ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายท้ายหมู่บ้าน

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันเรื่องผู้มาก่อกวนอีกเล็กน้อย หยางจื่อก็กลับบ้านไปพร้อมกับหมาป่าทั้งสองตัว ด้วยเหตุผลที่ว่าเอาไปเฝ้าไร่ เลยทำให้หมาป่าน้อยทั้งสองตัวโดนเนรเทศไปเฝ้าที่ไร่สักพัก ซึ่งก็ทำให้วางใจเรื่องที่ไร่หายห่วงไปได้สักพัก ส่วนในระหว่างนี้นางก็ได้หาคนไปสืบเรื่องของคุณหนูในร้านตำราในวันนั้นไปด้วย เพื่อดูว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของนางจริงหรือไม่?

“พี่ชิงหลง”

“หืม?”

“พี่ยังไม่กลับบ้านรึ?” นางมองคนงามที่ตอนนี้กำลังเดินไปห้องครัวหน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่มันถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว

“อ่าจริงสิพี่ลืมบอกเจ้าไป พี่จะมาค้างที่นี่สักพักเพื่อสอนหนังสือเสี่ยวหลง เจ้าคงไม่ว่าพี่หรอกใช่ไหม”

“เอ๊ะ ค้างที่นี่หรือ”

“ใช่”

“แต่คนที่บ้านท่านจะไม่ว่าเอาหรือ ถ้าไม่กลับบ้านน่ะ”

“ไม่ว่าหรอก” กลับกันเขาแทบจะอยากไล่พี่ออกจากบ้านเลยแหละ ประโยคหลังชิงหลงได้แต่เอ่ยในใจ เพราะเขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เรื่องที่ตาเฒ่า (พ่อ) ที่บ้านอยากไล่เขาออกจากบ้านน่ะ

“อ่า”

“หนิงเอ๋อร์ไม่ต้อนรับพี่หรือ?”

“มะไม่ใช่นะ เพียงแต่...” เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของคนตัวเล็ก ชิงหลงก็พอเข้าใจแล้วว่านางกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ เขาจึงเอื้อมมือไปดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดของตน ก่อนจะลูบหัวนางเบาๆ เพื่อปลอบใจนาง

“ถ้าเจ้ากังวลเรื่องชื่อเสียง เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เพราะพี่ได้บอกไปแล้วว่าพี่มาที่นี่เพื่อสอนเสี่ยวหลง ดังนั้นทุกคนก็จะเข้าใจว่าพี่เป็นอาจารย์ของเขา แต่ถ้าหากเจ้ายังไม่วางใจถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราก็เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกันเถอะ^^” หนิงหนิงที่ได้ฟังคำพูดช่วงแรกของเขานางก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง เพียงแต่เหตุใดคำพูดช่วงท้ายของเขามันถึงได้ฟังดูแปลกๆ กันนะ

“พี่ชิงหลงข้าเข้าใจเรื่องที่พี่พูดแล้ว เพียงแต่เรื่องกราบไหว้ฟ้าดินนั้น พี่ไม่รีบไปหน่อยหรือ? อีกอย่างพวกเราก็พึ่งคบกันได้สองวันเองนะ” หนิงหนิงมองเขาด้วยสายตาสงสัย เพราะกราบไหว้ฟ้าดินก็คือแต่งงานถูกไหม? ถึงนางจะเคยคิดอยากหาผู้ชายเข้าบ้านมาแต่งด้วย แต่นางก็ไม่ได้รีบขนาดนั้นนิไม่อย่างนั้นนางคงแต่งงานไปตั้งแต่หลังปักปิ่นแล้วละ

“นั้นสินะพี่ลืมไป ว่าพวกเราพึ่งตกลงว่าจะคบหาดูใจกัน ดังนั้นเรื่องแต่งงานคงรีบไม่ได้ เพียงแต่พี่แค่อยากบอกเจ้าไว้ก็เท่านั้นน่ะว่า..”

“ว่า?”

“อย่าให้พี่รอนานเกินไปละ ไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่ถือสาที่จะทำตัวเป็นโจรแล้วจับตัวเจ้ากลับไปแต่งงานหรอกนะ^^”

“....” หนิงหนิง

“เอาละตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว พวกเราไปเตรียมมื้อเย็นกันเถอะ” เขาเอ่ยบอกคนตัวเล็กในอ้อมกอด ก่อนจะคลายอ้อมกอดแล้วจูงมือนางไปที่ห้องครัวด้วยกัน

.

.

หลังจบมื้อเย็น หนิงหนิงที่อาบน้ำเสร็จแล้ว นางก็กำลังนอนจ้องเพดานห้องอย่างเหม่อลอย ในหัวก็ยังคิดเรื่องที่ชิงหลงพูดเมื่อตอนเย็น นางคิดว่าเขาคงไม่ได้พูดเล่นเรื่องที่จะพาตัวนางไป เพียงแต่นางไม่เข้าใจว่าพี่สาวที่แสนนุ่มนิ่มคนนั้นของนางหายไปไหนเสียแล้ว

“พี่สาวเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ สินะ” แน่นอนว่านางไม่ได้รังเกียจชิงหลง แต่นางก็ไม่รักเขาเช่นกัน ถึงแม้ว่านางจะชอบเขาแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นรัก เพราะฉะนั้นเรื่องแต่งงานหรือคู่หมั้นที่เขาอยากให้นางเป็น นางจึงต้องขอเวลาศึกษาดูใจเขาหน่อย เพราะนางยังไม่รู้จักเขาดีพอ อีกอย่างนางก็ยังเป็นห่วงน้องชายด้วย

“แต่ว่าที่เป็นแบบนี้ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ” ร่างบางหยิบหมอนมาปิดหน้าด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับนางในช่วงสองวันนี้ ต้องยอมรับว่านางเองก็ชอบที่อยู่กับเขาเหมือนกัน เพียงแต่ด้วยความคิดของสาวสมัยใหม่ เรื่องแต่งงานสำหรับนางนั้นมันจึงยังเร็วไปสำหรับเด็กอายุสิบแปดอย่างนาง ดังนั้นเรื่องที่นางบอกว่าให้คบกันก่อนนั้นก็เป็นเรื่องจริงเพราะนางไม่รีบแต่ง

ส่วนเรื่องกอดจูบหรือแม้แต่เรื่องอย่างว่านั้นนางก็มองว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่เป็นคู่รักกันดังนั้นนางจึงไม่ห้าม ขอเพียงแค่เขาไม่ได้นอกใจนางในระหว่างที่คบกันจน ก็รอหลังจากนางอายุยี่สิบแล้วค่อยแต่งก็ยังไม่สาย ซึ่งเรื่องพวกนี้แน่นอนว่าชิงหลงไม่รู้ และตัวหนิงหนิงเองก็ไม่คิดจะบอกด้วยเช่นกัน

.

.

เช้าวันต่อมา

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะพี่ชิงหลง” หนิงหนิงเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่ยืนหันผักอยู่ในครัว

“อรุณสวัสดิ์หนิงเอ๋อร์” ชิงหลงหันมายิ้มให้นาง ก่อนจะหันไปหันผักต่อ ในขณะที่หนิงหนิงก็ได้แต่มองเขาด้วยความหนักใจ เพราะเมื่อวานนางก็อุตส่าห์บอกไปแล้วว่าไม่ต้องช่วย แต่เขาก็ยังมาช่วยอยู่ดี

“เฮ่อช่วยไม่ได้สินะ” ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ขณะที่ในใจนางก็ให้คะแนนความน่ารักของคนรักเพิ่มขึ้นอีกคะแนน เพราะฝีมือการทำอาหารของชิงหลงนั้นอร่อยกว่านาง

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ หนิงหนิงก็ไปทำงานของตนเหมือนเดิม ในขณะที่ชิงหลงผู้ซึ่งได้ผันตัวจากอัครเสนามาเป็นพ่อบ้าน เขาก็ไปเตรียมของว่างแล้วก็ชามาให้นาง จากนั้นเขาก็จะนั่งสอนหนังสือหนิงหลงอยู่ข้างๆ เหมือนเมื่อวาน จนเมื่อเข้ายามอู๋ (11:00-12:59) เขาก็ไปเตรียมมื้อเที่ยงกับนาง ซึ่งพอหลังจากจบมื้อเที่ยงเขาก็ตามนางออกไปตรวจงานที่ไร่สมุนไพร

ไร่สมุนไพร

พื้นที่ไร่สมุนไพรของหนิงหนิงมีพื้นทั้งหมด10หมู่ ซึ่งในแต่ละหมู่ก็จะปลูกสมุนไพรอยู่สองชนิดโดยแบ่งพื้นที่เป็นคนละครึ่ง ซึ่งก็ทำให้พื้นที่สิบหมู่มีสมุนไพรปลูกอยู่กันทั้งหมดยี่สิบชนิด ซึ่งทั้งยี่สิบชนิดนี้นางก็เลือกมาเฉพาะชนิดที่เป็นที่ต้องการมากๆ มาปลูก ส่วนพวกสมุนไพรล้ำค่าอย่างพวกโสม นางจะปลูกไว้ที่สวนท้ายบ้านซึ่งนางจะเป็นคนดูแลด้วยตัวเอง

เมื่อมาถึงไร่หนิงหนิงก็ตรงไปที่บ้านพักข้างๆ ไร่ก่อน เพื่อตรวจดูบันทึกการส่งออกของสมุนไพรในช่วงนี้ เมื่อทำเสร็จนางก็จะไปเดินตรวจดูต้นสมุนไพรในไร่ทั้งหมด ว่าพวกมันมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า มีแมลงมากัดแทะไหมหรือมีที่เหี่ยวเฉาไหม จนเมื่อตรวจเสร็จแล้วนางก็เรียกคนงานมาชี้แจ้งในส่วนที่ต้องปรับปรุง ก่อนจะปล่อยให้ทุกคนกลับไปทำงานของตัวเอง ส่วนนางก็จะไปไร่ชาต่อ

เพียงแต่วันนี้หลังจากที่นางประชุมคนงามเสร็จ ร่างบางก็เดินไปที่บ้านพักเพื่อไปดูคนที่ถูกจับได้เมื่อคืนนี้ ดวงตากลมมองชายหนุ่มที่เหมือนนักเลงสองสามคนบนพื้นด้วยสายวิเคราะห์ ในขณะที่ด้านข้างก็เป็นหยางจื่อที่คอยอธิบายเรื่องสอบปากคำให้นางฟังไปด้วย

“สรุปแล้วก็ไม่มีความคืบหน้าสินะ”

“ขอโทษด้วยที่ข้ามันไร้ความสามารถ” หยางจื่อเอ่ยขอโทษนางด้วยความจริงใจ เพราะขนาดเขาขู่คนพวกนี้ไปแล้วว่าจะหมาป่าสองตัวจับกิน พวกเขาก็ยังไม่ยอมคลายอะไรออกมาเลย ซึ่งเรื่องนี้มันทำให้เขาค่อนข้างหงุดหงิดเลยทีเดียว

“อื้อ...ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีทำให้พวกพูดออกมาหรอกนะ เพียงแต่...”

“เพียงแต่อะไรรึ?”

“มันค่อนข้างยุ่งยากเพราะวัตถุดิบที่ใช้ทำยามันหายากนิดหน่อยน่ะ แถมวิธีการปรุงยาเองก็ยุ่งยากไม่แพ้กัน” หนิงหนิงพูดออกมาพลางนึกอุปกรณ์ทดลองในเรือนเพาะชำ ว่ามีของที่นางต้องการครบไหม เพราะว่านางจะใช้มันมาทำยาบางกล่อมประสาทบางชนิด

“ยารึ? เจ้าจะบอกว่าเจ้าสามารถปรุงยาที่ทำให้พวกมันคลายความจริงออกมาได้รึ” หยางจื่อมองนางด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้ยินว่านางสามารถปรุงยาที่ทำให้พวกมันพูดความจริงออกมาได้

“อื้อ..บางทีนะ” นางพูดน้ำเสียงราบเรียบ เพราะเรื่องปรุงยาจะบอกว่านางทำได้ก็ไม่ผิด เพราะในฐานะที่นางเองก็เป็นนักวิทยาศาสตร์คนนึง ถึงแม้นางจะเรียนด้านพฤกษศาสตร์มา แต่ในตอนเริ่มต้นนางก็ได้เรียนพวกนี้มาไม่ต่างกัน ดังนั้นนางจึงพอมีฝีมือด้านปรุงยาบ้างเล็กน้อย

“แค่ทำได้ก็ดีแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะใช้ได้ผลจริงๆ หรอก”

“อื้ม ถ้างั้นในช่วงนี้ก็ฝากจับจาพวกเขาไปก่อนแล้วกัน ส่วนข้าจะกลับไปลองปรุงยาที่ว่านั้นออกมาสักหน่อย ถ้าทำได้แล้วข้าจะเอามาให้เจ้าทีหลัง”

“ได้ตกลงตามนี้”

“อ่ออีกเรื่อง ข้าขอคนตัวใหญ่คนนั้นไปด้วยสิ” นางชี้ไปที่ชายหนุ่มตัวโตคนนึงที่นั่งอยู่ตรงกลาง ซึ่งท่าทางของเขาก็ดูเหมือนพี่ใหญ่ของพวกเขา

“เจ้าจะเอาเขาไปทำอะไรหรือ” หยางจื่อเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย

“เอาไปทำหนูลองยาน่ะ” หนิงหนิงตอบด้วยรอยยิ้มสดใส ส่วนคนฟังก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเขาคิดว่านางคงอยากจะลงโทษคนพวกนี้ที่มายุ่งกับสมุนไพรของนาง ส่วนคนที่โดนพูดถึงนั้น ในตอนนี้เขาเริ่มจะกลัวแล้วจริงๆ เมื่อได้ยินว่าต้องไปเป็นหนูยา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา นอกจะจ้องหนิงหนิงด้วยสายตาหวาดกลัว

“หืม? เจ้ากลัวข้ารึ?” หนิงหนิงมองว่าที่หนูลองยาของนางด้วยแววตาหยอกล้อ เมื่อเห็นเขาจ้องนางด้วยสายตาหวาดกลัว

“...”

“อื้อ..ถ้าหากเจ้ากลัวข้าละก็ เช่นนั้นเจ้าก็แค่พูดความจริงออกมาแล้วข้าก็จะปล่อยเจ้าไป ว่าอย่างไรละ”

“...” ชายหนุ่มก้มลงหลบสายตานางทันที ที่ได้ยินว่านางบอกให้ตนพูดความจริงแล้วนางจะปล่อยเขาไป ซึ่งเรื่องนี้เองก็ไม่ได้เกินความคาดหมายของหนิงหนิงเช่นกัน

“เฮ่อน่าเสียดายจัง อุตส่าห์ว่าจะปล่อยไปแล้วแท้ๆ เชียว”

“...”

“อื้อ..เอาเถอะในเมื่อเขาอยากเป็นหนูลองยาของข้า งั้นก็ให้เขาได้สมปรารถนาก็แล้วกัน พี่หยางจื่อรบกวนพี่ช่วยไปส่งคนที่บ้านข้าด้วย” เมื่อพูดจบนางก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับชิงหลง ซึ่งก่อนจะออกไปชิงหลงก็หันมามองชายหนุ่มคนนั้นแว๊บนึงก่อนจะรีบเดินตามคนรักออกไป ทิ้งไว้แต่หยางจื่อที่ยืนสั่งการให้ลูกน้องช่วยกันจับมัดเขาแล้วส่งขึ้นเกวียนเพื่อนำไปส่งที่บ้านของหนิงหนิง