สาวชาวนากลายเป็นหงส์ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 9 เหยียดหยาม (2)

        ซย่าเสี่ยวฉานมองเนื้อขนาดเท่าฝ่ามือแล้วผุดยิ้มเ๶็๞๰า นางล้างเนื้อจนสะอาดอย่างรวดเร็ว หยิบพริกออกมาโถใหญ่ คลุกเคล้าให้เข้ากับเนื้อแล้วนำลงผัดด้วยกัน

        เมื่อผัดจนได้ที่จึงเติมพริกลงไปอีกรอบ น้ำมันพริกหม้อหนึ่งเป็๲อันเสร็จสมบูรณ์

        แน่นอน ซย่าเสี่ยวฉานไม่โง่ นางคุ้ยขี้เถ้าที่อยู่ด้านข้าง ไม่นานก็พบโถกระเบื้องสะอาดใบหนึ่ง นางเทน้ำมันพริกครึ่งหนึ่งลงไปในโถ จากนั้นปิดโถอย่างดีค่อยวางกลับลงไปกลางกองขี้เถ้าอีกครั้ง

        ตอนตนผัดดอกเสาเย่ากินบนเขา รสเค็มสักนิดก็ยังไม่มี ตอนนี้นางจะไม่ทำให้ตนเองต้องลำบากอีก

        ความจริงซย่าเสี่ยวฉานมาลองคิดๆ ดู ก็รู้สึกว่าสมัยก่อนนางโง่เง่าเอาจริงๆ เมื่อก่อนเหตุใดตนถึงต้องหัวอ่อนเชื่อฟังคำแม่เฒ่าซย่าฝางซื่อถึงเพียงนั้น ตนทำงานเยอะที่สุด ถูกด่าทอเยอะที่สุด แต่กลับได้กินน้อยที่สุด ยิ่งกว่านั้นในตอนสุดท้ายยังถูกครอบครัวนี้ห่อขายอีกด้วย

        ซย่าเสี่ยวฉานทำงานเหล่านี้เสร็จเรียบร้อยถึงเริ่มนำน้ำมันพริกมาผัดกับผักใบเขียว มีกลิ่นน้ำมันฉุนจมูกเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก ที่ห้องด้านนอก เมื่อเหล่าบุรุษตระกูลซย่าได้กลิ่นหอมจึงอดกลืนน้ำลายไม่ได้

        เฉินซื่อมองห้องครัว กลืนน้ำลายพลางเอ่ย “ท่านแม่ ซย่าเสี่ยวฉานคงไม่แอบกินใช่หรือไม่ เนื้อเล็กน้อยแค่นั้น ลูกในท้องข้า หลานชายคนโตของท่านจะหิวเอาได้”

        ฝางซื่อตอบด้วยความเกรี้ยวกราด “นางเด็กตัวดีนั่นกล้าหรือ ถ้ากล้า ข้าจะตีมันให้ตาย!”

        คำพูดของเฉินซื่อบรรลุผลแล้ว มุมปากนางปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

        เมื่อฝางซื่อพูดจบกลับยังไม่วางใจ จึงลุกเดินไปทางห้องครัว

        เมื่อเดินเข้าไปด้านใน ก็เห็นหมูสับผัดพริกชามใหญ่ เพราะพริกค่อนข้างเยอะ ทำให้มองอะไรไม่ออก นางจึงพยักหน้าอย่างพออกพอใจ

        ซย่าเสี่ยวฉานผัดผักได้ที่แล้ว ยังแบ่งผักป่ามาราดน้ำปรุงรส ทำมันฝรั่งเส้นผัดด้วยอีกอย่าง

        จนกระทั่งทำอาหารเสร็จเรียบร้อย กับข้าวเพิ่งยกขึ้นโต๊ะ ซย่าเหล่าเตี่ยก็นำสมาชิกครอบครัวทุกคนมานั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะแล้ว

        ทว่าที่นั่งล้วนมีคนจับจองจนเต็มโต๊ะ ไม่มีใครเหลือที่ไว้ให้ซย่าเสี่ยวฉานเลย

        เพราะแม่เฒ่าซย่าดีใจที่ลูกชายกลับบ้าน วันนี้นางจึงนำข้าวออกมาจากตู้มากหน่อย นานๆ ทีจะเอาข้าวมาหุงเป็๞ข้าวสุก แม้จะมีเมล็ดข้าวโพดเจือปน แต่อย่างไรก็ทำให้อิ่มท้อง

        ซย่าเสี่ยวฉานเห็นว่าไม่มีที่นั่งของตนก็ชินแล้ว นางถือชามออกไปตักข้าวคนเดียว แล้วตักผักป่าที่ไม่มีน้ำมันสักนิดจากหม้ออีกด้าน เติมน้ำมันพริกช้อนใหญ่ แล้วนั่งกินอยู่ในห้องเก็บฟืน

        ตอนนั้นเอง จู่ๆ เฉินซื่อก็เดินเข้ามา นางมองซย่าเสี่ยวฉาน ก่อนจะร้องเสียงแหลม “ท่านแม่ นางเด็กเลวซย่าเสี่ยวฉานแอบกินน้ำมันพริก!”

        แม่เฒ่าซย่าฝางซื่อเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นชามใส่น้ำมันพริกเหลือน้ำมันอยู่ไม่มาก หัวใจของนางก็ปวดหนึบไปหมด

        นางเด็กสารเลวสมควรตายพันดาบ นาง...นางกล้าแอบขโมยกินน้ำมันพริกงั้นหรือ

        ยายแก่หยิบท่อนไม้หนาเท่ากำปั้นฟาดไปบนร่างกายของซย่าเสี่ยวฉาน

        ซย่าเสี่ยวฉานเห็นท่าไม่ดี จึงโยนชามทิ้ง ร่างกายวูบไหว แล้ววิ่งหนีออกจากห้องครัวในทันที

        “เดรัจฉานสมควรตายพันดาบ เ๽้ามันเด็กชั้นต่ำมีชะตานางโลมมา๻ั้๹แ๻่เกิด ซย่าเสี่ยวฉาน วิ่งออกจากประตูบ้านนี้ไปก็อย่าคิดจะกลับมาอีกเลย”

        ซย่าเสี่ยวฉานเบ้ปาก คิดว่านางเห็นค่าหรืออย่างไร นางไม่สนใจบ้านอันเ๾็๲๰าที่อยู่ไปมีแต่จะรู้สึกหนาวจนหายใจไม่ออกตายนี่หรอก เข้าใจไหม