ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่50 แรกพบ

      ขนช่วยชีวิต

     มันคืออะไร?

      ราชาวานร : ขนลิงเส้นนี้สามารถช่วยชีวิตเจ้าได้จำไว้นะถ้าไม่เข้าตาจนจริงๆ อย่าใช้มันเด็ดขาด

     เมื่อเห็นข้อความของซุนหงอคง เย่จื่อเฉินถึงได้มีปฏิกิริยาตอบกลับ

     เพลงการ์ตูนไซอิ๋วมันร้องว่ายังไงนะ เก็บเอาขนเส้นนี้เป่าออกมาเป็นลิงหมื่นตัว!

      หรือว่านี่จะเป็นขนนั่น?

      ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ มันก็คือของขวัญชิ้นใหญ่เลยน่ะสิ

      เย่จื่อเฉิน : ขอบคุณมากท่านซุนหงอคง

      ราชาวานร : เพื่อนกันทั้งนั้นไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้ โอเค ข้าจะไปลองชิมสมบัติล้ำค่าแล้วว่างเมื่อไรค่อยคุยกัน

     แล้วราชาวานรก็เงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอยเย่จื่อเฉินเปิดหีบสมบัติอ่านคำอธิบายของขนลิงเส้นนั้น

      ขนลิง : หนึ่งในสามขนลิงช่วยชีวิตของซุนหงอคงมีพลังมหัศจรรย์อยู่ภายใน จุดประสงค์การใช้ไม่ปรากฏ วิธีใช้ไม่ปรากฏ

     จริงๆ ด้วย!

      อึก

     เย่จื่อเฉินกลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่งแล้วแอบกดถอนเอาขนลิงออกมา

     สีของขนลิงเป็นสีทองอ่อน คล้ายกับขนอ่อนของคน นี่ถ้าจู่ๆมีลมพัดมาแค่วูบเดียวก็ปลิวหายไปจนเขาหาไม่เจอแล้ว

     ในขณะที่กำลังจะเอาขนลิงกลับไปวางใส่หีบสมบัติผีน้อยหลิวฉิงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็ลอยหวือเข้ามา

      "ทำอะไรน่ะ!"

      ครั้งนี้เย่จื่อเฉินตกใจมากจริงๆ มือสั่นผวาขึ้นมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้น

      "เธออย่าทำให้คนอื่นตกใจแบบนี้ได้ไหม มันช็อกตายได้เลยนะ"

      "แบบนั้นก็ดีสิ นายก็จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนฉันไง"

     ความเขินอายปรากฏขึ้นในดวงตาของหลิวฉิงตอนที่พูดคำนี้เย่จื่อเฉินไม่ได้สนใจเธอแล้วละสายตากลับมาที่มืออีกครั้ง

     ขนลิงหายไปแล้ว!

     "ขนลิงของฉันล่ะ!"

      เย่จื่อเฉินลนลาน

      "ขนลิงอะไร" หลิวฉิงทำหน้าซื่อเย่จื่อเฉินโมโหจนชี้หน้าเธอหลายครั้ง สุดท้ายก็ทำได้แค่ตบขาตัวเองด้วยความโมโห

     ขนลิงช่วยชีวิต ขนลิงช่วยชีวิตที่ซุนหงอคงให้เขา

     หายไปแล้ว

     มองดูมือที่ว่างเปล่าด้วยอาการอึ้งกิมกี่เย่จื่อเฉินแทบอยากจะตบปากตัวเอง

     อยู่ดีไม่ว่าดีจะหยิบออกมาทำไม จบแล้ว หายไปหมดแล้ว

     เย่จื่อเฉินคิดจะหา แต่คิดไปคิดมาสุดท้ายก็ล้มเลิกไป

     ถ้าขนอ่อนแบบนี้หล่นลงพื้น อย่าว่าแต่เนตรอัคคีเลย ต่อให้ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องก็หาไม่เจอ

      "หลิวฉิง..."

     เย่จื่อเฉินชี้หน้าหลิวฉิงอยู่นานโดยไม่พูดอะไรเขาไม่สามารถระบายอารมณ์กับเธอได้ เพราะสาวน้อยคนนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจ

     ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเขาที่ประมาทเลินเล่อเอง

     ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนที่เขาจะยกผ้าห่มขึ้นคลุมหัวแล้วก็นอน

      "นายอย่ามาหลับนะ ฉันถามหน่อย วันนี้นายว่างไหม?"

     "ไม่ว่าง!"

     "แล้วเมื่อไรนายจะไปดูอาการป่วยให้ภรรยาของผู้การหลิว?"

     "เธอไม่ต้องยุ่ง"

     เอาผ้าคลุมหัวแล้วเย่จื่อเฉินก็ไม่สนใจหลิวฉิงที่ยังคงตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอก

     ให้ตายเถอะ ขนลิงช่วยชีวิตหายไปแล้ว

     แต่ในจังหวะที่เขาเอาผ้าห่มคลุมหัว จู่ๆแขนขวาของเขาก็มีขนอ่อนสีทองอ่อนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเส้นแทรกอยู่ท่ามกลางขนอ่อนมากมาย

     จบคาบเรียนไปแล้วหนึ่งวัน เย่จื่อเฉินก็ลากร่างกายอันเหนื่อยล้าเดินออกมานอกห้องเรียน

     ผีสาวหลิวฉิงก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าพอดีลอยไปลอยมาอยู่แบบนี้พร้อมกับยู่ปากไม่พูด

      "อย่ามากวนฉันได้ไหม"

     เย่จื่อเฉินหยุดเดินบริเวณโดยรอบนี้ยังมีนักศึกษาอีกหลายคนที่ได้ยินคำพูดของเขา แล้วจึงหันไปมอง

     แต่เมื่อเห็นว่าข้างหน้าเขาว่างเปล่าไร้ผู้คนทุกคนก็มีสีหน้าประหลาดใจ

     สีหน้าของทุกคนสะท้อนเข้าสู่สายตาเย่จื่อเฉินยีหัวแล้วเดินออกไปข้างนอกต่อ ผีสาวหลิวฉิงก็ยู่ปากลอยตามไปอีกครั้ง

      "นี่ เรื่องที่ฉันพูดกับนายเมื่อตอนสายน่ะ นายคิดดูแล้วหรือยัง?"

      เย่จื่อเฉินไม่ได้สนใจเธอ และเดินไปทางสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยผีสาวหลิวฉิงลอยตามหลังเขาไปติดๆ พร้อมกับตะโกน

      "นายได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย"

     เย่จื่อเฉินยังคงเดินไปข้างหน้า

      "นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลิวฉิงเริ่มโมโหแล้วจึงตวาดใส่เย่จื่อเฉินเสียงดัง

     เย่จื่อเฉินจึงหยุดเดินมองหลิวฉิงด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายแล้วถอนหายใจ

      "เธอจะเอายังไง"

     ช่วงนี้หลิวฉิงดูแปลกไปจริงๆเอาแต่ไล่ให้เขาไปรักษาอาการป่วยให้ภรรยาของผู้การหลิว

     แต่ก่อนก็ไม่เห็นว่าเธอจะใจดีมีเมตตาขนาดนี้

      "ฉันอยากให้นายไปรักษาอาการป่วยให้ภรรยาของผู้การหลิว"

     ดูสิดู เอาอีกแล้ว

     หลายวันมานี้เย่จื่อเฉินแทบจะได้ยินประโยคนี้ทุกวันหัวจะระเบิดอยู่แล้ว

      "ทำไมเธอถึงได้สนใจอาการป่วยของภรรยาผู้การหลิวขนาดนั้น? เขาเป็นญาติเธอหรือไง!"

     "นี่ฉันกำลังสอนเรื่องคุณธรรมให้นายอยู่นะเข้าใจไหม?" หลิวฉิงมองค้อนใส่เย่จื่อเฉิน สองมือยกขึ้นเท้าเอวแล้วพูด "คนที่ไม่ตั้งใจเรียนแต่ละวันดีแต่ทำร้ายผู้หญิงอย่างนาย ถ้าไม่หมั่นสร้างคุณงามความดีนายต้องตกนรกแน่"

      "เธอช่วยพูดอะไรที่มันน่าฟังหน่อยได้ไหม"

     เย่จื่อเฉินหน้าบึ้ง เขาเพิ่งอายุยี่สิบปีแต่หลิวฉิงพูดอย่างกับว่าเขาใกล้จะตายแล้วอย่างนั้นแหละ

      "ฉันไม่สนแล้ว นายรีบไปรักษาอาการป่วยให้ภรรยาของผู้การหลิวเดี๋ยวนี้เลย"

     ในขณะที่เย่จื่อเฉินกับหลิวฉิงกำลังเถียงกันอยู่นั้น จู่ๆก็มีชายสูงอายุหน้าตาดูดีคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเย่จื่อเฉิน

      "คุณคือคุณเย่จื่อเฉินใช่ไหมครับ"

     ชายสูงวัยที่จู่ๆ ก็โผล่มาแถมยังรู้จักกับเขาอีกทำให้เย่จื่อเฉินมึนงงไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ

      "ใช่ คุณรู้จักผมได้ยังไง?"

      ชายสูงวัยหัวเราะเบาๆ แล้วชี้มือไปทางด้านหลัง

      ตำแหน่งที่เขาชี้ไปมีเด็กหนุ่มย้อมผมสีควันบุหรี่ยืนอยู่ตอนที่เด็กหนุ่มคนนั้นมองมาที่เย่จื่อเฉินก็ยังโบกมือให้เขาด้วย

      "หมายความว่าไง?"

     "คุณชายของเราอยากทำความรู้จักกับคุณสักหน่อย" ชายสูงวัยยิ้มเล็กน้อย แล้วทำมือเป็นเชิงบอกว่าเชิญ

     เย่จื่อเฉินเบ้ปากแล้วเลิกคิ้วขึ้น

      "ผมไม่อยากรู้จักคุณชายของพวกคุณ"

     สิ้นเสียง เย่จื่อเฉินก็จะเดินออกไป

      "คุณชายเย่ คุณทำแบบนี้ ผมก็ลำบากสิครับ" ชายสูงวัยยกมือขึ้นขวางทางเย่จื่อเฉิน

      "อะไร ที่นี่มันคือมหาวิทยาลัย คุณจะลงไม้ลงมือกับผมที่นี่เหรอ? ต่อให้คุณลงมือ คุณก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมอยู่ดี คุณตา"

     ตั้งแต่ที่กินยาปรับพลังกายมาบวกกับกายล้อมเพชรที่ได้มาเวลาที่สู้เย่จื่อเฉินก็ไม่รู้แล้วว่าคำว่ากลัวมันสะกดยังไง

     ถ้าหากว่าคุณตาคนนี้อยากจะประลองกับเขาสักหน่อยเขาก็ไม่ถือที่จะลองกับคุณตาคนนี้

     ต่อให้ถึงเวลานั้นทางมหาวิทยาลัยจะตรวจสอบเย่จื่อเฉินก็สามารถบอกได้ว่าคุณตาคนนี้มาหาเรื่องเขา

     นี่ใคร...

      "คุณชายเย่ ถ้าคุณมาเจอกับผมคุณไม่มีทางแพ้อยู่แล้วครับ แต่ว่าคุณได้คิดถึงคนที่บ้านคุณหรือยังครับ?"

      เย่จื่อเฉินได้ยินก็มีสีหน้าดุดัน ก่อนจะกระชากคอเสื้อชายสูงวัย

      "คุณหมายความว่าไง?"

     "อย่าตื่นเต้นสิครับคุณชายเย่ ผมก็แค่เตือนคุณด้วยความจริงใจบ้านที่เย่หรงแม่ของคุณอาศัยอยู่ ดูเหมือนว่าจะอยู่ที่ปินเจียงทาวน์สินะครับ"

     กรอด

     เย่จื่อเฉินกำหมัดแน่นเขาจ้องชายสูงวัยอยู่นานก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล

     เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงโบกมือยิ้มให้เขาหลังจากที่เห็นเขาเนิ่นนานเย่จื่อเฉินถึงได้ถอนหายใจออกมาแล้วปล่อยชายสูงวัยจากนั้นก็เดินไปหาเด็กหนุ่มคนนั้นที่อยู่ไม่ไกล

      "คุณชายเย่"

     เด็กหนุ่มยิ้มกริ่ม แล้วยกมือขึ้น

     เย่จื่อเฉินปัดมือเขาทิ้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

      "ดูเหมือนการกระทำของนายมันจะต่ำทรามไปหน่อยนะ"

      "คุณชายเย่หมายความว่าไงครับ ผมก็แค่อยากทำความรู้จักกับคุณเท่านั้นเอง"

     เด็กหนุ่มยังคงยิ้มอยู่จางๆ เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วก็ยกเขาขึ้น

      "ขอบอกไว้เลยนะ มีเรื่องอะไรให้มาลงที่ฉันถ้านายกล้าแตะต้องแม่ฉันแม้แต่ผมเส้นเดียว ฉันจะทำให้นายรู้สึกเสียใจที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้"

     ตุบ

      เมื่อจับเด็กหนุ่มเหวี่ยงลงบนสนามหญ้าแล้วเย่จื่อเฉินก็เดินออกไปนอกสนามกีฬาโดยที่ไม่หันกลับไปอีก