หนึ่งรัตติกาล

ข่าวปรากฎภาพไท่จี๋ลอยเหนือเมืองหลวงแคว้นฟู่แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว หมู่ชนต่างเร่งทะยานร่างเข้ายังเมืองหลวงแคว้นฟู่อย่างบ้าคลั่ง

แสงไท่จี๋รำไรสาดส่องอาบย้อมทั่วแดนดิน ปราณพลังเหนือหล้าแผ่ปกคลุมทุกหย่อมหญ้า 

มรรคาวิถีสวดส่งอึงอล เสียงเต๋าแผ่วเบาดังทั่วทุกท้องที่

เหล่าชาวยุทธที่มุ่งเข้ามาต่างแข็งค้างคล้ายเป็นหิน สองตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง ทั่วร่างสั่นเทิ้ม

ภาพที่เกิดขึ้นเกินจินตนาการของพวกเขาไปไกลลิบ มีเพียงเรื่องเล่าขานในตำนานเท่านั้นที่จะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้

" ก่อนนี้มิกี่วันได้ยินมาว่ามีปรมาจารย์โอสถผู้หนึ่งหลอมโอสถจักรพรรดิออกมาสิบเม็ด แต่ผ่านการชำระทัณฑ์สวรรค์โอสถเพียงสามเม็ด " 

เหล่าชาวยุทธถึงกับสะท้าน เมื่อรับรู้ว่ามีโอสถจักรพรรดิปรากฎขึ้นบนผืนปฐพีแดนเทียนตี้ ทั้งยังมากถึงสามเม็ด

" มิรู้ภาพไท่จี๋นี่จะเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์โอสถผู้นั้นรึไม่ " 

" มิน่าเล่าข้าจึงเห็นเหล่าอาจารย์แลนักหลอมโอสถทั้งหลายเต็มทั่วเมืองหลวงแคว้นฟู่ "

" อาจารย์แลนักหลอมโอสถเหล่านั้น คงหมายที่จะได้พูดคุยแลขอคำชี้แนะกระมัง " 

" ต่อไป เมืองหลวงแห่งนี้อาจกลายเป็นศูนย์กลางของโอสถก็เป็นได้ " 

" หากเป็นเช่นนั้น การป้องกันของเมืองหลวงแห่งแคว้นฟู่คงเข้มงวดมากขึ้น "

" อีกทั้งมีภาพไท่จี๋นี้อีกที่ดึงดูดผู้คนมากมายให้คิดการใหญ่ " 

" หากเป็นเช่นนั้นจริง ภาพไท่จี๋นี่คงเป็นหายนะของเมืองของเมืองหลวงแห่งแคว้นฟู่ " 

" ข้าว่ามิถึงขนาดนั้นดอก ข้าว่าหากเกิดเหตุร้ายภาพไท่จี๋ต้องปกป้องชาวเมืองไว้เป็นแน่ " 

" มิเพียงภาพไท่จี๋จะปกป้องเมืองหลวงแคว้นฟู่ไว้ ภาพไท่จี๋นี้ยังแผ่มรรคาเต๋าปกคลุมทั่วเมืองอีกด้วย "

" พวกเจ้าดูต้นไม้ใบหญ้าพวกนั้นสิ เวลานี้ต่างถูกหล่อเลี้ยงด้วยมรรคาเต๋า จนจะกลายเป็นหญ้าเต๋าในตำนานแล้ว " 

" คาดว่าต้นไม้ใหญ่เหล่านี้อีกมินานก็จะกลายเป็นต้นไม้เต๋าล้ำค่า " 

" บึงน้ำใหญ่นั่น มีหมอกปราณล่องลอยอยู่เหนือผิวน้ำ อีกมินานบึงน้ำใหญ่จะกลายเป็นบึงน้ำปราณล้ำค่าในตำนาน "

หานลี่สดับรับฟังเสียงที่เหล่าชาวยุทธพูดคุยกัน เขาก็ยิ่งให้ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เขามิอยากจะเชื่อเลยว่าตัวของเขาจะเป็นของวิเศษ

" มิรู้ว่าจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเองได้เมื่อใด " ร่างสูงพึมพำ

สองเท้าของร่างสูงเดินไปยังร้านตำราอย่างมิเร่งรีบ สองตากวาดมองทัศนียภาพที่แปรเปลี่ยนของเมืองหลวง หลังจากที่ถูกภาพไท่จี๋ปกคลุม

" จริงสิคนเหล่านั้นพูดว่าโอสถจักรพรรดิ " หานลี่พึมพำ

" โอสถจักรพรรดิเป็นเช่นใด " เขาครุ่นคิดไปเดินไปจนถึงร้านตำรา 

" เฒ่าแก่ ข้าอยากได้ตำราฝึกกระบี่สักเล่ม แลหนังสือเรื่องเล่าขานในตำนาน ทั้งตำราโอสถชั้นสูง " หานลี่เอ่ยออกมา

" คุณชายรอสักครู่ " เฒ่าแก่เอ่ยออกมา พลางพยักหน้าให้กับเด็กในร้าน

ชายหนุ่มเดินเรื่อยเปื่อยในร้าน มือหนึ่งหยิบตำราหลายเล่มขึ้นมาดู พลางส่ายหน้า 

" ตำราเหล่านี้ล้วนเป็นเล่มคัดลอกมา มิอาจที่ส่งเสริมการฝึกฝนได้ " เสียงหนึ่งดังขึ้น 

หานลี่เหลียวมองยังต้นเสียง เขาไห้แปลกใจยิ่งว่าเคยพบคนผู้นี้ที่ใด 

" พี่ชาย ท่านคือ " ชายหนุ่มเอ่ย

" ข้าเป็นผู้ใดมิสำคัญดอก เจ้ารู้ไว้ว่าเพียงว่าทุกการตัดสินใจของเจ้า ข้าพร้อมให้คำแนะนำ " ชายผู้นั้นเอ่ยออกมา

หัวคิ้วของชายหนุ่มพลันขมวดเป็นปม เขามองยังชายคนนั้น 

" คุณชายได้แล้วขอรับ " เด็กร้านนำตำรามาให้

" อืม " หานลี่รับเอาตำรามาตรวจสอบ พลางพยักหน้า แลจ่ายเงิน

หานลี่เหลียวมองยังชายผู้นั้นพลันพบว่าหายไปแล้ว 

" หายไปแล้วรึ " ร่างสูงพึมพำ

เขาให้งุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่งชายผู้นี้มาจากที่ใด ทั้งที่สำคัญทุกการตัดสินใจของเขา ชายผู้นี้ยังพร้อมให้คำปรึกษา 

" ผู้ใดกันส่งมา ข้ารู้จักเพียงเถียนจ้านแลสวีอวี้ซวง " หานลี่พึมพำ 

" ไว้ก่อนเถิด ไปเลือกกระบี่สักเล่ม " หานลี่เร่งทะยานร่างออกจากร้านตำราอย่างรวดเร็ว 

เพียงมินานร่างของชายหนุ่มปรากฎยังร้านตีเหล็ก เสียงค้อนเหล็กกระทบกับชิ้นงานดังสนั่น

ความร้อนแรงของเพลิงสีชาดแผดเผามวลอากาศอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นเหงื่อไคล้ฟุ้งกำจายทั่ว

หานลี่เดินเลือกชมกระบี่ ดาบ ทวน ง้าวที่แขวนไว้ที่ราวเหล็ก สองตาของเขา กวาดมองทั่วพลางพยักหน้า

" ฝีมือยอดเยี่ยมยิ่งนัก ตีได้เรียบเนียน แลคมกริบ " ชายหนุ่มพึมพำ 

มือหนึ่งยื่นเหยียดออกไปคว้าจับยังกระบี่เล่มหนึ่ง พลางกวัดแกว่งไปมา

" วู๊มม " มวลอากาศรายรอบพลันเบื้ยวบิดส่งแรงกระเพื่อมออก

" ฝึด " เสียงคมกระบี่กรีดผ่ามวลอากาศแยกออกเป็นสอง คลื่นมวลอากาศไหวกระเพื่อม

" พี่ชาย กระบี่เล่มนี้ท่านขายรึไม่ " ชายหนุ่มเอ่ยถาม 

" สองร้อยตำลึงเงิน " เสียงชราดังขึ้น 

ชายหนุ่มพยักหน้าพลางเรียกตำลึงทองออกมาแลยื่นให้ชายชรา 

" ขอบใจพ่อหนุ่ม " ชายชราเอ่ยออกมา

" ผู้อาวุโส ท่านสามารถสร้างเตาหลอมโอสถให้ข้าได้รึไม่ " หานลี่เอ่ยถาม

" เตาหลอมโอสถ " ชายชราเอ่ยออกมา 

" พ่อหนุ่ม เชิญด้านใน " ชายชราเอ่ยออกมา 

" อืม " หานลี่พยักหน้าแลเดินตามชายชราเข้าไปในร้าน 

สองตาของชายหนุ่มกวาดมองทั่วร้าน เขาพบว่าชิ้นงานของที่นี่อยู่ภายในมีมากมายยิ่งนัก แต่คุณภาพนั้นมิอาจสู้กับที่ห้อยไว้ที่ด้านนอกได้ 

ชายชราเดินนำทางมายังห้องหนึ่ง ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยเตาหลอมโอสถ 

" อืม " ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ พลางกวาดตามองทั่วห้อง 

เตาโอสถเต็มทั่วห้องมากมายนับร้อยใบ มีทั้งเก่า แลใหม่ปนเป สองตาของชายหนุ่มกวาดมองสำรวจยังเตาโอสถแต่ละใบ

" ผู้อาวุโสเตาหลอมโอสถเหล่านี้ท่านสร้างขึ้นเองรึ " หานลี่เอ่ยถาม 

" สร้างเองบ้าง ลูกศิษย์ของข้าสร้างบ้าง ทั้งมีคนนำมาแลกเป็นอาวุธก็มี " ชายชราเอ่ย

" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" ท่านมีสิ่งใดแนะนำข้ารึไม่ " ร่างสูงเอ่ยถาม 

" เจ้าอยู่ที่ขั้นหลอมรวมวิญญาณ แลวันหน้าเจ้าต้องทะลวงข้ามขั้น ข้าแนะนำให้ใช้เตาหลอมโอสถระดับสูงหน่อย " ชายชราเอ่ยออกมา

" ระดับสูงที่ว่านี่คงมิใช่เงินกระมัง " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" มันก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ " ชายชราเอ่ยออกมา

" ใบใดรึ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" นั่น " ชายชราชี้นิ้วไปยังท้ายห้อง 

หานลี่เดินไปยังท้ายห้องพลางมองยัง เตาหลอมโอสถระดับสูง 

" เตาสัมฤทธิ์ " หานลี่พึมพำ เขาเพ่งมองยังเตาแต่ละใบอย่างละเอียด

ทุกใบนั้นสลักคำว่าโอสถไว้สี่ด้าน เสมือนเป็นการตอกย้ำว่านี่คือเตาหลอมโอสถ ห้ามเอาไปทำสิ่งใดนอกจากหลอมโอสถ

" ภายนอกเรียบเนียน ดูงดงาม ส่วนของฝาปืดก็ทำได้สวยงาม " หานลี่พึมพำ 

" ภายในนั้น " หานลี่พลันนิ่งเงียบ 

เพราะภายในนั้นมีรอยยุบนูน ทั้งรอยค้อนอยู่เต็มทั่ว ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า 

" ผู้อาวุโสเหตุใดภายในของเตาพวกนี้ใยมิเรียบเนียน " ชายหนุ่มเอ่ยถาม

" พ่อหนุ่ม ภายในเตาหลอมโอสถมิได้มีผู้ใดพบเห็น จึงมิจำเป็นต้องเรียบเนียบเหมือนภายนอก " ชายชราเอ่ยออกมา

" ผู้อาวุโส ท่านมองเพียงภายนอก แต่ข้ามองเพียงภายใน " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" ท่านอย่าลืมว่า หากหนาเกินไปความร้อนก็มิอาจผ่านได้ง่าย แต่หากบางบางเกินไปความร้อนก็ผ่านเข้ามามาก " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" ทุกคราที่โหมไฟนั้น หากเป็นผิวที่เรียบเนียนก็จะสามารถให้ความร้อนที่สม่ำเสมอ การหลอมโอสถจะราบรื่นยิ่ง " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" แต่หากผิวตะปุ่มตะป่ำแลยุบแบบนี้ ความร้อนที่ส่งผ่านนั้น มิสามารถควบคุมได้ ทั้งยังส่งผลต่อการหลอมโอสถที่มิราบเรียบ ทั้งยังมิสามารถหลอมโอสถได้สำเร็จ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" อืม " ชายชราพยักหน้าช้าๆ พลางคิดตาม 

" จริงอข่างเจ้าว่า " ชายชราเอ่ยออกมา

" ข้าขอเดาว่า เตาหลอมโอสถเหล่านี้ท่านมิได้ขายเลยสักใบ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" ใช่ " ชายชราะพยักหน้า

" เพราะภายในมิเรียบเนียน จึงมิได้ขาย " ชายหนุ่มเอ่ย

" หากท่านปรับปรุงภายในให้เรียบเนียนเหมือนภายนอกได้ยิ่งดี ทั้งความหนาควรต้องสม่ำเสมอ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

" อืม " ชายชราพยักหน้าช้าๆ 

" พ่อหนุ่ม ข้าจะจัดการแก้ไขให้เป็นแบบที่เจ้าต้องการ แลรุ่งเช้าเจ้าค่อยมาดู " ชายชราเอ่ยออกมา

" ได้ " หานลี่พยักหน้า แลออกจากโรงตีเหล็กอย่างรวดเร็ว 

" จะไปที่ใดดี " หานลี่พึมพำ

ไปนั่งเล่นที่บึงดีกว่า " ชายหนุ่มเอ่ยออกมาแลทะยานร่างไปยังบึงอย่างรวดเร็ว 

เมื่อมาถึงบึง เขาพบพานกับผู้คนมากมายที่นั่งกรรมฐานอยู่เต็มทั่วรอบบึง ทุกคนล้วนแล้วแต่ทำการดูดซับปราณพลัง

" ปราณพลังหยินหยาง " หานลี่พึมพำ 

เขากวาดตามองหาที่ว่าง เมื่อพบเจอแล้ว ชายหนุ่มเร่งโจนทะยานไปยังก้อนหินใหญ่อย่างรวดเร็ว