"ช่วยด้วย! คุณหนูรองตกน้ำ!"
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังไปทั่วบริเวณสวนของวังองค์หญิงเหลียนฮวา ผู้คนที่มารวมตัวกันอยู่ที่สระบัวต่างพากันแสดงสีหน้ากังวลใจ แต่ถ้ามองลึกลงไปกลับเห็นร่องรอยของความยินดีแอบซ่อนเร้นอยู่กันทั่วทุกคน ราวกับว่า หากหญิงผู้นั้นหายไปจากโลกนี้ได้น่าจะเป็เื่ที่ควรเฉลิมฉลองหาได้เป็เื่เศร้าโศกไม่
หญิงสาวที่ตกน้ำโบกแขนป่ายเปะปะตีน้ำจนกระจายออกเป็วงกว้าง
นางพยายามจะถีบตัวขึ้นจากน้ำหากไม่ได้ผล เป็เพราะเครื่องประดับที่ประโคมไว้บนศีรษะนั้นหนักจนเกินไป แค่ยกคอขึ้นมาได้ชั่วไม่นานก็จมหายไปใต้พื้นน้ำนั่น เรี่ยวแรงของนางเริ่มอ่อนลง ผู้คนที่ยืนเฝ้าดูอยู่ก็พากันนิ่งเฉยไม่มีใครอยากจะขยับตัวไปช่วยนางแม้แต่ผู้เดียว บุรุษหน้าแหลมเสี้ยมกลอกตานึกถึงคำพูดที่มีคนได้สัญญากับเขาเอาไว้ เขากลืนน้ำลายก้าวไปข้างหน้าเอ่ยปากจะอาสาว่า
"คุณหนูรอง.. ข้าจะช่วยท่าน.."
ก่อนจะพูดจบประโยคกลับโดนขัดจังหวะด้วยเสียงหวานใสหากทว่าเ็า
"เกิดอะไรขึ้น? "
ผู้ที่เพิ่งมาถึงมีดวงตาหงส์แม้ว่าจะยังเยาว์วัยหากแววตาและท่วงท่ากลับแฝงไว้ด้วยความสง่างาม เมื่อผู้คนเห็นนางเดินมาต่างพากันอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงในรูปโฉมที่โดดเด่นของนาง สมแล้วที่มาจากตระกูลพระสนมที่สูงศักดิ์เช่นนี้
ในเวลาเดียวกันก็มีหลายคนแอบลอบถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าคุณหนูรองที่ตกน้ำไปทำไมถึงได้ต่างกับคุณหนูใหญ่ที่เป็ฝาแฝดด้วยกันแบบหน้ามือเป็หลังมือแบบนี้ได้ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเป็สตรีที่โดดเด่น และสวยงามจนเป็ที่เลื่องลือในเมืองหลวง คนหนึ่งนั้นทั้งสง่างามและมากไปด้วยความสามารถ ส่วนอีกคนหนึ่งกลับเหมือนโคลนที่ฉาบไม่ติดผนัง แต่เื่นี้พวกเขาก็ได้แต่กล้าคิดในใจเท่านั้น
เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก็มีคนพูดออกมาว่า
"คุณหนูรองพลัดตกน้ำเ้าค่ะ "
"แล้วยังไม่มีใครคิดจะช่วยนางอีกหรือ?"...ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้นพากันแปลกใจ นี่คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองไม่ใช่ว่าไม่ถูกกันหรอกหรือ เหตุใดคุณหนูใหญ่ถึงได้คิดช่วยนางเล่า?
"ทำไมยังพากันยืนเฉยอยู่อีกไปหาไม้ไผ่ยาวๆ มาสิ "
ในตอนนั้นเองที่หยิ่นเจียวเพิ่งผ่านมาเข้าร่างของหญิงสาวที่ตกน้ำคนนี้เข้าพอดีนางสำลักน้ำเกือบตาย หากรู้ว่าร่างเดิมนี้จะเป็ที่เกลียดชังของผู้คน ไม่มีใครชอบหน้าถึงตกน้ำยังไม่มีใครคิดจะช่วยแบบนี้ นางคงกลั้นใจตายอีกครั้งจะดีกว่า
"คุณหนูใหญ่ช่วยได้แล้ว!" คนที่ยืนอยู่บนฝั่งพากันอุทานอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ลงไปคว้าเอวของคุณหนูรองเอาไว้ได้ หยิ่นหรูจูคว้าเสาไม้ไผ่ที่มีตนยื่นมาให้ จากนั้นก็ค่อยๆ ประคองเอวของหยิ่นเจียวเอาไว้ แล้วจึงลอยตัวเข้าหาฝั่ง นางไม่ปล่อยเสาไม้ไผ่จนถึงที่ตื้นๆ พอเหยียบเท้าถึง จากนั้นจึงเอาตัวหยิ่นเจียววางลงกับพื้น หยิ่นหรูจูมองหยิ่นเจียวที่หลับตา ใบหน้าซีดขาวจนน่ากลัว สาวใช้ของนางชุ่ยอวี้รีบเอาเสื้อคลุมมาให้นางทันที
หยิ่นหรูจูกลับเอาเสื้อคลุมที่สาวใช้ส่งให้นางไปคลุมตัวน้องสาวของนางเอาไว้ ชุ่ยอวี้ไม่พอใจแทบจะกระทืบเท้าด้วยความโมโห คุณหนูรองใจร้ายกับคุณหนูใหญ่ขนาดนั้น แต่คุณหนูใหญ่ยังทำดีกับนางอยางสม่ำเสมอ เห็นแล้วชุยอวี้ก็ทุกข์ใจเหลือเกิน ชุ่ยอวี้เลยเอาเสื้อคลุมอีกตัวส่งให้คุณหนูใหญ่อีกครั้งคราวนี้นางยอมสวมใส่แต่โดยดี
หยิ่นหรูจูกดหน้าอกหยิ่นเจียวหลายครั้ง หากหญิงสาวก็ไม่ตอบสนอง นางยังคงนอนไม่ไหวติงอยู่อย่างนั้น ผู้คนที่พากันยืนดูเห็นหยิ่นหรูจูผายปอดก็พากันแปลกใจ พวกเขาไม่คุ้นชินกับคุณหนูรองที่นอนแน่นิ่งแบบนี้เลย ปกติแล้วคุณหนูรองมักปรากฏตัวด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว หยิ่งจองหองอยู่เสมอ
"หยิ่นเจียวๆ เป็อะไรไป? " ฮูหยินจงหย่งโหววิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ผมที่เกล้าไว้อย่างงดงามตอนนี้ถึงกับรุ่ยร่ายแม้แต่ปิ่นก็ทำท่าจะหลุดออกมาหากนางกลับไม่สนใจ ท่าทางนางวิตกและทุกข์ร้อน อย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้มีั์ตาหงส์เหมือนหยิ่นหรูจูหากแต่กลับดูมีเสน่ห์มากกว่า ทุกคนพากันถอยหลัง หลีกทางแล้วคุกเข่าเพื่อให้นางเข้ามาดูลูกสาวได้อย่างสะดวก ดวงตาของหลี่อวี้เหยียนเปลี่ยนเป็สีแดงทันทีเมื่อเห็นลูกสาวของนางนอนไร้สติอยู่ที่พื้น ใบหน้าซีดเซียว อีกทั้งบุตรสาวคนโตยังคงใช้มือกดที่หน้าอกของนางขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา โทสะของนางแล่นขึ้นมาทันที หลี่อวี้เหยียนเดินเข้าไปตบที่ใบหน้าของนางอย่างโหดร้ายต่อหน้าผู้คนมากหน้าหลายตา แล้วผลักนางลงกับพื้น
หยิ่นหรูจูตกตะลึงจ้องมองมารดาอย่างตัดพ้อ
"เ้าเกลียดน้องสาวของเ้ามากหรือไง? อยากให้นางตายหรือ? " นางชี้หน้าบุตรสาว นิ้วที่สั่นเทาด้วยความโกรธ
ผู้คนที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันตกตะลึงกับฉากนี้ ข่าวลือที่ว่า ฮุหยินจวนหยงจงโหวไม่ชอบลูกสาวตนโตนั้นน่าจะเป็เื่จริงอย่างแน่นอน แม้คุณหนูใหญ่จะช่วยคุณหนูรองแต่มารดาก็ยังไม่พอใจ ทุกคนจึงได้มองหญิงสาวอย่างเห็นใจมากขึ้น ดวงตาของหยิ่นหรูจูแสบเคืองขึ้นมา หากนางกลับกัดฟันข่ม กลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่ยอมให้ใครเห็น หญิงสาวมีสีหน้าที่สงบ นางลุกขึ้นยืน กวาดตามองหยิ่นเจียวที่นอนแน่นิ่งกับพื้น อย่างนึกเวทนา
"ในเมื่อท่านแม่คิดแบบนั้น ..ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้! .." หลังจากกล่าวกับมารดาแล้วนางจงหันไปหาชุ่ยอวี้ให้สาวใช้ช่วยประคองนางเดินจากไป
หลี่อวี้เหยียนยิ่งโกรธมากขึ้น เมื่อเห็นท่าทางที่ห่างเหินไม่แยแสของลูกสาว ฮึ! อวดดีเหลือเกินนะ! เอาไว้ก่อนเถอะ นางยังไม่กล้าทำอะไรมากเพราะห่วงบุตรสาวคนเล็ก
"แค่กๆ" หลี่อวี้เหยียนหันขวับมามองอย่างดีใจเมื่อเห็นหยิ่นเจียวสำลักน้ำออกมา นางน้ำตาไหลออกมาทันทีรีบเข้าไปประคองลูกสาว
"เจียวเจียว ..เ้าเป็อย่างไรบ้าง? ดีขึ้นหรือยัง? "
หยิ่นเจียวที่เพิ่งลืมตาขึ้นมากลับสลบไปอีก
"หมอๆ หมอยังไม่มาอีกหรือ? เ้าอยู่เฉยทำไมรีบไปตามหมอมาให้เร็ว " หลี่อวี้เหยียนะโใส่บ่าวข้างกาย คนอื่นพากันแยกย้ายไปตามหมอรวมถึงรายงานให้พ่อบ้านจวนรับทราบ
"จางมามา เ้าเอาป้ายหยกของข้าเข้าวังไปเชิญหมอหลวงมาโดยเร็ว "หลี่อวี้เหยียนเริ่มวิตกมากขึ้น นางรวบเสื้อคลุมปิดตัวลูกสาวให้มิดชิดเพราะกลัวว่านางจะจับไข้
"เ้าค่ะ ฮูหยิน" จางมามาเป็สาวใช้สินสอดของนางมาั้แ่สาวๆ นางเข้าใจฮูหยินโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ
********
"คุณหนูใหญ่เ้าคะ! ฮูหยินทุบตีท่านต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ได้อย่างไรกัน? นางไม่คิดบ้างหรือว่าท่านเองก็เป็ลูกสาวสายตรงของจวนจงหย่งโหวเช่นกัน นางทำเกินไปแล้ว!"ชุยอวี้พูดอย่างขุ่นเคืองเมื่อเห็นใบหน้าที่ช้ำบวมของหยิ่นหรูจูแล้วนางยิ่งปวดใจ
หยิ่นหรูจูชะงักฝีเท้า นางทอดสายตาไปไกล ดวงตาเ็าลง
"เ้ารู้ความหมายชื่อของข้ากับน้องสาวข้าหยิ่นเจียวหรือไม่ "
ชุยอวี้เอียงคอก่อนจะพูดว่า "ชื่อคุณหนูใหญ่หมายถึงไข่มุก ส่วนคุณหนูรองหมายถึงความรัก "
"ใช่ ชื่อของข้าเป็แค่เครื่องประดับเท่านั้น แต่ไม่ใช่สมบัติล้ำค่าของจวนโหว มีค่าน้อยกว่าผู้ที่พวกเขาประคองไว้ในอุ้งมือเสียอีก!" หยิ่นหรูจูยิ้มราวกับประชดตัวเอง ตอนแรกที่นางกลับมา ครอบครัวก็ได้ให้ความรักกับนางอยู่พักใหญ่เลยทีเดียว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยิ่นเจียวผู้นั้นแล้ว..ความรักที่มารดามีต่อนางช่างน้อยนิดจนน่าเวทนา
**************************
เวลาไม่เช้าแล้ว : เื่นี้มีความยาว 500กว่าตอนนะคะ เพื่อนๆ ชอบก็ขอคอมเม้นท์เอาไว้ด้วยค่ะ เื่นี้ไม่ดราม่า นางเอกเป็สายน้อง ส่วนพระเอกโหดกับคนทั้งโลกยกเว้นนางเอก มีความขำๆ เรี่ยราด กระตุกมุมปาก นางเอกไม่ซู นางเป็ดาราเ้าน้ำตาพยายามเอาชีวิตให้รอดจากสามีเก่า แต่ที่ไหนได้ สามีใหม่ก็โหดไม่แพ้กัน ...อ่านได้เรื่อยๆ ค่ะ เอาไว้พักสมองตอนทำงานมาเหนื่อยๆ คิดถึงนะคะ มาคุยกันได้ตลอดค่ะ