ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        จิ่งเจี้ยนกั๋วเห็นภาพนั้นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอับอายเลยสักนิด กลับคีบน่องไก่ชิ้นใหญ่ให้จิ่งหลิวหยางเพิ่มอีกชิ้น “หลิวหยางกำลังโต กินเยอะๆ หน่อย!”

        จิ่งหลิวหยางเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของจิ่งเจี้ยนกั๋ว เป็นแก้วตาดวงใจที่รักมากที่สุด คิดเพียงว่าต่อให้ตามใจแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

        สีหน้าของญาติๆ หลายคนไม่ค่อยสู้ดีนัก รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้คงทนกินต่อไปไม่ได้แล้ว พวกเขาเพิ่งจะคีบอาหารไปได้แค่ไม่กี่คำ หลิวชุนฮวาก็พูดขึ้นมาอีกว่า “พวกคุณกินกันเสร็จแล้วสินะ? อย่าทิ้งอาหารพวกนี้ให้เสียเปล่าเชียวนะ!”

        นึกไม่ถึงว่าพอหล่อนพูดจบจะยกชามอาหารไปเลย โดยที่ในชามยังมีเนื้อเหลืออยู่ตั้งครึ่งชาม ทำท่าเตรียมจะยกกลับบ้านเพื่อเอาไปให้จิ่งหลิวหยางกินเพิ่มอีกมื้อในตอนเย็น

        การกระทำของหล่อนทำให้ญาติๆ หลายคนรู้สึกขยะแขยงเกินจะทานทน วันนี้ที่พวกเขามากินข้าว เพราะเห็นว่ามีอาหารหน้าตาน่ากิน แต่ตอนนี้อาหารทั้งหมดกลับถูกคนในตระกูลจิ่งกวาดเรียบไปจนหมดเสียแล้ว!

        ตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน ในวันแบบนี้ พวกญาติๆ ฝ่ายหญิงจะพากันบังคับเทเหล้าให้ฝ่ายชายดื่มเพื่อเป็นการแสดงอำนาจ แต่แปลกที่วันนี้กลับไม่มีใครกล้าบังคับให้ฟางเสียนจือดื่มเลย กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่เดินมายกแก้วชนเหล้ากับทุกคนถึงโต๊ะ

        เมื่อฟางเสียนจือเดินมาถึงโต๊ะที่จิ่งเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ เขาก็พูดกับจิ่งเจี้ยนกั๋วด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถึงแม้ว่าเยี่ยนกุยจะแยกบ้านกับตระกูลจิ่งแล้ว แต่เยี่ยนกุยก็ยังเป็นคนที่พวกคุณเลี้ยงดูมา ผมขอยกแก้วดื่มให้กับพวกคุณหนึ่งแก้ว ถือเป็นการชดใช้บุญคุณที่เลี้ยงดูแทนเยี่ยนกุยครับ”

        เขาใช้คำว่า ‘ชดใช้’ ไม่ใช่คำว่า ‘ตอบแทน’ ที่จริงแล้วคำพูดนี้ค่อนข้างจะเสียดแทงอยู่บ้าง แต่เดิมทีจิ่งเจี้ยนกั๋วก็เป็นคนหยาบกระด้างไร้การศึกษา จึงฟังไม่ออกถึงคำพูดที่เสียดสีนี้ และยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง “ดีสิ ดี ต่อไปคุณต้องดูแลเยี่ยนกุยให้ดีนะ”

        ในสายตาของจิ่งเจี้ยนกั๋ว เขายำเกรงตระกูลฟางโดยสัญชาตญาณ ทันทีที่เห็นฟางเสียนจือก็รู้สึกว่าตัวเองยิ่งต่ำต้อย บวกกับเรื่องที่เมื่อวานโดนฟางเสียนจือซ้อมไปอีกหนึ่งยก

        ตอนนี้ฟางเสียนจือมายกแก้วเหล้ากับเขา เขากลับรู้สึกว่าได้รับการปฏิบัติอย่างดีจนน่าประหลาดใจ

        ฟางเสียนจือพยักหน้า “ลุงจิ่งไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลเยี่ยนกุยให้ดี”

        จิ่งเจี้ยนกั๋วเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้างหลังจากดื่มเหล้าไปเล็กน้อย แต่อารมณ์ดีนั้นกลับรู้สึกน่าประหลาด ตระกูลฟางเป็นครอบครัวที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน ลูกสาวในหมู่บ้านมีตั้งมากมาย แต่ฟางเสียนจือไม่แต่งงานกับใคร แต่ดันมาเลือกแต่งงานกับลูกสาวของเขา

        เขาลุกขึ้นยืนแล้วยกเท้าเหยียบเก้าอี้ “วันนี้ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานหมั้นของเยี่ยนกุยกับเสียนจือ ขอให้ทุกคนกินให้อร่อย ดื่มให้เต็มที่!”

        พูดจบเขาก็มองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นลูกสาว จึงตะโกนว่า “เยี่ยนกุยไปไหน? ยายเด็กนั่นหายไปไหนแล้ว? วันสำคัญขนาดนี้กลับหนีหายไม่ยอมมาเจอใครเลยหรือ? ”

        หลังจากตะโกนออกไปแล้วเห็นว่าไม่มีใครตอบ เขาจึงตะโกนด้วยความไม่พอใจดังกว่าเดิม “จิ่งเยี่ยนกุย! จิ่งเยี่ยนกุย!”

        หยางหว่านซิ่วเห็นท่าทางของลูกชายก็รู้สึกอับอายยิ่งนัก เข้าไปดึงแขนเขาเอาไว้ “อย่าตะโกน เยี่ยนกุยกำลังพักผ่อนอยู่!”

        “วันสำคัญแบบนี้กลับไปพักผ่อน!” หลังจากดื่มเหล้า จิ่งเจี้ยนกั๋วก็เริ่มทำตัวเป็นลูกผู้ชายห้าวหาญอีกครั้ง แล้วก็พูดเสียงดัง “มันไม่ออกมาต้อนรับ กลับหลบไปพักผ่อน ใช้ได้ที่ไหนกัน! เดี๋ยวฉันจะไปตามออกมาเอง!”

        เขาพูดจบก็เดินโซซัดโซเซเข้าไปในบ้าน หยางหว่านซิ่วอยากจะดึงรั้งเขาเอาไว้ แต่คนเมากลับมีเรี่ยวแรงมากเหลือเกิน เขาสะบัดแม่ของตนออกไปในคราเดียว

        หยางหว่านซิ่วร้อนใจมาก ในใจก่นด่านิสัยชอบอาละวาดหลังเมาเหล้าของจิ่งเจี้ยนกั๋วที่ยังไม่เปลี่ยนเสียที ที่นี่มีคนมามุงดูเยอะแยะ ถ้าเขาไปเรียกลูกสาวออกมาจริงๆ จิ่งเยี่ยนกุยยังมีบาดแผลที่ตัวอยู่ คนที่จะขายหน้าก็คือจิ่งเจี้ยนกั๋วเอง!

        ฟางเสียนจือเห็นท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่ของจิ่งเจี้ยนกั๋ว สายตาพลันฉายแววเย็นเยียบ เขาพอจะจินตนาการออกแล้วว่าก่อนหน้านี้สภาพความเป็นอยู่ของจิ่งเยี่ยนกุยมันเลวร้ายถึงเพียงใด

        งานเลี้ยงจัดขึ้นในลานบ้าน ตอนนี้จิ่งเจี้ยนกั๋วเดินมาถึงประตูหน้าบ้านเก่าแล้ว ทันใดนั้นเองก็มีน้ำก็สาดออกมาจากในบ้าน โดนจิ่งเจี้ยนกั๋วตั้งแต่หัวจรดเท้า

        จิ่งเจี้ยนกั๋วถึงกับงุนงง จิ่งเยี่ยนกุยที่พันผ้าพันแผลเต็มหัวเดินออกมาจากบ้านแล้วพูดว่า “พ่อคะ พ่อเมาแล้วเสียสติอีกแล้ว หนูจะช่วยทำให้พ่อสร่างเมาเองค่ะ”

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้แขกทั้งหมดที่มาร่วมงานเลี้ยงต่างตกตะลึง ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างคิดว่าจิ่งเยี่ยนกุยเป็นคนซื่อๆ นี่คืออาการโกรธจากคนที่ใจเย็นงั้นหรือ?

        แต่เมื่อพวกเขาเห็นสภาพของจิ่งเยี่ยนกุยก็ยิ่งตกตะลึงเข้าไปอีก จิ่งเยี่ยนกุยในเมื่อก่อนเป็นสาวงามที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้หัวของเธอพันด้วยผ้าพันแผลเต็มไปหมด ใบหน้าก็มีรอยขีดข่วน และเพราะว่าแผลบนหัวเกิดอาการอักเสบ ใบหน้าจึงบวมเป่งขึ้นมาข้างหนึ่ง อีกทั้งยังมีรอยแผลอีก

        ถึงแม้พวกเขาจะเคยได้ยินว่าจิ่งเจี้ยนกั๋วทุบตีจิ่งเยี่ยนกุยอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่คิดว่าจะลงมือหนักถึงขนาดนี้! นี่มันกะจะตีกันให้ตายเลยนี่! ไม่แปลกใจเลยถ้าเด็กผู้หญิงที่ดูซื่อตรงและสุภาพเรียบร้อยจะลุกขึ้นมาต่อต้าน เพราะถ้าไม่ทำก็คงไม่รอดแน่!

        วันนี้ยังมีคนพูดลับหลังว่าพอได้ดีจากตระกูลฟาง จิ่งเยี่ยนกุยก็ตัดขาดแยกบ้านออกจากตระกูลจิ่ง กล่าวหาว่าเธอเป็นคนเนรคุณ แต่ตอนนี้พวกเขาตัดสินใจที่จะเงียบและถอนคำพูดก่อนหน้า เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน!

        หลังจากที่งงไปสักพัก จิ่งเจี้ยนกั๋วก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “จิ่งเยี่ยนกุย แกมันอกตัญญู กล้าดียังไงเอาน้ำสาดฉัน คอยดูฉันจะตีแกให้ตาย!”

        พูดจบก็หมายจะลงมือทำร้าย แต่ฟางเสียนจือได้เตรียมพร้อมเอาไว้ตั้งแต่ต้น จึงรีบคว้าข้อมือของจิ่งเจี้ยนกั๋วไว้ “ลุงจิ่ง คุณดื่มจนเมาแล้ว”

        ฟางเสียนจือออกแรงเพียงเล็กน้อย จิ่งเจี้ยนกั๋วก็รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนกระดูกแทบแหลก เขามองไปที่ฟางเสียนจือ อาการเมามายก็แทบจะสร่างไปกว่าครึ่ง

        แขกที่อยู่รอบข้างต่างก็เริ่มได้สติเช่นกัน จึงรีบเข้ามาช่วยดึงจิ่งเจี้ยนกั๋วออกไป “ใช่ๆ แกดื่มจนเมาแล้ว พวกเราจะส่งแกกลับไปพักผ่อนที่บ้านเอง!”

        จิ่งเสี่ยวเยวี่ยกะจะรอให้จิ่งเจี้ยนกั๋วทำร้ายจิ่งเยี่ยนกุยสักยก ทำลายงานหมั้นให้พังไม่เป็นท่า แต่พอเห็นว่าฟางเสียนจือออกหน้าปกป้องจิ่งเยี่ยนกุย หล่อนก็รู้สึกหงุดหงิดจนทนไม่ไหว

        หลิวชุนฮวาก็มีเจตนาอยากจะสร้างความปั่นป่วนเหมือนกัน แต่พอเห็นสถานการณ์ในตอนนี้ ก็ได้แต่พาจิ่งเจี้ยนกั๋วกลับบ้านไปก่อน

        ฟางเสียนจือประคองจิ่งเยี่ยนกุยแล้วถามว่า “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

        จิ่งเยี่ยนกุยยกยิ้มให้เขา “ฉันไม่เป็นอะไร คุณไม่ต้องห่วง”

        เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเธอ วันนี้จึงต้องพักผ่อนอยู่ภายในห้องข้างในตลอด แขกที่มาร่วมงานก็รู้ถึงสถานการณ์ของตระกูลจิ่งดี จึงไม่มีใครเอ่ยปากจะเข้ามาเยี่ยม ดังนั้นเธอจึงเอาแต่อยู่เงียบๆ ในห้อง

        เธอตอบตกลงที่จะแต่งงานกับฟางเสียนจือเมื่อวานนี้ จึงไม่ได้ติดใจเรื่องที่เขามาส่งของหมั้นในวันนี้ แต่เธอยังรู้สึกแปลกๆ ว่าการที่เขาเลือกมาส่งของหมั้นในวันนี้ ก็เพื่อที่จะแสดงให้เห็นว่าเขาช่วยหนุนหลังเธออยู่หรือ

        เพราะการที่เธอย้ายชื่อออกจากทะเบียนบ้านของตระกูลจิ่ง ก็เหมือนกับการแยกบ้านออกไปแล้ว ตามมาตรฐานของคนในหมู่บ้านในตอนนี้ พฤติกรรมของเธอจะถูกคนชี้หน้าด่าต่างๆ นานาว่า เป็นคนเนรคุณและไม่กตัญญู

        ตอนอยู่ในห้อง เธอก็ได้ยินเสียงผู้คนข้างนอกฮือฮาเกี่ยวกับของขวัญที่ตระกูลฟางส่งมา และจากที่เธอรู้จักคนในตระกูลจิ่งเป็นอย่างดี ก็รู้ว่าวันนี้จะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอน

        และก็เป็นจริง หลังจากจิ่งเจี้ยนกั๋วดื่มเหล้าก็เริ่มมาหาเรื่อง และเธอก็ต้องแสดงออกถึงจุดยืนของตัวเองเหมือนกัน จึงได้สาดน้ำใส่จิ่งเจี้ยนกั๋วต่อหน้าทุกคน

        เพราะเรื่องที่จิ่งเจี้ยนกั๋วทำไว้ ทำให้บรรยากาศงานหมั้นวันนี้ค่อนข้างกระอักกระอ่วน

        หยางหว่านซิ่วก้าวออกมาพูดด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนกินให้อร่อย ดื่มให้เต็มที่ มีเนื้อให้กินไม่อั้น เดี๋ยวฉันจะไปทำหมูผัดพริกมาให้อีกจาน”

        ไม่มีอะไรจะดึงดูดใจคนให้รู้สึกดีไปกว่าของอร่อย ทุกคนต่างส่งเสียงชมกันอย่างพร้อมเพรียง ทำให้บรรยากาศที่เดิมทีกระอักกระอ่วนนั้นหายไปทันที