถิด ข้าจะไปนั่งรอที่เเคร่ไม้หน้าบ้าน" เมื่อพูดจบจางเหว่ยก็หมุนตัวเดินออกไป
"เ้าค่ะ ข้าจะรีบตามไป" ฟางเหมยไม่รอช้าจึงรีบรดนํ้าปุ๋ยหมักทั้งห้าวงตาข่ายให้เปียกชุ่ม เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยเเล้วก็ได้ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนจะออกไปหาจางเหว่ยที่นั่งรออยู่หน้าบ้าน
"ข้ามาเเล้วท่านพี่" เพียงไม่นานฟางเหมยก็ได้เดินออกมาจากบ้านเเล้วจึงมานั่งข้างๆ กับจางเหว่ยยังเเคร่ไม้หน้าบ้าน
"นี่ท่านพ่อกับท่านเเม่ไปไหนหรือฟางเหมย" จางเหว่ยเดินเข้าไปในบ้านก็ไม่พบท่านทั้งสองจึงเอ่ยถามฟางเหมยออกไป
"ท่านพ่อกับท่านเเม่เข้าไปในหมู่บ้านเ้าค่ะ เดี๋ยวสักพักคงจะกลับมา เรามาเข้าเื่ฮุ่ยเจินกันต่อดีกว่า"
"ได้...เมื่อก่อนฮุ่ยเจินเป็เพื่อนกับเ้าเเต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรมากนัก พักหลังนี้นางมีฐานะที่ดีขึ้นเพราะว่าทางบ้านนางขายพวกเนื้อสัตว์ได้ราคาดี เเล้วจากนั้นเรื่อยมาฮุ่ยเจินก็เริ่มมีนิสัยที่เปลี่ยนไปจากเดิม นางปากร้ายขึ้นเเละค่อนข้างที่จะชอบพูดจาดูถูกคน"
"แล้วครอบครัวนางล่ะท่านพี่ มีนิสัยเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า"
"ไม่เลย...จะมีก็เเค่ฮุ่ยเจินนี่แหละที่ดูเปลี่ยนไป"
"นางอาจมีปมอะไรในใจมาก่อนหรือเปล่าท่านพี่ ถึงทำให้เปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้"
"นางเคยแอบชอบหลิวหยางชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีผู้มีฐานะที่สุดในหมู่บ้าน นางได้ไปสารภาพรักเเก่หลิวหยางต่อหน้าครอบครัวเขาแต่สุดท้ายก็โดนดูถูกสารพัดจากตัวหลิวหยางเเละครอบครัวว่านางไม่เจียมตนเอง จนเื่ของนางได้เป็ที่เลื่องลือของหมู่บ้านไปสักพักใหญ่เลย พวกชาวบ้านเวลาเจอหน้านางก็ชอบพูดจาดูถูกนางเื่ที่ถูกหลิวหยางปฎิเสธ นี่อาจเป็สาเหตุที่พอนางมีฐานะขึ้นจึงได้เริ่มเปลี่ยนไป"
"ก็อาจจะมีส่วนนะเ้าคะ เเล้วทำไมนางถึงมาชอบท่านพี่ได้ล่ะ"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฮุ่ยเจินทำไมมาชอบข้าได้ เเต่วันนั้นก็เป็ข้านี่ล่ะที่เป็คนไปปลอบใจนางเเละห้ามไม่ให้นางคิดสั้นทำร้ายตัวเอง"
"เเล้วไงต่อเ้าค่ะ"
"วันนั้นข้าบังเอิญไปเจอนางหลังกลับมาจากบ้านหลิวหยางพอดี นางวิ่งร้องไห้ฟูมฟายมาชนตัวข้าเข้า นางจึงได้เล่าทุกอย่างให้ข้าได้ฟัง ข้าจึงได้ปลอบใจนางเเละบอกว่าจะอยู่เคียงข้างรับฟังปํญหาทุกอย่าง หากมีเื่ไม่สบายใจอันใดก็มาเล่าให้ข้าฟังได้ทุกเื่ขอเพียงเเค่อย่าทำร้ายตัวเองเเละหลังจากนั้นมานางกับข้าก็มีความสนิทสนมกันมากขึ้น นางมักจะส่งข้าวส่งนํ้าข้าตลอดเวลาที่ไปทำสวน"
"ถ้าอย่างนั้นฮุ่ยเจินก็น่าเห็นใจอยู่นะท่านพี่ เเต่ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมครอบครัวของหลิวหยางจึงต้องมาพูดจาดูถูกนางขนาดนี้ด้วย จนทำให้คนคนนึงเกือบคิดสั้น หน้าตานางก็มิได้อัปลักษณ์เสียหน่อย ครอบครัวหลิวหยางมีสิทธิ์อะไรถึงมาดูถูกนางเยี่ยงนี้"
"เมื่อก่อนนางมีรูปร่างอ้วนท้วมกว่านี้เยอะมาก เเต่ข้าก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะเื่ดูถูกเื่รูปลักษณ์ภายนอกคนอื่น ยังไงก็เป็คนเหมือนกัน ข้าถึงรู้สึกเห็นใจนางมากเเล้วก็เข้าใจในสิ่งที่นางเป็อยู่ตอนนี้ด้วย"
"ข้าว่าในเมื่อท่านพี่ก็มีใจให้เเก่ฮุ่ยเจินก็ควรบอกนางไปตามตรงนะเ้าคะ"
"ข้าเป็กังวลใจ"
"เื่อะไรหรือที่ท่านพี่กังวลใจจงบอกแก่ข้ามาเถิด"
"ข้าเกรงว่าท่านพ่อกับท่านเเม่จะไม่ยอมรับในตัวฮุ่ยเจินน่ะสิถ้าเกิดได้คบหากันไป เเต่ซีห่าวได้บอกข้าไว้เอาไว้ว่าถ้าข้าตัดสินใจจะคบหากับนางจริงๆ เขาจะช่วยเจราจากับท่านพ่อท่านเเม่ให้ข้า"
"ข้าว่าท่านพี่ควรเปิดใจบอกแก่พวกท่านด้วยตัวเองไปเลย ท่านพ่อกับท่านเเม่ของเราก็ไม่ใช่คนใจดำอะไรนี่เ้าคะ "
"เ้าคิดแบบนั้นหรือ"
"เ้าค่ะ...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ข้ามั่นใจว่าท่านทั้งสองจะต้องเข้าใจในตัวฮุ่ยเจินเหมือนกับข้า"
"ขอบใจเ้ามากฟางเหมย ข้ารู้สึกสบายใจขึ้นมากเลย ก็จริงอย่างที่เ้าบอกอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด"
"ข้าเอาใจช่วยนะเ้าคะ"
^____________________^
สวัสดีจ้า เค้ามือใหม่จริงๆ มันอาจจะดูไม่ค่อยสนุกโดนใจนักอ่านซักเท่าไหร่ เเต่ตะวันรัตน์จะพยายามพัฒนาฝืมือให้ดีขึ้นเรื่อยๆ น้าาาา
ถ้าอ่านกันเเล้วเค้าขอให้ช่วยติชมมาหน่อยน้าาา เพราะมือใหม่จริงๆ อาจมีจุดบกพร่องอะไรจะได้เเก้ไขต่อไป
1K
