กำเนิดใหม่ราชามังกรสวรรค์

ตอนที่ 30

        การโจมตี

        เส้าเฟิงคำรามออกมาก่อนจะปล่อยพลังลมปราณทั้งหมดคิดทำลายล้างไป๋เหอในคราวเดียวพละกำลังที่มีมหาศาลจากเมื่อก่อนมากเมื่อมันรู้ว่าคนตรงหน้าจะตายในทันทีมันถึงกับกระตุกยิ้มด้วยความพอใจ

        พอมันวาดแขนกรงเล็บคมแหลมก็เข้าจู่โจมหมายจะจบชีวิตในทันทีแต่มันกลับคว้าเพียงอากาศเมื่อคนที่มันคิดจะฆ่าขยับหลบถอยร่นออกไปด้วยความเร็วมันถึงกับมีอารมณ์เดือดดาลนัยน์ตาแดงกล่ำจ้องเขม็งไปยังร่างนั้น

         แม้ว่าพลังเด็กหนุ่มผู้นั้นจะเพิ่มขึ้นและความเร็วก็มากขึ้นมันกลับไม่ได้สนใจมันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นยังคงกระโจนเข้าหาอีกคราด้วยกรงเล็บแหลมคมที่ต้องการปักกลางร่างของเด็กหนุ่มให้หายแค้น

          ไป๋เหอวาดกระบี่ปล่อยพลังโจมตีไปยังร่างนั้นหลายต่อหลายครั้งแต่มันก็ปัดพลังนั้นออกราวกับว่าพลังที่เขาส่งไปเป็นเพียงลมธรรมดามันใช้มือปัดออกอย่างง่ายดาย   

        ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึงนั่นพลังกระบี่อยู่ระดับโลหิตเชียวนะ เหตุใดถึงไม่ระคายผิวหนังมันเลยทำให้เขาเกิดความสงสัยว่ายาที่มันกินไปนั้นน่าจะอยู่ในระดับสูง เขาจึงเพ่งจิตไปที่ร่างนั้นเพื่อต้องการดูว่าตอนนี้ชายตรงหน้าอยู่ขั้นพลังระดับไหนเมื่อกินยาเข้าไป แต่แล้วกลับพบว่าตนเองไม่สามารถมองถึงพลังนั้นออกได้เลยมันเลยขีดจำกัดความสามารถของเขาไปไกลที่แน่ ๆ ชายผู้นี้เขาจะต้องรับมืออย่างหนัก

        “เจ้าคิดกลัวอย่างนั้นเหรอ”

        เส้าเฟิงมองดูไป๋เหอที่ตกตะลึงและใบหน้าที่แสดงความกลัวนั้นมันก็หัวเราะอย่างสะใจเสียงหัวเราะของมันยังเป็นพลังทำลายล้างจนพวกเขารู้สึกแสบแก้วหูถึงกับเอามือปิดกั้นเสียงนั้นไว้ไม่ให้เล็ดลอดเข้าไป

        ไป๋เหอคิดหาหนทางที่จะเอาชนะมันอีกครั้ง  ดูท่าแล้วคงจะต้องถ่วงเวลามันนาน ๆเพื่อสลายพลัง  ก่อนที่เขาจะหันไปหาทุกคน

        “โจมตีพร้อมกันถ่วงเวลามันให้ได้มากที่สุด”

        เมื่อสิ้นเสียงของเขาชายทั้ง 4 คนรวมทั้งซวงเอ๋อร์ก็มายืนรายล้อมเจ้าปีศาจนั้นไว้แม้ว่าพวกเขาจะสะบักสะบอมแต่ก็ยังรีดเค้นพลังลมปราณในตัวที่เหลืออยู่ออกมาซัดเข้าไปยังร่างยักษ์ใหญ่นั้นพร้อมกัน

        ไป๋เหอกระตุ้นพลังลมปราณที่อยู่ในจุดตันเถียนออกมาเต็มกำลังแล้วซัดฝ่ามือไปยังปีศาจตนนั้นอย่างไม่ปราณี

        มันกลับตั้งรับพลังโจมตีของพวกเขาได้แต่พลังของพวกเขารวมกันก็ทำให้มันเริ่มขยับตัวยากลำบาก 

        ไป๋เหอใช้โอกาสนี้ปลดปล่อยกระบี่หมายพุ่งใส่ร่างนั้นให้ตายลงแต่เมื่อกระบี่เกือบจะเข้าถึงตัว 

        มันก็ส่งกระแสพลังต้านไว้เส้าเฟิงคำรามด้วยความโกรธจ้องมองมาทางไป๋เหออย่างคิดอาฆาตหน้ามันบูดเบี้ยวตัวสั่นเทิ้มอยากจะบีบไอ้เด็กเวรนั่นให้แหลกละเอียดคามือ

        มันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้จะโดนซัดพลังมาทุกทิศทุกทางรอบตัว

        ไป๋เหอกระตุ้นจุดตันเถียนอีกครั้งจนรับรู้ได้ว่ามันเริ่มจะแห้งเหือดปล่อยพลังลมปราณไปยังกระบี่นั้นอีกทีและมันก็ได้ผลเมื่อกระบี่นั้นปักอยู่ตรงท้องของมัน

        มันมีสีหน้าของความเจ็บปวดเมื่อกระบี่เข้ามาอยู่ในร่างกายแต่มันก็กัดฟันอดทนแม้จะเจ็บปวดเพียงใดไม่คิดจะยอมแพ้

        พลังที่ต่อต้านเริ่มถดถอยลงมันเริ่มที่จะพยุงร่างไว้ไม่อยู่ถึงกับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าแต่ดูท่ามันไม่คิดจะยอมแพ้เลยสักนิดกลับเพิ่มความทวีโกรธให้มันเข้าไปอีก

        ในขณะนั้นเองเส้าเฟิงตอนนี้ไม่สามารถที่จะต่อกรกับคนเหล่านั้นได้แต่มันคิดว่ามันได้เปรียบแล้วตอนนี้ในเมื่อคนรอบข้างที่ซัดพลังใส่มันเริ่มจะหมดแรงลงเช่นกัน มันใช้โอกาสนี้ระเบิดพลังในตัวออกมาอย่างรุนแรง คนที่อยู่รอบข้างมันกระเด็นกระดอนไปไกลจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

        มันลุกขึ้นมองพวกนั้นด้วยสายตายิ้มเยาะ

        ไป๋เหอได้รับบาดเจ็บไม่แพ้กันแต่มันก็ไม่ได้สาหัสมากยังคงสามารถลุกขึ้นไหวแต่คนของเขากลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย หากเขามีกระบี่ไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ติดตัวมาป่านนี้พวกเขาคงไม่เจ็บกันขนาดนี้แต่น่าเสียดายที่มันหักไปแล้วตอนนี้เขาไม่ได้มีพลังนั้นมาช่วยต้องพึ่งพาตนเอง 

        พอหันไปมองซวงเอ๋อร์เขาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อร่างของนางสลบเหมือดไปแล้วแต่รอบกายนางกลับมีพลังคุ้มกันอยู่แม้จะตกตะลึงเพียงใดแต่นั่นกลับทำให้เขารู้สึกสบายใจรีบเดินไปหานางแล้วเอายาจากแหวนมิติออกมาใส่เข้าปากนางทันที แต่ไม่ทันที่เขาจะเดินไปยังร่างอื่นต่อเจ้าปีศาจตาแดงก็บุกจู่โจมเขาทันทีด้วยความไม่ทันได้ตั้งตัวกรงเล็บแหลมคมของมันฉีกแผ่นหลังของไป๋เหอยาวลึกหลายแผลเสื้อที่สวมใส่ขาดวิ่นเป็นรอยตามยาวเห็นเป็นแผลฉกรรจ์เลือดออกมามากจนดูน่ากลัวร่างของเขาเซถลาจนเกือบจะล้ม

        ไป๋เหอเจ็บปวดจนด้านชาหันมาจ้องมองศัตรูที่ทำร้ายเขาจนบาดเจ็บแสนสาหัสก่อนที่ชายหนุ่มจะรีบหยิบเม็ดยาขึ้นมากินมีทั้งรักษาอาการบาดเจ็บและเพิ่มลมปราณหลายเม็ดกินเข้าไปโชคยังดีที่เขามียาพวกนี้ไว้จำนวนมากจากจื่อลู่ที่ให้ไว้และเขาก็ทำมันขึ้นมาเองมันช่วยบรรเทาอาการที่บาดเจ็บได้ผลอย่างดีโดยเฉพาะยาของจื่อลู่ที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บ

         เมื่ออาการเริ่มดีขึ้นเขาจ้องเขม็งไปยังร่างปีศาจด้วยสายตาเย็นเยียบต้องการคิดทำลายมันให้สิ้นซากมันบังอาจทำให้เขามีรอยแผลด้านหลังไป๋เหอรู้สึกโกรธจนตัวสั่น

        เส้าเฟิงแม้จะทำให้เด็กหนุ่มได้รับบาดเจ็บแต่มันกลับไม่พอใจเพราะอะไรบางอย่างที่เด็กหนุ่มกินเข้าไปช่วยทำให้มันดีขึ้น  ตอนนี้เส้าเฟิงมันหายใจแรงด้วยความโกรธจัดเลือดในกายพลุ่งพล่านจ้องเขม็งไปที่ไป๋เหอนัยน์ตาเป็นสีแดงดูน่าเกลียดน่ากลัว  ที่แน่ ๆมันรู้ว่าจะต้องรีบกำจัดคนตรงหน้าให้ได้เร็วที่สุดไม่งั้นยาที่กินเข้าไปมันจะหมดฤทธิ์และตอนนี้พลังมันเริ่มหดหายไปจากตัวมันเรื่อยๆ  และกระบี่ที่ปักอยู่ที่ท้องมันตอนนี้ก็ยังคาไว้ก่อนที่มันจะรวบรวมพลังดึงเจ้ากระบี่ที่เป็นเสี้ยนหนามในตัวมันออกด้วยความเจ็บปวดและโยนทิ้งมันไป

        เมื่อคิดว่าไม่ควรปล่อยให้เวลาเสียเปล่าประโยชน์  ชายร่างปีศาจยักษ์ก็กระโจนเข้าไปหาไป๋เหออีกครั้งทันทีพร้อมกับปล่อยพลังลมปราณที่น่ากลัวออกมาอีกครั้งกรงเล็บตอนนี้ที่มีความยาวคมสามารถทะลุร่างคนได้ยื่นออกมามีแสงสีแดงล้อมรอบจะกล่าวได้ว่ามันกำลังทะยานพุ่งเข้ามาหวังจะตัดร่างไป๋เหอเป็นชิ้นๆ

        อ๊ากกก…..

        ไป๋เหอถอยร่นออกมาเรื่อยๆ เมื่อกรงเล็บยาวพยายามเข้ามาหมายจะเอาชีวิตของเขา  ก่อนที่จะถึงทางตันเมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้าไปที่ต้นไม้ใหญ่บาดแผลฉกรรจ์ก็เกิดเจ็บปวดมากกว่าเดิมเมื่อกระแทกโดนแผลเต็มๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถที่จะอ่อนแอได้ ชายหนุ่มไม่รอช้าดีดตัวใช้ขาเหยียบกระแทกต้นไม้ตีลังกาขึ้นบนอากาศหวังจะข้ามให้พ้นร่างยักษ์ที่กำลังตะปบเข้ามานั่นเป็นวิธีจากหนังจีนกำลังภายในที่ชายหนุ่มเคยดูเขาจึงลองใช้บ้าง

        และมันก็ได้ผลเมื่อร่างของเขาลอยละลิ่วผ่านร่างเจ้ายักษ์ร้ายได้แม้ยังงงอยู่ว่าตนเองทำได้อย่างไรแต่ก็ไม่มีเวลามาคิดแล้วขณะที่ร่างลอยละลิ่วรู้สึกว่าร่างกายตนเองบางเบาคล้ายกับปุยนุ่นนี่คงจะเรียกว่าวิชาตัวเบาชายหนุ่มเพียงคิดเท่านี้

        เจ้าร่างยักษ์รีบหันมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นไป๋เหอคิดจะหลบหนี

        จังหวะความเร็วตอนนี้ไป๋เหอไม่อาจจะชนะแต่เมื่อเห็นช่องว่างชายหนุ่มก็รีบใช้ลมปราณส่งไปยังฝ่ามือปรากฏเป็นวิชาหมัดเงาสวรรค์เข้ากระแทกเอวของชายร่างยักษ์ทันที

        ด้วยกำลังเต็มแรงของหมัดที่ลงไปทำให้เจ้าร่างยักษ์ปีศาจถึงกับกระเด็นไปหลายจั้งมันได้รับบาดเจ็บอย่างเห็นได้ชัดเช่นกันจนชายหนุ่มตะลึงว่าหมัดเงาสวรรค์ช่างร้ายกาจเสียจริงหากใช้เต็มกำลังและเมื่อกี้เขาก็รวบรวมพลังทั้งหมดซัดเข้าให้

        แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับได้รับบาดเจ็บที่แขนหลังถูกกรงเล็บข่วนเข้าไปสามรอยเมื่อกี้เป็นการแลกเปลี่ยนแม้แผลไม่ลึกก็ทำให้ชายหนุ่มบาดเจ็บจนได้

        ไป๋เหอมองดูบาดแผลตนเองคิดว่าตัวเขาเองประมาทไปก่อนจะวาดพลังหมัดเงาสวรรค์ขึ้นลมปราณรุนแรงเกิดขึ้นที่ฝ่ามืออีกครั้งก่อนจะหมุนตัวปล่อยพลังไปยังร่างที่บาดเจ็บอยู่เต็มกำลัง

        “หมัดเงาสวรรค์” ชายหนุ่มคำรามเสียงดังแล้วปล่อยพลังออกไป

        พลังหมัดเงาสวรรค์แหวกว่ายกลางอากาศพุ่งโจมตีด้วยความเร็วเข้าไป  หวังจะให้มันบาดเจ็บอีกครั้งแต่เจ้าร่างยักษ์นั้นกลับกระโดดหลบด้วยท่าทางคล่องแคล่วมันไม่ยอมโดนอีกครั้งแน่ 

        แม้มันจะกลายร่างเป็นปีศาจร่างยักษ์ความว่องไวที่เพิ่มขึ้นไม่อาจจะเป็นตัวถ่วงร่างของมันได้  ไป๋เหอถึงกับต้องวาดพลังโจมตีอยู่หลายครั้งและกลับไม่โดนมันสักครั้ง

        ยิ่งใช้พลังหมัดเงาสวรรค์พลังลมปราณก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ แต่ไป๋เหอที่มีเม็ดยาเพิ่มลมปราณจำนวนมากชายหนุ่มจึงไม่คิดกลัว  มันกินเข้าไปอีกครั้งถึง 3 เม็ดพลังลมปราณก็เพิ่มพูนขึ้นขณะเจ้าร่างยักษ์กระโดดหลบหนี 

        ไป๋เหอรีบเข้าไปเก็บกระบี่ที่มันโยนทิ้งเก็บเข้าแหวนมิติ  ก่อนที่จะไล่ตามติด ๆเขาไม่ยอมแพ้ปล่อยหมัดเงาสวรรค์ขั้นรุนแรงใส่อย่างต่อเนื่องไป๋เหอรู้แล้วว่าตอนนี้ชายตรงหน้าเริ่มอ่อนกำลังและถึงคราวเคราะห์ของมัน 

        เมื่อมันคิดจะใช้พลังเข้าต่อสู้กับเขาด้วยการปล่อยพลังโจมตีรูปร่างพลังที่ปล่อยออกมาราวกับกรงเล็บมีสีแดงเรืองรองแหวกว่ายกลางอากาศแต่นั้นไม่ได้ทำให้ไป๋เหอคิดกลัวเหมือนครั้งแรกเพราะพลังที่ปล่อยออกมานั้นไม่ได้รุนแรงเช่นเดิม

        ไป๋เหอที่เห็นเช่นนั้นก็ปล่อยหมัดเงาสวรรค์เข้าไปปะทะหวังทำลายพลังของมันและมันก็ได้ผลเมื่อหมัดเงาสวรรค์สามารถทำลายพลังที่มันปล่อยออกมาได้ 

        เส้าเฟิงมีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจและหวาดกลัวเพิ่มขึ้นร่างกายมันตอนนี้เริ่มหมดพลังและในไม่ช้ามันคิดว่ามันคงจะโดนฆ่าตาย  มันไม่มีทางที่จะยอมรับชะตาชีวิตนี้ได้  สิ่งเดียวที่มันต้องทำก็คือ การหลบหนีมันคิดว่ามันต้องหลบหนีโดยด่วนและกลับไปหาอาจารย์ของมันเพื่อให้ทำการรักษาให้ทันมิเช่นนั้นแล้วร่างของมันจะระเบิดทำลายตัวเองทันทีหากได้รับการรักษาช้า  

        มันไม่ต้องการความตายมันต้องการมีชีวิตอยู่ เส้าเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะรู้สึกเช่นนี้รู้สึกกลัวความตายในขณะที่ร่างกายมันบาดเจ็บสาหัสและเด็กเวรนั่นมีพละกำลังมาจากไหนลมปราณไม่เหือดแห้งเสียทีเข้าโจมตีมันอย่างต่อเนื่อง จนเขาเกิดหวาดกลัวเด็กบ้านี้ไม่เคยพบไม่เคยเห็นเรียกว่าเป็นเด็กประหลาดก็เป็นได้ตั้งแต่รับจ้างมาครั้งนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงเป็นไหนๆ จิตสำนึกเกิดนึกกลัวว่าเขาไม่น่ารับงานนี้เลย

        เมื่อคิดว่าต้องการหลบหนีแม้ร่างกายจะบาดเจ็บมันก็ยังคิดปล่อยพลังเฮือกสุดท้ายออกมา พลังกรงเล็บที่มีความรุนแรงปะทุขึ้นมาอีกครั้งและพุ่งโจมตีใส่ยังร่างไป๋เหอทันที

        “ข้าไม่ยอมแพ้หรอกเจ้าเด็กเวรรับไปซะ”พลังกรงเล็บพุ่งแหวกว่ายกลางอากาศอีกครั้งมุ่งตรงไปยังร่างเด็กหนุ่ม

        ไป๋เหอที่เห็นพลังทำลายล้างรุนแรงเช่นนี้เขาเบี่ยงตัวกระโดดหลบได้อย่างหวุดหวิดแต่ป่าข้างหลังเขากลับโดนทำลายจนราบคาบที่พื้นดินกลายเป็นหลุมทางยาวหากเขาโดนพลังนั้นซัดเข้าตัวร่างคงเละและกำลังหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าร่างปีศาจยักษ์แต่กลับไม่พบตัวมันแล้ว เขาคิดว่ามันคงกลัวและหลบหนีไปแล้วเมื่อมันใช้พลังขั้นสุดท้ายในร่างกายจนหมด

        “ชิเจ้าคิดว่าจะหลบหนีข้าพ้นเหรอข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่” เมื่อไป๋เหอคิดว่าจะต้องจัดการสังหารให้สิ้นซากการตามล่ามันเข้าป่าจึงเป็นหนทางสุดท้ายเขาไม่รอช้าใช้กระบี่เหาะเหินเข้าไปตามล่ามันทันที

        มันตอนนี้ที่กำลังไร้สิ้นเรี่ยวแรงพยายามหลบหนีสุดกำลังพลังเฮือกสุดท้ายถูกปล่อยไปหมดแล้วสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันต้องพยุงร่างของมันที่กลายร่างเป็นคนดังเดิมหนีเข้าไปตามทางหวังเอาชีวิตรอดออกจากป่า 

        “ข้าจะต้องเอาชีวิตรอดและกลับมาสังหารเจ้าเด็กนั่นให้ได้”มันคำรามออกมาด้วยความอาฆาตแค้นรุนแรงใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บใจมันซึ่งมีประสบการณ์ฆ่าคนมามากมายหากแต่มาพลาดพลั้งให้กับเด็กเหลือขอที่อายุยังน้อยเป็นเช่นนี้ไม่ให้มันเจ็บแค้นได้อย่างไร

        แต่อนิจจาชะตาชีวิตของมันไม่มีทางให้มันรอดกลับไปได้แล้วเมื่อได้มีสัตว์อสูรระดับ3 เข้ามายืนขวางทางมันไว้เพราะมันได้กลิ่นคาวเลือดจากร่างกายคนตรงหน้าและหมายมั่นจะเอาชีวิตมนุษย์ตรงหน้าด้วยเลือดของชายตรงหน้ามันหอมหวานทำให้สัตว์อสูรที่รอขย้ำเหยื่อโผล่ออกมา

        “นี่!!นี่อะไรกันชีวิตข้าจะจบสิ้นเพียงเท่านี้เหรอ” 

        มันมีสีหน้าหวาดผวาตัวสั่นเทิ้มเพราะความกลัวเมื่อคิดว่าตนเองกำลังจะตายมาเจอสัตว์อสูรยืนอ้าปากแลบลิ้นออกมาหมายกลืนกินร่างของมัน

        อ้ากกก...!!

        ไป๋เหอที่ตามมาติดๆ ได้ยินเสียงร้องออกมาอย่างโหยหวนเขาที่ใช้พลังกระแสจิตสำรวจมองดูก็ได้รู้ว่าเจ้านั่นโดนสัตว์อสูรกลืนกินเข้าไปแล้วมันจบชีวิตลงเพียงเท่านี้เขาไม่ต้องลงมือเอง เมื่อคิดเช่นนั้นก็รีบหันหลังกลับไปดูสหายที่ได้รับบาดเจ็บและตัวเขาก็ต้องรักษาตัวเช่นกัน

ปลดล๊อกให้อ่านฟรีวันละ 1 ตอน

และมีติดเหรียญอ่านล่วงหน้าหลายตอน หากใครที่ไม่อยากจะรออ่านแค่ตอนเดียวก็สามารถซื้ออ่านก่อนได้จะลงทุกวันไม่ให้ท่านพลาดทุกขั้นตอน