เ้าตัวเล็กเสี่ยวจื่อน้อย ก็พาพยักหน้าหงึก…หงึก…อย่างเข้าใจมากขึ้นกับความรู้ใหม่ๆ และสิ่งที่ได้รับรู้จากประสบการณ์ในครั้งนี้ของเธอ
“อ้อ….”พวกเด็กๆ
“เข้าใจกันแล้วใช่ไหมเด็กๆ…ร้องอ้อ…กันเสียงดังเชียวนะ”ตา อดไม่ได้ที่จะแซวพวกเด็กๆในหมู่บ้านกัน
“พวกเราเข้าใจค่ะ/ครับ”พวกเด็กๆ
“ดีๆ…เก่งมาก เก่งทุกๆคนเลย”ปู่
“อิ….อิ…..”พวกเด็กๆ
“เอาล่ะ ทีนี้ก็หยุดพักผ่อนกันได้แล้วล่ะแบ่งกลุ่มคนมาดูแลเฝ้าที่ตรงบริเวณนี้กันจนกว่าเ้าหน้าที่ของทางหลวงจะมาถึงก็แล้วกันนะ”ปู่
“ได้ครับ..”คนในหมู่บ้าน
“วันนี้ก็เหนื่อยกันหน่อยละกันนะทุกๆคน ไว้คนของหลวงมาถึงพวกเราก็สบายกันแล้วล่ะ”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ไม่เป็ไรหัวหน้าหมู่บ้าน..”คนในหมู่บ้าน
“งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะนะกว่าจะไปถึงในตัวเมืองคงจะร่วมเย็นๆได้แล้วล่ะ”ตา
“แล้วจะกลับทันกันค่ำนี้หรือเปล่าคะ หรือว่าจะค้างคืนที่ตัวเมืองกัน???”ย่า
“พวกเราจะได้ตระเตรียมของเอาไว้ให้เลย จะได้ไม่ต้องลำบากมากนักเวลาเข้าตัวเมืองน่ะ”ยาย
“ไม่เป็ไรหรอก เพราะว่าพวกเราเจอทรัพย์สมบัติที่มีค่ามากมายถึงขนาดนี้รับรองเลยว่าคนของเ้าหน้าที่จะต้องมาภายในวันนี้อย่างแน่นอน ถึงจะดึกดื่นแค่ไหนพวกเขาต้องมาถึงสถานที่แห่งนี้แน่ๆ เพื่อความปลอดภัยของทรัพย์สมบัติพวกนี้”ตา
“อือ……”บรรดาภรรยา ก็พากันพยักหน้ารับฟังกันอย่างเข้าใจกัน
“งั้นขอตัวไปเตรียมตัวเข้าตัวเมืองเลยนะ พวกเรานะ”ตา
“ได้ๆ….”ทุกๆคนในหมู่บ้าน
ขณะที่พวกผู้ใหญ่จะพากันแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ที่จะต้องทำกันแล้ว แต่ละคนได้รับมอบหมายกันไปไม่ว่าจะกลุ่มคนที่จะต้องเข้าไปในตัวเมืองเพื่อแจ้งข่าวเื่หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราเจอทรัพย์สมบัติเหล่านี้ และอีกกลุ่มหนึ่งคือกลุ่มคนที่จะต้องเฝ้าสถานที่ที่ขุดเจอสมบัติพวกนี้อีกด้วย
แต่พวกท่านลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ จึงทำให้เสี่ยวจื่อน้อยต้องะโเรียกเพื่อเตือนบางอย่างที่สำคัญที่พวกท่านลืมนำติดตัวไปด้วยว่า….
“ท่านตาหัวหน้าหมู่บ้านเจา ปู่คะ ตาคะ ลืมอะไรไปด้วยหรือเปล่าคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย ที่วิ่งมาดักพร้อมกับะโเรียกพวกท่านไปด้วย
“เอ๋….????”ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านเจา
“ลืมอะไรบางอย่างงั้นหรือ หลานสาว??”ตา ปู่
“พวกเราลืมอะไรกันเล่าเนี่ย??? ดูสิเ้าตัวเล็กถึงได้วิ่งถลามาเตือนแบบนี้ แย่จริงๆนะ พออายุมากเข้าก็หลงลืมไปได้น่ะ”ท่านตาหัวหน้าหมู่บ้านเจา พูดออกมาอย่างล้อเลียนเสี่ยวจื่อน้อย โดยไม่ได้คิดว่าพวกท่านลืมอะไรไปจริงๆ
“ก็ตา ปู่ ท่านตาหัวหน้าหมู่บ้านเจา บอกว่าจะเข้าตัวเมืองไปแจ้งเ้าหน้าที่นี่คะ แล้วไปแจ้งไม่เอาของที่พวกเราเจอไปเป็ตัวอย่างให้พวกเ้าหน้าที่ในเมืองดู พวกเขาจะเชื่อพวกเราไหมคะนั่น??”เสี่ยวจื่อน้อย
“โอ้…!!จริงด้วยสิ..!!!”ปู่ ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ของสำคัญแบบนี้พวกเราลืมไปกันได้ยังไงกัน แย่จริงๆเลยจะพากันเสียเวลาเข้าตัวเมืองกันไปเปล่าๆนะเนี่ยนะ”ตา
“จริงๆ ถ้าไม่มีเงินก้อนตำลึงทอง กับทองคำแท่งพวกนี้ไปเป็หลักฐานให้พวกเขาดู ก็คงจะยากที่จะพูด ถึงจะเชื่อพวกเราก็คงจะไม่เต็มส่วนอย่างแน่นอน เพราะแค่คำพูดนี่นะ”ปู่
“เก่งมากเลยเสี่ยวจื่อน้อยของตา ที่อุตส่าห์คอยเตือนเื่สำคัญแบบนี้น่ะลูก”ตา
“ไม่เป็ไรเลยค่ะตา รีบไปเอาของตัวอย่างไปเถอะค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใครก็ได้ตรงที่ใกล้หลุมหีบแรกน่ะ รีบเอาเงินตำลึงก้อนทอง กับทองคำแท่งมาให้สักหน่อยสิ”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ได้ครับหัวหน้าหมู่บ้าน…”คนในหมู่บ้าน
“อย่าลืมหาผ้าห่อหุ้มไว้อีกทีหนึ่งค่อยนำใส่ ห่อเอาไว้อีกทีหนึ่งนะ”ปู่
“ครับ….”พ่อ กับลุงเฮยเซ่อที่รับก้อนเงินตำลึงทอง และทองคำแท่งส่วนหนึ่งเพื่อติดตัว ตามปู่กับตาเข้าตัวเมืองไปด้วย
“รู้สึกเกร็งมากจริงๆ ไม่เคยพกของมีค่ามีราคามากมายถึงขนาดนี้ติดตัวไปด้วยเลย มันรู้สึกหวาดระแวงจริงๆนะ”ตา
“นั่นน่ะสินะ….”หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ของมีค่าเหล่านี้ ที่จะทำให้พวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงผลิกชีวิตครั้งใหญ่เลยนะ”ปู่
“จริงๆ..!!!”ตา หัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“เอ่อ….เสี่ยวจื่อขอแบ่งเอาไว้เล่นสักหน่อยด้วยได้ไหมคะเ้าก้อนทองๆพวกนี้น่ะค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อยจ้อง ก้อนเงินตำลึงทองโบราณ และทองคำแท่งตาเป็ประกายแวววับออกมาอีกแล้ว
“..............!!”พวกผู้ใหญ่
“อะแฮ่ม……..”แม่ ที่รู้สึกเริ่มอับอายขายหน้าอีกแล้วที่เ้าตัวเล็กแสดงออกมาแบบนี้ต่อหน้าคนในหมู่บ้าน
“เสี่ยวจื่อน้อย ของพวกนี้เอามาเล่นไม่ได้นะลูกเดี๋ยวคนของทางการก็จะมาเก็บไปหมดแล้ว พวกเราเก็บเอาไว้ส่วนตัวไม่ได้”แม่
“อ้อ…ค่ะแม่ แต่ว่าเล่นก่อนที่คนของเ้าหน้าที่จะมาไงคะ ไม่เป็ไรใช่ไหมคะ??”เสี่ยวจื่อน้อย หันไปมองคนนู้นทีคนนี้ทีอย่างขอคำตอบ!!
“...............!!!”พวกผู้ใหญ่
“เอ่อ….ตอนนี้เริ่มจะสายมากแล้วพวกเราไปก่อนนะ”ตา
“แว๊บ……!!”
“ใช่ๆ ไปก่อนนะ!!”ปู่ หัวหน้าหมู่บ้านเจา
“แว๊บ….แว๊บ….!!!”กลุ่มคนที่พากันไปเข้าตัวเมืองเพื่อแจ้งกับทางการว่าเจอทรัพย์สมบัติที่หมู่บ้านเป่าเฉิงติดกับชายป่าก็พากันหายตัวไปอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากตอบคำถามของเด็กน้อยตัวแสบตรงหน้านี้อย่างไรล่ะ !!!
“..............!!!”บรรดาแม่ๆ และภรรยาพากันมองแบบเหวอๆกันไปเลย
“เหอะ….ช่างหนีเอาตัวรอดจริงๆ!!”แม่ อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำตามหลัง ตา ปู่ พ่อ ลุงเฮยเซ่อไป
“เอาอย่างนี้ไหมเด็กๆ ถ้าอยากจะจับและััของมีค่าพวกนี้ต้องรับปากว่า อยู่กับที่ที่กำหนดไว้ห้ามนำออกไปที่อื่นโดยเด็ดขาดเลย”แม่ ต่อรองกับพวกเด็กๆตัวแสบทั้งหลายที่ไม่ใช่เพียงแค่เสี่ยวจื่อน้อย และพี่สาวอู๋ิจื่อ เท่านั้นที่ส่งสายตาแป๋วๆรอคำตอบมา เด็กๆในหมู่บ้านคนอื่นๆก็เช่นกัน เพราะคาดหวังว่าจะได้จับของมีค่าสีทองๆพวกนี้อีกครั้ง
เพราะถ้าหลังจากวันนี้ไปแล้วพวกเขาคงจะไม่มีโอกาสได้ัักลิ่นไอความร่ำรวยแบบนี้อีกแน่นอน คนของเ้าหน้าที่คงจะพากันขนไปหมดก่อนแล้ว
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ.” พวกเด็กๆพากันรับคำอย่างหนักแน่น และเดินตามพวกแม่ของพวกเขาที่จัดสถานที่ไว้โดยเฉพาะสำหรับพวกเด็กๆเลย
“เฮ้อ….เ้าพวกตัวแสบตัวเล็กๆกลุ่มนี้นี่ไม่ธรรมดาจริงๆเลยนะ”ลุงกัวกัว
“ก็นั่นน่ะสิ ฉลาดเหลือเกินจริงๆ อย่าเห็นว่าตัวเล็กๆแบบนี้นะ แต่พูดออกมาแต่ละทีหนึ่ง เล่นเอาพวกเราอึ้งตอบไม่ถูกกันไปเลย โดยเฉพาะเสี่ยวจื่อน้อยหลานของเ้ากัวกัวนี่นะแสบั้แ่เล็กเชียว”คนในหมู่บ้าน
“กว่าจะโตไม่รู้ว่าจะแสบมากขนาดไหนนะ ว่าไหมเล่าเ้ากัวกัว”คนในหมู่บ้าน
“ข้านี่ล่ะหนักใจจริงๆ เฮ้อ……”ลุงกัวกัว ถึงแม้นว่าจะพูดเหมือนลำบาก แต่ใบหน้ามีแต่รอยยิ้มกว้างเมื่อมองมาที่ลูกๆหลานๆของเขาเอง
“ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่
ส่วนกลุ่มคนที่รีบเดินเร็วเอาตัวรอดกลุ่มแรกนั้น พวกท่านก็ได้พากันเตรียมพร้อมกันแล้ว และพากันเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองเฉินเฉินกันทันทีเลย ไม่รอช้าเพราะตอนนี้ก็ล่วงเข้ามาเกือบจะเที่ยงวันเข้าไปแล้ว
“เื่ของที่แจกจ่ายทางด้านโน้นดูเหมือนว่าจะเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ ยังคงเหลือของอยู่อีกบางส่วนด้วย”ย่า
“อย่างนั้นเหรอ??? ถ้าพอเหลือก็น่าจะเอามาทำอาหารกินร่วมกันกับคนในหมู่บ้านของพวกเราเลยละกัน ดีไหมพวกเรา??”ยาย
“ก็ดีนะ จริงๆของเ่าั้เป็บ้านของพวกเธอที่ได้รับมาโดยตรงจากเ้านายเก่าจะเก็บไว้ใช้เองก็ได้นะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ไม่เอาหรอก ถึงอย่างไรก็เป็ของที่เขาให้เอามาแจกจ่ายจะให้บ้านเราสองบ้านเก็บไว้ใช้กินได้อย่างไรกัน ในเมื่อมันเหลือ ก็นำมาทำกิน ทำใช้ส่วนกลางนี่แหละดีที่สุดแล้ว”ยาย
“ขอบใจแทนทุกๆคนในหมู่บ้านจริงๆนะ ถ้าพูดกันตามตรงแล้วถ้าเ้านายเก่าของบ้านเผิง และบ้านเฉียนไม่ติดต่อมาพวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านมีหรือจะได้ขอบดีๆในห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองมากินมาใช้แบบนี้”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา
“ใช่ๆ ขอบใจมากๆเลยนะ”บรรดาภรรยา ในหมู่บ้านเป่าเฉิง
“ไม่เป็ไรๆ…”ย่า กับ ยาย
พวกผู้หญิงในหมู่บ้านก็พากันนั่งรวมกลุ่มกันใกล้ๆกับพวกเด็กๆที่ตอนนี้นั่งลูบ นั่งคลำ นั่งจับ ก้อนเงินตำลึงทอง กับทองคำแห่งกันอย่างมีความสุข!!
ส่วนเสี่ยวจื่อน้อยที่ตอนนี้ก็ได้ยินด้วยว่าของที่เธอเอาออกมาจากห้างสรรพสินค้าExpress ในอนาคตที่ ณ ลานข้างบ้างของตัวเองมีของเหลืออีกเยอะเลย ทำให้นึกคิดอะไรบางอย่างออกมาได้ แบบว่ามีความคิดพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
“ปิ๊ง……..”
“ของกิน ของใช้เหลือเยอะแยะอย่างงั้นเหรอ?? ใช่แล้ว…!!!”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอ๋….??น้องเล็กมีอะไรหรือเปล่า??”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“มีสิพี่สาว เสี่ยวจื่อน้อยพึ่งนึกอะไรออกมาได้อีกแล้วน่ะ หลังจากได้ยิน ย่ากับยายคุยกับเพื่อนๆยายๆย่าๆน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“...???”พี่สาว และพี่ชาย ที่นั่งใกล้ๆกันก็รอฟังคำตอบจากเสี่ยวจื่อน้อยเช่นเดียวกัน ก็เล่นพูดออกมาเสียเสียงดังขนาดนั้น พวกพี่ๆต่างก็คิดเลยว่าเ้าตัวเล็กคงจะคิดอะไรใหม่ๆออกมาอีกแล้ว คงจะได้เริ่มสนุกกันใหม่ใช่ไหมนะ??? ต่างอยู่ในความคิดของพวกพี่ๆกันแล้ว
“งั้นก็ต้องไปถามย่ากับยายตอนนี้แล้วล่ะ ว่าจะทำหรือไม่นะพี่สาว พี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย ที่พอหันมาก็เห็นสายตาพวกพี่ๆจ้องมองมาที่เธอกันตาเขม็งเลย
“ได้ๆ พี่สาวไปด้วยนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“น้องเล็ก วางทองคำแท่งก่อนไหม??”พี่สามจงจื่อ
“ไม่…”เสี่ยวจื่อน้อย ก็หอบหิ้วทองคำแห่งติดมือไปด้วยความสุขใจของเธอ
“.............!!!”พวกพี่ชาย
“อ้า….น้องเล็กกับน้องสี่ติดทองคำจริงๆ”พี่รองสือจื่อ
“ในวันหน้า ถ้าพวกเรามีเงินหยวนเยอะแล้วเห็นทีว่าจะต้องซื้อของมีค่าพวกนี้ให้พวกน้องสาวเอาไว้เยอะแล้วล่ะ ดูท่าน้องเล็กกับน้องสี่จะชื่นชอบมากจริงๆ”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ใช่ๆ…”พวกพี่ชายทั้งหมด ที่เห็นว่าน้องเล็กกับน้องสี่ของพวกเขานั้นไม่ยอมวางก้อนทองคำแท่งกันเลย ก็เลยพากันตกลงว่าถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่จะต้องหาซื้อข้าวของมีค่าพวกนี้มาให้น้องสาวทั้งสองคนให้ได้เลย
สองสาวน้อยตอนนี้ก็ตรงดิ่งไปหากลุ่มผู้สูงอายุ นั่นก็คือกลุ่มย่าๆยายๆ นั่นแหละ
“ย่าคะ ยายคะ….”สองสาวน้อย
“มีอะไรกันเหรอจ้ะสาวน้อยของบ้านเรา”ย่า
“หรือว่าอยากจะกลับบ้านกันแล้ว แต่ว่าขนาดยังถือทองคำแท่งติดมาด้วยแบบนี้คงจะไม่น่าใช่ละมั้ง ใช่ไหมสาวน้อยของยาย??”ยาย
“อิ…อิ…..”สองสาวน้อยอดเขินไม่ได้ ที่โดนย่ากับยายหยอกเย้าแบบนี้
“คือน้องเล็กมีเื่จะบอกน่ะค่ะ ย่า ยาย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“เอ๋…????”ย่ากับยาย
“มีอะไรจ้ะ ไหนบอกย่ากับยายสิหลานสาว”ย่า
“คือว่าเมื่อตะกี้นี้เสี่ยวจื่อน้อยได้ยิน ย่าๆ ยายๆคุยกันว่าข้าวของที่เหลือจากการแจกจ่ายยังพอมีอยู่เยอะเลยใช่ไหมคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่จ้ะ..??”ย่ากับยาย
“เสี่ยวจื่อแค่คิดว่า ในเมื่อของกินของใช้เหลือเยอะแยะหลังจากแบ่งและแจกจ่ายทุกๆคนในหมู่บ้านแล้ว เอามาทำกินเลี้ยงกันในหมู่บ้านของพวกเราสักวันหนึ่งและก็นำมาทำอาหารขายให้กับพวกเ้าหน้าที่ของทางการและพวกนักขุมสมบัติกันดีกว่าไหมคะย่าๆ ยายๆ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ทำอาหารขาย ??!!!”ย่าๆ ยายๆ ทั้งกลุ่มพากันตาโตกันไปเลยเมื่อได้ยินคำแนะนำจากเสี่ยวจื่อน้อยในตอนนี้
“ใช่ค่ะ ทำอาหารขายให้กับคนที่จะมาขุดหาสมบัติตรงที่หมู่บ้านเป่าเฉิงนี้ของเรากัน ไหนๆของกินของใช้พวกเราก็ได้มาฟรีอยู่แล้วด้วยนี่คะ และก็ยังเหลือพอสมควรอีกด้วย พวกเราก็น่าจะเอามาทำเพื่อหารายได้เข้ากระเป๋าเล็กๆน้อยๆระหว่างรอเงินประเมิน 30%จากทางการดีไหมคะ??”เสี่ยวจื่อน้อย
“ดีๆ..!! พวกเราไปกันเร็วเข้าไปเตรียมของขายอาหารกันเย็นนี้เลย!!!”ยาย
“ไปกัน..!!”ย่า
ย่าๆ ยายๆ พากันเตรียมตัวลุกเพื่อจะกลับไปที่ลานบ้านของตระกูเผิงกันทันทีทันใดเลยเมื่อได้ยินคำแนะนำให้ขายอาหารให้กับคนที่จะมาขุดหาสมบัติในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเรากัน
***********
เสี่ยวจื่อน้อย มีความคิดที่จะหารายได้ก้อนแรกเข้าสู่หมู่บ้านเป่าเฉิงของเธอ โดยการขายอาหารที่ของต่างๆนำมาจากห้างสรรพสินค้าในอนาคตนั่นเอง
เพราะเสี่ยวจื่อน้อยคิดแล้วว่าจำนวนคนที่จะมาขุดหาสมบัติที่หมู่บ้านเป่าเฉิงของเธอนั้นคงจะมีไม่ต่ำกว่าร้อยๆคนเป็แน่ !!
3K
![ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678871413_20134578.webp)
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726027_9336039.webp)
