เมธาวีรู้สึกเหมือนเธอกำลังถูกดึงไปสู่ที่มืดที่ไม่อาจหลีกหนี
ััของวริษฐ์ที่จับข้อมือของเธอไว้ยังคงหนักแน่นเหมือนเดิม
มันทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกระหว่างเธอและเขากลับไม่ได้เป็เพียงแค่ความตึงเครียดจากเกม
มันเริ่มกลายเป็สิ่งที่เธอไม่อาจหลบหลีกได้
"คุณวา..."
เมธาวีพูดเสียงสั่น
"มันถึงเวลาที่คุณต้องบอกฉันแล้ว...ว่าอะไรที่คุณซ่อนไว้"
เธอพยายามหลบสายตาของเขา แต่กลับรู้สึกเหมือนทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับเขา ความกลัวในใจของเธอกลับทำให้เธออยากรู้ความจริงมากยิ่งขึ้น
วริษฐ์ไม่ตอบในทันที
เขาก้มลงมองที่มือของเขาที่กำข้อมือของเธอไว้ แล้วค่อย ๆ ยิ้ม
"เธอรู้ไหม..."
เสียงทุ้มของเขาหยุดลงก่อนจะกระซิบใกล้หูเธอ
"บางที...ความจริงที่เธออยากรู้...มันอันตรายเกินไป"
เมธาวีสะท้านไปทั่วร่าง
เธอรู้ว่าเขากำลังบอกอะไร
แต่เธอก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
เธอ้าคำตอบ
"ฉันไม่กลัว"
เสียงของเธอดังขึ้นแน่วแน่
"ฉันพร้อมที่จะรับมันแล้ว"
วริษฐ์เงียบไปชั่วขณะ เขายิ้มบาง ๆ และถอนหายใจเบา ๆ
"จริงเหรอ?"
เขากระซิบเสียงต่ำ
"เธอคิดว่าคุณจะรับมันได้ไหม?"
**
ความเงียบในห้องทำให้ทั้งสองคนยิ่งรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น
เมธาวีพยายามรวบรวมความกล้าในการถามคำถามที่สำคัญ
"คุณวา...คนที่หายตัวไปทั้งหมดเกี่ยวข้องกับคุณใช่ไหม?"
เธอถามออกไปเสียงต่ำ แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
วริษฐ์ไม่ตอบทันที
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปที่หน้าต่าง
แสงจากภายนอกส่องลอดเข้ามาในห้อง แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศในห้องนี้สดใสขึ้นเลย
เขามองออกไปข้างนอก ก่อนจะหันกลับมาทางเธออีกครั้ง
"เธอรู้ไหม..."
เขาพูดเสียงเย็น
"บางครั้งการที่คนบางคนหายไป...มันก็เป็เื่ที่ไม่สามารถควบคุมได้"
เขาหยุดไปชั่วขณะ
"แต่...ถ้าเธออยากรู้..."
วริษฐ์หันมามองเธอในระยะใกล้
เมธาวีมองตาของเขา เขากำลังยิ้ม...แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ
มันเหมือนรอยยิ้มที่บอกให้เธอรู้ว่าเขากำลังจะพาเธอเข้าไปในโลกที่มืดที่สุดของเขา
และเธอเองก็ไม่สามารถหลีกหนีได้
"เธอจะต้องรู้บางสิ่งที่ไม่ควรรู้"
เสียงของวริษฐ์สั่นสะท้านในอากาศ เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอ
"มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้"
เมธาวีรู้สึกถึงการสั่นะเืที่เกิดขึ้นในร่างกายของเธอ
แต่เธอก็ยังยืนนิ่ง ไม่ยอมถอย
"บอกฉันสิ"
เธอพูดเสียงหนักแน่น
"ฉันพร้อมจะรับมือกับมัน"
เขามองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะหยุดไปอีกครั้ง
"ถ้าเธออยากรู้..."
เขาพูดเสียงทุ้ม
"เธอจะต้องเป็ส่วนหนึ่งของมัน"
คำพูดของเขาทำให้เมธาวีเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่
เขากำลังพูดถึงโลกที่เธอไม่อาจมองเห็น หรือเข้าใจได้ในตอนนี้
มันเป็โลกของความลับและความลวงที่เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเข้ามาเกี่ยวข้อง
**
วริษฐ์หยุดตรงหน้าเธอ
เขาหายใจออกเบา ๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะที่ใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน
"เมธาวี...ถ้าเธอเลือกที่จะอยู่กับฉันในเกมนี้"
เขากระซิบเบา ๆ
"เธอจะต้องยอมรับมันทั้งหมด"
เมธาวีไม่ตอบ เขาทำให้เธอรู้สึกถึงความเ็าที่แทรกเข้ามาในใจ
แต่เธอไม่สามารถถอยกลับไปได้อีกแล้ว
**
"แล้วถ้า...ฉันอยากเป็ส่วนหนึ่งของมัน?"
เธอถามเสียงแ่เบา
วริษฐ์ยิ้มอย่างพึงพอใจ
"ถ้าเธอพร้อม..."
เขากระซิบเสียงต่ำ
"เกมนี้จะทำให้เธอต้องยอมรับทุกอย่าง"
144
