บทที่ 9
เป็เื่จนได้!!
“องค์ชายครับ พร้อมอยากเข้าห้องน้ำ” คนตัวเล็กกระซิบบอกอีกคน ขณะเดินดูของอยู่
“ห้องน้ำ ห้องแบบไหนกัน”
“เอ่อ แบบ ปวดหนัก ปวดขี้ครับ อะๆๆ อย่าพึ่งดุนะ พร้อมปวดมากจริงๆ รีบบอกมาเร็วพ่ะย่ะค่ะ” พร้อมเอ่ยบอกเสียงเบา พยายามกลั้นสุดฤทธิ์ พลางะโไปมาเบาๆ มองซ้ายมองขวา เพื่อหาห้องน้ำ
“เขาเรียกว่าเวจ แลอยู่ในวัด เดินผ่านประตูนี้ไป เลี้ยวซ้ายก็จะเห็นแล้ว รีบไปเสีย ข้าจะอยู่แถวนี้รอ” องค์ชายเอ่ยบอก อีกคนได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งปิดก้นไปทันที องค์ชายจะบอกให้เดินไปดีๆ แต่ก็ไม่ทันแล้ว
.
.
“เฮ้อออ สบายท้องแหละ” คนตัวเล็กเอ่ยอย่างผ่อนคลาย พลางลูบหน้าท้องตัวเองไปด้วย
“คนขี้ก้างเช่นเ้ารึ จะสู้กูได้ ฮ่าๆๆๆๆ” ยังไม่ทันที่พร้อมจะเดินไปไหน ก็ได้ยินเสียงของเด็กดังขึ้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พร้อมจึงเบนเข็มไปที่เสียงดังกล่าวทันที คนตัวเล็กเดินให้เบาและแอบดูอยู่ข้างเสาหิน ถึงได้เห็นว่ามีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่ง กำลังรุมเด็กหนุ่มตัวเล็กอีกสองคนอยู่
“อย่ามีเื่จะดีหนาแดง หากหลวงตามาพบ เราอาจจะถูกลงโทษได้หนา” เด็กคนหนึ่งเอ่ยบอกเพื่อนของตน
“ไอ้สน ไอ้คนตาขาว หากเ้ามิกล้าสู้กับข้า ก็มิต้องมาขวางข้ากับไอ้แดง” เด็กตัวโตเอ่ยบอก ซึ่งพร้อมดูแล้ว เด็กทั้งสองตัวเล็กกว่าเด็กหนุ่มกลุ่มนี้มาก เด็กนี่ตัวใหญ่เกือบจะเท่ากับพร้อมแล้ว
“มาวัดมวยกัน ข้าจะมิเอาเปรียบเ้า หากเ้าชนะข้าได้ ข้าจะมิยุ่งกับน้องของเ้าอีก”
“เ้ามันคนชั่วช้า น้องข้ายังเล็ก เ้าก็คิดอกุศล สน เ้าหลบไป ข้าจะสู้กับมันให้รู้แจ้งกันไปเสีย”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ ข้าก็อยากจะรู้นัก ว่าเ้าจะทำกระไรข้าได้” เด็กตัวใหญ่หัวเราะอย่างคนเหนือกว่า พร้อมต้องหันมามองอีกครั้งว่านี้ใช่วัดหรือสนามมวย ทำไมเด็กหนุ่มพวกนี้พากันมาทะเลาะกันในวัดได้ อาจจะด้วยไม่มีคน เลยทำให้นัดกันที่นี่
เด็กหนุ่มทั้งสองะโเข้าหากัน โดยมีเพื่อนของฝ่ายเด็กหนุ่มตัวใหญ่คอยเชียร์ ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนที่อยู่ฝั่งคนตัวเล็กกว่าคอยดูอยากเป็ห่วง
ตุ๊บ ตั๊บ
“ทุ้ย!! อย่างนี้หรือที่จะมาสู้กับข้าได้ ไปเรียนมาใหม่เสียก่อนเถอะ” เด็กตัวใหญ่เอ่ยบอก ต่างฝ่ายต่างเดินดูเชิงกันไปมา ก่อนจะเข้าแลกหมัดกันอีก
ผลั๊ว ตุ๊บๆๆ
“อึก อึก” เด็กหนุ่มตัวเล็กทรุดตัวลงไปที่พื้นดิน ก่อนอีกคนจะตามาเตะตามตัวซ้ำไม่หยุด
“ฮ่าๆๆๆ อวดดีนัก สมควรแล้วที่เ้าจะโดนเช่นนี้ ลุกขึ้นมา ข้าบอกให้ลุกขึ้นมา!!”
“พอแล้ว พอแล้ว เ้ามิเห็นรึว่าแดงสู้ต่อมิไหวแล้ว เหตุใดยังไม่หยุดอีก” เด็กหนุ่มตัวเล็กเอ่ยอย่างขอร้อง กลัวเพื่อนของตนจะเจ็บหนักกว่านี้
“เ้าอยากจะร่วมด้วยรึ จับตัวมันมาให้ข้า” เด็กหนุ่มที่เป็หัวโจกเอ่ยบอก ก่อนเพื่อนสองคนจะเข้าจับตัวเด็กหนุ่มตัวเล็กเอาไว้
“หยุดนะ!!” พร้อมทนดูไม่ไหว วิ่งออกมาหากล่มเด็กหนุ่มดังกล่าวทันที
“คุณข้าหลวงหรอกฤา”
“อย่ามายุ่งเสียจะดีกว่า ข้ามิอยากทำร้ายชายในวังเช่นเ้า” เด็กหนุ่มหัวโจกเอ่ยอย่างเยาะเย้ย
“หน้อยยย ไอ้เด็กเวรนี่ กูเป็ชายในวังแล้วไปหนักส่วนไหนของมึงไม่ทราบ!” พร้อมเท้าเอวะโกลับทันที ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้ในที่นี้ด้วย
“วาจาก็พิกลนัก เ้ามาจากที่ใดกัน มิใช่คนวิปลาสแอบอ้างเป็ข้าหลวงหรอกใช่หรือไม่” เด็กหนุ่มอีกคนเอ่ยถาม คนที่จะจับตัวเด็กหนุ่มที่ชื่อสนปล่อย และมายืนรวมกับหัวหน้ากลุ่มของตนเอง ส่วนสนก็มาพาตัวเพื่อนที่ยังนอนไออยู่ที่พื้นออกมายืนห่างๆ
“จะเป็ใครก็เื่ของกู แต่การที่พวกมึงมาทำร้ายคนไม่มีทางสู้แบบนี้ มันใช่วิถีของลูกผู้ชายหรือไงห๊า!” พร้อมเอ่ยถามอย่างเดือดดาล
“ฮ่าๆๆๆ ข้าพอจะเข้าใจที่เ้าพูด แต่แล้วเ้าจะทำไมข้าได้ มิรู้หรือว่าข้าเป็ผู้ใด”
“มันคงจะมิรู้จักนักมวยผู้เก่งกาจรุ่น 15 ปีของวัดนี้เป็แน่ เ้าสั่งสอนคนบ้าคนนี้ให้หลาบจำจะดีกว่า ข้าอยากเห็นคนบ้าร้องไห้นัก” เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยบอกกับหัวโจกของกลุ่ม
“มีเพื่อนแบบนี้นี่เอง มันถึงได้พากันจมลงๆ กูไม่รู้จักแล้วจะทำไม แล้วมึงรู้จักไอ้พร้อมมือตบอันดับหนึ่งของกรุงเทพไหม พ่อจะตบให้หัวหลุด จำทางกลับบ้านไม่ได้เลย” พร้อมเอ่ยกลับ เด็กทั้งสามมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็เดินเข้ามาหาอีกคนทันที ดีที่ขนาดตัวสูสีกัน ถ้าเด็กคนนี้ตัวใหญ่กว่านี้พร้อมก็คงไม่กล้าเข้าไปสู้ด้วยแล้ว
“ก็เข้ามา ข้าจะจัดการเ้าเอง เ้าคนวิปลาส”
“ย๊ากกกก”
ตุ๊บ ตั๊บ ผลั๊ว เพี่ยะ พร้อมะโเข้าใส่เด็กหนุ่มก่อน ใช้ความว่องไวของตัวเองหลบ และตอบกลับอีกคนไปด้วย ตัวเองก็โดนด้วย แต่ก็ไม่ยอมแพ้ พยายามเอาเทควันโดที่เคยเรียนสมัยมัธยมมาใช้ให้มากที่สุด
“หื้มมม เป็ยังไงล่ะ เจ็บไหมล่ะมึง” คนตัวขาวเอ่ยอย่างเหนือกว่า ทั้งที่ตนเองมีสภาพย่ำแย่กว่าอีกฝ่ายมาก
“ทะ ท่านไหวหรือไม่ขอรับ” เด็กหนุ่มที่อาการเริ่มดีขึ้นเอ่ยถามขึ้น มองดูคนที่มีสภาพไม่ต่างจากตนอย่างนึกห่วง
“ใครกันแน่ที่เจ็บหนัก เ้าจะยอมแพ้ได้หรือยัง หาไม่ข้าจะหักแขนเ้าเสีย” เด็กหนุ่มหัวโจกเอ่ยอย่างเหนือกว่า
“ซี๊ดด ไม่ยอมหรอกโว้ยยย มึงเข้ามาสิ”
“ข้าว่าพอได้แล้วหนา” สนเอ่ยขัด
“ไม่ต้องห่วง พี่จะปกป้องเราสองคนเอง” คนพูดที่ไม่ดูสภาพตัวเองเอ่ยบอกกลับ
“หยุดบัดเดี๋ยวนี้!!” เสียงแข็งกร้าวที่พร้อมรู้ดีว่าใครดังขึ้น ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินเข้ามา
“องค์ชายเก้า” เด็กหนุ่มที่เห็นว่าคนมาใหม่เป็ใคร รีบคุกเข่าก้มหน้าทันที
“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์ชายเก้า” เด็กทั้งห้าคนก้มหัว ไม่กล้าเงยหน้ามอง ขนาดพร้อมยังไม่กล้าเงยหน้ามองอีกคนเลย
“เ้ามาสร้างเื่กระไรอยู่ในที่แห่งนี้กัน!” คนตัวเล็กสะดุ้งเอามือปิดหูนิดๆ ไม่รู้จะประคองส่วนไหนดี เพราะตาก็ปิดหนึ่งข้าง ปากแตก ตามตัวก็มีรอยช้ำด้วย
“องค์ชาย” พร้อมเอ่ยเสียงแ่
“จับกลับวังด้วยทั้งหมด ทุกคนต้องได้รับโทษตามสมควร รวมเ้าด้วย” คนตัวใหญ่เอ่ยบอกเสียงเย็น
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” องครักษ์เพียงหนึ่งที่ตามมาเอ่ยตอบรับ
“ตามข้ามา” ว่าจบ องค์ชายก็เดินนำไปอีกทางทันที
“ไว้เจอกันใหม่นะเด็กๆ ขอโทษด้วย” พร้อมเอ่ยกับเด็กทั้งสองคนที่ตนมาช่วย ก่อนจะรีบเดินตามอีกคนไปทันที รู้สึกว่าแค่นี้ตนก็ก่อเื่พอแล้ว
“เหตุใดถึงเกิดเหตุเช่นนี้ได้” เสียงเย็นๆ จากคนที่เดินนำเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่หันมามองแม้แต่น้อย
“เอ่อ พร้อมแค่อยากช่วย เด็กพวกนั้นจะทำร้ายคนไม่มีทางสู้นะครับ”
“แล้วเ้ามีทางสู้รึ เห็นสภาพตนหรือไม่ สมองเ้ามีสิ่งใดอยู่บ้าง เหตุใดมิรู้จักประมาณตน เห็นแล้วหรือไม่ว่าสิ่งที่เ้าทำไปโดยมิคิดทำให้เกิดสิ่งใดบ้าง” คนตัวใหญ่เอ่ยลากยาวเสียงแข็ง ก่อนจะหยุดยืน พร้อมก็หยุดตาม
“แล้วจะให้ทำยังไงเล่า ตอนนั้นเืนักสู้มันร้อนนี่นา เป็ห่วงเด็กสองคนนั้นด้วยนี่ครับ ถ้ารอไปแจ้งทางการเด็กไม่โดนตีจนตายก่อนหรือไง” คนตัวขาวจับปากที่แตกของตนนิดๆ
“เ้าคิดได้อย่างไร หากเขาจะตาย เขาคงตายไปนานแล้ว มิสังเกตหรือว่าเขารู้จักกัน แลนี่มิใช่ครั้งแรกที่เขามีเื่กัน ข้ามิคิดเลยว่าคนวิปลาสเช่นเ้าจะมิมีหัวคิดถึงเพียงนี้ เมื่อเ้ามิมีหัวคิด ตัวเ้าก็จะเจ็บเช่นนี้แล แลยังทำให้เป็เื่ใหญ่ ทำให้เกิดความยุ่งยากเสียยิ่งกว่าเดิม เ้าคิดอย่างไรเล่าตอนนี้”
“งะ ขอโทษครับ พร้อมไม่ทันคิดให้ดีเอง” คนตัวเล็กหดเล็กลงยิ่งกว่าเดิม
“ข้ามิรู้จะว่าเ้าเช่นไรอีก หากกลับวังไป คุณปิ่นจะว่าอย่างไร เ้ามิคิดถึงคนที่ห่วงเ้าเสียบ้างเล่า” เสียงดุเอ่ยออกมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมทำได้เพียงก้มหน้ารับ เพราะตนทำผิดจริงๆ
“ข้าจะทำเช่นไรกับเ้าดี”
“เช่นนั้นมิต้องกลับวัง ไปค่ายฝึกกับข้า” องค์ชายเอ่ยเสียงเข้ม
“ห๊า แล้วเด็กพวกนั้นล่ะครับ” พร้อมเอ่ยถาม นึกเป็ห่วง และรู้สึกผิดที่ทำให้เป็เื่
“ทางการจะมาจัดการเอง มิต้องห่วง บ้านเมืองของข้าจัดการตามความจริง ให้ความเป็ทำกับทุกฝ่าย และเ้าก็จะได้รับโทษด้วยเช่นกัน” คนตัวใหญ่บอกกลับเสียงนิ่ง
“แต่พร้อมเจ็บตัวแล้วนะครับ ยังจะลงโทษกันอีกเหรอ” คนตัวขาวเอ่ยเสียงเบา
“ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ หัวเ้าใช้การมิได้ ร่างกายเ้าก็ควรจะใช้การให้มันได้ด้วย” องค์ชายเอ่ย พลางมองอีกคนนิ่ง
“ทะ ท่านคงไม่ได้คิดที่จะ เอ่ออ” คนตัวขาวกอดตัวเองเอาไว้ พลางขยับหนีอย่างระแวง
“คิดแต่เื่ต่ำตม ข้าจะให้เ้าไปฝึกหมัดมวย แลวิชาดาบที่ค่ายฝึกของข้า จนกว่าเ้าจะช่วยเหลือตนเองได้” คนตัวขาวยิ้มรับทันที คิดว่าจะโดนอะไรมากกว่านี้เสียอีก คิดว่าต้องจำคุกเดือนสองเดือนแล้ว
“หึ มิต้องดีใจไป ข้ามิอ่อนข้อเพียงเพราะเ้าเป็ข้าหลวงในวังแน่ เห็นเ้าแก่นแก้วชอบต่อยตีเช่นนี้ ข้าจะฝึกให้เ้าเอง” พร้อมรู้สึกเห็นรางมรณะรอยอยู่รอบตัวทันทีที่ได้ยินอีกคนพูด
“แลต่อไป ข้าจะมิพาเ้าออกมาข้างนอกอีก”
“มะ ไม่ได้นะองค์ชายยยย พร้อมยังไม่ได้เที่ยวเลย อย่าทำร้ายพร้อมด้วยการขังไว้ที่วังเลยนะครับ”
“ข้ามิอยากฟัง ตามข้ามา เ้าต้องไปอยู่ค่ายฝึกจนกว่าอาการจะดีขึ้น ข้าจะให้คนไปแจ้งแก่คุณปิ่นเองว่าเ้ามีงานต้องไปทำกับข้า” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็เดินนำไปทันที ไม่สนใจคนที่เจ็บอยู่แม้แต่น้อย คนตัวเล็กรีบประคองตัวเองวิ่งตามไปทันที
**********************************************************************************
#มาแว้วววววว ไม่ไหวๆ ก่อเื่จนได้ องค์ชายหนักใจแล้ววว แต่น้องจะเข้าไปป่วนค่ายฝึกขององค์ชายต่อ มาดูว่าจะไปก่อเื่อะไรอีก น่าตีจริงๆเลยยยพี่พร้อมมมม
1K
