[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ได้มาแล้ว จะให้เราทำยังไงต่อ ”

บาสร้องตะโกนบอกโยฮันด้วยความรู้สึกเร่งรีบกลัวว่าซอมบี้แมว 2 ตัวจะวกกลับมา นอกจากนั้นแล้วเขากลัวว่าจะมีซอมบี้ระดับ 5 ตัวอื่นไล่ตามมาด้วยจึงอยากให้โยฮันเร่งมือ  เพียงแต่ว่าท่าทางของโยฮันในตอนนี้กลับทำให้ทุกคนกลัว ในช่วงที่นักสู้ออกไปเก็บสายไฟฟ้าแรงสูงที่พาดอยู่บนต้นเสากลับมา เขาไม่ได้ทำสิ่งอื่นใดนอกจากกินตับซอมบี้แมวจนตอนนี้มือทั้งสองรวมไปถึงใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยเลือด

“ บอกคนของพี่เอาไปขึงกับตึกนั่น มัดให้แน่นที่สุด แน่นจนคิดว่ามันสามารถรับน้ำหนักคนได้ทีละมากๆพร้อมกัน ”

“ หรือว่าแกจะมัดกับตึกที่อยู่อีกฝั่งแล้วใครกันจะข้ามไปที่นั่น ”

“ ผมเอง พี่มัดให้เสร็จก็พอ ”

บาสไม่รู้ว่าโยฮันจะข้ามไปอีกฝั่งด้วยวิธีไหนเพราะมันไกลเกินกว่าจะว่ายน้ำข้ามไปอีกฝั่ง  หลังจากที่คนของเขามัดสายไฟฟ้าแรงสูงเข้ากับยอดตึกแน่น โยฮันจึงมองไปยังส่วนปลายของสายไฟแรงสูง หลังจากม้วนมันเข้ากับแขนข้างหนึ่งเขาจึงกระโดดขึ้นไปเหยียบบนตึก ก่อนจะดีดตัวขึ้นฟ้าลอยข้ามแม่น้ำไปด้วยความรวดเร็วสร้างความตกใจให้กลุ่มของบาส พละกำลังของโยฮันเกินขีดจำกัดของพวกเขาไปไกลมาก นอกจากนั้นเขายังมีร่างกายพิเศษกว่าคนในกลุ่มที่เคยเห็นมา ทันทีที่โยฮันกระโจนข้ามไปอีกฝั่งได้สำเร็จเขาก็รีบวิ่งเข้าหาตึกหลังหนึ่งก่อนจะมัดชายไฟฟ้าแรงสูงเข้ากับตึกโดยให้ระดับของมันต่ำกว่าตึกที่อยู่อีกฝั่ง เพื่อให้คนโหนข้ามมาได้

“ มาเลยพี่ ผมมัดเอาไว้แล้ว! ”

บาสโบกมือเป็นสัญญาณเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเข้าใจแล้ว เพียงแต่ว่าหลายคนยังคงกลัวสิ่งที่อยู่ภายในน้ำ แต่ทันใดนั้นโยฮันกลับกระโจนลงไปในน้ำดึงดูดความสนใจให้ทุกคน บาสจึงรีบสั่งให้ทุกคนหาท่อนเหล็กหรือสิ่งใดก็ได้ที่สามารถใช้ห้อยโหนไปอีกฝั่ง หลายคนที่อาวุธมีตะขอจึงขอข้ามไปก่อนด้วยการใช้ตะขอเกาะไปกับสายไฟฟ้าแรงสูง คนที่ไม่มีตะขอพยายามวิ่งเข้าไปทุบตึกแล้วดึงเหล็กเส้นออกมาพันเพื่อทำที่เกาะให้ตัวเองลอยข้ามแม่น้ำ ในขณะที่ทุกคนพยายามผลัดกันลอยตัวข้ามไปอีกฝั่ง ใต้น้ำก็เกิดการสั่นกระเพื่อมราวกับว่ามีคนกำลังให้อาหารปลานับพัน

ภาพที่ทุกคนเห็นระหว่างกำลังลอยตัวข้ามไปอีกฝั่งนับว่าน่าหวาดกลัวไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่กำลังแหวกว่ายท่ามกลางฝูงซอมบี้ปลากลับใช้มือและหางรวมไปถึงเท้าตวัดฟาดฟันภายในน้ำจนฆ่าสังหารซอมบี้ที่พยายามจะพุ่งเข้างับเขาได้ราวกับว่าใต้น้ำไม่ใช่สถานที่ที่เขาเสียเปรียบ

“ รีบไปเร็วเข้า ซอมบี้ตัวอื่นตามมาแล้ว! ”

บาสร้องตะโกนบอกให้คนบนตึกที่เหลืออยู่ราว 60 คนรีบโรยตัวข้ามไป ซอมบี้กลุ่มใหญ่ที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้สามารถทำลายสายฟ้าแรงสูงที่พวกเขาใช้พาดผ่านระหว่างตึกทั้งสองได้ ทันใดนั้นซอมบี้ตัวหนึ่งมีรูปร่างเหมือนสุนัขเพียงแต่ว่าหางของมันกลับมีมากถึง 3 และมีความแหลมคมราวกับใบมีดก็ได้พุ่งขึ้นตึก ทำให้หลายคนต้องเสียสละต่อสู้เพื่อให้คนที่เหลืออยู่โรยตัวข้ามไป

“เร็วเข้า รีบไปเร็ว! ”  

แม้จะพยายามเร่งให้ทุกคนข้ามไปอีกฝั่ง สายไฟแรงสูงกลับสามารถรับน้ำหนักได้ไม่มาก ดังนั้นจึงต้องรอให้คนที่โรยตัวข้ามไปอีกฝั่งให้ได้ก่อนถึงจะโรยตัวข้ามไป แม้จะสามารถโรยตัวได้พร้อมกันนับ 10 มันกลับเป็นจำนวนที่น้อยไม่สามารถเร่งให้เร็วกว่านี้ได้ ทันใดนั้นซอมบี้หลายสิบตัวที่มาถึงพวกมันก็ได้พุ่งตัวเข้าชนตึกจนทำให้ผนังถล่มลงไปมากมาย ยิ่งจำนวนพวกมันเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ ชิ้นส่วนตึกยิ่งถล่มลงไปกองบนพื้นดิน กระทั่งซอมบี้ระดับ 5 อีกตัวปรากฎ มันก็ได้วิ่งเข้าชนตึกที่เต็มไปด้วยผู้คนส่งผลให้ตึกถล่มลงมาทั้งหมด โดยเหลือคนอีก 43 ยังไม่สามารถโรยตัวข้ามไปได้

“ หัวหน้า เอายังไงต่อ แบบนี้เราได้ตายกันแน่ ”

ต่างคนต่างแสดงความวิตก บาสที่พยายามคิดหาทางรอดอยู่เสมอจึงวิ่งเข้าไปจับสายไฟฟ้าแรงสูง มันยังไม่ถูกตัดขาด ต่อให้จะพังลงมาพร้อมตึกก็ตาม หลังจากที่เขาวิ่งเข้ามาจับสายไฟฟ้านั้น เขาก็บอกให้ทุกคนที่เหลืออยู่วิ่งเข้ามาจับมันเช่นกัน จากนั้นเขาก็โบกมือแสดงท่าทางให้คนที่อยู่อีกฝั่งมองเห็น ต่อให้จะไม่สามารถฟังเสียงได้ก็ตาม ท่าทางของพวกเขาที่วิ่งเข้ามาจับสายไฟฟ้าต่อแถวกัน สามารถอธิบายให้อีกฝั่งรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

กลุ่มคนที่ข้ามไปได้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายต้องการให้ลากพวกเขาผ่านแม่น้ำที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับเป็นทางเลือกเดียวที่จะช่วยคนที่ติดอยู่อีกด้าน

“ ช่วยกันดึงเร็วเข้า! ”

นักสู้ที่ข้ามมาทางฝั่งทิศเหนือวิ่งเข้าไปจับสายไฟฟ้าแรงสูงก่อนจะออกแรงลากจูงเต็มกำลัง เมื่อพวกเขาร่วมแรงกันปรากฎว่าน้ำหนักของอีกฝั่งเบามากจึงตัดสินใจวิ่งเต็มกำลังลากคนที่ยังไม่ข้ามฝั่งให้ลอยข้ามน้ำด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“  ทุกคน พยายามเกาะให้แน่นแล้วใช้เท้าเตะสิ่งที่อยู่ใต้น้ำ!”

บาสร้องตะโกนบอกให้ทุกคนที่กำลังถูกลากผ่านแม่น้ำโจมตีซอมบี้ ต่อให้โยฮันจะพยายามช่วยเหลือพวกเขาก็ตาม ยังมีหลายตัวที่ถูกพวกเขาดึงดูด ทุกคนจึงตัดสินใจดำน้ำเพื่อให้มองใต้น้ำได้ดียิ่งขึ้นก่อนจะใช้เท้าเตะออกไปรอบๆเมื่อพบว่าซอมบี้พยายามจะเข้ามาโจมตีพวกเขา

“ ดึง! ”

เสียงร้องสุดท้ายส่งออกมาจากกลุ่มที่วิ่งไปทางทิศเหนือ ก่อนจะลากเอาร่างผู้คนทั้ง 43 ขึ้นมาจากน้ำด้วยความรวดเร็ว แต่แล้วหลายคนที่มีบาดแผลกลับรู้สึกคันบริเวณแผลจนอยากจะใช้มือเกาให้แขนถลอก เพียงแต่ว่าการเกาจะทำให้พวกเขาตายได้ หลายคนจึงเลือกใช้วิธีพันบริเวณที่มีรอยแผลด้วยหนังแล้วใช้เชือกมัดบริเวณแขนขาเพื่อไม่ให้เชื้อแพร่กระจายไปไว หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มวิ่งเข้าไปรวมกลุ่มกันเตรียมออกเดินทางในทันที

“ อ้าก! ”

หนึ่งในชายที่ไม่สามารถทนต่อความคันได้ลงมือเกา คนที่อยู่ด้านข้างจึงพยายามเข้าช่วยเหลือด้วยการมัดมือไขว้หลังเพื่อไม่ให้เขาเกาตนเองได้ แต่อีกฝ่ายกลับพยายามใช้ร่างถูไปกับพื้นเพื่อเกา เขาจึงถูกสับคอจนสลบไม่ได้สติ 

“ ใครที่มีแนวโน้มว่าจะไม่สามารถทนคันได้อีก บอกให้เพื่อนข้างๆช่วยทำให้สลบแล้วแบกไป ”

“ หัวหน้า แล้วเราจะเอายังไงต่อ ”

บาสมองไปยังอีกฝั่งพลางแสดงท่าทางหวาดกลัวเมื่อรู้ว่าซอมบี้ระดับ 5 ที่วิ่งชนตึกกำลังมองจ้องพวกเขาด้วยความโกรธ หลังจากที่พวกเขาหนีไปได้ หลังจากนั้นเขาก็มองลงไปในน้ำก่อนจะพบว่าโยฮันหายไป คลื่นใต้น้ำจากการต่อสู้ระหว่างโยฮันและซอมบี้หยุดลงไปแล้ว 

“ โย โยฮัน แกอยู่ไหน! ”

บาสพยายามร้องตะโกนเรียกหาโยฮัน เขาไม่สามารถทิ้งน้องชายคนนี้ได้ เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ตอบกลับทำเขาใจหาย ไม่ว่าจะเรียกอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ยอมตอบกลับเขาเลย

“ หัวหน้าเราต้องไปแล้ว ถ้าเขาไม่ตายเขาน่าจะตามเรามา พลังระดับนั้นคงไม่เสียท่าง่ายๆแน่ ”

“ หัวหน้าเราต้องไปแล้ว ” นักสู้พยายามเรียกสติของบาส พวกเขาจำเป็นต้องออกเดินทาง ในระหว่างนี้ทุกคนก็ได้พยายามมองตามกลุ่มของชายกล้ามโต ก่อนจะพบว่าพวกเขากำลังถูกซอมบี้ระดับ 5 ไล่ล่า ต่อให้อยากจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือคงทำไม่ได้แล้ว เพราะไม่มีใครสามารถว่ายน้ำข้ามไปอีกฝั่งเพื่อยื่นสายไฟฟ้าแรงสูงให้กลุ่มชายกล้ามโตเกาะมา

“ โยฮัน ฉันจะไปรอที่กลุ่มทางเหนือ ถ้านายไม่เป็นอะไรรีบๆตามมา  รีบๆตามมา! ”

บาสร้องตะโกนสุดเสียง ก่อนที่เขาจะพาคนที่เหลือวิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีวิจัยดาราศาสตร์ หลายคนเคยอาศัยอยู่เมืองโซนนี้จึงสามารถพาวิ่งลัดเลาะไปตามเส้นทางที่มีผู้คนอาศัยอยู่น้อยที่สุดเพื่อเลี่ยงซอมบี้ได้

ตู้ม ซ่า!

ร่างที่จมลงไปใต้น้ำกระโจนขึ้นมาจากฝั่ง เมื่อครู่เขากลับพลาดท่าหลังจากที่ร่างกายจู่ๆก็ปรับสภาพเข้ากับพลังของแมว เดิมทีหากเขามีพลังของสัตว์ตัวใดแล้ว ต่อให้จะกินตับพวกมันจะไม่มีการปรับตัวอีก เพียงแต่ว่าแมวระดับ 5 ทั้ง 3 ตัวเมื่อครู่นี้มีสิ่งที่แตกต่าง ส่งผลให้ร่างของเขาต้องปรับตัวเข้ากับมัน โดยสิ่งที่ได้มาใหม่นั้นคือความสามารถในการรักษาตัวที่เหมือนจะดีกว่าเดิม 

“ ไปไหนกันแล้วนะ ”

สองตาพยายามกวาดมองออกไปรอบๆ บนฝั่งไม่มีกลุ่มของพี่บาสเหลืออยู่แล้ว เพียงแต่ว่าอีกฝั่งยังคงมีการต่อสู้เกิดขึ้น จากจำนวนผู้รอดชีวิตที่เขามองเห็น โยฮันคิดว่ามันยังน้อยไป ดังนั้นเขาจึงขอมองข้ามเพราะการช่วยเหลือคนที่ทิ้งกลุ่ม อาจจะสร้างปัญหาให้เขาในภายหลัง เมื่อตั้งสติได้แล้วเขาจึงกระโจนขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกแล้วมองหาร่องรอยพี่บาส ก่อนจะพบคราบดินโคลนจากรองเท้าเปื้อนอยู่บนหลังคามุ่งหน้าไปทางฝั่งสถานีวิจัยดาราศาสตร์

“ อีก 5 % สุดท้ายค่อยไปฆ่าระดับ 4 แถวๆสถานีก็แล้วกัน ”

โยฮันตื่นเต้นกับการวิวัฒนาการครั้งที่ 4 ที่ใกล้เข้ามา อีกเพียง 5 % เขาก็จะวิวัฒนาการอีกครั้ง หลังจากที่มั่นใจว่ากลุ่มพี่บาสเดินทางไปถึงสถานีเขาจะชวนน้องสาวออกล่าอีกครั้งเพื่อเพิ่มระดับให้สูงมากยิ่งขึ้น ต่อให้จะมีซอมบี้ระดับ 5 จำนวน 3 ตัวรอเขาอยู่อีกฝั่งก็ตาม โยฮันกลับเลือกมองข้ามเพราะถ้าหากเขาวิวัฒนาการ จะไม่มีใครเฝ้าร่างกายเขา มันจะเป็นโอกาสให้ซอมบี้ระดับ 5 ฆ่าเขาได้ง่ายขึ้น

ตู้ม!

ร่างคลุมตัวด้วยกระดองปูดีดตัวออกจากดาดฟ้าตึกพุ่งตรงไปยังสถานี โดยครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ปีกเนื่องจากว่าฝนทำให้ปีกของเขาใช้งานได้จึงพับเก็บเอาไว้ก่อน จนกระทั่งเขามองเห็นกลุ่มของบาสที่กำลังหลบฝนภายในตึกหลังหนึ่งเพื่อดูอาการของผู้บาดเจ็บ โยฮันจึงตามเข้าไปในตึกจนทำให้อีกฝ่ายแสดงความดีใจเมื่อรู้ว่าเขาไม่ตาย

“ ไอ้โย แกไปไหนมา! ”

“ เบาๆพี่ เดี๋ยวซอมบี้ก็ได้ยิน ผมหนีซอมบี้ขึ้นฝั่งเลยไม่ได้บอก ดีที่พี่หนีออกมาไม่งั้นคงจะถูกโจมตีที่นั่น ว่าแต่พี่กำลังทำอะไร ”

“ ดูอาการคนที่บาดแผลสัมผัสกับฝนก่อน ตอนนี้หลายคนเริ่มแย่มาก ถ้าไม่หมดสติ โอกาสจะตายเพราะเกามีสูงมากๆ”

“ กลุ่มของพี่ไม่มีหมอเหรอ ”

“ ไม่มีหรอกหมอ ”

“ โอเค ผมได้ยินมาว่ากลุ่มที่เรากำลังจะไปหามีหมออยู่ เขาน่าจะช่วยอะไรได้บ้าง ”

“ งั้นก็ไปกันเถอะ ”

คนที่ไม่ได้สติถูกยกขึ้นหลัง ส่วนคนที่มีสติพยายามวิ่งออกจากตึก อีกเพียง 5 กิโลเมตรจะไปถึงสถานีวิจัยดาราศาสตร์ ในระหว่างวิ่งโยฮันได้ใช้แรงกดดันเปิดทาง ทำให้ซอมบี้ระดับ 3 และต่ำกว่าวิ่งกระเจิงหนีไป

“ ทำไมพวกมันดูเยอะผิดปกติจัง ” ความสงสัยเผยบนใบหน้าของโยฮัน เขาจำได้ว่ากลุ่มของวินออกล่าเพื่อเพิ่มระดับ วันนี้อีกฝ่ายน่าจะเคลียร์พื้นที่รอบๆสถานีจนซอมบี้บางตาลงไป เพียงแต่ว่าวันนี้ซอมบี้กลับเพิ่มจำนวนขึ้นมามากมาย นอกจากนั้นขนาดตัวยังใหญ่ขึ้นกว่าก่อนหน้าราว 1 เท่า แม้ซอมบี้มนุษย์จะมีขนาดร่างกายเท่าเดิม พวกมันกลับมีแขนและขาที่ใหญ่ผิดปกติ ซึ่งแขนขาใหญ่ของพวกมันเกิดจากกล้ามเนื้อที่ราวกับจะบดขยี้สิ่งก่อสร้างได้ง่ายๆ จากสิ่งที่เห็นทำให้โยฮันรู้สึกกังวลใจ เขากลัวว่าฝนที่คอยรักษาบาดแผลให้ซอมบี้จะกระตุ้นเชื้อในร่างของพวกมันให้เกิดการปรับตัวจนมีร่างกายที่ดีขึ้นอีกระดับหนึ่ง

“ หัวหน้า ผมเห็นสถานีวิจัยดาราศาสตร์แล้ว มันอยู่ข้างหน้าห่างไปไม่มาก! ”

“ วิ่งต่อเลย! ”.