ณ ห้องเพนต์เฮาส์ในตอนเช้าตรู่
“เป็ไงบ้างสองทุกอย่างราบรื่นมั้ย?” หนึ่งถาม
“เครื่องกระจายคลื่นความถี่ที่อยู่ในกระเป๋าทั้งสองทำงานได้ดีไม่มีปัญหา” สองตอบ “แต่สัญญานจากตัวที่อยู่ใต้ดินเราจะได้มันช้าหน่อยเพราะการที่เราจะส่งสัญญานโดยที่ไม่ให้เครื่องใด ๆจับได้มันไม่ง่ายเลยนะ”
“กว่าฉันจะสร้างเครื่องปล่อยและรับความถี่ที่มีขนาดเล็กพอที่จะพกพาและไม่โดนตรวจจับได้จากเครื่องตรวจของคาสิโนมันยากนะรู้มั้ย”หกเสริม
“ห๊ะ?พูดอะไรกันฉันไม่รู้เื่สักคำ” เจ็ดตอบผ่านเครื่องสื่อสารจากห้องพัก VIP ของเขา
“เมื่อวานไม่ได้ฟังที่หนึ่งกับสองอธิบาย?”สามพูดเข้ามาในสายจากห้องสวีทของเธอ
“ภายในกระเป๋าทั้งสองใบของฉันมีเครื่องกระจายและรับความถี่ติดตั้งอยู่” สามเริ่มอธิบาย“เครื่องจะทำหน้าที่กระจายความถี่ไปทั่วทั้งห้องและรับคลื่นความถี่ที่ตีกลับมาและเอาข้อมูลเ่าั้ ส่งให้กับสอง”
“แล้วผมก็จะเอาข้อมูลเ่าั้มาทำให้เห็นว่าแผนผังของชั้นใต้ดินและห้อง VIP กลางหน้าตาเป็อย่างไร” สองอธิบายเพิ่ม“เหมือนที่ค้างคาวทำไง”
“สามข้างในห้องกลางเป็ไงบ้าง?” หนึ่งถาม
“ทางเข้ามีตรวจอาวุธและเครื่องแสกนแม่เหล็กออโตเมติกทุกอย่างที่ผ่านประตูจะโดนแสกนและส่งข้อมูลไประบบกลางทันทีเพราะงั้นลืมเื่เอาอุปกรณ์เข้ามาทางนั้นได้เลย” สามตอบพร้อมกับแต่งตัวไปด้วย
“ทั้งห้องไม่มีหน้าต่างหรือประตูนอกจากประตูทางเข้าและประตูที่จะไปสู่ห้องส่วนตัวของ ลูเซียโน” ห้าเสริม
“แขกแต่ละคนในนั้นไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ” สามพูดต่อ “ฉันส่งข้อมูลและชื่อของแต่ละคนให้สองไปเมื่อคืน”
สองเปิดภาพและข้อมูลของแขกที่อยู่ในห้องที่สามและห้าเจอทั้งสี่คน
“เริ่มจากคนแรกที่เจอที่บาร์ไรอัน ฮง” สามอธิบายรูปถ่ายที่สองให้ทุกคนดู“นักธุรกิจชื่อดังด้านส่งออกของสิงคโปร์”
รูปต่อไปที่ขึ้นบนโปรเจคเตอร์คือชายวัยกลางคน“ดอกเตอร์ เฮอเชล โรเซนบลูม”
“อาจารย์หมอนักบุญที่ระดมสร้างโรงพยาบาลและบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามากมายทั่วโลก” หกพูดแทรก“เขาคงไม่ชอบแน่ถ้ามีภาพหลุดว่าคบหากับตระกูลบราวีแบบนี้”
“ต่อมาก็เป็ชายหนุ่มจากตะวันออกกลางที่ใส่เสื้อคลุมบิชต์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของดอกเตอร์ โรเซนบลูม” สามพูดต่อ “บาซิม ชาเฮีย อัล ฮาซิม”
“ฮ่า! ชีค ใต้ดิน ก็มาเหรอ?วันเกิดตาแก่คนเดียวหนอนในหลุมก็คลานมาหาจากทุกมุมโลกเลยนะ” สี่หัวเราะใส่เครื่องสื่อสาร
“บาซิมชาเฮีย อัล ฮาซิม หรือที่เขาชอบเรียกตัวเองว่า ชีคใต้ดินเขาคือนายทุนที่คอยเป็สปอนเซอร์ให้อาชญากรมากมายหลายรูปแบบแต่ส่วนใหญ่มักจะไม่โผล่หัวมาให้ใครเห็นมากนักหรอก”
“ต่อมาผู้หญิงคนเดียวที่แทบจะไม่ลุกจากโต๊ะไพ่เลย”สามกำลังจะพูดต่อ
“มารีนาอัลวาดาโร เพเรซ” เจ็ดพูดแทรก “เป็หัวหน้าองค์กรค้ายาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในแถบเม็กซิโกเธอฆ่าสามีของเธอต่อหน้าเหล่าหัวหน้าคาร์เทลและยึดองค์กรเป็ของตัวเองโดยการรวมองค์กรค้ายาย่อยให้เป็หนึ่งเดียว”
“ระวังตัวดีๆ นะสาม ยัยนี้บ้ากว่าที่เห็นเยอะ” เจ็ดเตือน
“นี่ยังไม่ถึงวันงานด้วยซ้ำยังมีมาอีกเยอะ” หนึ่งพูด “แต่แขกที่มา ไม่ใช่จุดสำคัญของเรา”
“ในตอนนี้เราเห็นภาพแล้วว่าอะไรอยู่ส่วนไหน”หนึ่งพูดต่อ “เราต้องจับตามองอยู่สามคนที่สำคัญ”
“มาริโอคอร์เทส อยู่ที่ห้อง VIPกลางตลอด จะออกไปก็ต่อเมื่อมีปัญหาและถูกเรียก” สามตอบ “และเมื่อถึงเวลาพักกลางวันและเย็นเขาจะออกไปทานข้าวและกลับเข้ามาภายในเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงเสมอ”
“ลูเซียโนบราวี ทำทุกอย่างเหมือนเดิม ทุกวัน เช้ามาไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสเดิมกลับเข้าไปตรวจตราคาสิโน บ่ายเขาก็ออกมาทานข้าวคนเดียวที่ร้านอาหารใกล้ ๆอ่านหนังสือที่ร้านนั้น อยู่ในนั้นคนเดียวประมาณชั่วโมงและกลับไปที่คาสิโนจนถึงเย็น และ เขาก็ออกมา ทานข้าวเย็นที่เดิมในเวลาที่ค่ำกว่าคนอื่นหน่อยอยู่นั่นสองชั่วโมง นั่งฟังเพลง ดื่มไม่เกินสามแก้ว ก่อนขับกลับเขาก็ยืนที่รถสูบบุหรี่หนึ่งมวลแล้วก็กลับ” สี่รายงาน
“ทำไมคนที่รวยขนาดลูเซียโนถึงไปกินร้านอาหารที่ปานกลาง เหมือนเดิมทุกวัน” สามถาม
“คนบางคนใช้ชีวิตตามตะรางเดิมๆ ไม่ได้แปลกอะไรนิ” หกตอบ
“ใช่แต่ว่าคนที่ดูให้คุณค่ากับเวลาอย่างลูเซียโนที่ทำทุกอย่างตรงเวลาเป๊ะแบบนั้นทำไมถึงไปเสียเวลาที่ร้านอาหารเดิม ๆ เวลาเดิม ตั้งสามชั่วโมงต่อวัน”สามพูดเหมือนคิดอะไรออก
“เขานั่งโต๊ะเดิมทุกครั้งด้วยใช่ไหม?”สามถาม
“ใช่เธอรู้ได้ไง?” สี่ตอบและถามกลับด้วยความสงสัย
“เด็กเสริฟ”หนึ่งพูดขึ้นพร้อมหน้าตาที่เหมือนคิดอะไรออก
“ใช่”สามเสริม “ร้านอาหารที่เปิด 24 ชั่วโมงส่วนใหญ่จะจ้างพนักงานทำงานเป็ 3 กะกะละแปดชั่วโมง”
“เขาไปกินตอนบ่ายน่าจะเป็เวลาที่พึ่งเริ่มกะและไปอีกรอบตอนค่ำเพราะกำลังเลิกกะ” สามอธิบาย“หลังจากที่เขาทานข้าวเย็นเขาสูบบุหรี่ที่หน้าร้าน เพราะเขารอเจอเธอ”
“เขาไม่เข้าไปตอนเที่ยงกับตอนเย็นน่าจะเพราะเป็เวลาที่ยุ่งสำหรับร้านอาหารเขาจึงเลื่อนเวลาไป เพื่อที่จะได้เจอและได้พูดคุย” หนึ่งเสริม
“สี่หามาให้ได้ว่าคนที่ ลูเซียโน ไปหาทุกวันคือใคร ฉัน้าทุกอย่างที่หามาได้”หนึ่งออกคำสั่ง “ลูเซียโนเป็กุญแจสำคัญที่จะทำให้ภารกิจนี้สำเร็จเพราะงั้นพลาดไม่ได้”
“หกสิ่งที่ฉันขอไปได้มั้ย?” หนึ่งหันไปถามหก
“ถ้าอยากรู้เย็นนี้ไปเจอกันที่โกดังได้เลย”หกยิ้มและเดินออกจากห้องไป
“โอเคทุกคนทำตามแผน แล้วเจอกันเย็นนี้ที่โกดัง” หนึ่งพูด
“แล้วพี่จะไปไหน?”สองถาม
“ไปชมแสงสีของเมือง”เขายิ้มและออกจากห้องไป
ยามเย็น ณ โกดังนอกเมืองลาสเวกัส ทุกคนมารวมตัวที่โกดังแห่งนี้เพื่อสรุปแบบแผนทั้งหมด
“สามห้า พวกเธอมาช้านะ” หนึ่งพูด
“พอดีกว่าจะสลัดพวกที่คาสิโนให้สะกดรอยตามได้มันยากนิดหน่อย”สามตอบ
“แล้วจะไม่ดูน่าสงสัยเหรอครับถ้าหนีมาแบบนี้” สองถามด้วยความสงสัย
“ไม่ต้องห่วงตัวคุณมาเรีย เซลวิคกับบอดี้การ์ดของเธอกำลังพักผ่อนอยู่ในสปาที่เธอจองทั้งร้าน” สามพูด “พวกฉันมีเวลาไม่มากนักเพราะงั้นเริ่มกันเลยดีกว่า”
“ฉันขอเริ่มก่อนละกันอดใจไม่ไหวแล้วที่จะให้เห็นผลงาน” หกพูด
“บุรุษและสตรีทุกท่านผมขอนำให้ท่านรู้จักกับ...” เขาเปิดผ้าคลุมที่คลุมบางอย่างขนาดใหญ่ออก
“บิ๊กบอย”เขาเปิดมาเป็รถบรรทุกขนของปกติทั่วไป ดูไม่มีอะไรพิเศษ
“รถบรรทุกแค่เนี่ยเหรอที่นายตื่นเต้นนักหนา” เจ็ดถามด้วยหน้าตาที่ผิดหวัง
“เสียใจหว่ะนี่ไม่ใช่รถบรรทุกธรรมดานะ” หกทำหน้าไม่พอใจ“รถบรรทุกธรรมดาทั่วไปรับน้ำหนักได้แค่ 3 ถึง 5 ตัน แต่คันนี้ 10ตันยังวิ่งได้สบาย” “แน่นอนว่าทุกส่วนกันะุั้แ่กระจกไปยังล้อรถเราสามารถขนทุกอย่างที่อยู่ในตู้นิรภัยออกไปได้ในคันเดียวแน่นอน”
“ปัญหาตอนนี้อยู่ที่ว่าเราจะเอาจากตู้นิรภัยไปขึ้นรถได้ยังไง”เจ็ดถาม “เราจะเข้าไปถึงตู้นิรภัยยังไงก่อน?”
“ไม่ต้องห่วงฉันกับสามจะเป็คนเปิดตู้นิรภัยเอง” หนี่งตอบ “ดอน เอลิโอ ไม่เคยไว้ใจเทคโนโลยี เขาจึงติดตั้งตู้นิรภัยที่สามารถเปิดได้ทั้งรหัสหรือด้วยกุญแจ”“กุญแจนั่นมีแค่สองดอกเท่านั้น ดอกหนึ่งอยู่กับตัวลูเซียโน อีกดอกห้อยอยู่ที่คอดอนเอลิโอ เอง”
“คนที่เปิดตู้นิรภัยของคาสิโนที่อยู่ใต้ดินได้คือมาริโอคอร์เทส กับลูเซียโน สามจะเป็คนจัดการฝั่งนั้นเอง”หนึ่งอธิบายต่อ “เราไม่มีทางเข้าใกล้ ดอน เอลิโอ ได้ถึงขนาดนั้นเพราะงั้นลูเซียโนจึงเป็ทางเดียวที่เราจะเอากุญแจนั้นมาได้”
“นี่แก้วที่มีลายนิ้วมือของลูเซียโนติดอยู่น่าจะใช้เปิดส่วนแรกของตู้ได้นะ” สี่ยื่นแก้วให้สอง
“ฉันหมายถึงพวกนายจะไปยืนอยู่หน้าตู้นิรภัยได้ยังไง” เจ็ดย้ำ
“เราจะดับไฟของทั้งคาสิโนจากด้านนอก”หนึ่งพูด “สองจะเจาะระบบของการไฟฟ้าและตัดไฟของคาสิโนออกจากวงจรกลางของเมือง”
“เราน่าจะทำให้ฟังของทั้งตึกดับได้ประมาณครึ่งชั่วโมงจนกว่าระบบของการไฟฟ้าจะรีเซท”สองพูดเสริม
“แต่คาสิโนมีเครื่องปั่นไฟสำรองนิ”ห้าแย้ง
“นั่นแหละหน้าที่ของฉัน”หกแทรกพูดขึ้นมา “ฉันจะเข้าไปที่โซนควบคุมไฟฟ้า จุดนั้นไม่มีรปภ.มากนักใน่เวลาระหว่างตอนไฟดับและจนกว่าตัวไฟสำรองจะทำงานฉันจะไปจัดการเครื่องปั่นไฟนั่น”
“ถึงไฟจะดับและรปภ.ส่วนใหญ่จะอยู่ชั้นดาดฟ้าที่งานแต่หน้าห้องและทั่วทั้งคาสิโนชั้นนั้นก็ยังเต็มไปด้วยรปภ.อยู่ดี” เจ็ดแย้ง
“หกโชว์ให้เจ็ดดูหน่อย ว่าเราจะทำยังไงกับผู้คนเ่าั้” หนึ่งพูด
หกเดินไปยกถังแก๊สขนาดใหญ่ออกมาจากหลังรถบรรทุก
“เราจะปั้มก๊าซยาสลบเข้าไปในช่องแอร์และช่องระบายอากาศ”หนึ่งชี้แจง
“เพราะว่าถ้าไฟดับเครื่องกรองและระบายอากาศในอาคารก็หยุดทำงานนายเลยปั้มก๊าซนี้เข้าไปในอาคารได้สบาย” เจ็ดยิ้ม
“ใน่เวลาที่ทุกคนกำลังฉลองวันเกิดของดอน เอลิโอ อยู่ที่ห้องโถงชั้นบนสุดของตึก ไฟก็จะดับลงผู้คุ้มกันและรปภ.ที่รักษาความปลอดภัยส่วนใหญ่ก็จะติดอยู่ชั้นบนสุด”หนึ่งอธิบายแผน“และเราก็จะกอบโกยทุกสิ่งที่อยู่ในตู้นิรภัยไปยังรถบรรทุกของเราลายไปในความมืดของลาสเวกัส”
ทุกคนอึ้งเพราะจากเริ่มแรกที่ไม่เห็นทางที่จะทำภารกิจนี้ได้สำเร็จเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เพราะแผนการที่หนึ่งเสนอนั้นทำให้พวกเขาทุกคนมีความหวังว่าภารกิจนี้อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็ไปไม่ได้อีกต่อไป