เล่นกันไปเล่นกันมาััที่มันใกล้ขนาดนี้ก็ทำให้เบื้องล่างของต้าร์รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาจนเ้าตัวรู้สึกปวดตุ๊บๆ ทั้งกลิ่นกายและััที่นุ่มนิ่มของน้องสาวทำให้ชายหนุ่มเกิดอารมณ์ได้ง่ายๆ เขาจึงเลือกที่จะหยุดเล่นก่อนที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้
"เอ่อ เดี๋ยวคราวนี้ให้น้องนั่งชิงช้าแล้วพี่จะเป็คนไกวให้ดีมั้ย" หาทางลุกไปจากตรงนี้ก่อนที่น้องสาวจะรู้ตัวว่ามีอะไรกำลังแข็งขันอยู่เบื้องล่างดันก้นเธออยู่
พายอาร์ที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับพี่ชาย ก็หน้างอทันที แต่สำหรับต้าร์มองยังไงมันก็ดูน่ารัก สาวน้อยโอบกอดรอบคอพี่ชายแน่นแล้วพูด
"ไม่เอา~ น้องอยากนั่งกับพี่ต้าร์นี่นาาา" สาวน้อยออดอ้อนเสียงใส
แต่พอน้องสาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งทำให้เกิดการเสียดสีที่่ล่าง ต้าร์จับบั้นท้ายนิ่มของพายอาร์ให้กระถดออกห่างจากเป้ากางเกงของเขาแล้วพูด
"อ่า งั้นก็ได้จ๊ะ แต่คราวนี้น้องต้องเป็คนไกวเองนะ" ต้าร์เสนอไอเดียถูกน้องสาวที่น่ารักออดอ้อนอย่างนี้ใครจะไปทนไหว แล้วถ้าให้น้องสาวเป็คนไกวคิดว่าเขาน่าจะมีความสุขยิ่งกว่าเดิมอีก
"ได้สิคะเื่แค่นี้เอง" สาวน้อยดันตัวขึ้นพูดกับต้าร์อย่างมีความสุข
แต่เพราะเธอขาสั้นแถมยังนั่งตักต้าร์อีกก็ยิ่งทำให้ตอนนี้เ้าตัวขาลอยจากพื้น จึงจำเป็ต้องขยับเข้าหาตัวของต้าร์จน่ล่างแนบชิดเอวพี่ชาย ขาของสาวน้อยถึงััถึงพื้นดิน แล้วตอนนี้ตรงกลางกายสาวก็แนบชิดทับบนท่อนเอ็นของต้าร์ที่มันกำลังขยายตัว ทำเอาต้าร์เสียวจนต้องกัดริมฝีปากเอาไว้แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นกลัวว่าน้องจะเห็นหน้าตาโรคจิตของเขาตอนนี้
"อื้อ~ ยากจังค่ะพี่ต้าร์ขาน้องสั้นน่ะ ฮิฮิ" พายอาร์พยายามใช้สองขาดันพื้นให้ชิงช้าเคลื่อนที่ แต่นั่นยิ่งทำให้่ล่างของสาวน้อยเสียดสีไปกับเป้ากางเกงของต้าร์หนักกว่าเดิม ต้าร์ในตอนนี้ก็เริ่มหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว หน้าของเขาก็เริ่มแดง
"งั้นหรอจ๊ะ พยายามเข้านะ" ต้าร์พูดให้กำลังใจสาวน้อยปลายเสียงกระเส่านิดหน่อย ไม่คิดจะช่วย เื่อะไรเขาจะช่วย ในเมื่อให้น้องทำเองแล้วเขาฟินขนาดนี้ แล้วอีกอย่างดูเหมือนพายอาร์จะทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการไกวชิงช้า เลยไม่รับรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังนั่งทับความยิ่งใหญ่ของต้าร์ที่มันกำลังแข็งขันอยู่
"อ๊ะ ได้แล้วค่ะพี่ต้าร์~" ในที่สุดความพยายามของขาสั้นๆ ของสาวน้อยมันก็สำเร็จตอนนี้ชิงช้าเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งพร้อมกับอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความสุขของพี่ชาย
ต้าร์ซุกใบหน้าลงไปที่ไหล่ของน้องสาวปิดบังสีหน้าของเขาในตอนนี้ น้องสาวเองก็ขยันขันแข็งเธอใช้ปลายเท้าดันพื้นดินเรื่อยๆ เพื่อให้ชิงช้า์เคลื่อนตัวแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่สาวน้อยใช้เท้าดันพื้นดินเธอจะกระดกก้นขึ้น เมื่อดันเสร็จชิงช้าก็เคลื่อนที่ไปมาเธอก็จะยกก้นลงนั่งทับน้องชายของต้าร์เป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ หลายต่อหลายครั้ง
ทั้งกลิ่นกายของพายอาร์ที่สูดดมอยู่ตอนนี้และก้นน้อยๆ ที่มันขยันขยับขึ้นลง ทำให้ต้าร์แทบจะคลั่งแล้วตอนนี้
สาวน้อยหัวเราะเสียงสดใสออกมาแล้วพูด "สนุกจังเลยนะคะพี่ต้าร์"
ตอนนี้ต้าร์ไม่ค่อยอยากจะพูดเท่าไหร่ เพราะถ้าพูดไปเสียงของเขามันคงไม่ค่อยจะปกติ ยิ่งชิงช้าเริ่มขยับแรงและเร็วขึ้นเท่าไหร่จังหวะการยกสะโพกขึ้นลงของสาวน้อยก็ยิ่งถี่และแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด
"อ๊ะ~ อ๊าห์ ซี้ดส์~" ต้าร์กดสะโพกของพายอาร์เข้ากับเป้าของเขาอย่างเสียวซ่านในขณะที่ชิงช้ากำลังไกวด้วยความเร็วสูง เขาได้ปลดปล่อยอารมณ์อัดแน่นที่มีอยู่ข้างในออกมาแล้ว เห็นพี่ชายมีอาการแปลกๆ สาวน้อยเลยถามขึ้น
"พี่ต้าร์กลัวหรอคะ" ตอนนี้ไกวชิงช้าแรงเลยทีเดียว เพราะกำลังสนุกมาก
ต้าร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วตอบเสียงกระเส่า "เปล่าหรอกจ๊ะ พี่แค่กำลังมีความสุขมากน่ะ"
พายอาร์ได้เห็นหน้าของพี่ชายที่ก้มหน้ามาตลอด ตอนนี้หน้าของเขามันแดงก่ำมากเลยทีเดียว
"เอ๊ะ ทำไมหน้าพี่ต้าร์ถึงได้แดงอย่างนั้นล่ะค่ะ" เอียงคอถามด้วยความสงสัย
"เพราะพี่มีความสุขมากน่ะที่ได้เล่นกับน้องอย่างนี้" มองน้องสาวด้วยดวงตาหวานเยิ้ม นั่นทำเอาสาวน้อยหน้าแดงขึ้นมาทันที
"น้องก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะที่ได้เล่นกับพี่ต้าร์แบบนี้" สาวน้อยส่งยิ้มหวานให้พี่ชาย
พอตะวันตกดินบดินทร์และรินทร์ก็เดินทางกลับมาจากทำงานพอดี สองพี่น้องถึงได้เลิกเล่นกันแล้วเดินเข้าไปต้อนรับพ่อแม่
"กลับมาแล้วหรอครับ" ต้าร์ทักทายพ่อกับแม่ใหม่
"อ้าวไอ้ต้าร์มาๆ ถือของกินช่วยหน่อย" บดินทร์ที่พึ่งเดินลงมาจากรถก็ได้โอกาสใช้งานลูกชายทันที ปกติถ้าเป็วันทำงานครอบครัวนี้จะซื้ออาหารจากข้างนอกมากินกัน ต้าร์เองก็ตั้งใจจะมาช่วยั้แ่แรกอยู่แล้วก็เดินเข้าไปขนเอาของจากรถลงมาทันที
"คุณพ่อกับคุณแม่ทำงานเหนื่อยมั้ยคะ นั่งทำงานทั้งวันคงจะเมื่อยน่าดู ให้น้องนวดให้มั้ยคะ" สาวน้อยเสนอตัวด้วยความเต็มใจ ตอนอยู่บ้านเก่าก็นวดให้กับพวกป้าอยู่บ่อยๆ ถึงได้มั่นใจในฝีมือนวดของตัวเองมากเลยทีเดียว
แต่บดินทร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็อดที่จะปลื้มอกปลื้มใจไม่ได้ปกติทำงานกลับบ้านมา ลูกชายคนเดียวมันก็หมกหัวอยู่แต่ในห้องไม่เคยลงมากล่าวทักทายให้ชื่นใจแบบนี้เลย ลงมาทีก็ตอนท้องร้องนู้นล่ะ
"แหม การมีลูกสาวนี่มันดีอย่างนี้นี่เองนะ หนูพายอาร์ใจดีจริงๆ เลยลูกกก~" บดินทร์ลูบหัวพายอาร์ด้วยความเอ็นดู นอกจากสาวน้อยจะมีใบหน้าที่น่ารักแล้ว นิสัยของเธอก็ยังน่ารักมากอีกด้วย
"ตอนอยู่ที่บ้านป้า น้องเขานวดให้ป้าอยู่บ่อยๆ น่ะค่ะ ฝีมือดีมากเลยทีเดียวคุณลองให้น้องนวดให้ดูสิคะ" รินทร์รู้ว่าสามีบ่นปวดหลังปวดไหล่อยู่บ่อยๆ ถึงได้ถามเขา ตอนโทรกลับไปเยี่ยมบ้านพี่สาวของเธอก็เคยชมให้ฟังอยู่ว่าพายอาร์นวดเก่งถึงได้กล้าเสนอสามี เื่คำชมนี้มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วแต่ที่ยังจำได้ดีเพราะเป็เพียงไม่กี่เื่ที่ทางนั้นชมลูกสาวของเธอ ส่วนใหญ่จะตำหนิให้ฟังมากกว่า
"เฮ้! คุณลุงกลับมาแล้วหรอครับ ผมรอตั้งนานแล้ว หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย!" ปังปอนด์ะโข้ามรั้วมาระหว่างที่พูด เขาหยุดเล่นเกมทันทีที่ได้ยินเสียงรถของบดินทร์มาถึง ที่ไม่กล้ามาก่อนลุงกลับมา เพราะกลัวจะถูกต้าร์เล่นงานเอา
"อ้าวเ้าปังปอนด์วันนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่อีกแล้วหรอ" บดินทร์กล่าวทักหลานชายอย่างเป็กันเอง ปังปอนด์เป็ลูกชายของเพื่อนสนิท เขาก็รักและมองว่าเป็เหมือนกับหลานชายแท้ๆ
"คร๊าบบบ วันนี้คงกลับดึกๆ นู่นแหละ เพราะต้องไปตรวจงานต่างจังหวัดกัน" เดินเข้ามาใกล้พอได้กลิ่นอาหารก็ทำจมูกฟุดฟิดๆ ไปที่มือของต้าร์ที่เต็มไปด้วยถุงของกิน "กลิ่นไก่ทอดวิ้งแซ่บหนิ! ไก่ทอดๆๆๆๆ!! ผมอยากกิน ของโปรดผมเลย!" ปังปอนด์กระทืบเท้าแล้วคว้าเอาถุงไก่ทันที แต่ต้าร์ไวกว่า เขาหักมือหลบทันที
"อ๊ะๆ มึงจะมากินตอนนี้ไม่ได้ต้องกินพร้อมๆ กับทุกคนสิ" ต้าร์ร้องห้ามทันที
"แต่ปกติผมก็กินก่อนได้นี่นา" ปังปอนด์ทำเสียงงอน หน้างอ กระทืบเท้าเหมือนเด็กๆ
"นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ครอบครัวของกูเป็ครอบครัวใหญ่แล้ว มึงแหกตาดูด้วย ตอนนี้กูมีแม่กับน้องสาวแล้ว" ไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สองพ่อลูกเหมือนเดิม แต่มีแม่กับน้องสาวเข้ามา เพราะฉะนั้นก็ควรจะรอกินพร้อมกัน
รินทร์เดินเข้ามาหาปังปอนด์จับร่างหนุ่มน้อยให้หันมาหาตัวเธอ "คนนี้สินะ ปังปอนด์ลุงบดินทร์เคยเล่าเื่ของเราให้ฟังอยู่บ่อยๆ ตัวจริงหล่อมากเลยนะเนี่ย" รินทร์ยิ้มพูดกับปังปอนด์อย่างใจดี และชื่นชมเขาถึงเขาจะยังเด็กแต่ก็สูงและหล่อมากเลยทีเดียว
แต่ปังปอนด์ที่ถูกทักและจับตัว เขาตัวแข็งค้างไปแล้ว นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้เจอกับรินทร์แบบซึ่งๆ หน้าอย่างนี้…เคยเห็นครั้งหนึ่งไกลๆ ตอนที่เขาคิดว่าจะมาหาของกินที่บ้านนี้ พอได้เห็นรินทร์ใกล้ๆ ก็ทำเอาปังปอนด์รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะเธอสวยมากเลยทีเดียว
"งั้นเอา ทาร์ตไข่ไปกินรองท้องก่อนก็แล้วกันนะจ๊ะ ป้าซื้อมาเยอะเลย" ยื่นทาร์ตไข่ใส่มือปังปอนด์ ความจริงรินทร์ก็ไม่ค่อยอยากจะแทนตัวเองว่าป้าสักเท่าไหร่ แต่เพราะบดินทร์เป็ลุงเธอถึงต้องเป็ป้า
(ทะ ทำไมใจดีจัง มะ มองใกล้ๆ ก็สวยมากด้วย—แต่พอคิดถึงภาพตอนนั้นแล้วมันก็อ๊ากกก เขินโว้ยยย!!!) ปังปอนด์ยังไม่กล้ารับทาร์ตไข่มา เขายังยืนทำตัวเก้ๆ กังๆ อยู่ หน้าของเขาก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
พอเห็นว่าปังปอนด์ไม่ยอมรับทาร์ตไข่มา ต้าร์ก็เสนอตัวทันที
"สงสัยไอ้ปังปอนด์มันคงจะไม่อยากกินหรอกครับแม่ เดี๋ยวผมกินแทนเองก็ได้" เดี๋ยวนี้ต้าร์เริ่มเรียกรินทร์ว่าแม่ได้ติดปากแล้ว พูดจบเขาก็ยื่นมือไปคว้าทาร์ตไข่ทันที แต่ปังปอนด์แย่งไปก่อนอย่างรวดเร็ว
"อะไรกันเซียนต้าร์! คุณป้าเขาเอาให้ผมนะ จะมาแย่งได้ยังไงผมไม่ยอมหรอก" พูดจบก็ควักทาร์ตไข่ในกล่องออกมาดม กลิ่นมันช่างหอมเย้ายวนใจ พออ้าปากกำลังจะกินต้าร์ก็พูดขึ้น
"แหมทีอย่างนี้ล่ะพูดดีนะ เมื่อตอนเย็นแกยังรังแก—อื้อออ!" พอต้าร์จะพูดว่ารังแกลูกสาวของเขา ปังปอนด์ก็ยัดทาร์ตไข่เข้าปากต้าร์ทันที
"แหมพี่ต้าร์ถ้าอยากจะกินผมก็แบ่งให้ก็ได้ ไม่ต้องน้อยใจขนาดนั้นหรอกน๊า" กลัวว่าต้าร์จะพูดว่าปังปอนด์เป็คนรังแกพายอาร์ ถ้ารินทร์รู้ว่าปังปอนด์รังแกพายอาร์ เธออาจจะเกลียดปังปอนด์ก็ได้ เขาไม่อยากให้รินทร์เกลียดเขา
"อื้อ! ร้อนๆๆๆๆ!" ต้าร์พูดเสียงอู้อี้ เพราะทาร์ตไข่ที่ปังปอนด์ยัดเข้ามาในปากมันเพิ่งจะทำเสร็จใหม่ๆ จึงร้อนมาก
"ฮ่าฮ่าฮ่า~ อร่อยไหมพี่เซียน" เห็นท่าทางของพี่ชายแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
ต้าร์ที่เห็นท่าทางของปังปอนด์หัวเราะเยาะเขาอย่างนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที พอตั้งหลักได้แล้วก็พูด
"มึง! ไอ่ปังปอนด์! คดีเมื่อตอนเย็นกูก็ยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ กูเอามึงตายแน่ไอ้ปังปอนด์!!" พูดจบต้าร์ก็ถีบก้นต้าร์ทันที แต่เด็กหนุ่มหลบทันหวุดหวิด
“อ๊ากกก!! ช่วยผมด้วยครับคุณลุงพี่ต้าร์กลายเป็หมาบ้าไปแล้ววว” ปังปอนด์เขาตัวเปล่าก็วิ่งหนีเร็ว ต้าร์ที่เต็มไปด้วยข้าวของทั้งสองมือก็วิ่งตามไปแบบพะรุงพะรัง
“มาให้กูเตะซะดีๆ ไอ้เด็กกะโปก!” ต้าร์วิ่งไล่เตะปังปอนด์ไม่หยุด
"อ๊า! ช่วยด้วย ช่วยด้วย ผู้ใหญ่รังแกเด็ก" ปังปอนด์วิ่งรอบรถบ้าง รอบลุงของเขาบ้าง รอบทั้งสองสาวบ้าง ต้าร์เองก็วิ่งไล่ไปติดๆ เขาเลยวิ่งหนีเขาไปในบ้าน ต้าร์เองก็วิ่งตามไป ด้วยความโมโห
บดินทร์ที่เห็นภาพนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า "ไอ้พวกนี้มันจริงๆ เลย โตกันป่านนี้แล้วยังวิ่งไล่เตะกันเป็เด็ก สี่-ห้าขวบไปได้"
รินทร์ที่เห็นอย่างนั้นแล้วก็หัวเราะออกมา "น่าสนุกดีออกนะจ๊ะพี่"
บดินทร์จึงหันมาให้ความสนใจภรรยา "ถ้าน้องรินทร์ชอบเดี๋ยวคืนนี้ พี่จะวิ่งไล่จับหนูทั้งคืนเลย" พูดพร้อมกับส่งสายตาเ้าเล่ห์ไปให้ภรรยา
รินทร์ตีไหล่ของบดินทร์ไปหนึ่งทีด้วยความเขินอาย "พี่ล่ะก็ ลูกก็ยังอยู่ตรงนี้ทั้งคนหัดอายบ้างสิ" พูดไปหน้าก็แดงไป
แต่บดินทร์ไม่ได้สะทกสะท้านเขาเคลื่อนตัวเข้าไปกอดภรรยา "ไม่เห็นต้องอายเลยคนเป็สามีภรรยากัน เื่แบบนี้มันก็เป็ปกติอยู่แล้วนี่จ๊ะ เนาะพายอาร์" หันไปถามลูกสาวที่กำลังยืนมองตาใสมาทางนี้
"เล่นวิ่งไล่จับกันอย่างนั้นหรอคะ น่าสนุกดีจังขอน้องเล่นด้วยคนได้ไหมคะ" พายอาร์ถามหน้าซื่อตาใส เธอไม่รู้ความหมายแฝงในประโยคนั้นจริงๆ
แต่บดินทร์ก็อึ้งไปนิดหน่อย เขาลืมไปได้ยังไงว่าพายอาร์เป็เด็กผู้หญิงที่ใสซื่อและบริสุทธิ์ ไม่เหมือนกับลูกชายของเขาที่จะรู้เื่พวกนี้ไปซะทุกอย่าง ั้แ่เนื้อยังไม่แตกหนุ่มด้วยซ้ำ
ตอนนี้รินทร์กำลังส่งสายตาคาดโทษสามีแล้ว บดินทร์รีบพูดแก้ไขสถานการณ์ทันที
"เอ่อ พายอาร์จ๊ะ พ่อแค่พูดหยอกแม่หนูเล่นเฉยๆ น่ะ ไม่ได้คิดจะวิ่งไล่จับกันจริงๆ หรอก อายุปูนนี้แล้ว คงวิ่งไม่ไหวแล้วล่ะจ๊ะ" ตอบลูกสาวหน้าแหยๆ
พอได้ยินบดินทร์พูดอย่างนั้นสาวน้อยก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แต่ว่าเธอก็เข้าใจเหตุผลที่บดินทร์อธิบาย และปรับสีหน้าใหม่มันที
"อย่างนั้นหรอคะ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็ไรหรอกค่ะ งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะนะคะ เดี๋ยวน้องจะนวดให้คุณพ่อเอง" พายอาร์เดินเข้ามาประคองแขนบดินทร์และแม่
"จ๊ะ ขอบคุณมากเลยนะ" บดินทร์แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่คราวนี้สามารถไหวตัวไปได้
จากนั้นทุกคนก็พากันเข้าบ้านรินทร์ไปเตรียมอาหารใส่จาน ส่วนพายอาร์ตอนนี้กำลังนวดให้บดินทร์ ต้าร์กำลังเล่นเกมกับปังปอนด์อยู่ แต่ทั้งหูทั้งปากของปังปอนด์ตอนนี้เต็มไปด้วยไม้หนีบเสื้อ เพราะกติกาในการเล่นเกมครั้งนี้คือ ถ้าใครเล่นเกมแพ้จะต้องถูกไม้หนีบเสื้อหนีบตามจำนวนที่แพ้ ปกติจะไม่มีบทลงโทษอย่างนี้ แต่วันนี้เป็พิเศษ ต้าร์จัดให้ปังปอนด์โดยเฉพาะโทษฐานที่ทำน้องสาวของเขาร้องไห้ จริงๆ ก่อนหน้านี้ก็ได้เตะปังปอนด์มันไปหลายทีแล้ว แต่ยังไม่สะใจพอเลยเอามาลงตอนเล่นเกมต่อ
ก๊อกๆๆ
ในระหว่างที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังเล่นเกมกันอย่างเมามันรินทร์ก็เคาะประตูแล้วเปิดออก "เด็กๆ ลงไปกินข้าวกันได้แล้วล่ะจ๊ะ แม่เตรียมอาหารเสร็จแล้ว" รินทร์ส่งยิ้มหวานให้กับหนุ่มสองคนในห้องที่กำลังเล่นเกมกันอย่างเอาจริงเอาจังกันอยู่
พอปังปอนด์ได้ยินเสียงของรินทร์ก็วางจอยเกมทันที ดึงไม้หนีบเสื้อที่หู ปากและจมูกออก รู้สึกขอบคุณที่รินทร์มา ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้แน่นอน
"คุณป้ามาได้เวลาเลยครับผมกำลังหิวอยู่พอดีเลย" ปังปอนด์ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องของต้าร์ไปอย่างรวดเร็วทั้งๆ ที่เกมยังไม่จบ
"อ้าวไอ้เหี้ยปังปอนด์มึงมาเล่นเกมให้จบก่อนดิวะ!" ต้าร์โมโหทันทีที่ถูกทิ้งไว้กลางทางอย่างนี้ ปังปอนด์ที่เดินไปถึงประตูแล้วก็หันกลับมาพูด
"อย่าทำตัวเป็เด็กติดเกมนักเลยคุณต้าร์ คุณแม่เขามาเรียกแล้ว จะให้ทุกคนรอเราสองคนเล่นเกมกันจนเสร็จได้ยังไง ลืมไปแล้วหรอว่าตอนนี้พวกเรากลายเป็ครอบครัวใหญ่แล้วน่ะ" ปังปอนด์ย้อนคำพูดของต้าร์ที่เคยพูดกับเขาก่อนหน้านี้ พร้อมวางตัวเป็ผู้ใหญ่
"แหม ปังปอนด์เป็เด็กดีจังเลยนะจ๊ะ" รินทร์ยิ้มหวานชมหนุ่มน้อยพร้อมกันลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู แต่ความจริงคือปังปอนด์แค่อยากหนีจากการทำโทษของต้าร์เท่านั้น แต่พอถูกรินทร์ชมแล้วก็ทำให้เขารู้สึกดีใจขึ้นมาเลยทีเดียว เวลารินทร์ยิ้มก็สวยหวานมากด้วย
พอต้าร์เห็นแม่ใหม่กับน้องนอกไส้ส่งยิ้มหวานให้กันแล้วก็อดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้
(ไอ้ปังปอนด์ ไอ้เด็กตอแหล คิดจะทำคะแนนกับแม่ใหม่ของกูอย่างนั้นหรอ!)
"นี่คุณแม่ครับรู้มั้ยว่าตอนเย็นน่ะ—" แต่ยังไม่ทันได้พูดจบปังปอนด์ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับลากแขนของรินทร์ลงมาข้างล่างทันที
"อ๊าาา คุณป้าครับๆ มีอะไรกินบ้างหรอครับผมหิวมากเลย วันนี้ได้กินข้าวกับคุณป้าครั้งแรกดีใจมากๆ เลยล่ะครับ—" จากนั้นก็พูดอะไรออกมาอีกมากมายในระหว่างที่ดึงรินทร์ลงมาข้างล่าง
"หึ้ย! ไอ้เด็กแสบนี่" ต้าร์วางจอยเกมในมือลงแล้วก็เดินตามทั้งสองคนไปทันที
พายอาร์ที่เห็นปังปอนด์เดินลงมาจากบันไดพูดคุยกับผู้เป็แม่อย่างสนิทสนมก็รู้สึกไม่ชอบใจ เธอไม่ชอบปังปอนด์ เพราะปังปอนด์แกล้งเธอ แต่ปังปอนด์กลับทำตัวสนิทสนมกับแม่ของเธออย่างนั้น
ส่วนบดินทร์ที่กำลังเพลิดเพลินไปกับการนวดของพายอาร์เมื่ออยู่ๆ สาวน้อยก็หยุดมือลงก็ลืมตาตื่นเงยหน้าขึ้นถาม
"น้องมีอะไรรึเปล่าทำไมถึงหยุด" เพราะพายอาร์ชอบแทนตัวเองว่าน้องแม่ของเธอก็เรียกเธอว่าน้อง เขาก็เลยติดมาด้วย
"อ๋อ คุณแม่เรียกพวกพี่ต้าร์ลงมาแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะค่ะ ถ้ากินเสร็จแล้วเดี๋ยวน้องจะมานวดให้คุณพ่อใหม่" พายอาร์อธิบายด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นทั้งห้าคนก็พากันมารวมตัวที่โต๊ะอาหารที่เป็วงกลม นั่งวนกันอย่างนี้ บดินทร์ ต้าร์ ปังปอนด์ พายอาร์ และรินทร์
"อู้หูวววว อาหารน่ากินมากเลย ผมจะกินละนะคร๊าบบบ" ผู้เป็แขกอย่างปังปอนด์ดูจะไม่มีความเกรงใจใครเลย เขาลงมือกินก่อนใคร
จากนั้นทุกคนในโต๊ะก็ร่วมกันทานอาหารอย่างมีความสุข…ยกเว้นพายอาร์
เพราะเมื่อพายอาร์จะกินอะไรก็จะโดนปังปอนด์แย่งก่อนตลอดเขาเป็เด็กหนุ่มที่กินอย่างตะกละตะกลามมาก พายอาร์ที่นั่งข้างๆ เห็นแล้วก็พลอยไม่เจริญอาหาร
ปังปอนด์ที่กินยัดเข้าไป จนจะสำลักก็หยิบน้ำขึ้นมาดื่มกินน้ำเสร็จแล้วก็
เอื้อกกกก~
เรอออกมาเสียงดังไม่เกรงใจใครในจังหวะนั้นเอง
ผั้วะ!
ฝ่ามือของต้าร์ก็ลงที่กลางกระหม่อมของเขาทันที
"เสียมารยาท! หัดเกรงใจคนอื่นซะบ้าง" ต้าร์ดุน้องความจริงถ้าตอนนี้มีแค่เขากับพ่อคงไม่ว่า แต่ตอนนี้มีรินทร์และพายอาร์อยู่ด้วย อาจจะทำให้พวกเธอรังเกียจได้
"คิกคิก~" พอต้าร์ตบหัวปังปอนด์แบบนั้น พายอาร์ก็อดไม่ได้เธอก้มหน้าลงแล้วปิดปากหัวเราะ แต่นั่นก็ไม่พ้นสายตาของปังปอนด์ไปได้
"พี่เซียนเรอมันเป็เื่ธรรมชาตินะจะให้ผมอดได้ยังไงล่ะ!" ปังปอนด์ทำหน้างองอนพี่
ในจังหวะนั้นเองรินทร์ก็พูดขึ้น "ไม่เป็ไรหรอกจ๊ะ เคยทำตัวยังไงก็ทำตัวตามสบายเถอะนะ ถือซะว่าพวกเราเป็คนในครอบครัวเดียวกัน" รินทร์พูดอย่างใจดี
"อะฮื้อออ~ คุณป้าใจดีที่สุดเลยล่ะครับ" ปังปอนด์พูดด้วยความดีใจจังหวะนั้นหางตาก็ไปปะทะเข้ากันพายอาร์ที่กำลังตัดอาหารเข้าปาก และเขาก็…
เพล้ง!!
เหยียบเท้าพายอาร์จนเธอสะดุ้งใทิ้งช้อนลงกระทบกับจานข้าวทันที
(หึ สมน้ำหน้าอยากจะมาหัวเราะฉันดีนัก)
"ตายแล้วยัยน้องทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามอย่างนี้ล่ะลูก ดูสิเลอะหมดแล้ว" รินทร์พูดพร้อมกับหยิบทิชชูไปเช็ดที่เสื้อเลอะเศษข้าวให้กับลูกสาว
"นั่นสิ ทำไมถึงซุ่มซ่ามอย่างนี้ ทีหลังก็ระวังด้วยนะ—อุ้ย ดูสิครับคุณป้าเลอะแขนผมด้วย" ปังปอนด์ยื่นแขนที่มีเม็ดข้าวติดไปให้รินทร์ดู
รินทร์เห็นแล้วก็หยิบทิชชูใหม่มาเช็ดให้กับปังปอนด์ด้วย "ตายจริงป้าต้องขอโทษแทนยัยน้องจริงๆ เลยนะจ๊ะ ทำไมอยู่ๆ ถึงได้มือไม้อ่อนขึ้นมาได้ก็ไม่รู้"
ที่ปังปอนด์ยกแขนให้รินทร์ดูก็แค่้าจะฟ้องเท่านั้น ไม่ได้คิดว่ารินทร์จะเช็ดให้ด้วย เป็แบบนี้แล้วปังปอนด์ก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจขึ้นมาทันที
ความจริงข้าวเม็ดนี้เขาเป็คนทำหกใส่เองด้วยไม่ใช่เพราะพายอาร์ แต่เห็นว่าจังหวะมันได้เลยถือโอกาสแกล้งเธอต่อเลย
พายอาร์เองก็รู้ดีว่าข้าวของเธอไม่ได้กระเด็นไปไกลขนาดนั้น แล้วที่ช้อนเธอตกก็เพราะปังปอนด์เป็คนเหยียบเท้าของเธอด้วย ตอนนี้กลับโดนแม่ดุแล้วแม่ก็ยังเช็ดข้าวที่แขนให้ปังปอนด์อีกทำให้สาวน้อยหน้าจ๋อยไปเลย
.
.
.
หลังจากทานข้าวเสร็จหน้าที่ในการล้างถ้วยล้างจานจะตกเป็ของพายอาร์และแม่ บางครั้งต้าร์ก็จะมาช่วยบ้างถ้าเขาไม่มีงานด่วน แต่ก่อนถ้าวันไหนที่ปังปอนด์มากินด้วยหน้าที่นั้นก็จะตกเป็ของเขา ซึ่งถูกบังคับโดยต้าร์ ต้าร์อ้างว่ามากินข้าวบ้านคนอื่นแล้วก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณซะบ้าง
วันนี้ก็เหมือนกันปังปอนด์ก็ต้องมาช่วยล้างถึงแม้ว่าเขาจะอ้างว่ามีคนล้างตั้งหลายคนแล้วขอไม่ทำได้ไหม แต่ต้าร์ก็ไม่ยอม ส่วนต้าร์เขาอ้างว่ามีงานด่วนเข้ามาต้องรีบไปทำเลยลอยตัวไป
ปังปอนด์เป็เด็กผู้ชายที่ทำงานเร็วเวลาล้างจานก็ล้างเร็ว แล้วก็ทำสะอาดด้วย รินทร์มองดูก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้
"ปังปอนด์เป็เด็กผู้ชายแท้ๆ แต่กลับทำงานละเอียดดีมาก แถมยังทำเร็วด้วย เก่งจริงๆ เลยนะจ๊ะ" รินทร์ยิ้มชมหนุ่มน้อย
ความจริงเธอก็จะมาล้างเหมือนกัน แต่ปังปอนด์บอกว่าถ้วยจานมีนิดเดียว เขาจะเป็คนล้างเอง ดังนั้นตอนนี้จึงมีเพียงปังปอนด์และพายอาร์ที่ช่วยกันล้าง ปังปอนด์เป็คนล้างน้ำแรก ส่วนพายอาร์เป็คนล้างน้ำสุดท้าย
ล้างไปได้ไม่นาน บดินทร์ก็เดินเข้ามาสะกิดรินทร์แล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอ
"มีอะไรหรอจ๊ะพี่" รินทร์ถามผู้เป็สามี
"เื่ล้างถ้วยล้างชามให้เด็กๆ มันช่วยกันทำไปเถอะ ส่วนเราสองคนไปอาบน้ำด้วยกันเถอะ" บดินทร์ส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับผู้เป็ภรรยา ทำเอารินทร์หน้าแดง
"แค่อาบน้ำแน่นะพี่" ผู้เป็ภรรยากระซิบถามด้วยความเขินอาย
บดินทร์ใช้จังหวะที่เด็กๆ มัวแต่ล้างจานหอมแก้มรินทร์ไปฟอดหนึ่งก่อนจะตอบ
"ถ้าหนูอยากจะทำอย่างอื่นด้วยพี่ก็ไม่ว่าหรอกนะจ๊ะ" พูดพร้อมกับทำหน้าเ้าเล่ห์
รินทร์อายจนต้องยกมือตีผู้เป็สามี "บ้าหรอ คนบ้า"
จังหวะนั้นปังปอนด์ก็หันหน้ามาพอดี เห็นสองสามีภรรยากำลังหัวเราะคิกคักกันเขาก็อดทำหน้าสงสัยไม่ได้ว่ามีเื่อะไรให้ขำกัน จังหวะนั้นบดินทร์ก็กระแอมออกมาเสียงดัง
"อะแฮ่ม ตอนนี้ก็มีคนล้างจานเยอะแล้ว งั้นเดี๋ยวลุงกับรินทร์ไปอาบน้ำพักผ่อนกันก่อนนะ ส่วนปังปอนด์ถ้าจะไปเล่นเกมกับเ้าต้าร์ก็อย่ากลับดึกนักล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก" บดินทร์กำชับหลานชาย
"ครับ" ปังปอนด์พยักหน้ารับปากทันที แต่จะทำได้ไหมก็อีกเื่นึง
จากนั้นคู่สองสามีภรรยาก็พากันเดินบ้านไป ปังปอนด์มองจนทั้งสองคนลับตาไป เขาก็ล้างมือทันที
พายอาร์ก็มองการกระทำนั้นด้วยความมึนงง ยังล้างถ้วยล้างจานไม่เสร็จเลย ทำไมปังปอนด์รีบล้างมือแล้ว ล้างมือเสร็จเขาก็สะบัดๆ มือจนน้ำกระเด็นใส่พายอาร์
"ทำไมปังปอนด์รีบล้างมือล่ะ ยังล้างไม่เสร็จเลยนะ" พายอาร์ถามน้องชายต่างบ้าน พยายามมองข้ามที่เขาสะบัดน้ำใส่เธอไป
"ฉันไม่ล้างต่อแล้วล่ะ เธอล้างไปเถอะ" ตอนนี้เขาอยากขึ้นไปเล่นเกมกับต้าร์ที่ชั้นบนมากกว่า ถึงต้าร์จะทำงานอยู่เขาก็เล่นเกมมือถือรอก็ได้
พอหญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็หน้ามุ้ยขึ้นมาทันที ปังปอนด์ทำแบบนี้อีกแล้ว พอไม่มีใครอยู่เขาก็แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาต่อหน้าพายอาร์
พอปังปอนด์หันไปเห็นพายอาร์ทำหน้ามุ้ยก็พูด
"ปกติก็ขี้เหร่อยู่แล้วยิ่งทำหน้าแบบนั้นอีก ก็ยิ่งน่าเกลียด" เขาเอาสองมือแนบหน้าพายอาร์แล้วหมุนดูรอบๆ พิจารณาแล้วก็พูด "ทำไมเธอถึงไม่ได้ส่วนดีๆ ของแม่มาบ้างเลย" ปังปอนด์มองว่ารินทร์นั้นสวยมากแต่กลับมองพายอาร์ว่าขี้เหร่
ได้ยินอย่างนั้นสาวน้อยก็ยิ่งรู้สึกโกรธ ใครต่อใครก็บอกว่าเธอเหมือนกับแม่มาก แต่ปังปอนด์กลับบอกว่าเธอไม่ได้ส่วนดีของแม่มาเลย
(เขาจะต้องตาถั่วไปแล้วแน่ๆ!) สาวน้อยคิด แต่ไม่กล้าพูดออกไป
"นี่ๆ ลองสูดหายใจเข้าลึกๆ หน่อยสิ" อยู่ๆ ปังปอนด์ก็บอกให้พายอาร์ทำโดยที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ทำไม—" ยังไม่ทันได้ถามปังปอนด์ก็พูดเร่งสาวน้อยอีกครั้ง
"ฉันบอกให้สูดก็สูดเถอะน่า" เขาเริ่มทำหน้าดุ พายอาร์จึงต้องทำตาม
แต่ทันทีที่พายอาร์สูดหายใจเข้าลึกๆ ตามที่ปังปอนด์บอก มือใหญ่ของเขาก็มาตะปบเข้าที่จมูกของหญิงสาว
"เป็ไงกลิ่นไก่วิ้งแซ่บที่ฉันกินเข้าไปห๊อมชื่นจายมั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า~" ที่ปังปอนด์บอกให้พายอาร์หายใจเข้าลึกๆ เพราะเขาแอบกำตดของตนเอาไว้ก่อนแล้ว พอเธอหายใจเข้าปุ๊บก็ใช้มือที่กำตดปิดจมูกเธอไว้ทันที แบบนี้กลิ่นตดของเขาก็เข้าไปล่องลอยอยู่เต็มปอดของเธอแล้ว ตดที่เหม็นที่สุดก็คือตดที่ไม่มีเสียงนี่แหละ
พอพายอาร์ได้กลิ่นในมือของเด็กหนุ่มแล้วเธอก็งอหน้าทันที เพราะมันเหม็นมากจริงๆ จนสาวน้อยสงสัยว่าไก่วิ้งแซบที่เขากินเข้าไปนั้นมันเน่าแล้วรึเปล่า
"อื้อออ!!!" เธอพยายามดิ้นรนให้ปังปอนด์ปล่อยมือ แต่เขาก็ยังอุดหน้าเธอเอาไว้ ส่วนอีกมือก็จับท้ายทอยหญิงสาวป้องกันเธอหนี หัวเราะอย่างสะใจแล้วพูด
"สูดเข้าไปให้หมดกลิ่นตดหอมๆ ของฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า~" ปังปอนด์หัวเราะชอบใจใหญ่ จนมั่นใจว่ากลิ่นตดในมือมันหายไปหมดแล้วถึงได้ยอมปล่อยมือออกมา
"เอาล่ะ ฉันจะขึ้นไปเล่นเกมกับพี่ต้าร์ที่ชั้นสองแล้ว" ประโยคต่อไปปังปอนด์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้พายอาร์แล้วทำหน้าโหด "แล้วอย่าริอาจบอกใครว่าฉันไม่ช่วยเธอล้างจานจนเสร็จล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่ ยัยเตี้ย!" เขาใช้นิ้วชี้จี้หน้าผากพายอาร์จนเธอเซไปด้านหลังจากนั้นก็เดินจากไป
"นี่แต่พี่ต้าร์ทำงานอยู่นะ" พายอาร์ะโตามหลังเขา ไม่อยากให้ปังปอนด์ไปกวนต้าร์ทำงาน
พอได้ยินอย่างนั้นปังปอนด์ก็เดินกลับมาทางพายอาร์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนหญิงสาวต้องเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ
"นี่ยัยผู้หญิงน่ารำคาญ ฉันกับเซียนต้าร์รู้จักกันมาก่อนเธออีกนะ ตัวเองพึ่งจะมาใหม่ อย่ามาสะเออะยุ่งไม่เข้าเื่!" ปังปอนด์พูดเสียงดุ ไม่ชอบที่พายอาร์พูดจาเหมือนสั่งห้ามเขาไม่ให้ไปยุ่งกับต้าร์แบบนี้
พายอาร์ถอยหลังไปจนตัวชนกับเคาท์เตอร์ครัว ปังปอนด์ยื่นหน้ามาใกล้ๆ เธอแล้วพูด "เข้า-ใจ-มั้ย!" ส่งสายตาดุให้ร่างเล็ก
พายอาร์ได้แต่พยักหน้ายอมรับ เพราะกลัวว่าปังปอนด์จะแกล้งอะไรเธออีก
"หึ เป็เด็กดีแบบนี้สิถึงจะน่ารัก" ปังปอนด์ลูบหัวพายอาร์แล้วเดินจากไป
พอปังปอนด์เดินจากไปแล้วก็รู้สึกว่ามีอะไรชื่นๆ อยู่บนหัว เอามือจับดูพบว่าเป็ฟองน้ำของน้ำยาล้างจาน เมื่อกี้ปังปอนด์จับหัวเธอเอาคงจะเอามาใส่
(พึ่งจะสระผมมาแท้ๆ …นี่เราต้องเป็เพื่อนบ้านกับคนแบบนั้นจริงๆ หรอเนี่ย) พายอาร์ทำหน้าเศร้า อุตส่าห์คิดว่าจะหนีจากพี่น้องขี้แกล้งเหมือนที่บ้านเก่าไปได้แล้วซะอีก
********************
65K
