Love chaos รักวุ่นวายของนายมาเฟีย

อาบน้ำสักพักเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยที่ยังมีหยาดน้ำเกาะอยู่ตามตัวและผมที่เปียกชุ่ม มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้ปิด๰่๥๹ล่าง

ฉันนั่งมองเขาตาแป๋วก่อนจะทำสีหน้า๻๷ใ๯และรีบหันหนีทันที หน้าฉันร้อนและเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเพิ่งรู้สึกตัวทีหลังว่า คนตัวสูงเปลือยท่อนบนอยู่!! เขาลืมว่าฉันอยู่ด้วยหรอ!?

"ยังไม่นอนอีกหรอ? ดึกแล้วนะ"เขาถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ระ...รอพี่เมฆค่ะ...รอนอนพร้อมกัน"ฉันตอบ แต่ไม่สบตากับคนตัวสูง

"เป็๲อะไร ทำไมหน้าแดง ไม่สบายหรอ?"เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแหย่ๆกวนๆปะปนล้อเลียน

แน่นอน...

เขาแกล้งฉันแน่ๆ -_-

"เอ่อ...อากาศร้อนมั้งคะ"ฉันอ้างไปมั่วๆอย่างสิ้นคิดเพราะคิดไม่ออกจริงๆในหัวขึ้นภาพพี่เมฆตอนเปลือยท่อนบนอยู่เต็มสมอง โอ๊ยยย!!อกจะแตกตายแล้วเ๯้าค่ะ!!

"แต่งตัวเสร็จแล้ว หันมาได้แล้ว"เขาพูดบอก ฉันเชื่อและยอมหันไป

"!!!"ฉันรีบหันหน้าหนีทันทีด้วยความ๻๷ใ๯มากกว่าเดิม "พี่เมฆอ่ะ!"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่ ก็เขาไม่ได้แต่งตัวเลยน่ะสิแถมยังจะมายืนยิ้มอีก คนบ้า!

"รีบไปแต่งตัวเลย"ฉันพูดเสียงดุใส่และคว้าผ้ามาห่มและนอนหันหลังให้เขาทันที "แล้วมิ้นท์ต้องนอนห้องเดียวกับพี่หรอคะ?"

"ใช่"เขาตอบสั้นๆแค่นั้นแล้วฉันก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก

เวลาผ่านไป 1-2 นาที เขาค่อยๆขึ้นมาบนเตียง ฉันนอนหลับตาพริ้มอยู่และรู้สึกได้ว่าเตียงมันยุบลง ฉันนอนตัวเกร็งนิดหน่อย...แล้วฉันจะเกร็งทำไม?

"หลับแล้วหรอ?"เขาถาม แต่ฉันนิ่งเงียบแกล้งหลับ "ลักหลับดีมั้ยเนี่ย!?"

"คนบ้า!"ฉันรีบตื่นขึ้นทันทีและผลักเขาออก เมื่อเขาเริ่มโน้มหน้าเข้าใกล้เรื่อยๆ "อ๊ะ!"ฉันร้อง๻๠ใ๽ออกมา เมื่อเขาจับเอวและดึงฉันเข้าหาเขาแล้วขึ้นคร่อมร่างฉันไว้ แต่ไม่ลงน้ำหนักมากนัก สองมือจับมือฉันล็อคไว้กดลงบนเตียงแต่ไม่กดแรงนัก

"จะ...จะทำอะไร!?"หญิงสาวพูดถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเอนหน้าหนี

"ไม่อ่อยแล้วหรอ?"เมฆก้มลงกระซิบถามที่ข้างหูของเธอก่อนจะกดจมูกโด่งลงสูดดมตามซอกคอขาวระหง

"พะ...พี่เมฆ อย่า!"หญิงสาวรีบห้ามทันที มือบางพยายามจะผลักเขาออก

ชายหนุ่มจึงหยุดอย่างขัดใจนิดๆแต่ก็ยิ้มออกมาอย่างชอบใจที่ได้แกล้งคนตัวเล็ก ก่อนจะลุกออกทิ้งตัวนอนลงข้างๆ หญิงสาวจึงขยับถอยห่างออกไปอีกหน่อย

/อ่อยตอนนี้ก็ไม่รอดน่ะสิ/หญิงสาวบ่นพึมพำคนเดียวเบาๆในใจ

.

.

.

.

.

กริ๊งงง~ กริ๊งงง~

เวลาห้าทุ่มกว่าๆจู่ๆก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมฆจึงเอื้อมมือไปหยิบจากโต๊ะข้างๆหัวเตียงและกดรับสาย

"ฮัลโหล"เมฆพูดรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งปะปนงัวเงียนิดหน่อย

:ฮัลโหลครับนาย ผมขอโทษนะครับที่โทรมาขัด:ลูกน้องรีบพูดขอโทษออกมาก่อน

"อืม มีไรว่ามา"เขาตอบรับในลำคอและถามออกมา

:มีคนติดต่อค้าอาวุธครับ เค้าถามว่าตอนนี้ว่างรึป่าว ถ้าว่างก็จะติดต่อและคุยกันตอนนี้เลยครับ:

"..."ชายหนุ่มนิ่งเงียบสักพักและหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ "ไม่ว่าง ไว้พรุ่งนี้ละกัน เจอกันที่โกดัง8 สองทุ่ม"

:ครับ:ลูกน้องตอบรับก่อนที่เมฆจะเป็๲ฝ่ากดวางสายไปและวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม

เมื่อวางโทรศัพท์เสร็จ เขาก็นอนตะแคงโดยใช้ศีรษะหนุนแขนตัวเองไว้และจ้องมองไปที่คนตัวเล็กพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ผุดขึ้นบนใบหน้าคม

ก่อนที่เขาจะใช้นิ้มเรียวเกลี่ยไปที่เส้นผมบางที่บดบังใบหน้าของคนตัวเล็กเล็กน้อยและยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

คนตัวโตค่อยๆขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กอีกนิดหน่อย ก่อนจะจูบลงไปที่หน้าผากเธอเบาๆและรีบผละจูบออก เผื่อเธอรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมา

"เด็กน้อยเอ๊ย..."เมฆพูดเบาๆ และยิ้มบางๆ

"จะรู้ตัวรึยังนะ ว่าฉันก็อ่อยเธอกลับในบางครั้งเหมือนกันเนี่ย..."