[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

"บัดซบ! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาขี่หลังบิดา?"

หวงต้ากราดเกรี้ยวในทันที ไม่เคยมีผู้ใดกล้าที่จะขี่หลังมันมาก่อน มันรีบปลดปล่อยพลังออกมา และพยายามสลัดเจียงเฉินให้ลงไป

"เจ้าหมาโง่ เจ้าเป็นคนลากบิดามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และตอนนี้เจ้ายังไม่ช่วยแบกข้าอีกงั้นรึ เจ้านี่มันใจแคบจริงๆ"

เจียงเฉินเกาะหวงต้าแน่น เขาไม่ต้องการที่จะลงมา เจ้าหมานี่ลากเขามาพัวพันด้วย มันต้องชดใช้

"บัดซบ!"

หวงต้าได้พ่นควันออกจากปากเขาในขณะที่ก่นด่าเจียงเฉิน แต่ถึงอย่างนั้นมันยังคงวิ่งต่อ

"เจ้าหมาระยำ เจ้าจะหนีไปไหน?!"

ด้านหลังพวกเขา เฉินซวงตะโกนออกมาพร้อมใช้ดาบแทงใส่เจียงเฉินและหวงต้า เจียงเฉินหันกลับไปใช้หนึ่งดัชนีสุริยันต้านดาบเอาไว้

"เจ้าหมาโง่ วิ่งให้เร็วกว่านี้สิ ความเร็วของเจ้าคงไม่ได้มีแค่นี้หรอกใช้ไหม?"

เจียงเฉินพูดพร้อมตีไปที่หลังหวงต้า

"เจ้าหนูเจ้าพอได้แล้ว! เจ้าเชื่อรึหรือไม่ว่าบิดาจะกัดเจ้าให้ตายได้"

หวงต้าเกรี้ยวกราดมาก 

"เจ้านั่นเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง และความเร็วของมันก็ไม่ได้ช้า นอกจากนั้นหากเป็นพื้นที่โล่งล่ะก็พวกเราควรที่จะจัดการมัน!"

"เจ้าหมาเหลือง ตาย!!"

เฉินซวงได้แทงดาบจากด้านหลังพวกเขาอีกครั้ง ดาบเปล่งประกายพุ่งไล่ตามหวงต้า เจียงเฉินเผยรอยยิ้ม เขาได้ปัดป้องการโจมตีด้วยดาบเล็กน้อยและจงใจเหลือการโจมตีนั้นไว้สักหนึ่งสาย ดาบจึงทิ่มใส่ก้นของหวงต้า

จ๊าก!

หวงต้ากรีดร้องออกมา

"เจ้าสารเลวบัดซบ เหตุใดเจ้าถึงไม่ป้องกันการโจมตีเล่า?"

"ข้าได้พยายามแล้วแต่ดันหลุดไปได้ ก่อนมานี่บิดาได้สู้กับเจ้าไปแล้ว และต่อมาก็สู้กับหลี่ชางหมิงอีก และก่อนหน้าข้าได้สังหารผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้นไปด้วยพิษร้ายแรง.....  ข้าอยู่ในช่วงที่อ่อนล้าอย่างมาก ดั่งศรที่บินมาจนสุดทาง เฉินซวงนั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางเชียวนะ ข้าต้านทานไม่ไหวหรอก"

เจียงเฉินพูดออกมา บนใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มสดใส แววตาของเขาเผยถึงแผนร้ายหนักขึ้นเรื่อยๆ

"บัดซบ! อย่าได้พยายามหลอกบิดาหน่อยเลย!"

หวงต้าแทบกระอักเลือดออกมา เจ้าหนุ่มนี่มันบอกตัวมันเหมือนศรที่บินมาจนสุดทาง ใครจะไปเชื่อ?

ปัง!

จ๊ากกก!!

หลังจากนั้น เฉินซวงได้กวัดแกว่งดาบใส่อย่างต่อเนื่อง หวงต้านั้นรวดเร็วมากๆ นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเขาที่มีระดับการบ่มเพาะแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางยังไม่สามารถจับมันได้ ระยะทางระหว่างหวงต้าและเฉินซวงห่างมากขึ้นเรื่อยๆ

เจียงเฉินปัดป้องการโจมตีของเฉินซวงเพียงแค่บางส่วนเท่านั้น และปล่อยให้การโจมตีที่หลุดรอดไปโดนก้นของหวงต้า เจียงเฉินที่ขี่หลังหวงต้าอยู่ได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ เขาไม่สนใจว่าหวงต้ามันจะเจ็บรึไม่ หนังของมันหนา การโจมตีนั่นทำอะไรหวงต้าแทบไม่ได้

แต่เมื่อโจมตีใส่เรื่อยๆก้นของหวงต้าก็แดงเถือก

"บัดซบ! น้องสาวเจ้าสิ เจ้าไม่ช่วยปัดการโจมตีบ้างรึไงวะ"

หวงต้ากำลังจะเป็นบ้า

"ข้าได้ปัดป้องการโจมตีแล้วนะ เจ้าไม่ได้ยินเสียงหรือยังไง? ข้าช่วยปัดป้องได้ไม่มากหรอกนะ ข้าไม่ได้หลอกเจ้า จริงๆนะ!"

เจียงเฉินทำหน้าราวกับไม่ได้รับความยุติธรรม

"สารเลวกล้าดีอย่างไรมาโจมตีก้นข้า? บิดาผู้นี้จะกินเจ้าแน่นอน!"

หวงต้ากัดฟัน การโจมตีโดนก้นมันต่อเนื่องทำให้มันโกรธจัด

"เจ้าจัดการมันไม่ได้หรอก เลิกฝันที่จะกินมันได้เลย! รีบหลบหนีจากการไล่ล่าของมันก่อนเถอะ"

เจียงเฉินพูด

โฮก! ฮู่ม!

หวงต้าเห่าหอนออกมา ทันใดนั้นแสงสีทองเปล่งออกมาจากร่างกายของมัน ภายใต้ลำแสงสีทองนั้นทำให้ความเร็วมันเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่า ได้ทิ้งห่างเฉินซวงที่ไล่ตามมาทันที

"ความสามารถดั้งเดิมของกิเลนนี่ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ! เจ้าหมานี่มันใช้ทักษะลับเพื่อเพิ่มความเร็วของมัน"

เจียงเฉินประหลาดใจ

ตอนนี้พวกเขาได้อยู่ที่หน้าหุบเขา นี่เป็นหุบเขาที่เจียงเฉินและหวงต้าได้สู้กันก่อนหน้านี้ หวงต้าเปลี่ยนเป็นแสงสีทองและเข้าถ้ำไป

"ลงจากตัวบิดาได้แล้ว"

หวงต้าสะบัดตัว ให้เจียงเฉินลงจากตัวของมัน

"หวงต้าเจ้านี่สุดยอด ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าเจ้าจะรวดเร็วขนาดนี้ เจ้าสลัดได้แม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง"

เจียงเฉินยกนิ้วโป้งให้มัน

"แน่นอนอยู่แล้ว บิดาผู้นี้มีอะไรที่สุดยอดกว่านี้อยู่ แต่เจ้าไม่ได้เห็นมันแค่นั้น"

หวงต้าได้แสดงถึงความหลงตัวเองออกมาในทันใด

"แต่เจ้าเฉินซวงนั้นมีสัมผัสเทวะ ภายใต้การค้นหาของสัมผัสเทวะ การพบตัวพวกเรา มันเป็นเรื่องไม่ยากนัก"

เจียงเฉินพูดขึ้นมา

"ทั้งหมดเพราะเจ้านั่นล่ะ ไอ้สารเลวน้อย! หากไม่ใช่เพราะเจ้า บิดาคงทิ้งห่างมันง่ายๆ"

หวงต้ามองไปยังเจียงเฉินและบ่นใส่

"เจ้าคิดอย่างนั้นจริงเรอะ? มันเป็นเจ้าหมาโง่อย่างเจ้ามาลากข้าเข้ามายุ่งเรื่องนี้ด้วยมิใช่หรือยังไง?หากว่าข้าไม่ได้เป็นเพราะเจ้า ข้าจะต้องมาสู้กับศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนหรือ? นั่นเป็นนิกายเทียนเจี้ยนเชียวนะ ข้าจะไปตอแยด้วยได้อย่างไร"

เจียงเฉินทำหน้าราวกับคนไม่ได้รับความเป็นธรรม

"เข้าใจ เข้าใจแล้ว ดูเจ้าทำหน้าเข้าสิ"

หวงต้ามองอย่างดูถูก

"แต่ข้าล่ะสงสัยนัก เจ้าหมาโง่ เจ้าไปทำอะไรให้ศิษย์นิกายเทียนเจี้ยนล่ะนั่น พวกนั้นถึงได้ตามล่าเจ้านับหมื่นลี้เช่นนี้"

เจียงเฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"หากพูดกันตามตรงมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก ก็ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ปลดปล่อยสัตว์อสูรระดับแก่นแท้สวรรค์ออกจากหอคอยเรือนจำ แต่พวกมันโดนศิษย์ในจับตัวกลับไป หลังจากนั้นบิดาจึงได้ไปป่วนพวกศิษย์นอกมันเล่น แค่รวบรวมชั้นในของเหล่าศิษย์หญิงและเผามันที่หน้าใจกลางเขตนอกของพวกมัน ฮี่ฮี่ ข้าไม่คาดมาก่อนว่าเพลิงมันจะลามแผดเผาเขตนอกและที่พักพวกมันกว่าครึ่งซะงั้น ท่านย่าทวดมันเถอะ! มันเป็นเพราะเพลิงไม่ใช่รึ? แค่นี้ก็ไม่ยกโทษให้แล้ว"

เมื่อหวงต้านึกถึงช่วงที่น่าหวาดกลัว มันดูอารมณ์เสียขึ้นทันที

เจียงเฉินอยากกระอักเลือดออกมาใส่หน้าหวงต้า มันเป็นหมาไร้ประโยชน์จริงๆมันน่ารังเกียจเกินกว่าเขาทำได้ หากเจียงเฉินเป็นเหยื่อการกระทำของมัน เขาคงถลกหนังมันทั้งเป็น กระชากเส้นประสาทของมันออกมาทั้งหมด หักกระดูกมันทั้งหมดและเผามันให้เป็นเถ้าถ่าน 'ไม่แปลกใจเลยที่พวกนั้นจะไล่ตามนับหมื่นลี้ สมควรแล้วล่ะ'

"หลักแหลม! เจ้านี่มันหลักแหลมโดยแท้จริง! ที่พวกเขาต้องการที่จะสังหารข้าช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง"

เจียงเฉินยกนิ้วโป้งให้ เมื่อคิดย้อนหลังดู หรวนหลิงและคนอื่นๆกระทำกับเขาเหมือนว่าเป็นสหายกับหวงต้าและต้องการที่จะสังหารเขาทิ้ง มันคงไม่ใช่ความผิดพวกนั้นทั้งหมดล่ะมั้ง นั่นเพราะหวงต้ามันได้ทำให้พวกนั้นสมควรที่จะเกลียดชังแล้วล่ะ

"อย่าได้ปลื้มพี่ชายผู้นี้นักเลย เป้าหมายของพี่ชายคือจะเผาหอคอยเรือนจำสักวันหนึ่ง ก๊ะก่ะก่ะ"

ขณะที่พูดอยู่ หวงต้าเผยรอยยิ้มหลงตัวเองออกมา

เจียงเฉินเผยรอยยิ้มอีกครั้งหนึ่ง เขาได้เดินเข้าไปหาหวงต้าด้วยเจตนาชั่วร้าย

"หวงต้า เจ้าอยากที่จะสังหารชายที่ซัดใส่ก้นเจ้าจนมันแดงไหม"

เมื่อคิดถึงก้นของมันแล้ว หวงต้าได้กระโดดและพูดออกมา 

"บัดซบ! ฆ่ามันสิ ต้องฆ่ามัน!!"

"ข้ามีหนทางที่จะฆ๋ามันได้! ยิ่งกว่านั้น ข้ารับประกันเลยว่าเจ้าสามารถแก้แค้นจนพอใจแน่นอน"

เจียงเฉินพูดพร้อมยิ้มให้

หวงต้าตาเป็นประกาย 

"เจ้าจะทำอย่างไรรึ?"

"มันง่ายมากเลย ตราบที่ข้าสามารถทะลวงไปยังฉีไห่ขั้นปลายในระยะเวลาอันสั้นได้ ข้ารับประกันว่าข้าสามารถที่จะจัดการเขาได้! และเมื่อเวลานั้นมาถึง เขาจะเป็นของเจ้า"

เจียงเฉินพูด

"เจ้าจะบอกว่าเจ้าสารเลวน้อยอย่างเจ้าที่เพิ่งทะลวงฉีไห่ขั้นกลางไม่นานนี้ และตอนนี้เจ้าบอกว่าจะทะลวงเข้าสู่ฉีไห่ขั้นปลายในเวลาอันสั้นอีก? เป็นไปไม่ได้"

หวงต้าส่ายหัว มันคิดว่าความคิดของเจียงเฉินไม่สมเหตุสมผล

"ดังนั้น ข้าถึงต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเฉินกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"ช่วย?"

หวงต้าถามขึ้น หวงต้ารู้สึกเสียใจกับคำถามของตนเอง มันรู้สึกถึงเจตนาชั่วร้ายเบื้องหลังรอยยิ้มของเจียงเฉิน

"จริงๆแล้วมันง่ายมาก ข้าต้องการโลหิตของเจ้าสักหน่อย"

"ไสหัวไป!"

ก่อนเจียงเฉินพูดจบ หวงต้าก็กระโดดขึ้นมาตะคอกใส่เขา เจ้าสารเลวน้อยนี่มันไม่ได้มีเจตนาดี เขาต้องการที่จะใช้ประโยชน์จากมันตลอด

"แค่โลหิตนิดหน่อยเอง อย่างกไปหน่อยเลยน่า"

เจียงเฉินรู้ดีว่าหวงต้ามันไม่ยอมเห็นด้วยง่ายๆแน่ หากข้ออ้างในความจริงตอนนี้เขายังแข็งแกร่งไม่เพียงพอ มิฉะนั้นเขาคงจับหวงต้ากดและรีดเอาเลือดของมันไปแล้ว

"นอกจากนี้...ในตอนนี้ข้าเหนื่อยมาก หลังจากที่เจ้านั่นไล่ตามมาถึง เจ้าจะต้องหนีอีก ดูท่าแล้วเจ้าคงยอมแพ้เรื่องที่จะแก้แค้นแล้วสินะ"

เจียงเฉินได้นอนอยู่บนพื้นและพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย

"เจ้าสารเลวบัดซบเอ๊ย! ความจริงหากไม่เพราะความสามารถดั้งเดิมของบิดายังไม่ตื่นทั้งหมดที ข้าคงจับเจ้านั่นกินแล้ว"

หวงต้ากล่าวออกมาเสียงแผ่วด้วยความหดหู่ มันมองไปยังเจียงเฉินที่นอนกองบนพื้น และทำเป็นว่าสารเลวอย่างมันเจ็บก้น ในใจของมันยิ่งหดหู่หนักกว่าก่อน สถานการณ์เช่นนี้ตัวหวงต้าเองก็ไม่อยากพบเจออีกเป็นครั้งที่สอง

'แก้แค้น! ข้าจะต้องแก้แค้น! ฆ่ามัน! ข้าจะต้องฆ่ามัน!'

"เจ้าหนู ข้าจะให้เลือดแก่เจ้านิดหน่อยแต่เจ้าต้องสัญญากับข้าก่อนว่าจะทำให้มันพิการและยกมันให้แก่ข้า"

หวงต้าต่อรอง

"คำไหนคำนั้น"

เจียงเฉินยืนขึ้นทันที ดวงตาของเขาลุกวาว เขาดูกระปรี้กระเปร่า ไม่มีอาการเหนื่อยหอบสักนิด หวงต้ารู้สึกเหมือนตัวเองโดนหลอก

ในความจริงแล้วสาเหตุที่เจียงเฉินเลือกที่จะวิ่งหนี นี่เป็นเป้าหมายหลักของเขา หวงต้ามีสายเลือดของกิเลนอยู่ มันช่วยให้ทักษะร่างแปลงมังกรสามารถที่จะพัฒนาตั้งแต่รากฐาน โอกาสดีเช่นนี้เขาจะพลาดได้เช่นไร

ทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นไปตามแผนของเจียงเฉิน หวงต้าเป็นผู้ที่ไม่ด้อยกว่าเขา หลังจากที่โดนโจมตีใส่ก้นต่อเนื่องเข้า เขาแน่ใจว่ามันจะต้องมีโทสะแน่ เจียงเฉินจะใช้โอกาสนี้ในการขอเลือดจากมัน

"เจ้ามันชั่วร้าย ไร้ยางอายมาก ถึงขนาดสร้างข้อตกลงเพื่อที่จะเอาโลหิตของข้า จำไว้เลย หากเจ้าทำมันพิการไม่ได้ ข้าจะกัดเจ้าให้ตาย"

หวงต้าเริ่มข่มขู่

"วางใจได้ ข้ารับประกันว่า ข้าจะให้เจ้าได้แก้แค้น"

เจียงเฉินทุบอกให้สัญญา ตราบที่เขาสามารถทะลวงสู่ขอบเขตฉีไห่ขั้นปลายได้ เขาจะสามารถปลดปล่อยสองดัชนีสุริยันได้ ด้วยความสามารถทักษะนี้ เขาสามารถที่จะสังหารเฉินซวงได้ง่ายๆ

"ดี!"

หวงต้าได้ทำใจแล้ว ร่างของเขาขยับและเขาได้อ้าปากและคายเลือดสีทองออกมา เจียงเฉินตาลุกวาวและจับเลือดนั่นไว้ในมือ

"โลหิตของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อย่างกิเลนนั้นพิเศษยิ่ง! แม้ว่ามันจะขาดแก่นแท้โลหิตก็ตาม แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทักษะร่างแปลงมังกรได้พัฒนาจากรากฐานได้"

เจียงเฉินมีความสุขยิ่งนัก เขาไม่ได้คาดหวังว่าสายเลือดของหวงต้าจะมีแก่นแท้โลหิต การได้โลหิตจากเจ้าหมานี่มานั้นยากมาก การที่ได้มันมานับว่าดีมากแล้ว

ในโลกต้นกำเนิดเซียน เหล่าลูกหลานของมังกรล้วนจากไปหมดแล้ว หวงต้าที่อยู่ตรงหน้าเขาอาจจะเป็นลูกหลานตัวสุดท้าย เจียงเฉินที่บ่มเพาะด้วยทักษะร่างแปลงมังกรนั้นถือว่าเป็นโชคดีของเขาที่ได้พบหวงต้า

"เจ้าช่วยคุ้มครองข้าด้วย ข้าจะเริ่มดูดซับโลหิตเดี๋ยวนี้"

หลังจากที่เจียงเฉินพูดจบ เขาก็นั่งลงขัดสมาธิทันทีแล้วกลืนโลหิตสีทองลงไป

เปรี้ยง! ....

เมื่อโลหิตเข้าไปยังร่างกาย กลิ่นอายพลังหยางบริสุทธิ์ที่สุดได้กระจายโดยรอบทันที ตราประทับมังกรในทะเลปราณของเขา กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น สายเลือดของกิเลนเป็นสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า มันแข็งกล้าอย่างมาก นี่เป็นสิ่งที่ทักษะร่างแปลงมังกรจำเป็นต้องใช้

เจียงเฉินรีบโคจรทักษะร่างแปลงมังกรเพื่อเริ่มการดูดซับโลหิตกิเลน พลังงานที่มีอยู่ในเลือดนั้นไม่เพียงพอต่อเจียงเฉินแต่สายเลือดของมังกรที่อยู่ในเลือดนั้นสามารถทำให้ทักษะร่างแปลงมังกรเกิดการวิวัฒนาการได้จากรากฐาน

****************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...