ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 94 หนอนยักษ์

   “แกคิดว่าอยู่ใต้ทรายแล้วฉันจะไม่รู้ตำแหน่งแกเหรอ?” สายฝนพูดเยาะเย้ย กล่าวจบสัมผัสรับรู้พลันขยายอาณาเขตมากกว่าเดิม กระทั่งสิ่งที่อยู่ใต้ทรายสายฝนก็ยังสามารถรับรู้ได้ ไม่นานสายฝนก็รับรู้ตำแหน่งหนอนยักษ์

   ‘แม้ฉันจะรู้ตำแหน่งของมันแต่ฉันไม่สามารถโจมตีมันได้’ สายฝนกล่าวในใจพลางใช้สัมผัสรับรู้ครอบคลุมตัวหนอนยักษ์เอาใว้ เพราะทำแบบนี้เขาจึงรับรู้การเคลื่อนไหวของหนอนยักษ์ตลอดเวลา

   สายฝนปิดเปลือกตา เขากลับเข้าสู่สภาวะสงบนิ่งอีกครั้ง อารมณ์ทั้งหมดพลันหายไป ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความบ้าคลั่ง ไม่มีความต้องการฆ่า ตอนนี้เขาเหมือนกับคนที่กำลังนอนหลับอยู่และไม่สนใจสิ่งรอบข้างทั้งมวล

   หนอนยักษ์รับรู้ว่าสายฝนยืนนิ่ง คล้ายกับไม่สนใจมันอีกต่อไป มันพลันเคลื่อนไหวไปใต้เท้าเขา ไม่รู้เลยว่าตัวมันเวลานี้กำลังถูกสัมผัสรับรู้ของสายฝนครอบคลุมอยู่

   ตอนนั้นหนอนยักษ์ก็ได้ตัดสินใจพุ่งขึ้นไปกลืนกินร่างมนุษย์เพศชาย วินาทีที่มันเริ่มเคลื่อนไหว สายฝนก็เคลื่อนไหวตาม ตูม!!! หนอนยักษ์พุ่งขึ้นจากใต้พื้นทราย ตั้งแต่วินาทีที่สายฝนเคลื่อนไหวแล้ว มันรู้ตัวว่าตัวมันโจมตีพลาด น่าเสียดาย มันไม่สามารถหยุดการโจมตีของตัวเองกะทันหันได้

   “ตายซะ!” หลังจากกลิ้งหลบการลอบโจมตีของหนอนยักษ์สำเร็จเขาก็ออกจากสภาวะนิ่งสงบ สายฝนคำรามเสียงดัง พร้อมกันนั้นก็ปลดปล่อยจิตสังหารที่น่าหวาดกลัวออกมา ดาบเพลิงโลกันตร์แทงไปยังลำตัวหนอนยักษ์

   ‘เพลิงโลกันตร์!’ สายฝนกระตุ้นใช้งานความสามารถของอาวุธตนเอง ฉับพลันเกิดไฟสีแดงเลือดบริเวณที่ดาบแทงไป ไฟนั้นคือเพลิงโลกันตร์ เพลิงจากขุมนรก! นี่คือความสามารถใหม่ของดาบเพลิงโลกันตร์ตอนกลายเป็นคุณภาพดี

   โฮกกก!

   วินาทีถัดมา หนอนยักษ์พลันใช้พลังธาตุของมันสร้างลมแรงขึ้นมา สายฝนไม่สามารถจับดาบได้อีกต่อไป ร่างเขากระเด็นปลิวไปไกล ก่อนจะตกลงที่พื้นทรายอย่างแรง หากสายฝนเป็นคนธรรมดาเขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว โชคดี เขาเป็นระดับหนึ่งจึงไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนัก

   ‘แม่งเอ้ย! อันตรายเกินไป! ระดับศูนย์จุดห้าทั่วไปมีความเป็นไปได้น้อยมากที่จะสามารถสังหารเจ้านี่ได้’ สายฝนสบถคำหยาบภายในใจ สายตาจับจ้องไปยังหนอนยักษ์ซึ่งขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้าแล้ว ใครจะไปคิดล่ะว่าหนอนยักษ์จะมีพลังธาตุลม? และใครจะคิดล่ะว่าลมมันจะแรงถึงขนาดสามารถทำให้เขาปลิวได้?

   “ถ้าฉันไม่ใช่ระดับหนึ่ง การจะจัดการกับเจ้านี่คงยาก” สายฝนลุกจากพื้นพลางพึมพำเบาๆ เมื่อเขาลุกขึ้นสำเร็จพลันเกิดเสียงดังลั่น ปึงง! ร่างหนอนยักษ์ตกสู่พื้นด้วยความรุนแรง มันดิ้นพร้อมกับกรีดร้องด้วยนํ้าเสียงเจ็บปวดทรมาน หากสังเกตดีๆจะพบว่าบริเวณลำตัวมันมีดาบเล่มหนึ่งปักอยู่ ตรงใบดาบนั้นมีเพลิงสีแดงสดดั่งเลือดล้อมรอบ

   ‘ถึงเวลาจบเรื่องนี้’ คิดเช่นนั้น สายฝนก็นำดาบของนิวลินออกมาจากแอปพลิเคชัน[มิติคลังเก็บสิ่งของ] จับด้ามดาบก่อนวิ่งไปหาร่างหนอนยักษ์ ด้วยความเร็วของสายฝน ไม่ถึงหนึ่งนาทีเขาก็มาถึงร่างฝ่ายตรงข้าม

   หนอนยักษ์รับรู้ว่าสายฝนวิ่งเข้ามา มันจึงพยายามจะมุดทรายหนี เพราะไม่สามารถสู้มนุษย์คนนี้ได้ แต่มีหรือที่คนอย่างสายฝนจะปล่อยให้มันรอดไปได้? ไม่มีทาง! เขาไม่มีทางปล่อยศัตรูไปแน่

   ฉับพลันความเร็วสายฝนเพิ่มขึ้นหลายเท่าจนกลายเป็นความเร็วของระดับหนึ่ง สายฝนใช้พลังออร่าเสริมความแข็งแกร่งขาข้างหนึ่ง จากนั้นก็กระทืบพื้นส่งตัวตนเองขึ้นไปบนฟ้า เหนือหัวหนอนยักษ์ ความสามารถอักษะลี้ลับ“สับสน”ถูกใช้งาน หนอนยักษ์ชะงักกะทันหัน ความคิดภายในหัวว่างเปล่า ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ได้จากเพลิงโลกันตร์

   “ลาก่อน!” จังหวะนั้นสายฝนพลันชักดาบออกจากฝักและนำฝักดาบเก็บเข้าแอป[มิติคลังเก็บสิ่งของ] เปลี่ยนท่าทางการจับด้ามดาบ ต่อจากนั้นก็... 

   เกิดเสียงหนึ่ง ฟิ้วว~ เป็นเสียงดาบเคลื่อนที่แหวกอากาศ ดาบของนิวลินถูกปาใส่ส่วนหัวหนอนยีกษ์สำเร็จ เป็นตอนนั้น ความสามารถของอักษรลี้ลับ“สับสน”พลันหยุดทำงาน

   โฮกกกก!

   เวลาเดียวกับที่ดาบของนิวลินแทงส่วนหัวหนอนยักษ์อย่างแรง เพลิงโลกันตร์ก็ได้ลามไปทั่วร่างมัน ทันใดนั้นความเจ็บปวดมากมายพลันถาโถมเข้าใส่หนอนยักษ์ มันกรีดร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นมันก็สิ้นชีพไป หนอนยักษ์ทะเลทรายตายแล้ว!

   “ฉันเริ่มรู้สึกชอบการปาอาวุธแล้วแฮะ” สายฝนพูดเบาๆกับตนเองขณะร่างเขากำลังดิ่งลงพื้น หลายวินาทีต่อมา เกิดเสียงดัง ตูมมม! ปรากฏฝุ่นควันบริเวณที่ร่างสายฝนตกลงไป

   ต่อจากนั้นไม่นานฝุ่นควันก็หายไป สายฝนมีสีหน้าน่าเกลียด ในใจบ่นแต่คำว่า ‘เจ็บ!’ ตลอดเวลา เขากระโดดสูงเกินไป! ความสูงขนาดนั้นต่อให้เป็นระดับหนึ่งก็ต้องเจ็บตัว โชคดีมาก สายฝนไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมาย

   ‘ไม่คิดว่าระดับศูนย์จุดห้าจะทำให้ฉันต้องเจ็บขนาดนี้ ไอหนอนเวรเอ้ย!’ สายฝนคิดอยู่ในใจ แม้ไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมายแต่เขาก็อดเคียดแค้นหนอนยักษ์ไม่ได้ ต้องรู้ก่อนว่าสายฝนนั้นไม่ชอบความเจ็บปวดแค่ไหน ถ้าเป็นไปได้เขาจะพยายามไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บ

   หลายนาทีต่อมา ร่างหนอนยักษ์ถูกเพลิงโลกันตร์กลืนกินจนไม่เหลืออะไรเลย เมื่อร่างหนอนยักษ์หายไป ดาบเพลิงโลกันตร์ก็ตกลงกับพื้น สายฝนรีบไปเก็บมันทันทีที่เห็นแบบนั้น ดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดา มันมีความสามารถพัฒนาตัวเอง เขาเชื่อว่ามีอาวุธไม่มากนักที่สามารถพัฒนาตนเองได้

   เก็บดาบเพลิงโลกันตร์เข้าแอปพลิเคชัน[คลังเก็บสิ่งของ]ก่อนจะเดินไปหยิบดาบของนิวลิน ดาบนิวลินเกิดร่องรอยความเสียหายเล็กน้อย ร่องรอยความเสียหายเกิดจากการที่สายฝนปามันโจมตีหนอนยักษ์

   ‘ถ้านิวลินมันมีโทรศัพท์เทพเจ้า มันคงใช้ดาบเพลิงโลกันตร์แทนดาบโง่ๆเล่มนี้’ สายฝนมองดาบนิวลินในมือตนเองพลางคิดภายในหัว พูดถึงเรื่องนิวลิน ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้องก็กลับอีกครั้ง

   ‘ความรู้สึกนี้อีกแล้ว’ ครั้งนี้ความรู้สึกมันชัดเจนและรุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก สายฝนพยายามนึกย้อนกลับไปในอดีตว่าอะไรมันไม่ถูกต้อง แต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่เขาก็นึกไม่ออก สายฝนจึงเลิกคิด คิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ

///

   หลายนาทีต่อมา

   ‘ฉันควรเพิ่มการฝึกปาเข้าไปในรายการฝึกฝน ครั้งนี้ที่ฉันปาไม่พลาดเป้าเป็นเพราะสายตาระดับหนึ่งของฉันและศัตรูเป็นแค่ระดับศูนย์จุดห้า ถ้าศัตรูเป็นระดับหนึ่งหรือสูงกว่านั้นสายตาระดับหนึ่งของฉันคงช่วยอะไรไม่ได้มาก นั่นก็เท่ากับว่าโอกาสปาพลาดก็จะสูงมาก สรุปก็คือตอนนี้ฝีมือการปาอาวุธของฉันกากมาก’ สายฝนคิดก่อนคิดต่อว่า...

   ‘ในรายการฝึกฝนของฉันมี ฝึกดาบ ฝึกมีด ถ้าฉันเพิ่มการฝึกปาเข้าไป ฉันจะเหนื่อยกว่าเดิม แต่ถึงอย่างงั้นทักษะการปาฉันก็จะแข็งแกร่งกว่าเดิม’ ท้ายที่สุดสายฝนก็ตัดสินใจได้ เขาจะฝึกฝนการปาอาวุธ หากเป็นคนอื่นคงไม่คิดจะฝึกฝนหลากหลายแบบสายฝน เพราะนอกจากจะไปไม่สุดซักทางแล้วยังเหนื่อยกว่าการฝึกอย่างเดียวด้วย

   สายฝนไม่คิดจะฝึกอย่างเดียว เขาเคยถามผู้ดูแล001เกี่ยวกับพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของเขาแล้ว ผู้ดูแล001ตอบว่าตัวเขานั้นมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ตํ่ามากถึงมากที่สุด ไม่ว่าจะฝึกฝนอะไรก็ไปไม่สุดซักอย่าง ดังนั้นสายฝนจึงฝึกฝนทุกอย่างเท่าที่เขาฝึกไหวโดยใช้โทรศัพท์เทพเจ้าช่วย

   ตามจริงแล้วสายฝนจะเป็นได้แค่ไอ้กากเท่านั้นถ้าเขาไม่มีโทรศัพท์เทพเจ้า ทักษะประตูเส้นทางโบราณ และศิลปะการต่อสู้สิ้นแสงจันทรา มันน่าโมโหเหลือเกิน แน่นอนสายฝนแค่โมโห เขาไม่ได้มีความคิดว่าตนเองตํ่าต้อยแม้แต่น้อย

   คนตํ่าต้อยสามารถครอบครองโทรศัพท์เทพเจ้าได้? สามารถครอบครองทักษะระดับพระเจ้าได้? สามารถครอบครองศิลปะการต่อสู้จากยุคบรรพกาลได้?

   เมื่อก่อนเขาอาจมีความคิดว่าตนเองตํ่าต้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทว่าเขาก็ไม่คิดหาคำตอบ ช่วงนี้เขามักคิดเสมอว่าตนเองยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นใคร คนที่มาขวางเส้นทางของเขา เขาจะทำลายมันให้สิ้นซาก

   ‘ศัตรู!’ วินาทีนั้นสายฝนพลันรับรู้ถึงจิตสังหาร ก่อนที่จะได้คิดอะไรร่างกายเขาก็เคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ เพียงหนึ่งวินาทีสายฝนก็เคลื่อนไหวไปไกลจากที่เดิมมาก

   จุดเดิมที่สายฝนเคยอยู่พลันมีบางอย่างผุดขึ้นจากพื้นทราย เมื่อสายฝนเห็นสิ่งที่ผุดขึ้นมาเขาก็ยิ้มเล็กน้อย

   “ก็คิดใว้แล้วแหละว่าคงไม่มีตัวเดียว” สายฝนกล่าวขณะมองสิ่งที่ผุดขึ้นมาจากพื้นทราย มันไม่ใช่อะไรอื่น มันคือหนอนยักษ์ทะเลทรายอีกตัว!

---

จบบทที่ 94 หนอนยักษ์