(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 46:การซุ่มโจมตี (ต่อ)

ซันนีรีบเค้น พลังเวทมนต์ ที่เหลืออยู่สร้างโล่มานา ทันทีม่านแสงสีขาวน้ำนมสว่างวาบขึ้นห่อหุ้มร่างกายช่วยให้เขาใจชื้นขึ้นเล็กน้อยทว่าหยาดเลือดปนของเหลวสีดำส่งกลิ่นฉุนกึกยังคงไหลซึมจากบาดแผลกัดกร่อนที่เอวพลังทำลายล้างมุดลึกเข้าสู่ชั้นกล้ามเนื้อราวกับเหล็กเผาไฟที่จี้ค้างไว้ไม่ยอมปล่อย

“อ๊ากกก!”

เขาโหยหวนด้วยความทรมานพลางคว้า ยารักษาปราชญ์ขาวราดลงบนแผล ควันสีขาวลอยคลุ้งพร้อมเสียงซู่ซ่าปวดแสบปวดร้อน

ขณะที่เขายังไม่ทันตั้งตัวลูกศรกัดกร่อนอีกสองดอกก็พุ่งเข้าปะทะโล่มานาอย่างจังพลังกัดกร่อนเริ่มกัดกินม่านแสงจนบางลงบีบให้เขาต้องฝืนป้อนพลังเวทเพิ่มเพื่อซ่อมแซมโล่ซันนีกวาดสายตามองไปทั่วพงไพรด้วยความหวาดระแวง แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของเฮรัคเลยแม้แต่น้อย

‘ไม่ได้การ...ต้องหาแม็คเคนให้เจอ!’

เขาม้วนตัวหลบหมายจะถอยหนี

ตูม!

ลูกไฟลูกมหึมาระเบิดเข้าใส่แผ่นหลังแรงกระแทกส่งร่างซันนีกระเด็นลอยไปหลายเมตร โล่มานาของเขาสั่นไหวจวนจะแตกสลายเขาฝืนลุกขึ้นยิงลูกศรน้ำแข็งสวนกลับไปมั่วๆ เพื่อหวังเปิดทางหนีไอเย็นแผ่ซ่านจนกิ่งใบกลายเป็นฝ้าขาว

แต่เฮรัคที่หลบซ่อนอยู่ในเงาไม้กลับมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา

“เชนหลาน... รายงานสภาวะของเป้าหมาย”

“โล่มานาของซันนีเหลือความเสถียรเพียงร้อยละสิบห้าและแม็คเคนกำลังเข้าสู่ระยะการปะทะในอีก 30 วินาที”

ระบบ ชิปพันธุกรรม ประมวลผลอย่างแม่นยำ

ซันนีเห็นแม็คเคนอยู่เบื้องหน้าจึงรีบตะโกนขอความช่วยเหลือ

“แม็คเคน! ช่วยข้าด้วยเด็กนั่นมันซุ่มโจมตี!”

แม็คเคนมองสภาพยับเยินของเพื่อนร่วมทางด้วยสายตาแปลกประหลาดเขาพยักหน้าช้าๆ

“อืม... ข้าจะจัดการมันให้เองแต่ก่อนอื่น...”

ทันใดนั้น พลังเวทมนต์ ในอากาศพลันบิดเบี้ยวกรวยน้ำแข็งแหลมคมก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าแม็คเคนและพุ่งทะลวงเข้ากลางอกของซันนีที่ไร้การป้องกัน!โล่มานาอันบอบบางแตกกระจายประดุจเศษแก้ว ร่างของซันนีถูกตรึงติดกับต้นไม้เลือดและเศษอวัยวะพ่นออกมาจากปากก่อนที่ดวงตาจะเหลือกลอยและดับวูบไป

หลังปลิดชีพซันนีแม็คเคนรีบกระโจนเข้าหลังต้นไม้ใหญ่ เขามองแผลกัดกร่อนบนศพด้วยความหวาดหวั่น

‘ไอ้เวทกัดกร่อนนี่มันน่ารำคาญนัก...’

ฟุ่บ!

ลูกศรกัดกร่อนพุ่งชนโล่มานาของแม็คเคนจนเกิดระลอกคลื่นสั่นสะเทือนเขาคำรามในใจด้วยความเดือดดาล

‘บัดซบ!มันรู้ตำแหน่งข้าได้ยังไง?’

ป่าที่หนาทึบควรจะเป็นที่ซ่อนตัวชั้นยอดแต่เขากลับถูกโจมตีอย่างแม่นยำจากมุมมืด แม็คเคนพยายามประชิดตัวเฮรัคโดยใช้ต้นไม้เป็นที่กำบังทว่าเฮรัคกลับรักษาระยะห่างได้อย่างไร้ที่ติประหนึ่งแมวที่หยอกล้อกับหนู

ยิ่งเวลาผ่านไป พลังเวทมนต์ ของแม็คเคนก็ยิ่งลดฮวบจากการต้องคงสภาพโล่ป้องกันเขาเริ่มลนลานเมื่อพบว่าศัตรูไม่ยอมเผชิญหน้าตรงๆ แต่คอยบั่นทอนเขาอย่างช้าๆราวกับปรสิต

“ต้องถอย... หมอนี่มันลื่นไหลเกินไป!”

แม็คเคนตัดสินใจเลิกไล่ล่าและเตรียมวิ่งหนีเข้าสู่ทางออกป่าจันทรา

ทันใดนั้น เฮรัคพลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับกระดกยาฟื้นพลังจิต มูลค่ามหาศาลลงคอแสงสว่างจากชั้นคาถาป้องกันสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขาถึงสามชั้น!

“โล่น้ำแข็ง... โล่มานา...โล่พลังมืด!”

“กรวยน้ำแข็ง!”

แม็คเคนเค้นพลังเฮือกสุดท้ายปลดปล่อยเวทมนต์ที่รุนแรงที่สุดใส่เฮรัคหวังจะเปิดทางหนี

แต่เขากลับต้องเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงท่ามกลางวงล้อมของคาถาป้องกันที่หนาแน่นเกินกว่าศิษย์พ่อมดระดับหนึ่งจะทำได้!