บทที่ 65 — เวทีกลางลั่วหยาง
หน้าร้านหอธาราในย่านการค้าลั่วหยาง ช่างไม้สิบกว่าคนกำลังตอกเสา ยกไม้กระดาน ประกอบเป็นเวทีใหญ่ตรงลานกว้าง เสียงค้อนกระทบไม้ดังก้อง ชาวบ้านที่ผ่านไปมาต่างหยุดยืนมองด้วยความสงสัย
อาเหมยเอียงคอ มองเวทีที่ค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง พลางถาม
“พี่หลิวหาน…เราจะจัดงานอะไรหรือ? ทำไมถึงทำใหญ่โตเช่นนี้”
หลิวหานเพียงยิ้มบาง ไม่ตอบ นัยน์ตาเต็มไปด้วยแผนการที่ยังไม่อาจบอกใคร
ป้ายผ้าแดง
รุ่งเช้า ผ้าแพรแดงสดถูกขึงรอบเวที หลิวหานใช้พู่กันเขียนอักษรใหญ่ด้วยหมึกดำ
“ถ่านชิงหลินไร้ควัน—ไฟแรง ติดทนนาน”
“เตาไร้ควัน—สะอาด ปลอดภัย คู่ครัวทุกบ้าน”
ตัวอักษรเรียบง่ายชัดเจน ทำให้คนที่ผ่านไปมาต้องหยุดอ่าน
“ถ่านชิงหลินไร้ควัน…มันคืออะไร?”
“แล้วเตาไร้ควันอีก…ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“หรือว่าหอธาราจะขายของประหลาดอีกแล้ว?”
เสียงซุบซิบดังไปทั่วตลาด ยิ่งทำให้ผู้คนอยากรู้มากขึ้น
การเตรียมแสดง
หลิวหานไปหาอวี้หานที่จวน มอบถุงเงินพร้อมเอ่ยเสียงมั่นคง
“ช่วยข้าติดต่อหอนางโลม…ให้มาร่ายรำสิบคนใน ยามสายของวันเปิดงาน ข้าอยากให้ตลาดทั้งเมืองต้องหยุดมอง”
อวี้หานหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าช่างกล้า…แต่ก็ดี ยามสายย่านการค้าแน่นขนัด หากนางโลมสิบคนร่ายรำพร้อมกัน ไม่มีใครไม่เหลียวมองแน่”
หลิวหานค้อมศีรษะรับ แววตาแน่วแน่
เมืองที่สับสน
หลายวันต่อมา เวทีไม้หน้าร้านหอธารากลายเป็นหัวข้อถกเถียงในทุกซอกซอย
“เขาจะจัดการแสดงหรือ?”
“หรือเป็นการขายสินค้าใหม่?”
“ถ่านชิงหลินไร้ควัน…มันเหนือกว่าถ่านธรรมดาอย่างไร?”
เสียงซุบซิบลามไปทั่วราวกับลมที่พัดไฟให้ลุกโชน ยิ่งทำให้ชาวเมืองเฝ้ารอคอยวันเปิดตัวอย่างใจจดใจจ่อ…
355K
