High Human

ในระหว่างที่ยานบัญชาการกำลังมุ่งหน้าไปยังระบบดาวต่อไป โจได้เรียกทุกคนมารวมพลที่ห้องบังคับการ

เมื่อทุกคนมารวมตัวคนจนครบแล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า “พวกคุณเชื่อใจผมไหม?”

ทุกคนต่างสับสนกับคำถามของโจ อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงตอบกลับ 

“พวกเราเชื่อใจคุณ หัวหน้า” 

ถึงพวกเขาในตอนนี้คิดว่าโจเป็นเผ่าพันธุ์ที่ดูคล้ายมนุษย์ แต่เนื่องจากได้รับการฝึกจากเขาและเคยผ่านเหตุการณ์มาด้วยกัน ทำให้เขาได้รับความเคารพจนสามารถที่จะกล้าออกไปตามหาเขาตอนที่เขาหายไป 

โจสูดลมหายใจก่อนจะพูดว่า “ผมจะพูดก่อนว่า เรื่องที่ผมจะบอกต่อไปนี้อาจขัดกับกฏของสหพันธ์ พวกคุณยังแน่ใจที่จะเชื่อใจผมอีกหรือไม่?” 

“พวกเราเชื่อใจคุณ หัวหน้า” พวกเขายังคงตอบกลับด้วยคำตอบเดิม 

ไม่แปลกใจที่พวกเขาจะเชื่อใจโจ เพราะโจเป็นคนเผยแพร่วิธีการฝึกให้พวกเขา และยังสอนการเอาชีวิตรอดท่ามกลางอันตราย 

ตั้งแต่ที่พวกเขาได้เข้าร่วมสหพันธ์ พวกเขาก็ได้แต่ต่อสู้กับพวกสเปคจนไม่มีเวลากลับบ้าน นอกจากนี้สิ่งที่พวกเขาได้รับก็เป็นเพียงยานบัญชาการล้าหลังลำนี้ อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า สหพันธ์ยังคงสำคัญ เนื่องจากสหพันธ์ได้รวบรวมทุกเผ่าพันธุ์ให้มารวมตัวกันเพื่อต่อสู้และปกป้องกาแลคซี่ของพวกเขา 

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงให้ความเคารพแก่โจเหนือกว่าสหพันธ์ 

โจกระแอมเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทุกคนคงรู้แล้ว” 

สิ่งที่โจหมายถึงคือเรื่องของสเปคที่ลักลอบเข้ามาบนดาวที่มีอารยธรรม

“ผมอยากขอร้องพวกคุณไม่ให้รายงานเรื่องนี้กับสหพันธ์ ตอนที่ผมสอบปากคำสเปคตัวนั้น มันบอกว่ามีคนพามันเข้ามา ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันพูดความจริง แต่ยังไม่รู้ว่าคนที่มันกล่าวถึงเป็นคนในสหพันธ์หรือพวกนอกกฏหมาย อย่างไรก็ตามผมอยากให้เรื่องนี้เป็นความลับไปก่อน ผมอยากจะขอให้พวกคุณเป็นหูเป็นตาให้ผมหากเห็นใครหรือได้ยินอะไรที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้รายงานผมทันที พวกคุณจะยอมรับคำขอนี้จากผมไหม?” หลังจากโจกล่าวจบพวกเขามองหน้ากันเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

“พวกเราจะทำตามที่คุณสั่ง หัวหน้า!!” ทุกคนขานรับอย่างพร้อมเพียง ไม่มีความลังเลใดๆที่จะต้องผิดกฏของสหพันธ์ เรื่องด้วยสเปคที่ลักลอบเข้ามาใกล้กับสหพันธ์ถือเป็นภัยคุกคาม หากเก็บเรื่องนี้ไว้แน่นอนว่าย่อมต้องทำให้หลายเผ่าพันธุ์ในสหพันธ์ไม่พอใจ 

อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงทำตามคำขอของโจ 

โจส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นคำขอร้อง”

ทุกคนนิ่งเงียบไป จากนั้นมายด์ก็เดินก้าวออกมา 

“หัวหน้า สำหรับพวกเราแล้วคุณคือหัวหน้าที่เราจะทำตามคำพูดของคุณ และทุกคำที่คุณบอกจะเป็นคำสั่ง” 

“อ่า…งั้นแล้วแต่พวกคุณแล้วกัน” โจยิ้ม เขารู้สึกอบอุ่นในใจ 

ตั้งแต่ที่เขาจำความได้ก็อยู่ในสหพันธ์แล้ว เขาไม่เคยมีใครทำตามคำสั่งโดยไม่คิดขัดแย้งเลยแม้แต่น้อย แม้แต่เพื่อนสนิทของเขาก็ยังมีบ้างที่ขัดใจ 

อย่างไรก็ตามคนเหล่านี้คือคนกลุ่มแรกที่ฟังคำขอร้องของเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ และที่สำคัญพวกเขายังเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน โจรู้สึกว่าพวกเขาเหล่านี้เป็นเพื่อนร่วมรบร่วมเป็นร่วมตาย 

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่โจรู้สึกแบบนี้ หรืออาจะเป็นเพราะเขาเป็นมนุษย์กันนะ?

“ขอบคุณทุกคนมาก ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตัวเองเถอะ” โจยิ้ม จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

ผ่านไปสองชั่วโมง ยานบัญชาการได้มาถึงระบบดาวแห่งใหม่ หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มปฏิบัติการณ์ค้นหาเช่นเคย

……

ณ ดาวเคราะห์ที่มืดมิดในระบบดาวแห่งหนึ่ง ณ ที่ใดสักที่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ได้มีการพบปะกันของคนสองกลุ่ม อย่างไรก็ตามเนื่องจากความมืดมิดจึงทำให้ไม่มีใครมองเห็นหน้ากัน 

ทั้งสองฝ่ายต่างก็เก็บตัวตนของตัวเองไว้เป็นความลับ 

“ภารกิจในระบบดาว AF-445 ล้มเหลว” เสียงแหบแห้งที่แยกไม่ออกว่าชายหรือหญิงดังขึ้น

“มันใกล้จะสำเร็จแล้วไม่ใช่รึ? ทำไมถึงล้มเหลว?” เสียงทุ้มต่ำที่แยกไม่ออกว่าชายหรือหญิงของอีกคนถามกลับ

“มีคนเข้าไปขัดขวางขั้นตอนสุดท้าย” เสียงแหบแห้งตอบ

“ใคร?” เสียงทุ้มต่ำถาม

“โจ”

“…”

หลังจากเงียบไปสักพักเสียงทุ้มต่ำก็พูดขึ้นอีกครั้ง “โชคร้ายที่ครั้งนั้นเขาไม่ตาย”

“ใช่…โจคือตัวปัญหา” เสียงแหบแห้งกล่าวเสริม 

“แต่” เสียงแหบแห้งพูดขึ้นอีก “ดูเหมือนเขาไม่คิดรายงานเรื่องนี้ให้สหพันธ์”

“เขาต้องการสืบเรื่องนี้ ดูเหมือนเขาจะเริ่มสงสัยบางอย่าง” เสียงทุ้มต่ำกล่าว

“บอกเรื่องที่เขาปกปิดไว้ให้สหพันธ์ดีหรือไม่?” เสียงแหบแห้งลองถาม

“ไม่…ถ้าเราทำแบบนั้นเขาจะรู้ตัวทันที” เสียงทุ้มต่ำปฏิเสธ

เขามั่นใจว่าโจกำลังสงสัยคนในสหพันธ์แต่ก็ยังไม่แน่ใจเลยเก็บเรื่องนี้เงียบไว้ ถ้าหากพวกเขาไปบอกสหพันธ์ถึงเรื่องนี้โจจะรู้ตัวทันทีว่าเป็นใคร 

มันเป็นเรื่องยากที่จะบอกเรื่องสำคัญแบบนี้กับสหพันธ์ ตัวตนของพวกเขาอาจถูกเปิดโปงโดยสหพันธ์และเมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาคงไม่มีที่ให้หลบซ่อน

“หยุดแผนการทั้งหมดไว้ก่อน รอให้เรื่องเงียบค่อยว่ากันอีกที” เสียงทุ้มต่ำเสนอขึ้น

“งั้นก็ตามนั้น” เสียงแหบแห้งไม่ปฏิเสธ

หลังจากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันไปโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าไปทางไหน 

……

การสำรวจค้นหาคนแคระยังคงดำเนินต่อไป เวลาผ่านไป 6 เดือนนับตั้งแต่เจอสเปค 

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้พวกเขาได้ไปค้นหาตามดาวเคราะห์ต่างๆ ปะปนไปกับอารยธรรมต่างดาว หรือดาวที่มีแต่สัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ บางครั้งก็ลงไปบนดาวร้างที่ไม่มีอะไรนอกจากพื้นดิน

ผ่านความร้อนและความหนาวเย็นแบบสุดขั้วในบางครั้ง แม้ว่าจะเป็นการค้นหาคนแคระแต่มันก็เปรียบเสมือนการผจญภัยเช่นกัน

เวลา 6 เดือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ เรื่องของสเปคครั้งนั้นโจยังไม่ได้ตามสืบ เพราะยังอยู่ในระหว่างภารกิจ เขาคิดเอาไว้ว่าหลังจากจบภารกิจนี้เขาจะตามสืบเรื่องนี้จริงๆจังๆ

อย่างไรก็ตามในความคิดเขา 7 ใน 10 เป็นคนในสหพันธ์ แต่เนื่องจากตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไรเขายังสรุปไม่ได้ 

ณ เวลานี้เขาค่อนข้างตื่นตัว หากมีอะไรผิดปกติในระหว่างการค้นหาเขาจะต้องไม่ประมาท

“หัวหน้า!! มีบางอย่างข้างหน้าครับ!!” 

โจหันไปมองข้างหน้า เห็นบางสิ่งที่ไม่เคยพบมาก่อน มันคือซากสิ่งก่อสร้างบางอย่างและบางส่วนถูกทำลายลอยเคว้งคว้างในอวกาศ 

ที่นี่เป็นระบบดาวที่สหพันธ์ยังไม่ได้สำรวจ มันไม่น่าแปลกใจนักถ้าจะได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะอย่างไรอวกาศนี้มันกว้างใหญ่เกินจินตนาการ 

“นี่เป็นของเผ่าพันธุ์ไหนกัน?” โจพึมพำขณะมองไปยังสิ่งก่อนซากที่มีขนาดใหญ่กว่ายานบัญชาการ 2 เท่า!! 

หากคิดจะเข้าไปสำรวจด้านในคงใช้เวลาไม่น้อย อย่างไรก็ตามไม่มีทางที่จะปฏิเสธในการสำรวจ พวกเขาอาจจะได้รับรู้ถึงตัวตนของบางสิ่งและอาจได้รับเทคโนโลยีของพวกเขาก็ได้!!

“พวกเราจะเข้าไป” โจบอกกับทุกคน