ตำนานผู้วิเศษ

ริ้วเป็นขีดเล็กๆ เต็มร่างเธอ กลายเป็นดวงตาดำขบที่ลืมขึ้น ร่างหญิงสาวกระโจนเข้าหาเคอซวนด้วยความกระหาย ปากเธออ้างกว้างจนราวกับสามารถกินเคอซวนทั้งตัวได้ในทันที ในมือเคอซวนปรากฏหอกแสงสีทองขาว เขาปามันเข้าใส่ร่างหญิงสาวที่ดูน่าหวาดกลัวในทันที เสียงกรีดร้องหวีดแหลมของเธอดัง เลือดทะลักออกจากปากของเธอ ตามแผลที่ถูกสร้างจากหอกแสง

หอกแสงปรากฏในมือของเคอซวนอีก เขาปามันอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง เสียงหวีดแหลมดังไม่หยุด ก่อนร่างของหญิงสาวจะปรากฏรอยแตกร้าวและระเบิดแตก

มีเศษเลือดสีมืดกองหนึ่งพุ่งเข้าหาเคอซวนเร็ว

"อุบายโง่ๆ แบบนี้ เจ้ามักใช้เสมอ และใช้มันจนบ่อยจนเกินไปต้าเจิง" มือของเคอซวนตั้งตรง กำแพงแสงปรากฏตรงหน้าพร้อมวงเวทย์สีทองที่ดูลึกลับ เศษเลือดที่พุ่งสัมผัสกำแพงแสง ปรากฏเสียงกรีดร้อง ก่อนก้อนเศษเลือดนี้จะบิดเบี้ยวกลายเป็นหน้าคนที่ชั่วร้าย มันพยายามจ้องมองเคอซวน ราวกับอยากส่งต่อความอาฆาตอันลึกลับให้เคอซวน

สองมือของเคอซวนกลางออก วงเวทย์จำนวนมากซ้อนทับกันรอบเศษเลือดสีมืดที่ตอนนี้กลายเป็นหน้าคนอันบิดเบี้ยว

"ชำระ" สิ้นคำพูดนี้เศษเลือดดำสั่นระริก พร้อมกับเศษเลือดสีดำที่ถูกกลั่นให้เล็กลง เล็กลงเรื่อยๆ หมอกควันสีดำหน้าคนฟุ้งและสลายไป สีเสียงหวีดแหลมดังโหยหวยเบาๆ ออกจากควันฟุ้ง

ในที่สุดด้านหน้าของเคอซวน ก็ปรากฏแต่หยดเลือดสีแดงที่ดูบริสุทธิ์ลอยอยู่

"เจ้าไม่มีวันรู้หรอกต้าเจิงว่าร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของข้าที่ถูกทำลายจะได้รับการรักษา และข้าจะสามารถกลับมาเป็นผู้วิเศษที่แท้จริงได้อีกครั้ง... แต่ตัวเจ้า... ตัวเจ้าได้กลายเป็นสิ่งที่เน่าเหม็นไปแล้วอย่างไม่อาจจะหวนกลับ หากในวันนั้นเจ้าไม่เลือกเส้นทางนี้ ชีวิตของเจ้าก็คงไม่ต้องโสโครกแบบนี้"

เคอซวนนำหยดเลือด บังคับมันให้ลอยเข้าไปในหลอดใส โดยที่สายตาของเขาเหม่อลอยครู่สั้น

"ข้าคิดไว้อยู่แล้วด้วยนิสัยอันสกปรกของเจ้า เจ้าต้องทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้ด้านหลัง แต่เจ้าก็คงไม่คิดหลอกว่า ความฉลาดโง่ๆ ของเจ้า จะนำภัยไปสู่ตัวเอง ด้วยเลือดหยดนี้ของตัวเจ้า ข้าจะกลับไปหาเจ้าเจอได้อย่างแน่นอน หึหึ" เคอซวนแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ก่อนที่จะส่ายหัวเบาๆ

"ปัญหาของข้าตอนนี้คือ...คือ... ไอ้เจ้าเดรัจฉานต้าเจิงมันได้กลายเป็นผู้วิเศษอาณาจักรแห่งวิญญาณไปแล้วอย่างแน่นอน ทั้งยังเป็นอมนุษย์ผู้ไม่ตายอีก ส่วนข้าพึ่งได้กลับมาอยู่ในบันไดขั้นที่สองของอาณาจักรแห่งสัมผัส มีความต่างของชนชั้นมากเกินไป ตอนนี้รูปปั้นนางเงือกขาวก็ไม่อาจจะใช้ได้ ข้าฆ่ามันด้วยตัวคนเดียวไม่ได้แน่ๆ ข้าจำต้องหาคนช่วย... แต่จะเลือกใครดี" เคอซวนถามตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ และเดินจากไป

...

ณ ห้องขังใต้ดินของเหล่าคนแคระ

"ท่านปู่ข้าได้เจอกับมนุษย์ที่มีจิตใจดีด้วยล่ะ ข้าขอร้องเขาให้ช่วยพวกเรา เพราะพวกเราทั้งหิวและปวดร้าวไปทั้งตัว เพราะถูกทรมานจากแส้ประหลาดนั่น มนุษย์ใจดีคนนั้นได้มอบยาวิเศษมาให้ข้าหลายขวด เขาบอกข้าว่าหากพวกเรากินยาวิเศษขวดนี้เข้าไป พวกเราจะหายทรมาน หมินหมิ่นกินยาวิเศษนี้เขาไปหลังจากโดนแส้ประหลาดนั่น ไม่นานเขาก็หายดี เขาไม่เจ็บปวดเลยด้วยเจ้าคะ" ฉงฉงหญิงสาวคนแคระที่มีใบหน้าน่ารักราวเด็กหญิงเธอพูดต่อหน้าท่านปู่ของตัวเอง

ส่วนหมินหมิ่นเขาคือชายหนุ่มคนแคระที่มีดวงตากล้าหาญ เขากอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ โดยที่ในมือถือสิ่งที่คล้ายขนมปังเข้าปากพร้อมพูดไปด้วย

"ง่ำง่ำ ฉงฉง เจ้าไม่เข้าใจ มนุษย์ทั้งหมดชั่วร้าย และมนุษย์ที่มีดวงตาราวลูกสุนัขคนนั้นก็เหมือนกัน มันไม่ได้หวังดีกับพวกเรา จริงๆ มันอาจจะเป็นแค่การเสแสร้ง หลอกให้พวกเราตายใจ เหมือนเมื่อครั้งที่ทำกับราชาของพวกเรา จากนั้นพวกมนุษย์ก็จะทำร้ายพวกเราในภายหลัง"

"เอ๊ะ จริงเหรอ" ฉงฉงคนแคระหญิงหน้าเด็ก เธอตกใจ ดวงตาใสซื่อของเธอมองไปที่หมินหมิ่นชายหนุ่มคนแคระ ที่มีดวงตากล้าหาญอย่างไม่เชื่อสายตา เสียงของเธอสั่นและจึงพูด "ทำไมเขาต้องหลอกข้าด้วยล่ะ"

กลุ่มคนแคระที่ดูกักขฬะ ที่เอาอาหารที่คล้ายขนมปังเข้าปากอยู่นั้น มีชายคนหนึ่งหัวเราะ เขาดูมีประสบการณ์โชกโชนต่อความชั่วร้ายของพวกมนุษย์มาก

"เจ้าว่าฉงฉงของเรางดงามหรือเปล่า นางคือคนแคระหญิงที่งดงามที่สุดที่ข้าเคยเจอมาเลยล่ะ หากข้าไม่ถูกจับมาขัง เชื่อหรือไม่ข้าจะไปขุดเหมืองและหาอัญมณีที่งดงามที่สุดมาสู่ขอเจ้า ใช่แล้วข้าจำต้องหนุ่มกว่านี้ซักร้อยปีด้วย"

"ท่านลุงท่านพูดอะไร" ฉงฉงได้ยินเธอหน้าแดงพร้อมเอาสองมือจับแก้ม

ส่วนชายคนแคระที่ดูกักขฬะแต่มากประสบการณ์คนนั้น ก็พูดต่อทันที "พวกมนุษย์น่ะนะ ถ้าพวกมันทำดีอะไรกับเรา นั่นแสดงว่าพวกมันหวังประโยชน์อะไรบางอย่างจากเรา"

"แต่ฉงฉงไม่มีประโยชน์อะไรเลย ฉงฉงแรงน้อย ฉงฉงขุดเหมืองไม่เก่ง ฉงฉงหาสินแร่อะไรก็ไม่ค่อยเจอ" ฉงฉงคนแคระหญิงพูดอย่างไม่รู้ความ

แต่ทันใดนั้นคนแคระกักขฬะก็หัวเราะ ก่อนกวาดสายตามองไปที่ทุกคนรอบหนึ่ง และเอามือชี้ไปที่คนแคระสาวฉงฉงที่หน้าเด็ก

"ตัวเจ้าไงล่ะ มนุษย์นั้นต้องการตัวเจ้า นี่อาจจะเป็นฤดูผสมพันธุ์ของพวกมัน ข้าเคยได้ยินมาว่า พวกเผ่ามนุษย์นั้นมีพวกวิปลาส พวกมันชอบผสมพันธุ์กับหญิงสาวข้ามเผ่าพันธุ์ และใช่ว่าเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ในอดีต องค์หญิงคนแคระของเราก็เคยแต่งงานกับมนุษย์ ดูนี่" ชายคนแคระกักขฬะหยิบอาหารที่คล้ายขนมปังขึ้นมา ยื่นสิ่งนี้ไปให้ทุกคนเห็นชัดๆ "นี่คือสิ่งที่ชายมนุษย์คนนั้นมอบให้ฉงฉง ข้าคิดว่าสิ่งนี้เป็นพิธีเลือกตัวเมียของพวกมนุษย์มัน มันน่าเรียกสิ่งนี้ว่า 'การหมั้นหมาย'"

"ท่านลุงฮวนการหมั้นหมายคืออะไร" หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มผู้มีแววตากล้าหาญ พูดด้วยดวงตาที่สั่นไหว สองแขนสั่นระริก

ฮวนคนแคระกักขฬะมากประสบการณ์ทำหน้าเศร้า จากนั้นเขาก็ส่ายหน้า พร้อมมองคนแคระหนุ่มหมินหมิ่น ฮวนเขารู้ว่าหมินหมิ่นคนแคระหนุ่มผู้กล้าหาญนั้น ชอบฉงฉงคนแคระหญิงผู้มีใบหน้าเยาว์วัยมาเนิ่นนาน

แต่ตอนนี้ฮวนเขารู้สึกว่า เขาจำเป็นที่จะต้องพูดความจริงบางสิ่งที่โหดร้ายให้กับหมินหมิ่นได้ฟังเสียแล้ว

"ตัวผู้ของเผ่ามนุษย์ พวกมันมักมีพิธีกรรมบางอย่างก่อนที่มันจะผสมพันธุ์กับตัวเมียได้ การหมั้นหมายคือสิ่งนั้น เผ่ามนุษย์จะมอบสิ่งของให้ครอบครัวฝ่ายหญิง เพื่อแสดงออกว่าเขาอยากผสมพันธุ์กับเธอ"

ไม่ ไม่ ไม่ เสียงนี้ดังออกมาจากลำคอของหมินหมิ่นคนแคระหนุ่ม ตอนนี้สายตาเขาสั่นไหวมาก ร่างกายคล้ายไร้เรี่ยวแรง ก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว

ส่วนฉงฉงเธอได้แต่พูดว่า เอ๋อออออออออออออ ลากเสียงยาว แม้เธอเป็นหญิงสาว แต่เธอไร้ประสบการณ์พูดเรื่องเหล่านี้ เผ่าคนแคระ ว่ากันว่าพวกเขาได้รับพรจากเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต เผ่าพันธุ์คนแคระนั้นมีอายุเป็นสองเท่าของมนุษย์ ดังนั้น แม้ฉงฉงจะอายุ 17 ปีแล้ว แต่เธอก็ไม่คิดเรื่องแต่งงานหรือมีสัมพันธ์กับชายหนุ่ม โดยทั่วไปคนแคระสาวจะเริ่มมีความคิดแต่งงานเมื่ออายุ 25 ปีขึ้นไป เพราะโดยพื้นฐานพวกเขามีอายุ 100 ถึง 150 ปี โดยไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่ต้องรวมถึงผู้มีพลังวิเศษ อายุขัยคนแคระเกินมนุษย์ไปหนึ่งเท่าตัวเป็นอย่างน้อย

"เป็นอย่างงั้นเหรอ?" เสียงคนแคระเฒ่า ปู่ของฉงฉงพูดดัง ก่อนเขาจะหยิบยาวิเศษที่ฉงฉงยื่นให้ดื่มและกินขนมปัง ก่อนจะพูดต่ออย่างตกใจ "แย่แล้ว ข้าจำได้แล้ว พิธีหมั้นหมายของมนุษย์นั้น หากเราไม่พอใจ พวกเราสามารถคืนของหมั้นหมายได้ แล้วหญิงสาวที่เป็นเหยื่อของชายชาวมนุษย์ที่แสนชั่วร้ายก็จะปฏิเสธการผสมพันธุ์ได้ แต่ข้าดื่มยาวิเศษของเขาและกินอาหารของเขาไปหมดแล้ว ฉงฉง ปู่ขอโทษ เจ้าเตรียมตัวถูกมนุษย์นั้นผสมพันธุ์เถอะ"

"เอ้อออออออออออออ" ฉงฉงเธอส่งเสียมึนงงรากยาวอีกครั้ง

หมินหมิ่นคนแคระหนุ่มผู้มีแววตากล้าหาญ เขาหันหน้าเข้ากำแพง ก่อนจะต่อย ต่อยแล้วต่อยอีกเข้าใส่กำแพง

ฮวนเห็นสภาพของหมินหมิ่น เขาได้แต่ถอนหายใจ เขาต้องการปลอบคนแคระหนุ่มที่แสนกล้าหาญคนนี้

"หมินหมิ่นเจ้าทำใจเถอะ พวกเราคนแคระแม้จะมีนิสัยเห็นแก่ตัว แต่เมื่อเกิดการแลกเปลี่ยนแล้วพวกเราก็จะไม่มีวันผิดสัญญา ฉงฉงเธอกลายเป็นของไอ้มนุษย์บุรุษดวงตาลูกสุนัขนั่นแล้ว ปู่ของเธอได้กินของหมั้นไปแล้วด้วย ส่วนพวกเราก็กินไปแล้วเช่นกัน อย่าให้ความเห็นแก่ตัวของเจ้าทำร้ายความซื่อสัตย์ในใจของพวกเรา ต่อจากนี้เจ้าได้แต่อวยพรให้ฉงฉงมีความสุข แม้เจ้าจะรักนางมากก็ตาม"

"หมินหมิ่นเจ้ารักข้างั้นเหรอ?" ฉงฉงถามอย่างไร้เดียงสา

หมินหมิ่นกำมือมองคนแคระหญิง เขามือสั่นพร้อมกัดปากทั้งน้ำตา ก่อนแผดเสียงดังว่า ไม่! และวิ่งไปอีกด้านของกรงขัง เปลี่ยนมือของตัวเองเป็นเหล็กและต่อยไปที่กำแพงพร้อมน้ำตา

"ท่านลุงฮวน หมินหมิ่นเขาไม่ได้รักข้าสักหน่อย นอกจากนั้นการผสมพันธุ์คืออะไร" ฮวนคนแคระกักขฬะถอนหายใจ ฉงฉงยังเด็กจนเกินไปจริงๆ

"ข้าไม่สะดวกที่จะอธิบายเรื่องการผสมพันธุ์ให้เจ้าฟัง เอาแบบนี้ พรุ่งนี้เจ้าเปลี่ยนไปอยู่กรงขังที่มีหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่คุกอื่นเถอะ และถามเรื่องการผสมพันธุ์กับนางว่ามันคืออะไร แล้วเจ้าจะเข้าใจ เห่อ..." ฮวนถอนหายใจดัง

ฉงฉงพยักหน้ารับอย่างใสซื่อ

...

ตู้มมมมม ในห้องพักของเซี่ยซีหาน อยู่ๆ เขาก็เดินเลื่อนล้ม

จากนั้นขนแขนของเขาก็ลุกตั้ง

"ทำไมอยู่ๆ ข้าถึงรู้สึกว่าข้ากำลังจะซวยด้วยเรื่องอะไรบางอย่างนะ" เซี่ยซีหานไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองแม้น้อย