ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     เด็กๆพากันกินปากเป็นมันอยู่หน้าเตาย่างบ้าง บนพื้นไม่ห่างจากเตาย่างกันบ้าง แต่แน่นอนว่าต้องมีพวกผู้ใหญ่หรือพวกพี่ๆคอยประกอบดูแลเพราะพวกน้องๆยังเล็กมากอยู่อาจจะโดนเตาหินที่ร้อนได้

     “อร่อยที่สุดเลย กินข้าวเที่ยงนอกบ้านวันนี้เนี่ย”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ พวกเราหาเวลาว่างๆมากินข้าวเที่ยงแบบวันนี้กันอีกนะทุกๆคน”พี่พริกหวาน

     “ได้ๆ”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน ต่างประสานเสียงผงกหัวกันรัวๆเห็นด้วยมากๆกับการออกมากินอาหารร่วมกันแบบนี้

     “บรรยากาศดีมากเลย ยิ่งช่วยให้กินอาหารได้อร่อยขึ้น เห็ดน้อยชอบที่สุดเลย ”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “กินแบบได้เรื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่อิ่มสักทีด้วยนะ”เห็ดน้อย

     “จริงด้วยน้องเห็ดน้อย มีแต่อยากกินอีก กินอีกเนอะ พวกเราว่าไหม”พี่พริกหวาน

     “กินอีก กินอีก กินอีก”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน ต่างตะโกนพร้อมเพรียงกันอย่างสนุกสนาน

     “ได้จ้ะ”บรรดาแม่ๆ ก็เล่นไปกับลูกๆหลานด้วย

     พวกเด็กๆ กินกันอิ่มไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบกันแล้ว เพราะพอนั่งย่อย เดินย่อยสักพักก็พากันวกกลับมาใกล้เตาย่างกันต่อแบบนี้วนไปวนมา

     “อิ่มที่สุดเลย เอิ๊ก…..”เห็ดน้อย

    “อิ่มมากเลย เอิ๊ก…..”พี่พริกหวาน

     “ฮิ…ฮิ…..”สองสาวน้อย

    “โอ๊ยหลานสาว เรอดังมาจนถึงนี่เลยลูก”น้าสะใภ้

     “พยายามกลั้นหน่อยนะลูก อย่าเสียงดังมากเราเป็นเด็กผู้หญิงกันนะ”อาสะใภ้

    “จะพยายามค่ะ”สองสาวน้อย

    “เอิ๊ก…….เอิ๊ก…..เอิ๊ก…….”สองสาวน้อย เรอเสียงดังกว่าเดิมอีกแทบมาเป็นจังหวะอีกด้วย

    “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า….”ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ในที่สุดก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

     “น้องสาวทำได้ยังไงเสียงดังมาก”พี่รองถู่โต้ว

     “ใช่ๆ พวกพี่ไม่เคยเรอเสียงดังขนาดนี้เลยนะไม่ได้ต้องไม่ยอมแพ้พวกน้องสาวหรอก”พี่ขู่เฉิง

     “พวกเราต้องพยายามนะ”พี่ต้าส่วน

    “ของแบบนี้มันเป็นเองโดยธรรมชาตินะพี่ชาย ไม่ได้ปั้นแต่งแต่อย่างใดเลย”เห็ดน้อย

     “ใช่ๆ มันมาเองโดยธรรมชาติ”พี่พริกหวาน

     “เอิ๊ก…………..”สองสาวน้องเรอเสียงดังอีกรอบ

     “ว้าว…..สุดยอด”พวกพี่รอง

     “พอได้แล้วเจ้ารอง ไปพูดยุแบบนั้นให้น้องสาวทำบ่อยๆไม่ได้นะเดี๋ยวน้องสาวได้อ้วกออกมาแทนหรอก”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ต้องระวังน้องสาวพึ่งกินอิ่มๆแน่นท้องขนาดนี้”พี่หนานกวา

     “ถ้าจะเรอ เดี๋ยวก็เรอออกมาเองไม่ได้สนับสนุนน้องสาวขนาดนั้นนะ”พี่หยางชง

     “โธ่…..”พวกพี่รอง

     “จริงๆเลยนะพวกเราเล่นอะไรไม่เข้าเรื่องเลยนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่ บ่นออกมาอีกนิด

     “บ่นเป็นชายแก่ไปได้พวกพี่เนี่ยนะ”พี่รองถู่โต้ว

     “จริง”พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน

    “..................!!”พวกพี่ชายคนโต

     เมื่อเด็กๆ ต่างแน่ใจกันแล้วว่ารอบนี้คงจะอิ่มกันจริงๆเสียที จึงได้เริ่มไปทำงานกันต่อให้คืบหน้าขึ้น แต่ไม่ได้หมายถึงจะทำให้เสร็จเรียบร้อย??เพราะแรงงานเด็กตัวจ้อยจะเสร็จเร็วก็แปลกแล้วล่ะ

     “โอ้..หินที่พวกเราให้พวกพี่ชายขนมาหมดแล้วล่ะ”เห็ดน้อย

     “จริงด้วยหมดแล้ว พวกเราคงจะต้องไปออกหาหินมาเพิ่มเติมกันแล้วนะ”พี่พริกหวาน

     “ใช่ พวกเราต้องหาหินเพิ่มกัน”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน

     “หาหินเพิ่ม!!?”กลุ่มพวกพี่ชาย เริ่มจะเลิ่กลั่กกันแล้วเมื่อได้ยินน้องๆให้ออกหาหินมาเพิ่มเติม

     “ก็ใช่น่ะสิพี่ชายก็ ทางเดินของเรายังไม่เรียบร้อยดีเลยนะหินแค่นี้ไม่พอหรอก”เห็ดน้อย

     “งั้นพวกเราไปหาหินเพิ่มเติมกัน น้องสาวอยากจะไปหาทางไหนก่อนดีล่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “รอบนี้พวกเราเอารถสามล้อไปดีกว่าพี่ใหญ่ จะได้เอากลับมาได้มากหน่อย รถของพวกเราก็มีตัวพ่วงหลังต่อมาด้วยยิ่งขนมาได้เยอะแยะเลย”เห็ดน้อย

     “ตกลง น้องๆคนไหนจะไปกับใครเกาะกลุ่มและจำหน้ากันไว้ให้ดีนะ ขาไปและขากลับจะต้องมากันครบทุกๆคนเข้าใจไหม”พี่ใหญ่เซียงยวี่

    “เข้าใจค่ะ” “เข้าใจครับ”พวกน้องๆ

     “เดี๋ยวพวกเราไปบอกแม่ๆกันก่อนดีกว่านะว่าจะเอารถสามล้อไปใช้ขนก้อนหินทำทางเดินให้น้องๆน่ะ”พี่หนานกวา

     “ได้ พวกนายไปเลยเดี๋ยวจะอยูเฝ้าพวกน้องๆให้นะ”พี่หยางชง

     “ตกลง”พวกพี่ๆ เขาคุยแบ่งงานกันและแบ่งน้องๆที่จะต้องดูแลกันว่าจะไหวกันกี่คนต่อกลุ่ม และจำนวนรถสามล้อที่นำไปนั้นมีทั้งหมดใครบ้าง เพื่อจะให้น้องๆได้จดจำว่าขึ้นรถของใครไป

     “พวกเราทุกๆคนไปพร้อมๆกันก็ได้นะพี่ใหญ่ ไปจุดเดียวกันแต่กระจายกันช่วยหาหินจะได้ไม่ต้องอยู่ไกลกันมากจนเกินไป ไม่ต้องเสียเวลาหากันนานด้วยนะ”เห็ดน้อย

    “ทำแบบที่น้องเห็ดน้อยพูดก็ดีเหมือนกันนะ”พี่หยางชง

     “อือ…คนอื่นล่ะว่าอย่างไร”พี่ใหญ่เซียงยวี่ หันไปถามเพื่อนๆรุ่นเดียวกัน

    “ก็ดีนะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

    “งั้นเอาตามนี้เลยนะ พวกเราจะเลยไปจากบ่อน้ำพุร้อนแค่1-2 กิโลก็พอแถวนั้นเป็นภูเขาที่มีหินค่อนข้างเยอะหน่อย”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ตกลง”เด็กๆในหมู่บ้าน

     กลุ่มพวกพี่ชายที่ไปขออนุญาตจากบรรดาแม่ๆก็มากลับมาถึงแล้ว พวกเราเลยพากันตรงไปยังรถสามล้อที่จะออกเดินทางไปหาหินกัน

     “พวกเราเอารถไปทั้งหมด 6 คันนะ”พี่หนานกวา

     “น้องๆขึ้นรถสามล้อได้เลย และจำไว้ด้วยนะว่าใครขึ้นคันไหนไปและมีเพื่อนๆเป็นใครบ้างที่ขึ้นไปด้วยนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “ค่ะ” “ครับ” พวกน้องๆ

     ขบวนรถสามล้อของเด็กๆ ต่างพากันขับตามกันไปเพื่อหาก้อนหินสวยๆมาทำทางเดินที่บ่อน้ำพุร้อนต่อ โดยมีพี่ใหญ่เซียงยวี่เป็นคนขับนำขบวน

     “เส้นทางเข้าตรงนี้พวกเราเคยไปเดินเล่นกันไหมพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย

     “ไม่เคย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกล่ะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “ว้าว..ดีจังเลย”เห็ดน้อย 

“พวกเราก็พึ่งจะเคยเดินครั้งแรกเหมือนกันล่ะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะต้องรอให้โตกว่านี้เหมือนพวกพี่ๆน่ะถึงจะได้เริ่มเรียนรู้เดินป่าด้านในกัน เพราะต้องใช้เวลาเดินทั้งขาไปขากลับเลย พวกผู้ใหญ่กลัวว่าเด็กๆอย่างพวกเราจะเดินไม่ไหวน่ะจะไปเป็นภาระให้พวกท่านเปล่าๆ ยิ่งช่วงเร่งหารายได้เข้าบ้านด้วยนะยิ่งไม่มีทางได้ไปหรอก และพวกผู้ใหญ่ไม่มีเวลามากพอจะมาสอนพวกเด็กๆอย่างพวกเราหรอกนะ”

    “ใช่ๆ ต้องหาเงินเข้าบ้านก่อนนั่นสำคัญมากเลยพวกเราได้แค่เดินตามชายป่าหลังบ้านแค่นั้นเองล่ะ”

 “แต่ตอนนี้ไม่น่าเชื่อเลยนะ พวกเรารู้สึกมีความสุขมากกว่าเดิมด้วยนะ กินอิ่มแน่นพุงทุกวัน ทุกมื้อด้วย อันนี้แหละที่ชอบมากเลย ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

     “ใช่ๆ อิ่มและนอนหลับสบายไม่ปวดท้องตื่นร้องไห้เพราะท้องหิวล่ะ”

     “แถมดูสิเงินจากการขายไข่มุกก็ทำให้เรามีรถสามล้อกันทุกบ้านเลย พวกเราเลยได้มีเวลาพักผ่อนและเดินเที่ยวแบบนี้ไงล่ะ”

     “แรกๆนะ พวกเราไม่กล้านอนเลยนะ”

     “ทำไมล่ะ”เห็ดน้อย ถามเพื่อนๆพี่ๆในหมู่บ้านที่ฟังแต่ละประโยคแล้วรู้สึกตีบตันแบบบอกไม่ถูกเลย 

    “ก็กลัวว่าตื่นขึ้นมาทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้พวกเรามีความสุข และอิ่มท้องมันจะหายไปไงล่ะ เลยนอนไม่หลับกันตั้งหลายคืนแน่ะ”

     “งั้นเหรอ”เห็ดน้อย พูดเสียงเบาๆออกมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกมากมายที่มีเข้ามา ก่อนที่เธอจะมาเป็นเห็ดน้อย พวกเขาคงจะลำบากกันมากจริงๆนั่นแหละ
 

     “และที่ดีที่สุดเลยนะคือการที่พวกเราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมหน้ากับคนในครอบครัวบ่อยขึ้นด้วยล่ะ เมื่อก่อนพอเช้าตรู่ขึ้นมาพวกเราก็ไม่เจอหน้าพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา พกพี่ๆแล้วล่ะ พอตกกลางคืนพวกเราก็นอนก่อนบางทีก็ไม่เจอกันน่ะ”

    “แต่เดี๋ยวนี้พวกเราได้เจอกันบ่อยๆ แถมพวกท่านไม่ต้องออกไปหางานทำไกลๆอีกแล้ว ในหมู่บ้านถูเพี่ยนของพวกเรามีแต่สิ่งที่ดีๆและเปลี่ยนแปลงเยอะมากพ่อกับแม่เราบอกแบบนั้นล่ะ”

“ใช่ๆ เปลี่ยนไปแบบดีมาก นมเราก็ได้กินทุกวันเพราะบ้านของน้องเห็ดน้อย กับพริกหวานนะ แล้วไหนจะมีแม่น้ำถูเพี่ยนเกิดขึ้นในหมู่บ้านของพวกเราอีก และตอนนี้พวกเราก็มีเจ้าเครื่องดังๆใช้พรวนดินก็มาจากบ้านของพริกหวานอีกนั่นแหละ และบ้านของพวกเราก็กำลังจะปลูกข้าวกินเองด้วยนะ อันนี้ล่ะที่สำคัญที่สุดเลย พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย พูดอย่างมีความสุขทุกวันเลยล่ะ”

     “บ้านเราก็เป็นเหมือนกับบ้านของพวกเธอเช่นกัน มันดีมากเลยเนอะที่ได้ใช้เวลาอยู่กับคนในครอบครัวน่ะ และได้กินของอร่อยๆ อิ่มท้องทุกวันอีกด้วย พวกเราก็มีความสุขมากเช่นกัน”พี่พริกหวาน
 

“จริงๆ พวกเราไม่เคยได้กินของดีๆ อร่อยๆ และกินให้อิ่มแบบไม่ต้องห่วงมื้อต่อไปแบบเมื่อก่อนอีกด้วย”เด็กๆในหมู่บ้าาน

     เห็ดน้อย ฟังพวกเขาจนเพลินและนึกขอบคุณที่ตัวเธอเองได้ของวิเศษแบบระบบวาดรูปวิเศษมาใช้งานที่สามารถเปลี่ยนชีวิตครอบครัวของตัวเองให้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และยังสามารถเผื่อแผ่ไปช่วยเหลือคนอื่นๆได้อีกด้วย 

     ถ้าไม่มีตัวช่วยพิเศษอะไรแบบนี้ คงจะต้องใช้โชคช่วยและความพยายามด้วยสองมือสองเท้าและแน่นอนว่าจะต้องกินเวลาไปอีกนานสักพักถึงจะมีชีวิตที่ดีขึ้น พอได้ระบบวาดรูปวิเศษมาแบบนี้ก็เหมือนกับทางลัดแบบไปถึงที่หมายเลย

     “น้องๆ เตรียมตัวนะด้านหน้านี้แล้วล่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

      “ค่ะ” “ครับ”พวกน้องๆ

     “เอาล่ะ รถจอดสนิทแล้วค่อยๆลงกันนะ”พี่หนานกวา

     พวกเราค่อยๆทยอยลงจากรถโดยมีพวกพี่ชายคอยอุ้มบ้าง คอยประคองบ้าง

     “พวกเราขึ้นไปทางด้านนี้ก่อนเลยละกันนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

    “ตกลง”ทุกๆคน

     รถเข็นพวกพี่ชายก็รับผิดชอบไป บางครั้งก็ต้องเอาน้องจับขึ้นรถเข็นไปด้วยบ้าง เพราะตอนนี้สามารถขึ้นไปนั่งได้เพราะยังไม่มีหินบรรทุกอยู่ 

     “ตรงนี้ก่อนไหมพี่ใหญ่ บริเวณกว้างอยู่ไม่มีต้นหญ้าขึ้นรกทางเดินด้วยล่ะ”เห็ดน้อย

     “อือ…พี่ว่าก็ดีนะพวกเราหาก้อนหินแถวนี้กันเลยนะ และอย่าไปไกลนะน้องๆ”พี่ใหญ่เซียงยวี่

     “เดี๋ยวใครรับผิดชอบน้องๆกลุ่มไหนดูแลน้องๆให้ดีด้วยนะ”พี่หนานกวา

     “ได้ๆ”พวกพี่ๆ

     “พี่พริกหวานเดินไปทางนู้นกันดีกว่า”เห็ดน้อย 

     “ไปกันน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน จูงมือน้องเห็ดน้อยเดินไปไม่ห่างจากจุดนี้มากนัก

     ได้หินก้อนขนาดย่อมๆมาพอสมควร อันไหนพอยกไหวก็แสดงฝีมือกันเอง อันไหนเกินกว่ากำลังข้อมือน้อยๆของพวกเธอยกได้ก็ร้องเรียกพวกพี่รองถู่โต้ว พี่ขู่เฉิง และพี่ต้าซ่วน ซึ่งเป็นแรงงานชั้นดีของพวกน้องๆ และที่สำคัญคืออยากแกล้งพวกพี่รองนี่แหละสำคัญเลย

     “พี่รอง เห็ดน้อยอยากได้ก้อนนี้”เห็ดน้อย

     “พี่ขู่เฉิงก้อนนี้ พี่ต้าซ่วนก้อนนั้นด้วยนะ”พี่พริกหวาน

     สองสาวน้อย เริ่มประสานเสียงผลัดกันเรียกพวกพี่ชายรองทั้งสามคนกันอย่างแข็งขัน 

     “เห็นม๊า เห็ดน้อยทำอะไรก็นึกถึงพวกพี่รองก่อนเลยนะเนี่ย พวกพี่มีความสำคัญกับน้องสาวคนนี้เสมอเลยนะ”เห็ดน้อย ทำท่าทางแววตาออกซึ้งกินใจอย่างสุดความสามารถ

     “............!!!”พวกพี่รอง

    “น่ากลัวที่สุดเลย…!!”พวกพี่รอง พูดเบาๆออกมาอย่างขนลุกที่เห็นหน้าตาท่าทางของน้องเห็ดน้อยส่งมาให้พวกเขา

     ระหว่างที่เดินหาก้อนหินบ้าง เดินเล่นกันบ้างตามประสาของเด็กน้อยที่ยังควบคุมอารมณ์เด็กๆของตัวเองได้ไม่ดีนัก เห็ดน้อยเองก็มีเวลาเปิดระบบวาดรูปวิเศษขึ้นมาอีกครั้งควบคู่กันไปด้วย

###

 “ไอ้หยา..!! ไอ้หยา…!!! เราตาฝาดไปเปล่าเนี่ยฮะเห็ดน้อย เอาล่ะหลับตาและลืมตาดูอีกรอบสิ จริงๆด้วยยอดสะสมได้ถึงพันกว่าแล้วสุดยอด สุดยอดเลย”เห็ดน้อย ที่เปิดดูและมองไปที่ยอดสะสมในการวาดรูปได้ก็ทำให้อึ้งและตกใจเป็นอย่างมากจากยอดสะสมที่ล่าสุดดูมีแค่ สองสามร้อยเพียงเท่านั้นแต่ตอนนี้ขึ้นมาเป็นหลักพันแล้ว

    เห็ดน้อยเลยยิ่งอารมณ์ดีขึ้นมากไปอีกไม่รู้กี่เท่าตัวอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆเสียเหลือเกินถ้าไม่กลัวว่าพวกเพื่อนๆในหมู่บ้านจะไม่ตกใจกันไปเสียก่อน

     “ช่างมีความสุขอะไรแบบนี้นะ ลา ล้า ลา ลัน ล่า ลัน”เห็ดน้อย ฮัมเพลงอย่างมีความสุข

     และลองดูว่าจะมีอะไรมาเพิ่มความพิเศษอีกหรือไม่ เห็ดน้อยมองดูระบบวาดรูปวิเศษอย่างช้าๆ แบบคาดหวัง แบบโลภนิดๆขึ้นมา เพราะยอดสะสมที่ขึ้นมาเยอะเกินที่คาดคิดเอาไว้แล้ว ก็อยากให้มีอะไรพิเศษเพิ่มเติมกับการวาดรูปขึ้นไปอีกก็ยิ่งดี

     “โอ้…การใช้รูปภาพวาดวิเศษซ้ำได้!”เห็ดน้อย

     “นี่หมายความว่าถ้าเราวาดรูปวิเศษเป็นอะไรก็ตามยังสามารถใช้รูปวิเศษนั้นซ้ำไปซ้ำมาได้เกิน 1 ครั้งโดยไม่เสียยอดสะสมเพิ่ม แบบนี้เท่ากับได้โบนัสเลยนะ เหมือนซื้อ 1 แถมฟรี 1 เลย แบบนี้สิเจ๋งสุดๆไปเลย คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีก

    แต่ว่าเราจะลองใช้เจ้าความพิเศษจากภาพวาดซ้ำนี่อะไรดีนะที่จะลองเป็นอย่างแรกนะ อือ….วาดรูปวิเศษอะไรดีน๊าเห็ดน้อย……”เห็ดน้อย

    “ติ๊ก…ต๊อก…ติ๊ก…ต๊อก….”เห็ดน้อย พยายามคิดไปมาอย่างดีแต่ไม่รีบร้อนทั้งที่มืออยากจะวาดรูปอะไรออกมาก็ได้เพื่อลองเจ้าตัวช่วยตัวใหม่ตัวนี้ แต่อย่างว่านั่นแหละมันจะต้องมีผลต่อยอดสะสมที่จะลดลงไปหนึ่งครั้งดังนั้นต้องคิดทบทวนให้ดีสักนิดหนึ่งว่าจะเอาอะไรดีที่คุ้มค่า คุ้มราคาแบบโชคสองชั้น
 

     “น้องเห็ดน้อยดูสิไม่ใช่แค่ว่าจะได้ก้อนหินเอาไปทำทางเดินนะ แต่ว่าพวกเราได้เก็บลูกแดงๆม่วงๆพวกนี้กินเล่นด้วยล่ะ”พี่พริกหวาน

     “ฮะ…อ่าจ้ะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย ที่กำลังคิดว่าจะวาดรูปอะไรดีก็ต้องหยุดหันมาคุยกับพี่สาวตัวเองด้วย 

     “จะมีอะไรให้พวกเราเก็บกินเล่น หรือของอื่นๆเก็บไปได้อีกนะ ระหว่างเดินเล่นหาก้อนหินน่ะเนอะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน

     “จริงสินะ พวกเรามาเดินเล่นในป่าถ้าอย่างงั้นก็ต้องหาของในป่าเพิ่มเสียหน่อยสินะ ฮิ….ฮิ……”เห็ดน้อย ที่ตอนนี้รู้แล้วว่าจะลองใช้ตัวช่วยพิเศษตัวใหม่ กับการวาดรูปวิเศษอะไรดี

************

     เห็ดน้อย ได้รางวัลเพิ่มยอดสะสมได้จำนวนหลักพันแล้วนะคะ และไหนจะปลดล็อคการใช้รูปภาพวาดวิเศษซ้ำได้เกิน 1 ครั้งนี่อีก เป็นตัวช่วยที่ดีสุดไปเลยเหมือนได้กำไรสองเด้ง

     แต่ว่าเห็ดน้อยของพวกเราจะวาดรูปวิเศษอะไรกันล่ะคะ ก็น้องเดินเล่นอยู่ในป่าอะไรดีน๊า !!???