[จบ] ทะลุมิติมาเป็นภรรยาอ้วนดันเจอแต่คนคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 39 บุรุษผู้สูงส่งอยู่ห่างจากครัว

เฝิงซิ่วเจวียนคิดว่าอีกสักพักกลิ่นหอมของเนื้อจะจางไป แต่ผลปรากฏว่าตลอดทั้งบ่ายกลิ่นก็ยังไม่จางไปเลย

เธอจึงตีลูกไปหนึ่งยก สุดท้ายต้องหาลูกอมผลไม้สองเม็ดมาปลอบให้หายโกรธ

ตอนที่ผัดเนื้อสับใกล้จะเสร็จ สวี่เจาตี้ยังใส่ถั่วลิสงบดลงไปในกระทะอีกนิดหน่อย ทำให้กลิ่นหอมยิ่งขึ้น

พอผัดเนื้อสับเสร็จ สวี่เจาตี้ก็ทำยำแตงกวา และต้มปลา

จานสุดท้ายคือเนื้อวัวตุ๋นมะเขือเทศ เธอหั่นเนื้อวัวเป็นแผ่นบาง ใช้ไม้คลึงแป้งทุบให้บางลง ก่อนลงหม้อนำไปชุบแป้งมันฝรั่งทั้งสองด้าน วิธีนี้จะช่วยรักษารสชาติดั้งเดิมของเนื้อวัว และทำให้เนื้อนุ่มลิ้นยิ่งขึ้น หลังจากนั้นเธอก็ทำซุปผักกาดขาวอีกหนึ่งชาม

สวี่เจาตี้แบ่งเนื้อสับเป็นสองชาม แล้วพูดกับเจียงหว่านว่า "เสี่ยวหว่าน กินข้าวเสร็จแล้วก่อนกลับ เอาเนื้อสับชามนี้กลับไปด้วยนะ"

"พี่เจาตี้ นั่นเป็นของที่ฉันซื้อมาให้พี่ ฉันไม่เอาหรอก รอฉันกลับมาอาทิตย์หน้าจะซื้อมาให้อีกสักสองสามจิน แล้วตอนนั้นพี่ค่อยสอนฉันผัดนะ"

"เรื่องคราวหน้าค่อยว่ากันทีหลัง วันนี้เธอต้องเอาชามนี้กลับไปด้วย

เอากลับไปชิมดูว่าอร่อยไหม ถ้าเธอไม่เอากลับไป คราวหน้าฉันจะไม่สอนเธอทำอาหารแล้วนะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ"

วันนี้เจียงหว่านได้เรียนรู้วิธีเลือกและหั่นผัก ตัวอย่างเช่น ผักกาดขาวไม่ควรหั่นเป็นเส้นโดยตรง แต่ควรหั่นเป็นแผ่นบาง ๆ ก่อนแล้วค่อยหั่นเป็นเส้น วิธีนี้จะทำให้รสชาติอร่อยไม่ว่าจะนำไปผัดหรือต้มซุป

เจียงหว่านพบว่าสวี่เจาตี้ก็รักความสะอาดมาก เมื่อทำอาหารเสร็จ เธอก็ล้างชามและตะเกียบที่ใช้แล้วให้สะอาดและจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนตู้

เจียงหว่านรอจางชิ่งตงกลับมาที่ระเบียง เธอถึงได้พบว่าแม่ไก่ที่เธอเอามาให้ครั้งที่แล้ว สวี่เจาตี้ไม่ได้เอาไปต้มซุปเลย

เจียงหว่านหันไปตะโกนว่า "พี่เจาตี้ ทำไมพี่ไม่เอาไก่ไปต้มซุปล่ะ?"

"ฉันอยากเลี้ยงมันสักสองสามวันเพื่อดูว่ามันจะออกไข่ไหม"

เจียงหว่านมองมาด้วยสายตาชื่นชม "พี่เจาตี้ คุณเก่งจริง ๆ คุณช่างเป็นแม่บ้านที่ดีจริง ๆ ทำอะไรได้ทุกอย่างเลย"

พอเจียงหว่านพูดจบ ก็เห็นจางชิ่งตงและเฉินเจี้ยนกั๋วสองคนเดินออกมาจากประตูเล็กบนกำแพงด้านข้าง

เจียงหว่านโบกมือด้วยความตื่นเต้น "พี่ชิ่งตง เดินเร็ว ๆ หน่อย อาหารเย็นทำเสร็จแล้ว"

เฝิงซิ่วเจวียนที่อยู่บนระเบียงได้ยินบทสนทนาของสองคนบนชั้นบน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา

สวี่เจาตี้ ผู้หญิงคนนี้ถึงกับยังเลี้ยงไก่บนระเบียง บ้านของพวกเขาอยู่ชั้นล่างนี่เอง เมื่ออากาศร้อนขึ้นมันจะเหม็นขนาดไหน?

อีกอย่าง ในเมืองไม่อนุญาตให้เลี้ยงไก่ตั้งแต่แรก

ไม่ได้ ต้องหาโอกาสพูดคุยกันสักหน่อย

เฉินเจี้ยนกั๋วและจางชิ่งตงได้กลิ่นหอมของเนื้อตั้งแต่ทางเดิน จางชิ่งตงสูดจมูกแล้วพูดว่า "พี่เฉิน คุณได้กลิ่นหอมของเนื้อไหม?"

เฉินเจี้ยนกั๋วมองจางชิ่งตงด้วยสายตาเบื่อหน่าย ทั้งสองคนผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมมันช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน

จางชิ่งตงมองดูอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วยบนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติครบถ้วน ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับ

เจียงหว่านเชิดคางขึ้น ทำหน้าภูมิใจนิด ๆ

"เป็นไงล่ะ? จะน้ำลายไหลแล้วใช่ไหม?"

จางชิ่งตงพูดว่า "พี่สะใภ้ครับ ฝีมือคุณนี่เยี่ยมมากเลยนะครับ?"

นานแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อ พอเห็นเนื้อปลาและเนื้อวัวในจาน ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องอย่างน่าอาย

สวี่เจาตี้ยกชามข้าวเล็ก ๆ ออกมาจากครัว แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "อาหารพวกนี้ครึ่งหนึ่งเป็นฝีมือของฉัน แต่อีกครึ่งหนึ่งก็เป็นผลงานของเสี่ยวหว่าน"

เมื่อเจียงหว่านได้ยินเช่นนั้น เธอก็ยิ้มอย่างมีความสุขมากขึ้น

สวี่เจาตี้พูดว่า "ได้เวลาแล้ว ทุกคนหิวกันแล้วใช่ไหม รีบล้างมือแล้วมากินข้าวกันเถอะ"

คืนนี้เธอหุงข้าวมาหนึ่งชามใหญ่ น่าจะพอสำหรับพวกเขาทั้งสามคน

เฉินเจี้ยนกั๋วมองดูอาหารบนโต๊ะ แล้วเหลือบมองสวี่เจาตี้ที่กำลังตักข้าว ในดวงตาที่เย็นชานั้น ปรากฏแววอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ เธอยังมีเรื่องน่าประหลาดใจอะไรอีกบ้างที่เขาไม่รู้

หลังจากทั้งสี่คนนั่งลง จางชิ่งตงก็พูดว่า "พี่สะใภ้ครับ งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"

สวี่เจาตี้พูดว่า "รีบกินเถอะ พวกเราสองคนนี่แหละที่เอาเปรียบพวกเธอ ทำให้เสี่ยวหว่านต้องเสียค่าใช้จ่าย"

เจียงหว่านคีบเนื้อวัวใส่ชามให้สวี่เจาตี้ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "คุณเป็นพี่สาวของฉัน พี่เฉินก็เป็นพี่เขยของฉัน อีกอย่าง นี่ฉันมาขอเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิชา จะมามือเปล่าได้ยังไง ใช่ไหมพี่ชิ่งตง"

"ถูกต้อง ถูกต้อง เสี่ยวหว่านพูดถูกแล้ว"

จางชิ่งตงน้ำลายสอแล้ว เช่นเดียวกับเฉินเจี้ยนกั๋ว

เฉินเจี้ยนกั๋วคีบเนื้อปลาคำแรกใส่ชามของสวี่เจาตี้ สวี่เจาตี้มองเขาแวบหนึ่ง ทั้งสองไม่พูดอะไร

คืนนี้มีอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วย สวี่เจาตี้หิวมาก แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกินเต็มที่ ในชามของเธอมีข้าวก้อนเล็ก ๆ เท่ากำปั้นเด็ก และมันเทศครึ่งลูก

เจียงหว่านพูดว่า "พี่เจาตี้ ทำไมคุณกินน้อยจังเลย?"

สวี่เจาตี้อยากจะบอกว่าตัวเองกำลังลดน้ำหนัก แต่ในยุคนี้คนส่วนใหญ่ชอบคนที่มีรูปร่างอวบอ้วน ในยุคที่ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหาร การมีรูปร่างอ้วนท้วนก็เป็นการแสดงถึงฐานะที่ดีของครอบครัว

"ฉันอ้วนเกินไป ตอนกลางคืนหายใจลำบากเวลานอน หมอบอกว่าฉันอ้วนเกินไป ให้ฉันกลับมาควบคุมน้ำหนักหน่อย ดังนั้นช่วงนี้ฉันเลยกินอาหารเย็นน้อยลง"

เฉินเจี้ยนกั๋วสงสัย หมอพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เขามองสวี่เจาตี้แวบหนึ่ง แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ

เจียงหว่านพูดอย่างไม่ชัดเจนว่า "พี่เจาตี้ คุณไม่ได้อ้วนเลยจริง ๆ นะ"

จางชิ่งตงคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งใส่ปาก พอได้ลิ้มรสดวงตาก็เป็นประกาย ตื่นเต้นจนข้าวในปากเกือบจะพุ่งออกมา

"โอ้ พี่สะใภ้ ฝีมือของคุณช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นี่เป็นเนื้อวัวที่อร่อยที่สุดที่ผมเคยกินมาในชีวิต"

สวี่เจาตี้หัวเราะพลางกล่าวว่า "ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอกนะ?"

เจียงหว่านก็ได้ลองชิมดู แก้มป่องกลมด้วยอาหารในปาก

"พี่เจาตี้ อร่อยจริง ๆ ค่ะ อร่อยมาก ๆ เลย อร่อยยิ่งกว่าในร้านอาหารอีก"

"พี่สาว ต่อไปถ้าฉันอยากไปกินข้าวนอกบ้าน ฉันขอมาหาพี่ได้ไหมคะ?"

"ได้สิ ฉันยินดีต้อนรับตลอดเวลา"

เฉินเจี้ยนกั๋วก็เริ่มลงมือกินแล้ว เขาหาคำชมไม่ออกเลย

เนื้อวัวเขาเคยกินมาก่อน ตอนเด็ก ๆ วัวไถนาในหมู่บ้านตายไป แต่ละครอบครัวได้แบ่งเนื้อไปนิดหน่อย เขาจำได้ว่ารสชาติแห้งกร้าน เคี้ยวไม่ขาดเลย แต่ที่สวี่เจาตี้ทำนั้นต่างออกไป เนื้อนุ่มลิ้น กลิ่นหอมของเนื้อวัวเข้มข้นมาก

สวี่เจาตี้ค่อย ๆ กินเนื้อวัวไปสามสี่ชิ้น กินปลาอีกไม่กี่ชิ้น ดื่มซุปผักกาดขาวหนึ่งชาม ก็ถือว่าอิ่มแล้ว

เฉินเจี้ยนกั๋วเป็นห่วงว่าเธอจะกินไม่อิ่ม จึงคีบเนื้อวัวอีกสองสามชิ้นใส่ชามของเธอ

สวี่เจาตี้รู้สึกจนปัญญา นี่มันเหมือนบังคับให้เธอเพิ่มน้ำหนักชัด ๆ

เมื่อมีคนอยู่ในบ้าน เธอจึงต้องก้มหน้าก้มตากินอย่างเงียบ ๆ

ในที่สุด จานอาหารทั้งสี่จานก็ว่างเปล่า รวมถึงข้าวในชามก็ถูกกินจนหมดเกลี้ยง

สวี่เจาตี้พูดว่า "พวกคุณนั่งพักสักครู่นะ ฉันจะไปเก็บถ้วยชาม"

เฉินเจี้ยนกั๋วยื่นมือดึงสวี่เจาตี้เอาไว้ "คุณเหนื่อยกับการทำอาหารเย็นมามากแล้ว เรื่องล้างจานปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราสองคนผู้ชายเถอะ"

จางชิ่งตงพูดว่า "ใช่แล้วพี่สะใภ้ พวกเราจะล้างจานเอง"

สองหนุ่มเก็บกวาดชามตะเกียบ เจียงหว่านมองแผ่นหลังของจางชิ่งตง เธอเอามือทั้งสองประคองใบหน้า ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายดาวน้อย ๆ สีชมพู

ผู้ชายที่เป็นทหารช่างขยันเหลือเกิน เธอนึกภาพออกเลยว่าหลังจากแต่งงานกับจางชิ่งตงแล้ว เขาจะช่วยแบ่งเบาภาระงานบ้านให้เธออย่างไร

เจียงหว่านพูดว่า "พี่เจาตี้ พี่ชายเฉินรักพี่จริง ๆ นะ เขาคอยตักอาหารให้พี่ตลอด แถมยังอาสาล้างจานอีก"

โดยปกติแล้วผู้ชายจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการทำงานบ้าน แต่เขาไม่ใช่

สวี่เจาตี้ยิ้มน้อย ๆ เขาเป็นคนดีจริง ๆ ยกเว้นแต่เรื่องที่ไม่ค่อยไว้ใจเธอ นอกนั้นไม่มีปัญหาอะไรเลย

บุรุษผู้สูงส่งย่อมอยู่ห่างจากครัว สมัยนี้ผู้ชายที่สามารถทำอาหารได้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว