ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 35 น่าเสียดายที่นายจะไม่ได้เห็นแล้ว

"ที่รัก มาเถอะ... มากินเหล้ากัน!" 

"ใช่แล้ว ที่รัก มากินเหล้ากันเถอะ มาให้ฉันป้อนคุณนะ!"

"ไสหัวไป ไปให้พ้น ๆ!" จ้าวเหลียวดื่มเหล้าอย่างหงุดหงิด เขาเตะสองสาวที่อยู่ข้าง ๆ ออกไป

คืนนี้ เขารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก หลังจากที่สั่งเย่หลงไปแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจโดยไม่ทราบสาเหตุ

แน่นอน เขาไม่ได้เสียใจที่จะฆ่าจ้าวหนิงซี ทั้งครอบครัวของเธอได้สร้างชื่อเสียงโด่งดังในโรงแรมตี้เหา ก่อนหน้านี้พวกเขาเหนือกว่าครอบครัวของจ้าวหนิงซีอยู่แล้ว แน่นอนว่าพวกเขาไม่ชอบที่จะเห็นใครมาอยู่เหนือหัวของพวกเขา

"พวกแกทั้งสองคนต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้"

จ้าวเหลียวคว้าขวดเหล้าขึ้นมา แล้วดื่มรวดเดียวหมดทั้งขวด

สองสาวที่ถูกเขาเตะจนล้มลุกคลุกคลานขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้

"เอาเหล้ามา!" จ้าวเหลียวตะโกนด้วยความโกรธ ในใจของเขารู้สึกอึดอัด

"คุณชาย อย่าดื่มอีกเลย ถ้าดื่มแบบนี้ต่อไป ร่างกายของคุณจะ..."

พ่อบ้านได้แต่กลอกตาไปมา แต่มือกลับถือขวดเหล้าอยู่

"ไอ้แก่ ฉันไม่ต้องการให้แกมายุ่ง ไสหัวไป"

ปัง!

เสียงของเขาเพิ่งจะจบลง ประตูรั้วก็ถูกเตะเปิดออก

ตามมาติด ๆ มีคนคนหนึ่งร่างกระเด็นเข้ามาเหมือนว่าวขาดสาย ตกลงบนพื้นดินอย่างแรง จนฝุ่นฟุ้งกระจาย

เย่หลง?

จ้าวเหลียวกระตุกหางตาอย่างแรง ก่อนหน้านี้เขากลัวอยู่แล้วว่าความสามารถของไป๋หลางนั้นเหนือกว่าพวกเขามาก เขาเสียใจที่จัดการให้มีมือปืนซุ่มยิง และในขณะนี้ เมื่อเห็นเย่หลงนอนอยู่บนพื้น หัวใจของเขาก็จมดิ่งลงสู่ก้นเหว

หลินชี่หยางยืนอยู่ด้านนอกประตู ปรบมือเบา ๆ อย่างสบายอารมณ์

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นทำให้จ้าวเหลียวกระตุกหางตาอย่างรุนแรง

เขาลุกขึ้นยืนโดยใช้ขวดเหล้าพยุง ใบหน้าแดงก่ำ จ้องมองหลินชี่หยางที่อยู่ด้านนอกประตู "ชี่หยาง นายหมายความว่ายังไง คนนี้เป็นใคร"

"ใคร? นายไม่รู้จักเหรอ โอ้ งั้นฉันจะบอกนาย เขาคือนักฆ่าระดับท็อปของโลก เย่หลง"

ในสถานการณ์แบบนี้ เขากลับไม่ยอมรับ?

"เย่หลงเป็นใคร ฉันจะไปรู้จักได้ยังไง นักฆ่าระดับโลกอะไรกัน นายกำลังเล่นบทอะไรอยู่"

"พี่ชาย ฉันหลินชี่หยางมาหานายเพื่อดื่มเหล้า ทำไมล่ะ ไม่ต้อนรับเหรอ" หลินชี่หยางเปลี่ยนประเด็นทันที แล้วหัวเราะ

เย่หลงนอนขดตัวอยู่มุมหนึ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะครางออกมาสักเสียง

เย่หลงได้เห็นฝีมือของหลินชี่หยางแล้ว มือข้างเดียวก็ยกเขาขึ้นมาเหมือนจับลูกไก่ เขาหนักอย่างน้อยก็เก้าสิบกิโลกรัม แม้แต่นักยกน้ำหนักยังต้องใช้แรงบ้าง นี่ยังเป็นคนที่รูปร่างผอมบางอีก

"ดื่มเหล้า? ฉันว่านายมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อหาฉันดื่มเหล้าหรอก หลินชี่หยาง นายจะเล่นตลกอะไรอีก"

หลินชี่หยางเดินเข้ามา โอบไหล่เขาพร้อมกับยิ้ม

จ้าวเหลียวดื่มไปพอสมควรแล้ว เมื่อถูกหลินชี่หยางกดแบบนี้ ก็เกือบจะนั่งลงบนพื้น

"ปล่อยฉันนะ ไอ้คนเก็บขยะสกปรก"

"เก็บขยะ?" หลินชี่หยางหรี่ตาเล็กน้อย

เมื่อหลินชี่หยางออกแรงที่มือ เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยเสียงดัง ‘ตุบ’

หลินชี่หยางหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดูแล้วร้องอุทาน "โอ้โห! เหล้าห้าธัญพืชกลั่นบริสุทธิ์ แถมยังมีอายุอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบปี มีขวดเหล้าวางเรียงรายเต็มพื้น"

"แต่เขากลับดื่มเหมือนน้ำเปล่า?"

"ดูเหมือนคืนนี้อารมณ์ของเขาจะไม่ค่อยดีนัก"

หลินชี่หยางหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาขวดหนึ่ง เปิดฝา ชิมไปหนึ่งอึก พลางหัวเราะเยาะ "รสชาติไม่เลว แต่นายดื่มเหล้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่ามีเรื่องอะไรในใจ? เช่น… เขางั้นเหรอ"

"นาย..."

หลินชี่หยาง ปล่อยมือจากเขา แล้วนั่งลงตรงข้าม "จ้าวเหลียว ฉันเรียกนายว่าพี่ใหญ่ก็เพื่อให้เกียรตินาย แต่ที่นายส่งมือสังหารมาลอบสังหารพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้มันไม่ดีเลยนะ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ใด ๆ แล้วยกขวดเหล้าขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่ง พลางรอคำตอบจากจ้าวเหลียว

แต่จ้าวเหลียวได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนตัวสั่น เขามองหลินชี่หยางเป็นแค่ขยะไร้ประโยชน์เท่านั้น ทำไม… ทำไมเขาถึงกลัวหลินชี่หยางนักเมื่อเห็นหน้า?

จ้าวเหลียวส่ายหัวแรง ๆ จ้องตาเขม็ง "หลินชี่หยาง นายอย่าใส่ร้ายป้ายสีฉันนะ"

"งั้นก็ให้เขาพูดเอง"

หลินชี่หยางหันไปมองเย่หลง ด้วยสายตาเพียงแค่ครั้งเดียว เย่หลงก็สะดุ้งโหยง

เขารู้ดีว่าคู่หูของเขาตายได้อย่างไร

เขาถอยหลังไปสองก้าว พิงผนัง กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ "นี่… ใช่ จ้าวเหลียวติดสินบนผม ให้ผมไปลอบสังหารจ้าวหนิงซี ในโทรศัพท์ของผมมี… มีบันทึกการโอนเงินของเขา"

"ได้ยินมั้ย?" หลินชี่หยาง ถามพร้อมรอยยิ้ม

"อยากตาย!"

จ้าวเหลียวมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว พยายามดิ้นขึ้นนั่ง คว้าขวดเหล้าขว้างใส่เย่หลง

เฉียบ!

เพิ่งจะลุกขึ้นยืน จ้าวเหลียวก็รู้สึกว่าข้อมือถูกแรงมหาศาลบีบไว้แน่น ราวกับว่าแขนจะถูกบีบจนขาด เจ็บจนทั้งตัวเหงื่อแตก ฤทธิ์เหล้าก็สร่างไปไม่น้อย พลันร้องโหยหวนขึ้นมา

เจ็บ! เขาเจ็บจริง ๆ ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดนั้นไม่ต้องพูดถึง

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบจะวิ่งเข้ามาขัดขวาง

เขาดูออกว่า หลินชี่หยางมาที่นี่ก็เพื่อมาก่อเรื่อง ถ้าหากจ้าวเหลียวได้รับบาดเจ็บ เขาในฐานะหัวหน้าพ่อบ้านคงต้องหัวหลุดไปแน่

"ไสหัวไป!"

เขายังไม่ทันได้ขยับตัว หลินชี่หยางก็หันหลังกลับมากะทันหัน ใช้สายตาเย็นเยียบจ้องมองหัวหน้าพ่อบ้านราวกับมีดคมหลายเล่มแทงเข้าไปในหัวใจ

"พอแล้ว พี่ชาย ฉันมาแล้ว นายว่า นายควรจะทำยังไงดี? นายส่งมือสังหารมาสองครั้ง ครั้งแรกตอนรับโทรศัพท์ คนคนนั้นก็คือฉัน ครั้งที่สอง นายยังใช้มือปืนซุ่มยิง นายว่า… ถ้าฉันปล่อยให้หัวของนายอยู่ต่อ ฉันคงจะถูกคนหัวเราะเยาะใช่ไหม?"

"อะไรนะ?"

ในชั่วพริบตา จ้าวเหลียวก็ชะงักงัน

หลินชี่หยางบอกว่าจะไม่ไว้ชีวิตเขางั้นเหรอ?

แต่อีกไม่นาน จ้าวเหลียวก็สงบสติอารมณ์ลง ใช้แรงเช็ดจมูกแรง ๆ "นายฆ่าฉันไม่ได้หรอก! นายฆ่าฉันไม่ได้หรอก!"

"หืม?"

หลินชี่หยาง มองเขาอย่างสนใจ "ทำไมล่ะ?"

"ฮ่า ๆ ๆ!"

จ้าวเหลียวหัวเราะอย่างวิปริต พยายามสะบัดมือเพื่อจะดิ้นหลุดจากหลินชี่หยาง แต่กลับขยับตัวไม่ได้เลย

"บอกให้นายรู้ไว้ ปล่อยฉันไปดีกว่า พ่อฉันบอกแล้วว่านายได้เซ็นสัญญานั่นไปแล้ว นายคิดว่าข้อตกลงนั่นหามาได้ง่าย ๆ หรือไง"

ใบหน้าของหลินชี่หยางยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่

สงสารไอ้คนโง่นี่จริง ๆ สมองคงจะมีแต่น้ำ ไม่อย่างนั้นจะคิดทรยศพ่อตัวเองได้ยังไง

"ฉันสั่งให้ปล่อย ได้ยินไหม"

"โอ้ นายหมายถึงโครงการสิบสองเมืองสินะ" หลินชี่หยางพยักหน้าเล็กน้อย

"นาย… นายรู้แล้วเหรอ ในเมื่อนายรู้แล้ว ทำไมยังไม่ปล่อยมือ ฉันบอกให้รู้ไว้ นายเซ็นสัญญานั่นไปแล้ว นั่นแปลว่านายกำลังจะตกหลุมพรางพวกเรา"

อาจจะเพราะดื่มมากเกินไป สมองของเขาคงไม่ค่อยทำงาน ถึงได้เปิดเผยเรื่องพวกนี้ออกมาหมด

คิดว่าแบบนี้แล้วจะข่มขู่หลินชี่หยางได้งั้นเหรอ เหอะ ๆ ไอ้โง่ โง่สุด ๆ ไปเลย

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้เลยว่า จริงๆ แล้วหลินชี่หยางรู้มาตั้งนานแล้วว่าโครงการสิบสองเมืองมีลับลมคมใน

จ้าวเหลียวมองเห็นหลินชี่หยางดูเหมือนจะครุ่นคิดอยู่ จึงเย่อหยิ่งจองหองเชิดคางขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จ้าวเหลียวคาดว่าหลินชี่หยางคงจะกลัวแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้ถ้าขอโทษเขา แล้วให้จ้าวหนิงซี ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าต่อหน้าเขากับยกทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้เขา บางทีเขาอาจจะไว้ชีวิตหลินชี่หยางก็ได้

แต่หลินชี่หยางกลับเงยหน้าขึ้นมายิ้มแล้วพูดว่า "นั่นเป็นเรื่องของอนาคต แต่น่าเสียดายที่นายจะไม่ได้เห็นแล้ว!"