##########################
# โจมตีกวาดล้าง
##########################
โฮโลแกรมกำลังสั่นไหวแสดงสิ่งที่เ้าปีศาจกำลังคิด
“บ้าเอ้ย...ทำยังไงดี”
ลีออนพยายามคิดหาวิธี แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาเองก็ยากลำบากมากแล้ว ถ้าพลาดตกลงไปไม่ตายก็พิการ
“ถ้าไม่ทำอะไรเลย...มีหวังได้ตายกันหมดแน่”
ลีออนคิดหนักพรางกอดเ้าปีศาจไว้แน่นราวกับรักมันสุดหัวใจ
“โจมตีเลยยยยย ไม่ต้องห่วงผมมมมม...!!!”
ลีออนพยายามะโบอกทุกคน ไม่อยากให้ตัวเองเป็ตัวถ่วงจนเป็อันตรายกับทุกคน
แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าลงมือ แม้แต่เอเดรียนก็ตาม
“ปัดโธ่เว้ย...”
ลีออนพยายามเหลือบตามองไปข้างหน้า แม้จะอยู่ใกล้ดวงตาของปีศาจั์ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยมือหรือทำอะไรได้ นอกจากการเกาะเ้าปีศาจเอาไว้ให้แน่นที่สุดเพื่อสู้กับแรงเหวี่ยงและแรงต้านของลม
ฟ้าววววววววว...
สครอว์ลินซ์กางปีกต้านลมบินลาดเลียดพื้นดินเตรียมการโจมตีกวาดล้างเหล่าศัตรูของมัน
ปิ๊งงง !
ภาพในหัวของลีออนมืดสนิท แต่แล้วก็มีประกายแสงบางอย่างแวบเข้ามาสั้นๆ เขาััได้ถึงพลังของบางสิ่งบางอย่างที่บอกไม่ถูก อะไรบางอย่างที่อยู่ลึกเข้าไปในความมืด ภายใต้ความรู้สึกอันเงียบสงัดในห้วงลึกจิตใจของลีออน
ตุบตุบ...ตุบตุบ...ตุบตุบ...
ภายใต้ความมืดมิดอันเงียบสงัด ลีออนััได้เพียงแค่เสียงเต้นของหัวใจตนเอง จนได้ยินเหมือนเสียงพูดเบาๆ จากที่ไหนสักแห่งที่จับใจความไม่ได้
...................สิ...
...............ข้าสิ...
เสียงเดิมๆ วนซ้ำไปมา ลีออนพยายามใช้สมาธิ เสียงก้องกังวานค่อยๆ ได้ยินชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
...เรียก............สิ...
..........หา...........สิ...
...เรียก...หา...ข้า...สิ...
จบเสียงสุดท้าย ซึ่งเรียบเรียงเป็ประโยคที่ชัดเจนที่สุด ก็ปรากฏแสงสีขาวของบางสิ่งบางอย่างสว่างวาบขึ้นไกลๆ สุดม่านอันมืดมนภายใต้จิตใจของลีออนและค่อยๆ พุ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตูมมมมมมมมมมมมมม !!!
ฟิ้วววววววววววววววววว !!!
ฉึกกกกก !!!
กรี้วววววววววว !!!
ปรากฏบางสิ่งบางอย่างพุ่งทะลุกำแพงเข้ามา จนตรงดิ่งเข้ามาทางด้านข้างอย่างแรง มันเสียบปักคากะโหลกของสครอว์ลินซ์ จนทำให้เ้าปีศาจเสียการทรงตัวบินเอียงออกไปตามแรงปะทะของการโจมตีที่อย่างไม่ทันคาดหมาย
ใช่แล้ว...หอกเขี้ยวอสูรนั่นเอง !!!
ผู้เป็เ้าของสามารถเรียกหามันได้...แต่ลีออนก็ไม่เคยรู้วิธีในการเรียกหามันได้เลย จนในที่สุดเ้าหอกวิเศษก็ร้องเรียกหาเ้านายของมัน
“ยะ...แย่ล่ะ...!!!”
ลีออนต้องใเมื่อเห็นว่าทิศทางที่เ้าปีศาจบินเซถลาไปนั้น กำลังมุ่งสู่กำแพงเพลิงสูงใหญ่อันร้อนแรงของโซลคีปเปอร์
“ไม่...ไม่ทันแล้ว...!!!”
ลีออนหลับตาเกาะเ้าปีศาจไว้แน่น
บรึ้มมมมมมมม!!!
เสียงของเวทมนตร์ป้องกันอันทรงพลังปะทะเข้าอย่าจังกับร่างของสัตว์ประหลัดขนาดั์ก้องกังวานไปทั่วสนามทดสอบ ฝุ่นควันกระจายคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่รอบๆ
กำแพงเพลิงได้สลายไปแล้ว แล้วเ้าปีศาจสครอว์ลินซ์ล่ะ...ลีออนล่ะ
ทุกสายตาจับจ้องมองหาร่างของหนุ่มน้อยผู้กล้าภายใต้กลุ่มควันที่กำลังค่อยๆ จางลงทีละน้อย
บรรยากาศรอบๆ เงียบกริบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากเสียงของเศษซากกระดูกเ้าสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่ะเิแตกกระจายล่วงหล่นเป็ชิ้นๆ
กลุ่มควันค่อยๆ จางหายไปจนปรากฏให้เห็นเศษซากของเ้าสครอว์ลินซ์เกลื่อนกลาดเต็มไปหมด
หอกเขี้ยวอสูรเสียบปักคาพื้น...
ถัดออกไปคือร่างของโซลคีปเปอร์ยืนตระหง่านไร้ซึ่งร่องรอยของการาเ็ใดๆ ทั้งสิ้น
แล้วลีออนล่ะ...!!??
ไม่หลงเหลือร่างกายของชายหนุ่มผู้พิชิตอสูรั์สครอว์ลินซ์ เปลวเพลิงอันร้อนแรงคงแผดเผาร่างของลีออนให้มอดไหม้ไปเสียแล้ว เพราะแม้แต่อสูรั์ก็ยังเอาชีวิตไม่รอด
“ลีออนนนนนนนนนนนน !!!”
เสียงะโแทบขาดใจของไลลาและเอสต้ารวมถึงการ์เล็ตและเพื่อนๆ บางคน ดังก้องไปทั่วสนาม
“ไม่นะ...เป็ไปไม่ได้...ไม่จริง...ไม่จริงใช่มั้ย”
ไลลาและเอสต้าต่างก็ขาทรุดหมดแรง ต่างฝ่ายต่างกอดกันและพูดกับตัวเองพึมพำทั้งน้ำตาที่กำลังนองหน้า
เสียงโวยวายเกิดขึ้นทันที ต่างก็ต่อว่าทั้งบราซีอุสและผู้คุมการสอบว่าปล่อยให้เหตุการณ์เลวร้ายค่อยๆ เกิดขึ้นจนถึงขั้นมีเด็กใหม่ต้องตาย เป็เื่ที่ให้อภัยไม่ได้
นักรบผู้กล้าที่เหลือรอดอยู่หลายคนเริ่มขาสั่นทรุดลงกับพื้น ไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์เลวร้ายขนาดนี้เกิดขึ้น
นี่คงเป็ครั้งแรกที่ต้องมาเห็นสถานการณ์อันตรายถึงชีวิต มีคนต้องตายต่อหน้าต่อตา
ที่สำคัญคนคนนั้นคือคนที่ช่วยพาให้พวกเขาผ่านมาถึงจุดนี้ได้
แต่เ้าปีศาจร้ายโซลคีปเปอร์ก็ยังไม่เป็อะไร ยืนนิ่งสงบราวกับไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น
เสียงต่อว่ากร่นด่าโวยวายยังคงร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
บราซีอุสได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงการประณามจากผู้คนทั้งสนาม
กึกกึก...กึกกึก...
เสียงโวยวายอึกทึกค่อยๆ เงียบลงทีละน้อย หลังจากที่เริ่มสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวถัดไปของโซลคีปเปอร์
มันกำลังชูไม้เท้าขึ้นสูงเหนือหัวเพื่อร่ายเวทมนต์
เศษซากกระดูกของสครอว์ลินซ์ค่อยๆ สั่นะเืเต้นอยู่บนพื้นสนามทดสอบ
ไม่มีเวลาให้เสียใจสำหรับการสูญเสียที่คาดไม่ถึง เ้าแห่งิญญากำลังเริ่มการต่อสู้ต่อไปโดยไม่สนใจสถานการณ์รอบด้านทั้งสิ้น
แสงสีม่วงดำจากไม้เท้าค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ
ซูมมมมมมมมมมมมม !!!
เอเดรียนใช้พลังที่เหลือทั้งหมดโจมตีด้วยลำแสงเพลิงชาร์จค้างไว้โดยมีโซลคีปเปอร์เป็เป้าหมาย
243
