เมื่อคืนนี้เขาหลับสนิทอย่างไม่น่าเชื่อ ปกติเขาเป็คนระมัดระวังตัวมากเวลาที่ออกมานอกเรือนของตนเอง จึงไม่ค่อยได้นอนเต็มอิ่มนัก ด้วยต้องคอยระวังผู้คนแปลกหน้าและศัตรูเก่าจะมาปองร้ายเสมอ เพราะหลายคราที่เขาช่วยเหลือผู้คนมักกลายเป็สร้างศัตรูให้ตนเองไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อคืนนี้เขาหลับลึกไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดจนถึงเช้า หากถูกลอบสังหารคงตายไปแล้วหลายหน ซึ่งมันไม่ใช่ปกติวิสัยของเขาที่จะหลับลึกได้ทั้งคืนขนาดนี้ จะว่าอ่อนเพลียจากการไล่ล่าสัตว์ิญญาตัวนั้นก็ไม่น่าใช่ เพราะเขารู้ถึงพลังปราณของเขาดีว่าใช้ไปอย่างไรบ้าง เมื่อวานนี้เขาใช้เพียงวิชาตัวเบาเท่านั้น ไม่น่ามีผลกับร่างกายมากขนาดนี้ ทำไมทุกอย่างรอบตัวเขาช่างผิดปกติไปหมดจากที่เคยเป็ จนเขาอดกังวลไม่ได้ แม้ที่ผ่านมาหลายสิ่งจะราบรื่นดี แต่ทุกอย่างมันช่างบังเอิญเกินไป ไหนจะความรู้สึกที่ถูกจับตามองตลอดเวลาั้แ่อยู่ในป่านั้นอีก มีสิ่งใดที่ติดตามเขามากันแน่นะ? แม้จะมีเื่ราวให้สงสัย แต่เช้านี้เขามีสิ่งสำคัญกว่า นั่นคือต้องไปโรงประมูลเพื่อนำสัตว์ิญญาที่จับได้ไปประมูลให้ได้ราคาดีอย่างที่หวัง เพื่อจะได้มีเสบียงอาหารมากมายเพียงพอให้ภรรยาและบุตรสาวเขาใน่หน้าหนาวนี้ก่อน เพราะทั้งสองคนกำลังรอคอยเขาอยู่
คิดได้ดังนั้นซินกวงจึงรีบจัดการตนเองให้เรียบร้อยก่อนจะออกเดินทางไปยังโรงประมูลตามคำบอกเล่าของคนในโรงเตี๊ยมนี้ เขาเคยมาเมืองนี้บ้าง แต่ไม่บ่อยครั้งนัก ด้วยส่วนมากจับได้เพียงสัตว์ป่าธรรมดาจึงไปยังเมืองเล็กๆ ใกล้หมู่บ้านที่เขาพักอาศัย ครั้งนี้ที่เขายอมเข้าเมืองใหญ่เพราะคิดว่าน่าจะได้ราคาดีกว่าเมืองเล็กๆ ที่เขาเคยไปขายสัตว์ป่าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
หวังว่าวันนี้เขาคงจะโชคดีอีกครา ถึงแม้ในใจจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป แต่บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ คงไม่มีใครที่จะมากำหนดเวลาทุกอย่างให้เขาได้เหมาะเจาะเช่นนี้ นอกจากคนผู้นั้นจะเป็เทพเซียน หรือ์กำลังหยอกล้อเขาเล่น
ซินกวงได้แต่ส่ายหัวไปมากับความคิดพิลึกพิลั่นของเขา ใครจะมากำหนดให้เขาล่าสัตว์ิญญาได้ง่ายดาย แล้วเดินทางมายังเมืองแห่งนี้พอดีกับที่โรงประมูลเปิดด้วย อาจจะเป็แค่เื่บังเอิญจริงๆ ก็ได้ ส่วนความรู้สึกที่เหมือนมีคนคอยจับตามองตลอดเวลานี้เขายังพอเข้าใจได้ว่าอาจจะเป็ศัตรูของเขาที่ตามมาสืบเื่ของเขาก็เป็ได้ มันคงไม่กล้าโผล่หัวออกมาเผชิญหน้ากับเขา แต่เมื่อคืนนี้เขาหลับลึกไม่รู้ตัว เหตุใดจึงไม่เป็อันตรายอะไรเลย นั่นคือสิ่งที่เขาสงสัย
เขาเดินทางไปถึงโรงประมูลเพื่อนำเสือดำสัตว์ิญญาระดับ 2 ของเขาไปส่งมอบให้แก่โรงประมูล ในสภาพที่ยังสลบอยู่เพราะเขาส่งยาสลบเข้าไปในกระเป๋ามิติและสั่งการให้ส่งไปที่เสือดำตัวนี้ ในกระเป๋ามิติของเขาสามารถจัดการกับของทุกสิ่งที่อยู่ในนั้นได้ ทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต เมื่อเสือดำตัวนี้อยู่ในกระเป๋ามิติของเขาแล้วก็ไม่ต่างกับตกอยู่ในกำมือเขาแล้ว จะบีบก็ตายจะคายก็รอด เขาเพียงใส่ยาสลบให้มันเพิ่มเพื่อเวลาส่งมอบให้แก่โรงประมูลจะได้ไม่วุ่นวายเกินไปหากมันอาละวาดหรือคิดหลบหนี
เมื่อตกลงทำการค้ากับโรงประมูลแล้วเขาเพียงรอคอยให้การประมูลเสร็จสิ้นและแบ่งส่วนแบ่งเพียง 1 ใน 10 ส่วนของราคาประมูลที่ผู้ตกลงซื้อจ่ายให้เพื่อแบ่งให้โรงประมูลเท่านั้น หากมีคนให้ราคาดีเขาอาจจะได้เงินตำลึงมากกว่าทุกครั้งที่เคยล่าสัตว์แล้ว
การประมูลของล้ำค่ามีมากมาย สัตว์ิญญาของเขาอยู่ลำดับท้ายๆ ด้วยมันยังมีชีวิตอยู่และเป็สัตว์หายากแล้ว ่ที่รอคอยเขาจึงได้เปิดหูเปิดตาดูผู้คนประมูลซื้อขายของมากมาย หลายสิ่งแม้เขาจะอยากได้แต่ไม่อาจเอื้อม ด้วยการแข่งขันราคาสูงมาก ตัวเขาเองแม้พอมีเงินตำลึงติดตัวบ้างแต่ก็ไม่อยากใช้จ่ายเกินตัวนัก วันนี้เขาตั้งใจมาขายสัตว์ิญญาเพื่อแลกเงินตำลึงซื้อหาเสบียง สิ่งอื่นเขาได้แต่ทำใจว่าไม่มีสิทธิ์แล้ว
เมื่อถึงเวลาการประมูลสัตว์ิญญาของเขา ผู้ประกาศกลางเวทีให้คนเลื่อนกรงเหล็กขนาดใหญ่เข้ามาก่อนจะเปิดผ้าคลุมกรงออกอย่างช้าๆ เสียงฮือฮาตื่นเต้นของผู้คนที่มาร่วมประมูลอื้ออึงไปหมดกับภาพตรงหน้า เพราะน้อยครั้งที่จะมีสัตว์ิญญาระดับ 2 ที่ยังมีชีวิตอยู่มาประมูล หากล่ามาได้ล้วนกลายเป็ซากศพแล้วทั้งนั้น
ตอนนี้เสือดำฟื้นตื่นแล้ว แต่ยังมีอาการอ่อนเพลียจากฤทธิ์ยาสลบอยู่ มันจึงดูสงบนิ่งมาก เขาได้แต่มองดูสัตว์ตัวนี้ที่จ้องกลับมาที่เขาด้วยแววตาโกรธแค้น มันเหมือนจะกินเืกินเนื้อเขาเลยทีเดียว เหตุใดมันจึงจำได้ว่าเขาคือคนที่จับมันมา ทั้งที่มีผู้คนมากมายในโรงประมูลนี้ มันมองมาที่เขาอย่างแม่นยำ ทำไมมันจดจำเขาได้ขนาดนี้ ทั้งที่เขาตามล่ามันอยู่ในที่สูงและอยู่ห่างไกลจากเวทีประมูลหลายชั้น
ซินกวงได้แต่รู้สึกใกับท่าทีของเสือดำตัวนี้ แรงอาฆาตของมันส่งผ่านมาที่เขาอย่างไม่ปราณี เหมือนมันกำลังสาปแช่งเขาที่จับมันมา...
แต่ซินกวงเองทำเพื่อครอบครัว หากเขาไม่จับมันมา ก็คงไม่สามารถพาครอบครัวรอดพ้นหน้าหนาวนี้ไปได้
การประมูลเป็ไปอย่างคึกคักเมื่อเริ่มเปิดราคาเ้าเสือดำตัวนี้ ราคาของมันเริ่มต้นที่ 10,000 ตำลึงทอง ซึ่งเป็ราคาที่เขาไม่อาจหาได้เลยั้แ่ล่าสัตว์ป่ามา ครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่ได้ราคานี้ เพียงแค่ราคาเริ่มต้นก็ทำให้เขารู้สึกพอใจแล้ว ต่อไปจะประมูลจบที่ราคาเท่าใดเขาก็ยินดีมากแล้ว
สิ้นสุดการประมูลที่ราคา 1 แสนตำลึงทอง เขาได้เงินตำลึงกลับมาถึง 9 หมื่นตำลึงทอง ซึ่งเป็เงินที่ใช้ได้หลายปีสำหรับซื้อหาเสบียงให้ซินอี๋กินได้ไม่อั้นเลย เขารู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขมากที่ได้รับเงินตำลึงมากมายถึงเพียงนี้ เมื่อรับเงินตำลึงจากโรงประมูลแล้วเขารีบแบ่งเก็บไว้ในกระเป๋ามิติ และเหลือไว้ใช้จ่ายเพียงไม่กี่ร้อยตำลึงสำหรับซื้อหาเสบียงกลับไปหาภรรยาและบุตรสาวครานี้ เขาซื้อหาข้าวของให้เพียงพอสำหรับ่ฤดูหนาวนี้ไปก่อน ที่เหลือค่อยออกมาซื้อหาอีกคราหลังหมดสิ้นฤดูหนาวก็ได้ เงินทองที่มีเขาจึงเก็บไว้ในกระเป๋ามิติอย่างดี เพื่อไว้ส่งต่อให้บุตรสาว หากนางไม่กินเก่งคงมีเงินทองมากมายเหลือเก็บเป็แน่ ตอนนี้เขาได้แต่ทำใจว่าลูกสาวคงไม่มีอาการรุนแรงอีก ด้วยมีอาหารเพียงพอให้นาง เขาอยากให้ฉู่ลี่คิดค้นยารักษาอาการนี้ของบุตรสาวให้ได้ในเร็ววัน ไม่เช่นนั้นแล้วอนาคตข้างหน้าหากเขาและฉู่ลี่ไม่อยู่ ใครจะช่วยนางหาเสบียงอาหารมากมายให้นาง ตอนนี้นางอายุเพียง 7-8 ขวบยังกินมากขนาดนี้ หากนางอายุมากขึ้นแล้วกินมากขึ้นตามรูปร่างแล้ว จะหาเงินทองมากมายแค่ไหนก็คงไม่พอ เขาอยากให้นางหายจากอาการนี้ก็พอ แม้บุตรสาวจะอ้วนกลมอย่างไรเขาก็ไม่ใส่ใจ เขาห่วงแค่กลัวว่านางจะทรมานหากทานอาหารไม่เพียงพอกับที่ร่างกายนางเรียกร้องเท่านั้น
กว่าจะเสร็จสิ้นการประมูลก็ค่ำมืดแล้ว ซินกวงได้แต่กลับไปพักที่โรงเตี๊ยมแห่งเดิม คืนนี้เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะหลับสนิทเช่นเดิมอีกหรือไม่
วันนี้เขาสบายใจที่ประมูลสัตว์ิญญาตัวนั้นได้ราคามากจึงอาบน้ำอุ่นผ่อนคลายก่อนเข้านอนสักหน่อย ทุกอย่างดีเกินกว่าที่เขาคาดไว้ พรุ่งนี้เขาจะรีบเดินทางกลับไปหาภรรยาและบุตรสาวแต่เช้าเพื่อนำเสบียงอาหารไปให้พวกนาง ที่เรือนมีข้าวสารอาหารแห้งเหลือเพียงเล็กน้อยแล้ว หากเขากลับไปช้ากลัวว่าซินอี๋จะต้องทรมานอีก หากไม่มีอาหารให้นางได้กินอย่างเพียงพอ
เมื่อหัวถึงหมอนซินกวงก็หลับไปอย่างง่ายดาย เขาหลับฝันว่าได้เข้าไปยังดินแดนที่หมอกควันมากมาย ทั้งยังมีไอเย็นประหลาด มันคือที่ไหนกัน!? เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทำไมอยู่ดีๆ เขาก็หลับและฝันเช่นนี้ ตลอดมาเขาไม่เคยฝันเหมือนจริงขนาดนี้ เหมือนกำลังเข้าสู่โลกอีกโลกหนึ่งเลย
“เ้ามาแล้วรึ! ข้ารอเ้ามานานมาก แต่เ้าไม่ยอมกลับมาสักที ข้าให้โอกาสเ้าเป็ครั้งสุดท้ายแล้ว จงรีบจัดการห่วงที่ผูกเ้าไว้ที่โลกมนุษย์ซะ! แล้วคืนสู่โลกิญญา ตอนนี้เ้าหมดเคราะห์ในโลกมนุษย์แล้ว อย่ายื้อต่อไปเลย”
ซินกวงได้ยินเสียงดังกังวานก้องในหัว ทั้งยังชัดเจนจนเขาไม่แน่ใจว่ามันคือฝันหรือเื่จริง
“นี่คือฝันใช่หรือไม่? เ้าเป็ใคร! เหตุใดต้องมารอคอยข้า!”
“นี่ไม่ใช่ฝัน ข้านำพาเ้าเข้าสู่โลกแห่งจิติญญาหลังจากเ้านอนหลับเท่านั้น เ้าคือคนของโลกิญญาที่ลงมารับโทษที่โลกมนุษย์ บัดนี้สมควรแก่เวลาแล้ว แต่เ้าไม่ยอมฝีกตนให้กลายเป็เซียนเพื่อกลับมา เ้าจึงต้องตายจากโลกมนุษย์เพื่อจากมา กรรมของบุตรสาวเ้านางต้องเผชิญเอง เ้าหมดหน้าที่แล้ว ข้าอยากให้เ้าหมดห่วงจึงมอบเงินทองให้เ้าเป็ครั้งสุดท้ายเท่านั้น”
“เสือดำตัวนั้นคือสิ่งแลกเปลี่ยนจากข้า เ้าดูแลครอบครัวเ้าได้เพียงแค่นี้แล้ว หลังจากเ้ากลับไปยังโลกมนุษย์อีกครั้ง มีเวลาไม่เกิน 7 วันเ้าต้องตาย! ข้าปราณีเ้ามากแล้วที่ยังให้โอกาสเ้าเป็ครั้งสุดท้ายในการร่ำลาครอบครัว หากข้าไม่มารับเ้ากลับไปตอนนี้ อีกไม่นานร่างกายเ้าก็จะทรุดโทรมและตายจากพวกนางอยู่ดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าวันใดเท่านั้น เพราะนางแย่งอาหารเ้ากินจนหมด ตอนนี้เ้าและภรรยาก็แทบไม่กินสิ่งใดที่มีประโยชน์เลยเพราะนาง ข้ากลัวเ้าไม่หมดห่วงจากพวกนางมา จึงช่วยเหลือให้เ้าทำให้พวกนางสุขสบายสักหลายปีหน่อย ก่อนที่เ้าจะจากมาเป็ครั้งสุดท้ายด้วยเงินตำลึงทองก้อนโตนี้อย่างไรเล่า จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เ้า พรุ่งนี้เมื่อเ้าออกเดินทางกลับไปเ้าจะมีอาการเจ็บป่วยทรมานปางตายก่อนจะสิ้นลมภายใน 7 วัน ข้าเตือนเ้าแล้ว หากอยากทำสิ่งใดรีบทำซะ!!”
สิ้นเสียงดังกังวานในหูของซินกวงแล้วทุกอย่างก็เงียบสงบดังเดิม แต่ความเย็นเยียบกลับเข้ามาแทนที่ในใจ เขาจมดิ่งกับสิ่งที่ได้รับรู้มาเมื่อครู่ เขาจะมีชีวิตอยู่อีกแค่ 7 วันเท่านั้นหรือ จะว่าโชคดีได้หรือไม่นะ ที่ได้รู้ว่าตนเองจะตายจากไปเช่นนี้ เขาเป็คนของโลกิญญาอย่างนั้นหรือ? นี่เขาต้องกลับไปแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ เขาต้องจากภรรยาที่เขารักและบุตรสาวที่เป็แก้วตาดวงใจไปอย่างนั้นหรือ
8K
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)
