อันที่จริงแล้ว เหล่าผู้เล่นนั้นนับเป็สิ่งมีชีวิตที่มีทักษะการเรียนรู้และมีความสามารถในการปรับตัวที่ยอดเยี่ยมจนน่าเหลือเชื่อ ยิ่งพวกเขามีความช่ำชองและเชี่ยวชาญในตัวเกมมากขึ้นเท่าใด ปริมาณเหรียญทองแดงที่ผู้เล่นทั้ง 55 ชีวิตจะสามารถเสาะแสวงหาและกอบโกยได้ในหนึ่งวัน ย่อมต้องพุ่งทะยานสูงขึ้นเป็เงาตามตัว
หากประเมินจากอัตราการเติบโตและการเรียนรู้ของพวกผู้เล่นในเวลานี้... อีกไม่นานเกินรอ ค่าใช้จ่ายในส่วนของเหรียญทองแดงที่เขาต้องแจกจ่ายออกไปในแต่ละวัน จะต้องพุ่งทะยานทะลุหลัก 2,000 เหรียญได้อย่างง่ายดายแน่นอน!
แม้ว่าในทางทฤษฎีแล้ว ทั้งร้านช่างตีเหล็กของไอน์โบและร้านขนมปังจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อช่วยดึงเอาเงินเหรียญดินาร์เหล่านี้กลับคืนสู่กระเป๋าของเขา ทว่าในความเป็จริง ระบบกลไกการหมุนเวียนเงินตรานี้ยังมิเคยผ่านการทดสอบใช้งานจริงเลยสักครั้ง จึงยังไม่มีสิ่งใดมาการันตีได้อย่างเต็มร้อยว่าฟรานซ์จะสามารถเรียกเก็บเงินเ่าั้กลับคืนมาได้สำเร็จตามเป้า
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ร้านช่างตีเหล็กและร้านขนมปังจะทำงานได้อย่างเต็มสูบ แต่มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอที่จะมารับศึกหนักในการดูดซับและควบคุมปริมาณเงินตราทั้งหมดในหมู่บ้านได้อยู่ดี
หาก้าจะเรียกเก็บเหรียญทองแดงกลับคืนมาให้ได้มากกว่านี้ ฟรานซ์จำเป็ต้องลงทุนลงแรงเปิดร้านรวงและสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ เพิ่มเติมขึ้นมาอีกหลายๆ ร้าน
แต่ทว่า... การเปิดร้านค้าเพิ่มขึ้น ย่อมหมายถึงการที่เขาต้องยอมเฉือนเนื้อ ควักเอาแร่มิธริลและเงินเหรียญดินาร์ในคลังออกไปลงทุนเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณเช่นกัน!
ในยามนี้ ฟรานซ์—หรือมนัสในร่างเ้าเมืองถังแตก—เพิ่งจะซาบซึ้งและเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่า เหตุใดบรรดาบริษัทห้างร้านมากมายในเมืองไทยที่เริ่มต้นเปิดตัวได้อย่างสวยหรูดูดี แต่พอถึงยามที่กิจการเริ่มขยับขยายและเติบโตใหญ่โตขึ้น กลับต้องเผชิญกับภาวะชักหน้าไม่ถึงหลังจนล้มครืนลงมา
การคิดจะขยายกำลังการผลิตและขับเคลื่อนกลไกการบริหารจัดการให้เติบโตขึ้น... มันมิใช่เื่ง่ายดายเลยสักนิด! ตรรกะเื้ัของมันช่างสลับซับซ้อนและมีรายละเอียดหยุมหยิมซ่อนอยู่เต็มไปหมด!
ด้วยความสุขุมรอบคอบเพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน ฟรานซ์จึงตัดสินใจที่จะคงสถานะที่เป็อยู่นี้ต่อไปอีกสักสองสามวัน เพื่อเฝ้าสังเกตการณ์ดูว่าระบบกลไกภายในหมู่บ้านมันฝรั่งแห่งนี้จะขับเคลื่อนและดำเนินไปในทิศทางใด
ทว่า... นอกเหนือจากมรสุมปัญหาทางเศรษฐกิจที่ชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว ยังมีอีกหนึ่งเื่ราวสุดแสนจะพิลึกพิลั่นที่ทำให้ฟรานซ์ต้องกุมขมับ... นั่นก็คือพฤติกรรมอันสุดแสนจะเสื่อมทรามและไร้ยางอายของพวกผู้เล่นนั่นเอง!
เนื่องจากโลกของตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2 แห่งนี้ คือโลกที่มีความสมจริงขั้นสุดยอดราวกับเป็โลกใบจริงอีกใบหนึ่ง เพราะฉะนั้น... มันจึงเป็เื่ธรรมชาติธรรมดาเหลือเกินที่พวกผู้เล่นจะสามารถ "ถอดเสื้อผ้า" ของตัวเองออกได้ทุกเมื่อ
ภาพที่ฟรานซ์ต้องทนเห็นบ่อยครั้งจนแทบจะอุจาดตา ก็คือการได้เห็นผู้เล่นหน้าตาบ้านๆ สามสี่คนที่มีบุคลิกท่าทางกวนโอ๊ย ละม้ายคล้ายพวก "ผู้ผดุงความยุติธรรม" บนโลกมนุษย์ พากันเปลือยอกล่อนจ้อน โชว์พุงกะทิและมัดกล้ามเนื้ออันเหี่ยวแห้ง พร้อมกับประสานเสียงร้องเพลงทำนองกวนประสาทกันอย่างครื้นเครงว่า:
"กุชชี่เบล... งูมันเลื้อยเข้ามาอยู่ที่เอว! กุชชี่เบล... งูมันเลื้อยเข้ามาอยู่ที่เอว! สั่นพริ้วๆ ... โยกย้ายส่ายเอวให้ไว! ฮ่าๆๆๆ ... ฉันนี่แหละคนหล่อรวยสุดเท่ตัวจริง!"
ฟรานซ์รู้สึกหวาดวิตกอยู่ลึกๆ ว่า หากในอนาคตมีผู้เล่นนึกสนุกแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วออกไปวิ่งโทงๆ รอบหมู่บ้านขึ้นมา... ภาพพจน์ของดินแดนเขาจะมิมลายหายวับไปกับตาเลยรึ?!
ทันใดนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบเสียง์ก็พลันเด้งสว่างวาบขึ้นตรงหน้า!
[ระบบแจ้งเตือน: ปลดล็อกความสำเร็จ - มนุษย์เปลือยล่อนจ้อน! บัดนี้ระบบกล่องเวทมนตร์ได้ทำการเปิดใช้งานฟังก์ชันสร้างตัวปรับแต่งใบหน้า และฟังก์ชันชุดแต่งกายเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว]
ที่ไหนได้... สาเหตุเื้ัการปลดล็อกฟังก์ชันนี้อย่างกะทันหัน เป็เพราะมีผู้เล่นหน้าใหม่รายหนึ่ง ดันทะลึ่งแก้ผ้าจนล่อนจ้อนั้แ่ในโลกแห่งความเป็จริงแล้วค่อยมุดร่างเข้าไปนอนในแคปซูลสำหรับเล่นเกม โดยที่เ้าตัวมิได้ใส่ใจคำเตือนเื่เครื่องแต่งกายในระหว่างกระบวนการลงชื่อเข้าใช้งานเลยแม้แต่น้อย!
ส่งผลให้ไอ้หนุ่มดวงกุดรายนั้น กลายสภาพเป็ผู้เล่นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ปรากฏกายขึ้นในโลกของตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2 ด้วยร่างที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนราวกับทารกแรกเกิด!
ทว่า... พฤติกรรมอันสุดแสนจะวิตถารของเ้าหมอนั่น กลับกลายเป็สิ่งที่มีคุณูปการต่อฟรานซ์ เพราะมันดันช่วยกระตุ้นและเปิดใช้งานฟังก์ชันใหม่แกะกล่องของระบบกล่องเวทมนตร์ได้สำเร็จในเวลาที่้าพอดี!
ฟรานซ์รีบทำการเปิดหน้าต่างระบบและเริ่มลงมือสำรวจตรวจสอบรายละเอียดของสองฟังก์ชันใหม่ที่เพิ่มเข้ามาในระบบกล่องเวทมนตร์อย่างละเอียดยิบย่อย
ระบบปรับแต่งใบหน้าที่เพิ่งจะปลดล็อกเข้ามาใหม่ มิได้มอบอิสระในการปรับแต่งมากมายจนเกินงาม แต่เปิดโอกาสให้ผู้เล่นปรับแต่งโครงสร้างโดยรวมของใบหน้าให้ดูดีขึ้นหรือแย่ลงได้ในขอบเขตไม่เกินร้อยละสิบเท่านั้น
ส่วนฟังก์ชันชุดแต่งกายเริ่มต้นนั้น นับเป็ก้าวย่างที่ยิ่งใหญ่ ต่อจากนี้ผู้เล่นใหม่ทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่โลกใบนี้ จะต้องสวมใส่ชุดลำลองอันแสนเรียบร้อยและดูดีมีอารยะติดตัวมาั้แ่แรกเริ่มทุกคน โดยตัวละครชายจะเป็กางเกงชั้นในและเสื้อกล้าม ส่วนตัวละครหญิงเป็ชุดนอนกระโปรงยาวผ้าชิ้นเดียว
ฟรานซ์ลองกดเปิดดูภาพตัวอย่างของชุดเ่าั้ในระบบ แล้วก็อดยิ้มขำมิได้... มันช่างดูคล้ายคลึงกับเสื้อผ้าราคาประหยัดที่หาซื้อได้ดาษดื่นตามโซเชียลมีเดียในโลกมนุษย์ไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ามันก็ดูดีและผ่านเกณฑ์มาตรฐานในระดับที่ยอมรับได้
ยิ่งไปกว่านั้น การบรรจุระบบนี้เข้ามา ยิ่งทำให้โลกของตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2 มีความรู้สึกที่ละม้ายคล้ายคลึงกับ "เกมออนไลน์ที่เสร็จสมบูรณ์" มากยิ่งขึ้นไปอีกขั้น เพื่ออุดปากพวกเกรียนคีย์บอร์ดในสภาเกมเมอร์ที่เคยรุมโพสต์ด่าทอเขาว่าปล่อยเกมที่ยังทำเสร็จแค่ครึ่งๆ กลางๆ ออกมาเพื่อต้มตุ๋นเงินทอง
"ในเมื่อพวกแกชอบด่าว่าข้าทำเกมเสร็จแค่ครึ่งๆ กลางๆ นัก... ข้าก็จะเอาตัวเกมเวอร์ชันที่เสร็จสมบูรณ์ไร้ที่ติไปอุดปากพวกแกให้หมดซะเลย!"
หลังจากศึกษาจนเข้าใจดีแล้ว ฟรานซ์ก็เตรียมตัวสั่งเปิดใช้งานระบบ ทว่าเงื่อนไขสำคัญคือมันจะส่งผลสัมฤทธิ์ได้ก็ต่อเมื่อพวกผู้เล่นทำการตัดการเชื่อมต่อและ "ลงชื่อออก" เสียก่อนเท่านั้น
ฟรานซ์จึงจำเป็ต้องร่อนประกาศแจ้งเตือนอย่างเป็ทางการออกไป: [ประกาศสำคัญ: โลกของตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2 จะทำการปิดเพื่อปรับปรุงระบบภายในอีก 6 ชั่วโมงข้างหน้า ขอให้ผู้เล่นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อมและโปรดติดตามชมด้วยความระทึกใจ]
และก็เป็ไปตามคาด บรรดาผู้เล่นทั้งหลายต่างพากันส่งเสียงร้องระงมและก่นด่าสาปแช่งกันอย่างเซ็งแซ่ในช่องแชท:
"ปัดโธ่เอ๊ย! ตูอุตส่าห์นั่งรอคิวตั้งนานกว่าจะได้เข้ามา พอเข้ามาได้ไม่ทันไรดันมาประกาศปิดปรับปรุงระบบซะงั้น!"
"หรือว่า... ตัวเกมกำลังจะเปิดระบบเติมเงินอย่างเป็ทางการแล้วใช่ไหมคุณ?! ไหนใครบอกว่าเกมนี้จะเปิดให้เล่นฟรีไงฟะ?!"
แม้ว่าบนหน้าต่างสนทนาจะเต็มไปด้วยเสียงบ่นของพวกผู้เล่นโวยวายเพียงใด ทว่ามือไม้ของพวกเขาก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานงุดๆ ต่อไปโดยมิได้หยุดชะงักลงเลยแม้แต่น้อย
หลังจากจัดการประกาศแจ้งเตือน ฟรานซ์ก็บิดี้เีไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะก้าวเท้าเดินนวยนาดไปฝึกซ้อมร่ายรำวรยุทธ์เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกาย จนกระทั่งถึงเวลา่บ่ายคล้อยที่เขาได้ไปแช่ตัวในถังน้ำอุ่นที่อาเนอร์ สาวใช้ผู้ภักดีจัดเตรียมเอาไว้ให้
ในยามที่เขาเดินกลับขึ้นมายังบริเวณชั้นสองของคฤหาสน์ เสียงเคาะประตูห้องอันคุ้นเคยก็พลันดังขึ้นเบาๆ
ก๊อก... ก๊อก...
"นายท่านเ้าคะ... ซอสกวางป่าที่นายท่านสั่งไว้ บัดนี้ปรุงเสร็จสิ้นพร้อมยกขึ้นโต๊ะแล้วเ้าค่ะ"
และซอสกวางป่าเนื้อเนียนละเอียดที่เขานำมาตักกินเป็ของว่างรองท้องในบ่ายวันนี้... ก็คือผลงานอันสุดแสนจะยอดเยี่ยมที่รังสรรค์จากวัตถุดิบชั้นเลิศนั่นเอง!