“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

แสงสีทองภายในหอดาราทิศเหนือยังคงส่องสว่างอยู่เป็นเวลานาน

อักขระโบราณนับไม่ถ้วนลอยวนรอบคัมภีร์ผู้ถือโคม

ราวกับสิ่งที่หลับใหลมานับพันปีเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ภายในห้อง

ความเงียบเข้าปกคลุม

เฟิงชางไห่จ้องมองคัมภีร์ตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา

ส่วนหลินเซวียนเองก็ยังไม่อาจสงบจิตใจได้

ภาพของชายถือโคมยังคงติดอยู่ในหัว

โดยเฉพาะคำพูดประโยคนั้น

"ผู้สืบทอดก็มาถึงแล้ว"

ผู้สืบทอด...

หมายถึงเขาจริงหรือ

หรือเป็นเพียงภาพลวงตาอีกอย่างหนึ่ง

...

เฟิงชางไห่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน

"เจ้าเห็นอะไร"

หลินเซวียนนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนเล่าภาพทั้งหมดออกมา

เมืองสีดำ

ทะเลศพ

ประตูยักษ์

และชายถือโคม

เมื่อฟังจบ

สีหน้าของเฟิงชางไห่กลับเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เหมือนกัน..."

ชายชราพึมพำเบา ๆ

"เหมือนกับบันทึกที่สูญหายไป"

"ทุกประการ"

หลินเซวียนหันมองทันที

"ท่านหมายความว่าอย่างไร"

เฟิงชางไห่สูดลมหายใจลึก

ก่อนเปิดคัมภีร์ผู้ถือโคม

หน้าแรกที่เคยว่างเปล่า

ตอนนี้กลับมีข้อความปรากฏขึ้น

ทีละบรรทัด

ราวกับหมึกกำลังถูกเขียนขึ้นด้วยมือที่มองไม่เห็น

ทุกตัวอักษรเป็นอักษรโบราณ

แต่แปลกประหลาดที่หลินเซวียนสามารถอ่านได้

ราวกับเคยเรียนรู้มาก่อน

...

"เมื่อผนึกสั่นคลอน"

"ผู้ถือโคมจะตื่น"

"เมื่อประตูเปิดออก"

"ผู้สืบทอดจะปรากฏ"

"เมื่อเก้าตะเกียงรวมเป็นหนึ่ง"

"โลกที่สูญหายจะกลับคืน"

...

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

หลินเซวียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

ข้อความเหล่านี้

ล้วนเกี่ยวข้องกับเขา

เกี่ยวข้องกับตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้า

เกี่ยวข้องกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาตลอด

...

แต่ในขณะนั้นเอง

อักขระทั้งหมดพลันหยุดลง

ก่อนที่หน้าถัดไปจะค่อย ๆ เปิดออกเอง

ครืด...

เสียงกระดาษเก่าแก่ดังขึ้นช้า ๆ

จากนั้น

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าคัมภีร์

มันไม่ใช่ตัวอักษร

แต่เป็นแผนที่

แผนที่ของดินแดนตงอวิ๋น

และบริเวณทางตะวันออกเฉียงเหนือ

มีจุดสีดำจุดหนึ่งถูกทำเครื่องหมายเอาไว้

ข้างจุดนั้น

มีข้อความสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำ

...

"สุสานผู้ถือโคม"

...

หลินเซวียนเบิกตากว้าง

เฟิงชางไห่เองก็ลุกขึ้นยืนทันที

"เป็นไปไม่ได้"

"สถานที่แห่งนี้มีอยู่จริง?"

ชายชรามองแผนที่ด้วยความตกตะลึง

ก่อนกล่าวช้า ๆ

"ข้าเคยเห็นชื่อนี้ในบันทึกโบราณ"

"แต่ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงตำนาน"

หลินเซวียนถามทันที

"อยู่ที่ใด"

เฟิงชางไห่ส่ายหน้า

"ไม่รู้"

"แต่จากระยะทาง"

"อย่างน้อยต้องอยู่ลึกเข้าไปในเขตภูเขาวิญญาณรกร้าง"

เพียงได้ยินชื่อ

หลินเซวียนก็สัมผัสได้ถึงความอันตราย

เขตภูเขาวิญญาณรกร้าง

เป็นหนึ่งในพื้นที่อันตรายนอกนครเมฆคราม

เต็มไปด้วยอสูร

วิญญาณร้าย

และซากอารยธรรมโบราณ

ผู้ฝึกตนระดับต่ำจำนวนมาก

ตายอยู่ที่นั่นทุกปี

...

เฟิงชางไห่ปิดคัมภีร์ลง

ก่อนมองหลินเซวียน

"ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป"

"ต่อให้รู้สถานที่"

"เจ้าก็เข้าไปไม่ได้"

หลินเซวียนกำหมัดแน่น

เขารู้ดีว่าชายชราพูดความจริง

ตอนนี้เขาเพิ่งอยู่ขั้นเปิดประตูมรรคา

ในโลกผู้ฝึกตน

ยังนับว่าเป็นเพียงผู้เริ่มต้น

...

ทันใดนั้น

เสียงระฆังดังขึ้นจากภายนอกนคร

ก้องกังวานไปทั่วฟ้า

กัง!

กัง!

กัง!

สามครั้งติดต่อกัน

เฟิงชางไห่หันไปมองนอกหน้าต่าง

ก่อนเผยสีหน้าแปลกประหลาด

"เริ่มแล้ว"

"การทดสอบรอบสุดท้าย"

หลินเซวียนชะงัก

ทันทีที่ออกจากหอดาราทิศเหนือ

เขาก็เห็นผู้คนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าไปยังลานประลองกลางนคร

วันนี้

คือวันเริ่มต้นการคัดเลือกศิษย์พิเศษรอบสุดท้าย

...

ขณะเดียวกัน

บนยอดหอคัมภีร์เมฆคราม

เซียวอวี่เฟิงกำลังยืนอยู่กับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง

คนผู้นั้นสวมชุดคลุมสีครามเข้ม

ดวงตาคมดุจเหยี่ยว

ระดับพลังสูงกว่าเซียวอวี่เฟิงอย่างชัดเจน

"คนที่เจ้าพูดถึงคือเขา?"

ชายหนุ่มถาม

เซียวอวี่เฟิงพยักหน้า

"ใช่"

"หลินเซวียน"

ชายหนุ่มมองไปยังฝูงชนเบื้องล่าง

ก่อนเผยรอยยิ้มเย็นชา

"ข้าหวังว่าเขาจะผ่านเข้ารอบมาได้"

"เพราะข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน"

"ว่าเหตุใดคนระดับผู้อาวุโสเฟิง"

"จึงให้ความสำคัญกับคนขั้นเปิดประตูมรรคา"

แววตาเย็นเยียบฉายวาบขึ้น

ราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ

...

ในเวลาเดียวกันนั้น

ภายในร่างของหลินเซวียน

ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าสั่นไหวอีกครั้ง

คราวนี้

เปลวไฟชั้นแรกสว่างขึ้นเล็กน้อย

มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง

ที่กำลังรอเขาอยู่ในอนาคต

"สุสานผู้ถือโคมได้ปรากฏขึ้น"

"และการคัดเลือกรอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้น"

"แต่หลินเซวียนยังไม่รู้ว่า..."

"ผู้ที่จับตามองเขาอยู่ในนครเมฆคราม"

"กำลังเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ"