บทที่ 10 ตามหาผู้อำนวยการหวัง
ในขณะนั้นเอง ชายหนุ่มดันสังเกตเห็นสายตาของลู่เซี่ย และหันหน้ามองมาทางเธอโดยบังเอิญ
การสบตากันอย่างกระทันหัน ทำให้ลู่เซี่ยรู้สึกเขินอายอยู่เล็กน้อย แม้เธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่เธอก็ได้ยิน
แต่ชายหนุ่มดูจะไม่สนใจอะไร เพียงโบกมือให้เธอ แล้วเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
หลังจากหายไปจนลับสายตาแล้ว ลู่เซี่ยถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองอีกครั้ง จริง ๆ แล้วในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ลู่เซี่ยเคยพบเจอผู้ชายหล่อ ๆ มาแล้วมากมาย ไม่น่าจะทำตัวเพ้อฝันแบบนี้ได้อีก
แต่การหลงใหลในความงาม นับเป็เื่ธรรมชาติของมนุษย์ เพราะฉะนั้น การที่เธอเป็แบบนี้ก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร
แต่หลังจากผ่านพ้นไป ลู่เซี่ยก็ไม่ได้คิดถึงเื่นี้อีกแล้ว เพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย
จากนั้นเก็เตรียมตัวที่จะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเื่งานก่อน
ลู่เซี่ยเดินออกมาจากสวนสาธารณะ แล้วมุ่งตรงไปยังโรงงานผลิตหลอดไฟ
เวลานี้ยังคงเป็เวลาทำการของโรงงาน ลู่เซี่ยเดินวนไปมาอยู่หน้าประตูใหญ่สองรอบ เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในวัยชราที่สังเกตเห็น ก็เอ่ยปากถามว่าเธอมาทำอะไร
ลู่เซี่ยหันไปยิ้มให้ชายชราอย่างเกรงใจ ก่อนจะตอบออกไป “คุณลุงคะ ฉันเป็พนักงานใหม่ที่จะมาเริ่มงานในอีกไม่กี่วันนี้ค่ะ เมื่อได้งานดีก็เลยตื่นเต้นนิดหน่อย เลยแวะมาดูล่วงหน้าค่ะ”
ชายชรามองลู่เซี่ยอย่างละเอียด ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก ฉันได้ยินมาว่า โรงงานเพิ่งเปิดรับสมัครงานไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แม้จะไม่ได้ประกาศออกไปอย่างแพร่หลาย แต่ก็มีคนมาสมัครมากกว่าร้อยคน สุดท้ายรับเข้าทำงานเพียงแค่ห้าคน ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวอย่างเธอก็จะได้โควตานี้ไปด้วย”
ลู่เซี่ยฟังแล้วก็ยิ้มอย่างเขินอาย "โชคดีค่ะ"
ชายชราพยักหน้าเห็นด้วย และพึมพำอยู่ในใจ ‘ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่โชคดีหรอกนะ ปกติโอกาสแบบนี้ไม่เคยตกไปถึงคนนอกเลย’
ครั้งนี้เป็เพราะรองผู้อำนวยการคนใหม่เพิ่งย้ายมาจากกองทัพ เขาเป็คนซื่อสัตย์และยุติธรรม จึงยืนกรานว่าจะรับเฉพาะคนที่มีความสามารถเท่านั้น ทำให้เด็กสาวคนนี้ได้โอกาสไป
ก็แน่ล่ะ แค่มองการแต่งตัวของเด็กสาวคนนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าฐานะทางบ้านธรรมดา ๆ ทั่วไป คาดว่าคงไม่มีเส้นสายอะไรด้วยซ้ำ แต่หากโดดเด่นออกมาได้ขนาดนี้ นั่นก็เป็เพราะความสามารถของเธอ
ชายชราจึงยิ้มให้ลู่เซี่ยอีกครั้ง “ก็เพราะเธอมีความสามารถไงล่ะ ฉันได้ยินมาว่าหลานสาวของหัวหน้าฝ่ายการผลิตเองก็สอบไม่ผ่านด้วยซ้ำ!”
“จริงเหรอคะ?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เซี่ยก็เบิกตากว้าง ก่อนจะพูดคุยกับชายชราอีกสองสามประโยค แล้วย้อนกลับมาถามเื่ของครอบครัวหัวหน้าฝ่ายการผลิตอย่างอ้อม ๆ เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเลิกงานแล้วจึงขอตัวจากไป
แต่ลู่เซี่ยก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล แค่เดินวนเวียนอยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นว่ามีคนทยอยกันออกมาใน่พักกลางวัน ลู่เซี่ยจึงค่อย ๆ เดินไปยังบ้านพักของโรงงานผลิตหลอดไฟ
เมื่อครู่ได้ทราบตำแหน่งบ้านพักจากชายชรามาแล้ว
เมื่อมาถึง ลู่เซี่ยก็ถามหาบ้านของหัวหน้าฝ่ายผลิต แล้วเคาะประตู
ประตูถูกเปิดออกโดยหญิงวัยกลางคน หน้าตาดูมีอำนาจ
ลู่เซี่ยรับรู้ได้ทันทีว่าเธอคือใคร เพราะได้ยินมาว่าภรรยาของหัวหน้าฝ่ายผลิตทำงานในสหพันธ์สตรี
เมื่อเห็นลู่เซี่ย เธอก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “สาวน้อย เธอมาหาใคร?”
ลู่เซี่ยยิ้มให้และกล่าวคำทักทาย “สวัสดีค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ ฉันอยากพบหัวหน้าหวังค่ะ”
ดูเซี่ยเพิ่งไปสอบถามมาเมื่อครู่ ก็ทราบว่าหัวหน้าฝ่ายผลิตแซ่หวัง
ภรรยาของหัวหน้าหวังได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง “เข้ามาสิ”
จากนั้นก็หันไปะโเข้าไปในบ้าน “คุณหวัง มีคนมาขอพบ”
ส่วนลู่เซี่ยเมื่อเข้ามาแล้ว ก็พบว่าเธอมาไม่ถูกเวลาเสียแล้ว เพราะครอบครัวของพวกเขากำลังรับประทานอาหาร แต่ในบ้านก็ไม่มีคนอื่น นอกจากหัวหน้าหวังและภรรยาเท่านั้น
เมื่อหัวหน้าหวังได้ยินคำพูดของภรรยา เขาก็มองลู่เซี่ยที่เดินตามมาด้านหลัง เมื่อพบว่าไม่รู้จักก็เลยขมวดคิ้ว
ก่อนจะถามออกไป “สาวน้อย ตามหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
4K
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
