Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 130 วิทยานิพนธ์สร้างเรื่อง

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

“อะไรทำให้เธอหงุดหงิดขนาดนั้น” วินสันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา เมื่อได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์ของหญิงสาว เขายื่นหน้าออกไปดูอย่างสนใจ

หญิงสาวชูเอกสารทั้งสี่ฉบับที่โผล่พ้นซองขึ้นมา

“นายดูนี่สินักศึกษาปริญญาทองคนหนึ่งกลับส่งเอกสารสี่ฉบับในครั้งเดียว นักศึกษาพวกนี้ส่งแต่ขยะมาทั้งนั้นเลย วันนี้แค่แกะซองแรกก็เจอเรื่องไม่สบอารมณ์พวกนี้แล้ว”

วินสันถอนหายใจแล้วส่ายศีรษะไปมา

“ซองแรกก็เจอแบบนี้ซะแล้ว วันนี้เธอซวยมากจริงๆ” 

เขากล่าวพลางยิ้มออกมา หน้าที่ของบรรณาธิการด่านแรกคือการค้นหาเนื้อหาที่ดีในการจัดทำ รวบรวม ตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุม เนื้อหาและภาพทั้งหมดก่อนที่จะตีพิมพ์

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการค้นหาเรื่องที่น่าสนใจ ที่นี่มีวิทยานิพนธ์มากมายของทั้งนักศึกษาและนักวิชาการส่งมา ดังนั้นตำแหน่งบรรณาธิการในการคัดเลือกเนื้อหาจึงเป็นสิ่งสำคัญ

ซึ่งตอนนี้พวกเขาก็กำลังทำหน้าที่นั้นอยู่

“เอาน่าเลล่า บางทีพวกมันอาจจะน่าสนใจก็ได้” วินสันกล่าวพลางยิ้ม

“ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น” เลล่าหยิบรายงานทั้งสี่ฉบับออกมาจากซอง

ก่อนหน้านี้เขาได้เห็นชื่อผู้ส่งที่จ่าหน้าซองแล้ว แต่เมื่อได้เห็นหัวข้อของรายงานทั้งสี่ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น

วินสันที่สังเกตท่าทางของเธอจึงอดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ?”

“คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าทั้งหมดนี่เป็นวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาคนนั้น”

ในตอนแรกเธออาจจำไม่ได้ เพราะแต่ละวันเธออ่านวิทยานิพนธ์พวกนี้มากมายเหลือเกิน แต่เมื่อเดือนที่แล้วนิตยสารพึ่งตีพิมพ์หัวข้อที่น่าสนใจของนักศึกษาปริญญาทองคนหนึ่ง ซึ่งมีน้อยมากที่งานของนักศึกษาปริญญาทองจะได้รับการตีพิมพ์ เพราะงานส่วนมากจะตกเป็นของนักศึกษาปริญญาไดม่อนหรือปริญญาแพทตินั่มมากกว่า นั่นจึงทำให้เธอสามารถจำมันได้

ทั้งนี้เมื่อเลล่าเห็นนามสกุลพริสตัน เธอก็ยิ่งแน่ใจ

“เป็นใครกัน?”

“หัวข้อรายงานเหล่านี้ล้วนเป็นรูปแบบเดียวกันทั้งหมด มันคือการย่อสูรเวทต้นกำเนิดพลัง ดิน น้ำ ไฟ และแสง พวกมันเป็นวิทยานิพนธ์ที่คุณเป็นคนเลือกตีพิมพ์ฉบับที่แล้ว” เลล่ากล่าวอย่างตกตะลึง สายตายังคงมองรายงานทั้งสี่ฉบับ

“ไม่จริงน่า ฉันได้ข่าวว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกชายของมหาปราชญ์ออสติน เขาพึ่งจะอายุสิบเอ็ดปีเท่านั้น และพึ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเจเฮริสเมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง” วินสันกล่าวข้อมูลที่เขาสืบมาได้

แน่นอนว่านักศึกษาปริญญาทองที่สามารถตีพิมพ์ลงนิตยสารของเขาได้ย่อมกระตุ้นความสนใจของเขา เขาจึงไปสืบประวัติของเด็กคนนั้นมา ด้วยความสามารถของบรรณาธิการนิตยสารเช่นเขามันก็ไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด

เมื่อได้ข้อมูลมาวินสันก็ต้องอึ้งไป แต่ถึงอย่างเมื่อเห็นนามสกุลพริสตัน เขาก็ต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะของตระกูลนักวิชาการ มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกกับความสามารถของเขา

“เดี๋ยวนะ! คุณบอกว่าเขาพึ่งจะสิบเอ็ดขวบอย่างนั้นหรอ?” เลล่ากล่าวออกมาอย่างตกใจ

การพูดคุยของพวกเขาทั้งสองคนเรียกความสนใจของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี

นั่นทำให้มีคนเดิมมาที่โต๊ะของเลล่า

“ส่งสี่หัวข้อที่มีรูปแบบเดียวกันในครั้งเดียว ถ้าฉันไม่ได้ยินว่าเขานามสกุลพริสตัน ฉันต้องคิดว่าพวกนี้คืองานขยะของนักศึกษาปริญญาทองแน่ๆ” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานของพวกเขากล่าวขึ้น

“เลล่า ฉันขอดูรายงานของเขาหน่อย” 

แล้วผู้คนที่เดินมาที่โต๊ะเธอก็เริ่มขออ่านเอกสารอย่างสนใจ

เลล่าที่เป็นเจ้าของงานนี้ยังไม่ทันที่จะได้เปิดอ่านเนื้อหาก็ถูกเพื่อนร่วมงานรวมทั้งวินสันแย่งไปอ่าน

เธออยากจะพูดก็ไม่รู้จะพูดอะไร

ทว่าหลังจากที่เพื่อนร่วมงานของเธอเริ่มอ่าน ท่าทางของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

“นี่มัน ...” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ?” เลล่าเอ่ยถาม

แต่คนคนนั้นกลับไม่ตอบ มือของเขายังคงพลิกเอกสารหน้าถัดไป

เอกสารแต่ละฉบับมีจำนวนไม่ถึงสิบหน้า 

ครั้งนี้เมอร์ลินได้ปรับปรุงการเขียนของตัวเอง ทำให้เขาสามารถสื่อสารออกมาได้อย่างกระชับและเข้าใจได้ง่ายมากกว่าเดิม

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับการติวเคลบี้ คนที่ไม่เอาไหนในสายวิชาการ เขาสามารถเขียนเนื้อหาให้คนที่ไม่เข้าใจ เข้าใจได้ง่าย ดังนั้นเนื้อหาที่เขียนจึงต้องมีความกระชับและเข้าใจได้ง่ายมากที่สุด 

วิทยานิพนธ์บางฉลับจึงเป็นเอกสารเพียงห้าหน้าเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเขียนรูปแบบของมันได้อย่างครบถ้วน โดยเฉพาะการอธิบายการย่อสูตรเวทมนตร์และการคำนวณรูนศาสตร์หาผลลัพธ์

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งวางเอกสารลงแล้วเดินไปที่โต๊ะของตัวเองเพื่อหยิบนิตยสารฉบับที่แล้วมา

เขาเปิดหน้าที่ต้องการอ่านอย่างรวดเร็ว แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น

“เยี่ยมมาก! เขาพัฒนาขึ้น!”

ตอนนั้นเองวินสันจะเอ่ยเสริม “ใช่แล้ว เขาพัฒนาขึ้นอีกแล้ว”

เลล่ากัดริมฝีปากแล้วรีบฉวยเอกสารที่อีกคนพึ่งวางไปมาอ่าน เธอไม่ต้องการถามพวกเขาอีกต่อไปแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อเธอได้อ่าน เธอก็รู้ความหมายของคำพูดพวกเขา

“มันเยี่ยมมากจริงๆ รายงานของเขาไม่ใช่ขยะอย่างที่คิด เด็กคนนี้มีความสามารถในการย่อสูตรเวทมนตร์จริงๆ” เลล่าอ่านเอกสารห้าหน้านั้นอย่างรวดเร็วและเอ่ย

วินสันวางเอกสารในมือของเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

“ใช่แล้ว ดูหัวข้อนี้สิ การย่อสูตรเวทต้นกำเนิดแสง ความจริงเคยมีคนทำหัวข้อนี้แล้ว แต่เด็กคนนี้กลับสามารถย่อให้เล็กได้มากกว่า เขาใช้การคำนวณทางรูนศาสตร์หาผลลัพธ์ประกอบว่าสูตรเวทนี้สามารถกินพลังเวทได้น้อยกว่า แต่ยังคงให้ประสิทธิภาพของแสงที่เปล่งออกมาได้เท่าเดิม”

เพื่อนรวมงานที่อยู่ตรงนั้นเมื่อได้ยินก็ตะลึงไป

“จริงหรือหลอก”

“ฉันไม่รู้ แต่การคำนวณรูนศาสตร์ของเขาดูเหมือนจะไม่มีข้อผิดพลาด เรื่องนี้ต้องให้ศาสตราจารย์อูเธอร์เป็นคนทำพิชญพิจารณ์อีกครั้งแล้ว ฉันว่าเขาต้องตื่นเต้นกับรายงานพวกนี้อย่างแน่นอน” วินสันกล่าว

หากรายงานพวกนี้ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นความจริง มันอาจจะสามารถเปลี่ยนโฉมหน้าของอุสาหกรรมก็ได้

ก่อนหน้านี้แม้เมอร์ลินจะทำหัวข้อวิทยานิพนธ์เรื่องการย่อสูตรเวทไปแล้ว แต่นั่นก็เป็นเวทธาตุลม ซึ่งต่างจากครั้งนี้ที่มีเวทอีกสี่ธาตุ และมีธาตุแสงรวมอยู่ด้วย

หลอดไฟที่พวกเขาใช้กันล้วนมีต้นกำเนิดมาจากเวทธาตุแสง หากสามารถคิดค้นการย่อสูตรเวทต้นกำเนิดแสงขึ้นมาได้ นั่นหมายความว่ากระแสอุตสากรรมการผลิตหลอดไฟหรือสิ่งประดิษฐ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับธาตุแสงอาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลง

ดูเหมือนว่าวิทยานิพนธ์ที่เมอร์ลินส่งมาจะไม่ใช่เรื่องเล็กอีกต่อไป!