ด้านในห้องนอนหรูหราของเรือนหลักแม่ทัพหยาง บัดนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งเพลิงปรารถนา จนร้อนระอุประดุจอยู่ท่ามกลางูเาไฟ
ภาพฝัน สองมือหญิงชายสอดประสานและกอบกุม ต่างให้ความอุ่นแก่กันและกัน ลำแขนแข็งแรงของบุรุษคล้องประคองร่างบางอย่างอ่อนโยน อย่าง้าให้ความรู้สึกที่ปลอดภัย
บทเพลงรักไหลลื่นทั้งรัญจวนชวนคลั่งใคล้ไปตามจังหวะ์
บทเพลงดุจดังลงมาจากชั้นฟ้าที่ยังคงบรรเลงอยู่นั้น ทำคนคล้ายดั่งตกบ่วงนิมิตรแสนหวาน นิทราที่ยังไม่ลุกตื่น
ทุกการเคลื่อนไหวเป็ไปตามอารมณ์แห่งรักใคร่ ทั้งโหยหาเฝ้าถวิลมิเจือจาง ทุกอารมณ์ที่อุบัติล้วนเกิดจากใจ หาใช่จากสติอันเสียเวลาพินิจกลั่นกรองอันใดให้มากความ
ทว่านั่น! คือห้วงมโนตามจินตนาการอันเหลวไหล
เพราะความเป็จริงนั้น ช่างแตกต่างห่างไกลจากฝันในนิทราหวาน
ชั่วยามนี้!
เสื้อผ้าหนาแน่นของหยางเจี้ยนที่เดิมทีอนุญาตให้ปลดเพียงสายคาดเอว ยามนี้ถูกิเยว่จับถอดจนเกลี้ยง กระทั่งชุดด้านในยังไม่เหลือ สัดส่วนกำยำอันสมบูรณ์แบบจึงถูกเปลือยั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า สง่างามหาใดเทียม
ฝ่ายิเยว่เองก็ไม่น้อยหน้า นางถูกหยางเจี้ยนจับถอดผ้าจนสิ้นทุกชิ้นเช่นกัน
หลังจากนั้นร่างระหงยังถูกอุ้มแล้วจับโยนลงบนเตียง
ิเยว่ตื่นตะลึงยิ่ง
นางคิดผิดเสียแล้วที่ไปตามเขากลับมา ใช่หรือไม่?
หญิงสาวถูกร่างกำยำทาบทับจนหายใจไม่ออก
หยางเจี้ยนโถมกายแกร่งเข้าใส่ร่างนุ่มอย่างรุ่มร้อน ก่อนที่นางจะถูกริมฝีปากร้อนผ่าวของเขากดจูบแนบสนิท แผงอกเบียดชิดหนักหน่วงจนแทบขาดใจ
เขาผละไปจูบแก้ม จูบคาง ขบติ่งหู เล้าโลมเหนือชั้น ใบหน้าคมคายฝังลึกที่ซอกคอนาง ฝ่ามือยังซุกซนปานนั้น นิ้วอุ่นสากยังสอดใส่ดุดันสร้างความเสียวสยิวแผ่ซ่านทั่วร่าง ทั้งกายร้อนวาบเหมือนถูกนาบด้วยประกายไฟ
ดูมิใช่เขาเลย บุรุษแสนสุขุมเ็า...
จังหวะถูกปลายจมูกซุกไซ้ซอกคอตนจนหูอื้อตาลาย ิเยว่ละล่ำละลักถาม
“ท่านมิใช่ถูกวางยามากระมัง?”
หยางเจี้ยนตอบเสียงทุ้มพร่ายามเคลื่อนใบหน้าลงต่ำแล้วดูดเม้มยอดถันอย่างไร้ปรานี
“ย่อมใช่”
“...”
ช่างเป็บุรุษที่เถรตรงยิ่งนัก!
“โกหกว่าไม่ใช่แต่ทำไปเพราะพิศวาสข้ามิได้รึไง?”
“ไม่มีทาง!”
“...”
ท่านกำลังทำผู้อื่นต้องกลุ้มใจเกินไปแล้ว...
ิเยว่ให้รู้สึกมิได้รับความเป็ธรรมอย่างที่สุด นางจึงเอื้อมมือหยุดใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเคลื่อนต่ำลงไปที่เอวเล็กคอดตำแหน่งแอ่งสะดือเหนือจุดสงวนอ่อนไหว ระงับความร้อนรุ่มปั่นป่วนรัญจวนใจเอาไว้อย่างสุดกำลัง แล้วพลิกกายขึ้นทาบทับร่างเขาเอาไว้อย่างขวัญกล้า
ชายหนุ่มชะงักงันแค่เพียงอึดใจ ก่อนทอดกายแกร่งอยู่ใต้ร่างนางอย่างท้าทายและรอคอย
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ปล่อยเพลิงในอกค่อยๆ ลุกไหม้เป็ระลอก แววตาทอประกายร้อนแรงเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
ิเยว่เบิกตามองด้วยสองตาไหวระริกพร่างพราว
สามีสง่างามปานนี้ นางต้องเป็ฝ่ายกลืนกินถึงจะถูก
“ข้าจะไม่โกรธที่ท่านทำโดยไร้เสน่หาเพราะฤทธิ์ยา แต่ท่านต้องทำให้คนทั้งเรือนได้ยินว่าโปรดปรานข้าเพียงใด”
เรียวขาเสลาคร่อมเอวสอบ สะโพกกลมกลึงตรึงท้องน้อยแข็งขึงไว้แน่น แนบชิดสนิทสนมปานนั้น
“เข้าใจไหม?”
บุรุษมองเนินเนื้ออวบอิ่มที่ขยับไปมาเหนือร่างด้วยความพึงพอใจ แววตาร้อนแรงดุจไฟโหมพร้อมมอดไหม้ รอคอยความคับแน่นบีบรัดยามสอดใส่ตัวตนในกายสาว เขาขบกรามแค่นเสียงแหบกระเส่า
“พอเข้าใจได้! เริ่มเลยเป็ไร...”
827
