ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

ตอนนี้มีฉากที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเพศ

เหมาะกับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไปเท่านั้น

ฉากนี้เป็นส่วนหนึ่งของเส้นเรื่องหลัก ที่แสดงความสัมพันธ์และนิสัยของตัวละครสองตัว

ไม่ได้มีเพื่อเนื้อหาเรทเพียงอย่างเดียว

บรรยายด้วยมุมมองบุคคลที่ 3

        ณ ดินแดนสุดห่างไกลจากจุดที่มีเทศกาลประลองของรุ่นเยาว์ดำเนินการอยู่

        มีสถานที่แห่งหนึ่งที่กว้างใหญ่เป็นอย่างมาก เนื้อที่ของพื้นที่บริเวณนี้สามารถใช้ปลูกบ้านเรือนได้หลายสิบหลังคาเรือน

        ทว่าสถานที่แห่งนี้ต่างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นคละคลุ้งของโลหิต กลิ่นสาบของซากคนลอยมาไกล ๆ ให้พอติดอยู่ตรงปลายจมูก

        สถานที่แห่งนี้คือที่ตั้งของ พรรคมารราตรีค้ำฟ้า

        ณ ห้องนอนห้องหนึ่งภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โตเพียงหลังเดียวที่ตั้งอยู่ตรงใจกลางสถานที่ลับแลแห่งนี้

        ภายในห้องนอนนั้นมีเสียงกระเส่าของหญิงชายดังลอยผ่านซอกประตูออกมา

        หากเป็นบ้านเรือนของที่อื่น..

        วันรุ่งขึ้นคงมีเสียงกระซิบนินทาของเพื่อนบ้านในละแวกนั้นแล้ว เรื่องเสียงสุดลามกอนาจารของสตรีหญิงที่แผดออกมาดังเสียขนาดนี้

        แต่ที่นี่คือถิ่นของคนพรรคมาร แถมคนที่อยู่ในห้องนั้นยังตำแหน่งสูง ย่อมไม่มีใครกล้าเอ่ยหรือกระทั่งฟัง

        หรือต่อให้มีใครใจกล้าทำเช่นนั้น..

        เกรงว่าวันรุ่งคงได้มีกลิ่นคาวเลือดสดใหม่เติมเข้าไปในบรรยากาศเทือกลับแลแห่งนี้

        มีสตรีหญิงนางหนึ่งผิวกายห่มด้วยความเนียนหมดจดสุดขาวกำลังขึ้นคร่อมอยู่บนร่างของบุรุษชายอีกผู้หนึ่งด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน

        แล้วถึงแม้นางจะมีผิวขาวสักเพียงใด..

        แต่เนื้อเนียนที่นางห่มอยู่กลับมีรัศมีแห่งความไร้ชีวิตชีวาเปล่งออกมาตลอดทั่วทั้งตัว จากผิวสีซีดขาวราวกับซากศพของนาง

        ทว่าความงดงามที่นางมีประดับตามใบหน้านั้นต่างทำให้ข้อด้อยเพียงจุดเดียวของผิวขาวที่ซีดเกินไปนั้นดูมิได้อะไรมากมายนัก

        ด้วยดวงตาสุดคมคายคล้ายดวงตาของจิ้งจอก จมูกยาวแต่ไม่แหลมมากนั้นโด่งราวกับผ่านมีดหมอมาหลายรอบ

        อีกกลีบปากที่บางยาวของนาง เพียงแค่ยิ้มก็สามารถกรีดใจของบุรุษชายได้หลายคน

        สตรีนางนี้มีนามว่า หลี่ ชิวเหมย (ต้นแบบ,ใฝ่ดี) ประมุขพรรคมารราตรีค้ำฟ้ารุ่นที่สาม ที่ถือว่าเป็นประมุขพรรคมารฯ ที่ครองตำแหน่งมาได้ยาวนานที่สุด

        ยาวนานเสียยิ่งกว่าประมุขพรรคมารรุ่นแรกที่เป็นผู้ก่อตั้งเสียด้วยซ้ำ

        หลี่ชิวเหมยตอนนี้นั่งคร่อมอยู่บนร่างของบุรุษเบื้องล่างในห้องเงียบสงัด ดวงตาเรียบนิ่งของนางก้มมองเขาราวกับราชินีที่มองข้ารับใช้คนสนิท

        เธอไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อน หากแต่ชัดเจนในจังหวะ

        ภาษากายของนางบ่งบอกแบบไร้วาจา..

        ว่านางคือตำแหน่งสูงสุดในความสัมพันธ์นี้คือเธอ

        บุรุษเบื้องล่างพยายามตอบสนองกลับ

        แม้จะรู้ว่าตนไม่ได้อยู่ในฐานะควบคุม เพราะทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วโดยสตรีเบื้องบน

        สีเลือดจางแต้มลงบนใบหน้าที่ขาวซีดของหลี่ชิวเหมยเล็กน้อย

        ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคงไม่ใช่เพียงเพราะร่างกาย..

        แต่น่าจะเป็นเพราะอำนาจที่เธอยังคงถืออยู่ แม้ในยามนี้ก็ตามที

        เมื่อฉากรักดำเนินมาจนถึงจุดสูงสุด

        ในทันที..

        มือของบุรุษชายพลันลูบไปที่ใบหน้าของหญิงสตรีตรงหน้า สายตาแลสบมองโฉมสะคราญด้วยความถวินหา

        มันค่อย ๆ ยกและกดใบหน้านั้นหมายจะประกบจูบกับปากของนาง

        ทว่ามือของหลี่ชิวเหมยพลันผลักใบหน้าของบุรุษผู้นั้นให้เบี่ยงออก

        ปากของนางค่อย ๆ บรรจงจรดลงไปตรงต้นคอของบุรุษชายผู้นั้นหนึ่งที ก่อนที่ปากที่เคยครวญเสียงกระเส่าจะเผยออ้าเอ่ยด้วยเสียงหอบแห้ง

        “ต้องให้ข้าบอกเจ้าสักกี่ครั้ง..

        ว่าห้ามประกบจูบ..”

        กล่าวจบ..

        ฟันของหลี่ชิวเหมยก็ได้ขบลงบนติ่งหูข้างนั้นของบุรุษผู้นั้นแรง ๆ คราหนึ่งจนทำให้อีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับโลหิตที่ไหลรดลงบนไรฟัน

        “นี่ถือเป็นคำเตือน..”

        แต่เหมือนบุรุษชายผู้นั้นจะชอบเป็นผู้ถูกกระทำ..

        แม้จะเจ็บจากการถูกกัด แต่เหมือนรอยฟันจากความเจ็บปวดนั้นเป็นตัวจุดชนวนทำให้ของเฉพาะตนหลั่งน้ำสีขาวขุ่นข้นทะลวงไปท่วงเข้าไปส่วนในสุดของหญิงสาว พร้อมกับตัวที่กระตุกเบา ๆ และเอวที่เคยขยับสอดคล้องจะเบาลงก่อนจะหยุดในเวลาต่อมา

        ด้านหลี่ชิวเหมยยังคงเคลื่นไหวต่ออีกสองสามที..

        สะโพกนั้นของหญิงสตรีก็ได้หยุดขยับพร้อมร่างทั้งร่างที่ทิ้งลงบนตัวของบุรุษชาย

        นางพลันหายใจยืดยาวออกมาเมื่อถึงฝั่งฝันที่ร่วมแจวกันมานาน

        คนทั้งสองต่างปล่อยเสียงหอบหายใจยาวยืดออกมา ราวกับเพิ่งผ่านศึกใหญ่ที่ปลดปล่อยทั้งร่างกายและอารมณ์ไปจนหมดสิ้น

        หยาดเหงื่อที่รินไหลกับดวงตาที่พร่าเลือนเคล้าคลุ้งไปกับอารมณ์ที่ขีดสุด

        “ท่านประมุข..ท่านตุลาการ..

        ตอนนี้เหล่าท่านเจ็ดบาป และสองเสนาขาว-ดำกำลังรอพวกท่านอยู่ที่ห้องประชุมแล้วขอรับ..”

        เสียงของคนพรรคมารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งกล่าวออกมาเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนทั้งสองที่อยู่ในห้องนั้นเสร็จกิจกันเรียบร้อยแล้ว

        และพอกล่าวจบ..

        เจ้าคน..คนนั้นก็ได้รีบเดินหนีไปในทันที ด้วยรู้ว่าอย่างไรคนที่อยู่ในห้องทั้งสองจะไม่กล่าวอะไรตอบกลับมา แต่จะรีบแต่งตัวสวมเสื้อผ้าตามออกมาเอง

        หลี่ชิวเหมยยันกายลุกขึ้นและหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินไปแต่งตัวต่อโดยไม่เอ่ยอะไรกับบุรุษที่ยังนอนอยู่เบื้องหลัง

        ส่วนอีกฝ่ายเพียงทอดสายตามองแผ่นหลังเปลือยเปล่านั้นอย่างเงียบงัน

        ไม่กล้าแตะต้องแม้จะเต็มไปด้วยความปรารถนา

        แต่เมื่อเห็นสะโพกที่ไร้เครื่องนุ่งห่มเด้งไปมา..

        ล่อตาล่อมือ..

        เห็นดังนั้นตุลาการแห่งพรรคมารราตรีค้ำฟ้าจึงอดใจไม่ไหว..

        มันได้ง้างมือเตรียมตบไปด้วยความมันเขี้ยว

        “หากคิดจะทำเช่นนั้น..

        เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถทำให้มือของเจ้าหายไปก่อนที่มันจะถูกตัวข้า..”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวโดยที่ไม่หันไปมองบุรุษชายผู้นั้น นางเพียงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแทน

        บุรุษชายผิวคล้ำถึงกับงอมือเก็บกลับไป

        สายตายังคงมองร่างบางที่อยู่ตรงตู้เสื้อผ้าต่อไป

        “เช่นนั้นครั้งหน้า..

        ให้ข้านำเจ้าบ้างสิ..เหมยเอ๋อร์

        หรืออย่างน้อย ๆ ให้ข้าจุ่มพิตเจ้าบ้างก็ยังดี..”

        “หากข้าอารมณ์ดี..อาจให้เจ้านำบ้าง..

        แต่เรื่องจูบ..”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชาไร้อารมณ์ในประโยคแรก

        ส่วนประโยคหลังนั้น สายตาของสตรีหญิงกลับวาว.. ส่อแววโทสะออกมา

        “คนสุดท้ายที่มันจูบข้า..”

        หมับ..!

        มือของบุรุษชายที่ถูกเรียกว่าตุลาการพลันโอบไปที่เอวของหลี่ชิวเหมย ขัดคำพูดของสตรีหญิงให้เงียบลง

        “สักครั้งในชีวิต..

        หากข้าได้จุมพิตกับเจ้าแล้วต้องตาย..

        ข้าว่ามันก็คุ้มเกินคุ้ม”

        บุรุษชายผู้นี้ถอนมือออกก่อนช่วยหลี่ชิวเหมยสางผมที่ยุ่งเหยิงของนาง

        ทุกการขยับเคลื่อนไหวของคนต่างเต็มไปด้วยความรักใครเอ็นดู การจับสางผมแต่ละเส้นต่างเต็มไปด้วยความประณีตทะนุถนอม

        “ข้าเสียดายเพียงอย่างเดียวที่พลังสถิตของข้าเป็นมังกร..

        มิใช่แมวเก้าชีวิต..

        มิเช่นนั้นข้าคงยอมให้เจ้าฆ่าข้าสักแปดครั้งเพื่อที่ข้าจะได้จุมพิตเจ้าสักแปดหน..”

        “อย่างเพิ่งรีบตายไป..

        เจ้าก็รู้ว่าข้าจำเป็นต้องใช้งานเจ้าอีกหลายงาน..”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวพร้อมกับติดกระดุมเม็ดสุดท้ายแล้วจึงหันหลัง..

        ใช้สายตาสุดแหลมคมของนางมองสบตากับบุรุษชายตรงหน้าพร้อมเอ่ยเสียสุดเย็นชา สายตาที่จ้องประสานกับบุรุษชายนั้นตรงกันข้ามกับที่บุรุษชายใช้มองนาง

        มันเต็มไปด้วยความเฉยเมย ไม่ได้มีความรักใคร่ผสมรวมอยู่เลยสักส่วนเดียว

        “อย่าลืมว่าเจ้าเป็นเพียงเครื่องระบายสำหรับข้า..

        หากเจ้าอยากได้อะไรที่ยั่งยืน..

        ก็เชิญไปใช้บริการเด็กในพรรคคนอื่นได้..”

        หมับ..!

        ตุลาการแห่งพรรคมารราตรีค้ำฟ้าพลันรวบกอดหลี่ชิวเหมยเข้าแนบอก

        “เจ้าก็รู้..เหมยเอ๋อร์

        ว่าชีวิตของข้านั้นล้วนเป็นของเจ้า..

        หากเจ้าสั่งให้ข้าตาย..

        ข้าย่อมตายให้เจ้า..

        ขอเพียงวาระสุดท้ายของข้า..

        เจ้ายอมให้ข้าจุมพิตเจ้าสักครั้ง..

        ชีวิตนี้ข้าก็ไม่เสียใจแล้ว..”

        หลี่ชิวเหมยปล่อยให้ตุลาการฯ กอดนางอยู่อย่างนั้นพร้อมกับนับเลขภายในใจ

        เมื่อนับถึงสิบ.. นางจึงได้ผลักร่างของชายตรงหน้าออก

        “รีบแต่งตัวได้แล้ว.. มีประชุมรอเจ้าและข้าอยู่”

        กล่าวจบสตรีหญิงก็ได้เดินตรงไปที่ประตูห้อง

        นางเปิดประตูอ้าแง้มไว้ก่อนหันไปกล่าวกับตุลาการฯ

        “เอาเป็นครั้งหน้าข้าจะให้เจ้าทำตามใจของเจ้าสักครั้ง..

        แต่เช่นเดิม..

        ห้ามจูบ..”

        รอยยิ้มที่ยกขึ้นตอนก่อนหน้าของบุรุษชายพลันหายไป หลังจากร่างนั้นหายลับออกจากห้อง

        “เจ้าก็รู้..เหมยเอ๋อร์..

        ว่าข้าต้องการใจของเจ้ามิใช่ร่างกาย..”

        น้ำเสียงของคนเต็มไปด้วยความรู้สึกสลด..

        ความสัมพันธ์เช่นนี้ระหว่างมันและหลี่ชิวเหมยดำเนินมาเนิ่นนานเกือบยี่สิบปีแล้ว

        มันนั้นรู้ดีอยู่เต็มอก..

        ว่าใจของหลี่ชิวเหมยนั้นมีใคร..

        มันนั้นเป็นไม่ได้แม้แต่ตัวสำรองเสียด้วยซ้ำ

        อย่างมาก..

        มันก็เป็นได้แค่ผู้ดูแลกาย..

        มิใช่ใจ..

        .

        .

        ณ ห้องโถงใหญ่ของคนพรรคมารฯ

        ตอนนี้ภายในห้องมีเพียงคนสิบคนอยู่ภายในห้องโถงใหญ่นั้น..

        กอปรไปด้วยประมุขพรรค รองประมุขพรรคสองคนที่เรียกว่า เสนาขาวและเสนาดำ ผู้คุมกฎของพรรคหรือที่ทุกคนเรียกว่าท่านตุลาการ และเหล่าเจ็ดบาป

        ทว่าในวันนี้ ในบาปทั้งเจ็ดขาดไปคนหนึ่ง

        หลี่ชิวเหมยตอนนี้ที่สวมชุดสีดำนั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสุดกว่าคนอื่น ซึ่งเป็นที่ประจำของนาง

        นางนั้นนั่งหลังตรงสายตามองไปที่คนผู้หนึ่งที่สวมด้วยหน้ากากแมงมุมสีเขียว

        “ท่านบาปริษยา..

        เจ้าแฝงตัวอยู่ในอาณาจักรปัญจมิตรมิใช่รึ..

        ที่อาณาจักรนั้นมีเรื่องอันใดถึงทำให้เจ้าต้องเรียกประชุมสิบเอ็ดสูงสุด?”

        “เรียนท่านประมุข ข้ามีสองเรื่องที่จะเรียนให้ท่านทราบ”

        หญิงสวมหน้ากากแมงมุมถอนสายบัวรอบหนึ่ง..

        เสียงที่เอ่ยออกมาเป็นเสียงของอิสตรีสุดเย้ายวนตามนิสัยของนาง

        “ศึกปัญจมิตรที่กำลังดำเนินอยู่ในรุ่นมัธยุทธ์นั้นมีเรื่องแปลกเกิดขึ้น

        เรื่องแรก..

        ซุนโหวหวัง บุตรชายของซุนต้าชิงนั้น--!”

        โพล๊ะ! ที่พนักแขนของบัลลังก์ถึงกลับแตกละเอียดด้วยฝ่ามือของหลี่ชิวเหมย

        และด้านประมุขพรรคเหมือนจะรู้ตัวว่าอารมณ์ของนางนั้นเผลอหลุดการยับยั้งไปชั่วขณะ จึงได้ระงับอารมณ์ลงแล้วจึงกล่าว

        “เชิญกล่าวต่อ..”

        “ซุนโหวหวังนั้นได้สำแดงเดชในศึกครั้งนั้น

        มันได้เรียกใช้เปลวนิพพานออกมาใช้ในงานประลอง..

        ตอนนี้ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเหตุใดมันถึงมีเปลวเพลิงสายนี้ภายในร่างได้ แต่ข้าได้ให้คนของข้าออกตามสืบเรื่องนี้อยู่”

        สตรีหญิงหน้ากากแมงมุมเขียวกล่าวต่อเมื่อถูกให้สัญญาณ

        “เปลวนิพพานรึ?”

        ทางด้านขวามือของสตรีหญิงหน้ากากแมงมุมได้มีเสียงบุรุษเอ่ยออกมา

        คนที่เอ่ยออกมานั้นเป็นบุรุษร่างท้วม ข้างเอวซ้ายขวามีน้ำเต้าห้อยอยู่ข้างละอัน

        มันผู้นี้สวมหน้ากากทานุกิสีส้ม

        มันคือบาปแห่งความตะกละ

        “ใช่ว่าแคว้นหงสาฯ หวงแหนในเปลวเพลิงสายนี้มากมิใช่รึ

        พวกมันถึงขั้นที่ไม่ยอมให้คนในราชวงศ์ของมันแต่งออกนอกอาณาจักร หรือต่อให้แต่งออกไปก็ต้องทำให้แน่ใจก่อนว่ามิอาจสืบสกุลได้..

        แบบนี้หนานเฟิงซีไม่มีโทสะแย่แล้วรึที่มีเปลวเพลิงสายนี้หลุดออกจากแคว้นไป..”

        เสียงหัวเราะหึเบา ๆ ดังขึ้นจากทางซ้ายมือ

        ทำให้คนผู้สวมหน้ากากทานุกิเหลือบสายตาไปทางหน้ากากนงยูงพร้อมยักไหล่

        หน้ากากนงยูงไม่ได้ตอบ แต่นิ้วเรียว ๆ ของนางกำลังบีบพัดไม้ในมือจนเกิดเสียงเป๊าะเบา ๆ

        ราวกับสายตาที่มองเข้าหานางนั้นไร้ค่าเกินกว่าจะเหลือบแล

        “ไม่แปลก..

        เมียของซุนต้าชิงมันคือคนเมืองชมพู หากมีเชื้อแบบนี้หลงออกมาก็คงไม่แปลก”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวอย่างเรียบเฉยไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่

        สำหรับนาง..

        การที่สายเลือดพิเศษเช่นนี้จะหลุดรอดออกมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก

        “และคงจะเป็นสายเลือดที่เจือจาง ไม่สลักสำคัญอันใด”

        “มิใช่ ท่านประมุข..”

        สตรีหญิงหน้ากากแมงมุมเขียวเอ่ยออกมา

        “เกรงว่าเปลวนิพพานที่ซุนโหวหวังจุดขึ้นมานั้น จะน่าหวาดหวั่นไม่แพ้เปลวนิพพานของหนานเฟิงซีเลย..

        มันดูขาวบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก

        เผลอ ๆ

        อาจบริสุทธิ์เสียยิ่งกว่าของหนานเฟิงซีเสียด้วยซ้ำ..!

        ข้าไม่เคยเห็นเพลิงไฟไหนที่ขาวเท่าของซุนโหวหวังมาก่อน..”

        “ขนาดนั้นเลย?”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่มีเปลวนิพพานที่บริสุทธิ์ไปกว่าคนราชวงศ์หนานสายเลือดแท้ ๆ ไปได้

        “เช่นนั้นหากสืบอะไรได้แล้วจงรีบรายงานมาที่เราโดยตรง ไม่ต้องผ่านท่านเสนาทั้งสอง

        เชิญกล่าวเรื่องต่อไป..”

        “ในงานเดียวกันนั้นเอง..

        มีศิษย์สำนักสี่ขุนเขาลงแข่งขันประลองด้วย..

        ตามข่าวมาล่า..

        ตอนนี้มันผู้นั้นได้ผ่านเข้าสู้รอบสี่คนสุดท้ายของสายบนไปแล้ว..

        แถมมันผู้นั้นยังใช้แซ่หลิว”

        “แซ่หลิวอย่างนั้นรึ!”

        เป็นเสียงของบุรุษผู้หนึ่งจากทางด้านซ้ายเอ่ยขึ้น

        มันผู้นี้สวมหน้ากากสุนัขสีเหลือง มือของคนพลันลูบจับไปที่ตรงช่วงท้องราวกับตรงนั้นมีแผลที่ปวดเจ็บอยู่

        มันผู้นี้คือบาปแห่งโลภะที่ไปเยี่ยมบ้านของหลิวเจี้ยนเมื่อเกือบสามปีก่อน

        แล้วตอนนี้บาปแห่งโลภะได้หันไปมองหลี่ชิวเหมย..

        สายตาคนแสดงออกมาอย่างแน่วแน่ก่อนจะคุกเข่าลงไป มือกุมชูขึ้นเหนือหัว

        “ขอได้โปรดท่านประมุขได้มอบหมายให้ข้าไปตามสืบเรื่องของไอ้เด็กแซ่หลิวคนนี้ด้วย..!”

        “ท่านบาปโลภะ..”

        หลี่ชิวเหมยเอ่ยเสียงสุดเย็น

        “ข้าได้แบ่งเขตพื้นที่ให้เจ้าดูแลแล้วอย่างไร..

        เจ้าดูแลอารยธรรมขนนกส่วนท่านบาปริษยาดูแลอาณาจักรปัญจมิตร..

        หรือเจ้าคิดว่าคำสั่งของข้าเป็นอื่น?”

        “ขะ..ข้าน้อยมิกล้า..”

        ในบรรดาสิบเอ็ดสูงสุด..

        เจ้าหน้ากากสุนัขเหลืองคนนี้คือคนที่อาวุโสน้อยที่สุดเป็นอันดับสอง

        และหากนับแล้ว..

        มันถือว่าเป็นคนที่ผลงานน้อยเป็นอันดับรอง..

        แต่ดันเป็นคนที่สามารถหาคนมาเปลี่ยนได้ตลอดเวลาเป็นอันดับแรก

        นับเป็นคนที่หน้ากากที่มันสวม..

        ผมหลุดมากที่สุด..

        “เชิญท่านบาปริษยากล่าวต่อ..”

        หลี่ชิวเหมยกล่าวในตอนที่สายตาละออกจากร่างของชายหน้ากากสุนัข

        สตรีหน้ากากแมงมุมเขียวขยับริมฝีปากใต้ผืนผ้าอย่างระวัง ดวงตากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่ฟังแล้วเหมือนกำลังเอ่ยสิ่งที่สำคัญที่สุด

        “ศิษย์สำนักสี่ขุนเขาแซ่หลิวคนนั้นยังใช้วิชากระบี่โบยสวรรค์พร้อมด้วยปราณกระบี่ของสำนักสี่ขุนเขา”

        สตรีหน้ากากแมงมุมเขียวกล่าวต่อ

        “เกรงว่ามันคนนี้จักเป็นคนเดียวกันกับที่เจ้าสุนัขพบเห็นเมื่อเกือบสามปีก่อน

        มันถึงมีสิทธิ์เรียนลัดคนอื่นเรื่องปราณกระบี่ของสำนักนั้น”

        “อืม..ม..

        หากมันใช้ออกด้วยปราณกระบี่เช่นนั้นจริงอย่างเจ้าว่า ก็น่าจักใช่ลูกชายของศิษย์พี่ใหญ่ของข้า..”

        ศีรษะของหลี่ชิวเหมยพลันหันมองไปทางขวา

        “ท่านเสนาขาว เจ้าช่วยท่านบาปริษยาตามสืบ..

        ไม่..!

        ตามจับตัวมันมาให้ข้า..!

        ข้าคิดว่าหลานชายของข้าผู้นี้น่าจักใช้ประโยชน์ได้ในเวลาอันใกล้

        และจะดีเป็นอย่างมากหากจับมันมาได้โดยที่ยังมีชีวิตอยู่”

        “นอบรับคำสั่งท่านประมุข”

        เสียงสตรีเอ่ยออกมาจากคนที่สวมหน้ากากสีขาวมนไร้ลวดลาย

        “ท่านเสนาดำ..”

        กล่าวกับสตรีสวมหน้ากากขาวจบก็หันซ้ายไปคุยกับคนอีกคนที่สวมหน้ากากคล้ายกันแต่ต่างสี

        “เรื่องที่ข้าให้ท่านจัดการไปถึงไหนแล้ว?”

        “เรียนท่านประมุข..

        มันผู้นั้นจักพร้อมใช้การได้ในอีกหนึ่งถึงสองเดือน..

        ซึ่งทันกำหนดนัดหมายพอดีขอรับ..”

        ชายหน้ามนดำกล่าวตอบ

        “ดี..”

        นี่เป็นครั้งแรกของวันที่หลี่ชิวเหมยแย้มยิ้มออกมา ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ช่างมีเสน่ห์สุดเหลือล้น

        สตรีหญิงพลันกวาดตามองไปทางคนทั้งเก้าคนที่อยู่ต่ำกว่า

        “เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดทำให้แผนอันใกล้ที่เราสร้างเอาไว้คลาดเคลื่อน..

        หากใครผู้ใดทำพลาด”

        สายตาของหลี่ชิวเหมยแลส่งสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารไปที่คนทุกคน..

        ละไว้เพียงผู้คุมกฎของสำนักที่ไม่ได้ถูกใช้จิตสังหารมอง

        ทำให้คนกว่าแปดคนทรุดตัวลงเข่าติดพื้น

        ทั้งหมดนี้มีเพียงจิตสังหารเท่านั้นมิได้เจือพลังปราณผสม

        แต่กลับน่าสะพรึงจนมิอาจยืนรับได้

        “คงจำได้ว่าบาปแห่งโทสะคนเก่านั้นลงเอยเช่นไร..”