ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านกลางหุบเขากลายเป็สีโลหิต...
ท่ามกลางหมู่เมฆดำมืดที่ม้วนตัวราวกับัั์คลุ้มคลั่ง ร่างของอสูรร้ายในชุดคลุมสีนิลทมิฬยืนนิ่งสนิท ดวงตาทั้งสองข้างเป็สีแดงฉานดุจโลหิต
"ิหลง" จอมมารในร่างอสูรผู้บำเพ็ญเพียรจนได้พลังะเป็พันปีที่ใต้หล้าต่างหวาดกลัว
วูบหนึ่ง... ดวงตาของเขาพลันสั่นสะท้อน ภาพนิมิตแห่งอนาคตที่เขาแลกมาด้วยอายุขัยนับร้อยปีปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
ในภาพนั้น... ท่ามกลางซากปรักหักพังของวังอสูร มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนตระหง่าน ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้นั้นเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าดุจอรหันต์มาจุติ หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังวัชระทุบทำลายัดำของเขาจนแตกสลายเป็ธุลี!
"กายาอรหันต์... ผู้ที่จะมาทำลายข้า!"
ิหลงคำราม เสียงนั้นสั่นะเืไปถึงขุนเขา เขาจะไม่ยอมให้ "อนาคต" นั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!
หมู่บ้านเล็กๆ เชิงเขาสำนักเมฆา
เสียงร้องไห้ของทารกแรกเกิดดังแทรกผ่านสายฝนที่โปรยปราย "จงลี่" หญิงสาวผู้มีใบหน้าซีดเผือดโอบกอดทารกน้อยไว้ในอ้อมอกด้วยความรักสุดหัวใจ นางยังไม่ทันได้ชื่นชมบุตรชายให้เต็มตา ประตูเรือนก็ถูกแรงมหาศาลซัดจนกระเด็นออกเป็ชิ้นๆ!
ตูม!
กลิ่นเน่าเหม็นพร้อมลมเย็นะเืดุจความตายแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ฟ่านิหลงก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ แรงกดดันจากร่างอสูรทำให้เครื่องเรือนรอบกายกลายเป็ผุยผง
"เ้าเด็กคนนี้... ไม่ควรเกิดมา" น้ำเสียงของเขาเย็นะเืราวกับน้ำแข็งจากขุมนรก
"ได้โปรด... ปล่อยลูกข้าไปเถิด!" จงลี่กอดลูกน้อยแน่น นางใช้ร่างตัวเองบังทารกไว้ นางไม่รู้ว่าเขาเป็ใครแต่จากภาพเบื้องหน้าเขาต้องไม่ใช่คนแน่นอน แต่นางก็ขอสละชีวิตปกป้องลูกน้อยที่นางรักยิ่งกว่าชีวิต แม้จะรู้ว่ามดปลวกเช่นนางไม่อาจต้านทานพญามารตรงหน้าได้
ิหลงไม่แม้แต่จะปรายตามอง ความเมตตาไม่มีอยู่มโนสำนึกของัยมโลก แค่เขาสะบัดมือร่างเบื้องหน้าก็จะกลายเป็จุลภายในพริบตา
แต่่เสี้ยววินาที จงลี่ตัดสินใจโยนลูกน้อยออกนอกหน้าต่าง นางไม่รู้ว่าเขาจะรอดหรือไม่แต่ถ้ายังอยู่ในอ้อมอกนางเขาไม่รอดแน่
เปลวไฟสีดำสนิทก็พุ่งเข้าหาหญิงสาวทันที
"อ๊ากกกก!" ร่างของนางถูกเพลิงปีศาจแผดเผาจนกลายเป็เถ้าถ่านในพริบตา
ิหลงมองดูห่อผ้าที่จมหายไปในลำธารมืดมิด น้ำในลำธารเชี่ยวกราก จอมมารแสยะยิ้มอย่างพึงใจ "ในน้ำวนนั่น... แม้แต่เซียนยังรอดยาก ทารกเพียงคนเดียวย่อมไม่มีทางรอด"
รุ่งเช้า... ณ กองขยะท้ายสำนักเมฆา
"ตาเฒ่ากู่" ผู้ที่เหล่าเซียนเห็นเขาเป็เพียงคนเก็บขยะประทังชีวิต แกอาศัยเศษอาหาร และน้ำในลำธาร เสื้อผ้าเก่าที่ถูกทิ้งเอาไว้แค่คลุมกาย ไม่มีใครรู้ที่มาของแก แต่เซียนจากสำนักเมฆาทุกคนไม่มีใครไม่รู้จักตาเฒ่ากู่
“เ้ามาหาข้าแล้วซินะ ตาเฒ่ากู่มองกองผ้าที่ลอยน้ำมาติดกิ่งไม้
เขาค่อยๆ แกะห่อผ้าออก จ้องมองทารกน้อยผิวพรรณมอมแมม ร่างกายดูอ่อนแอผอมโซจนเห็นซี่โครง ทารกคนนี้ไม่ร้องไห้เลยแม้แต่นิดเดียว ั์ตาสีดำขลับนั้นจ้องมองตาเฒ่ากู่อย่างแน่วแน่ หนักแน่นดุจหินผา
ตาเฒ่ากู่ค่อยๆ อุ้มทารกน้อยขึ้นมาจากซากปรักหักพังข้างลำธาร ท่ามกลางกลิ่นอายความตายที่ยังหลงเหลือจากเพลิงปีศาจ เขามองดูเด็กน้อยที่ไร้เสียงร้อง มีเพียงดวงตาที่นิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อดิน
"เ้าหนูน้อย...แม้พญามารจะปลิดชีพเ้า แต่มันฝืนชะตาฟ้าไม่ได้ หากมันล่วงรู้ว่าเ้าอยู่กับข้า ดูซิว่ามันจะทำอะไรได้บ้าง
ตาเฒ่ากู่แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ยังคงม้วนตัวด้วยเมฆดำจากซากเดนของพลังมาร สิ่งที่เขากำลังโอบอุ้มอยู่นั้น ไม่ใช่เพียงทารกที่ถูกทอดทิ้ง แต่คือ "ตัวตน" ที่ิหลงยอมแลกทุกอย่างเพื่อทำลาย
พญามารอาจมองเห็นอนาคตและพยายามบิดเบือนมันด้วยความตาย แต่โชคชะตาที่แท้จริงหาได้ขึ้นอยู่กับนิมิตของมัน ไม่มีใครฝืนชะตาฟ้าได้
1K
