ภาพของผู้เป็บุตรชายที่เดินเข้ามาข้างในบ้านกับผู้เป็ภรรยาสร้างความคลายกังวลให้กับคุณรัญญาไม่น้อยเพราะพักหลังมานี่ทั้งสองมีปากเสียงกันบ่อยบ่อยเสียจนนางกลัวว่าทั้งสองจะต่อกันไม่ติดและอาทิตย์ไปคว้าผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็ลูกสะใภ้นางแทนพลอยลลินณ์
“กลับมาจากอบรมแล้วเหรอลูก”คุณรัญญาเอ่ยทักทายลูกสะใภ้ พร้อมกับรับไหว้เ้าหล่อน
“ค่ะคุณแม่”ตอบคำถามของนาง ก่อนจะเอ่ยขอตัวและเอาสัมภาระของตัวเองขึ้นไปเก็บไว้บนห้อง
“เดี๋ยวตาทิตย์ตามไปคุยกับแม่ที่ห้องนั่งเล่น” เรียกผู้เป็บุตรชายเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินตามผู้เป็ภรรยาไปติด ๆ
“มีอะไรเหรอครับแม่”ถามออกไปด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองหน้าผู้เป็บิดาที่นั่งขรึมเสียจนเขานึกขยาด
“ผู้หญิงคนนี้เป็ใคร”คุณปกรณ์เอ่ยถามบุตรชายออกไปเสียงเข้ม พร้อมกับยื่น iped ให้เขาของตนให้เขาดูรูปที่อยู่ในนั้น
“นี่พ่อไปเอารูปนี้มาจากไหนครับ”ถามออกไปด้วยความหวั่นใจ เพราะไม่รู้ว่าพลอยลลินณ์เห็นรูปนี้หรือยัง
“แกไม่ต้องห่วงหรอกนะฉันซื้อรูปพวกนี้มาไว้หมดแล้วเพราะกลัวหนูลินจะเห็นและฉันก็้าคำตอบจากแกว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใคร” ถามออกไปเสียงเข้ม
“ก็แค่คู่นอนชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละครับ”
“ฉันถามจริงๆ เถอะ หัวใจแกมันทำด้วยอะไรหะ แกมีเมียเป็ตัวเป็ตนอยู่ทนโท่ยังจะทำตัวขาดแคลนวิ่งไปหาความสุขนอกบ้านอีกเหรอ”
“โธ่พ่อครับผมเป็ผู้ชายนะครับและมันก็เป็เื่ธรรมดาของผู้ชายอย่างเราไหมครับสำหรับเื่แบบนี้”ว่าออกไปอย่างคนเห็นแก่ตัว
“หากแกยังไม่มีเมียฉันจะไม่ว่าแกสักคำแต่นี่แกมีเมียแล้วนะตาทิตย์ เลิกทำตัวเหลวไหลซะทีตอนอยากได้เขามาเป็เมียตามเฝ้าไม่เคยบ่นพอได้สมใจแล้วก็อย่าคิดว่าเขาเป็ของตายอยากทำอะไรตามใจก็ได้”บอกออกไปเสียงดุอย่างเตือนสติ
“คุยอะไรกันอยู่เหรอคะเคร่งเครียดเชียว”ดาริกาเอ่ยถามผู้เป็บุพการีทั้งสอง ก่อนจะมองหน้าพี่ชายของตนแล้วเดินเข้าไปหา
“พี่ทิตย์ดามีเื่อยากคุยด้วย”
“เื่อะไรอีกล่ะพูดมาตรงนี้เลย” บอกน้องสาวออกไปอย่างอารมณ์เสีย
“นังผู้หญิงคนนี้เป็ใคร”ถามพร้อมกับเอาโทรศัพท์มือถือของตนให้พี่ชายได้ดู
“ใครถ่ายมาอีกล่ะ”
“ดาเห็นและก็ถ่ายไว้เองแหละ”
“ลบไปเลยนะและอย่าให้ลินเห็นเป็อันขาด” บอกน้องสาวออกไปเสียงเข้มก่อนจะขอตัวจากผู้เป็บุพการีทั้งสอง และเดินออกไปจากห้องนั้น
พลอยลลินณ์พาตัวเองไปยืนใต้ฝักบัวก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดน้ำให้ไหลลงมากระทบเรือนกายเปลือยเปล่าของตนเองและหลับตาลงด้วยความเ็ปและชอกช้ำในหัวใจ
ภาพข่าวที่ผู้เป็เพื่อนรักส่งมาให้ดูมันตอกย้ำให้เธอเชื่อว่าสิ่งที่เธอและอริษาได้ยินในวันนั้นมันเป็เื่จริง อาทิตย์นอกใจเธอโดยการมีผู้หญิงคนอื่นแต่ก็ไม่เป็ไรเธอจะแกล้งโง่ทำเป็หลงเชื่อเขาสักครั้ง บางทีเขาอาจกลับตัวกลับใจเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีระแคะระคายสงสัย
“ลินเปิดประตูให้ผมหน่อยผมขออาบด้วย” อาทิตย์เคาะประตูเรียกผู้เป็ภรรยา เมื่อเดินขึ้นมาถึงห้องนอนของตนก่อนที่พลอยลลินณ์จะเดินไปเปิดประตูให้ตามที่เขาขอ
“คุณจะสระผมเหรอผมสระให้นะ” บอกออกไปอย่างเอาใจ ก่อนจะหันไปบีบแชมพูมาใส่มือของตนเองและสระผมให้กับผู้เป็ภรรยา
“ทิตย์คุณยังรักลินอยู่ไหมคะ”พลอยลลินณ์ต้องใช้ความพยายามเป็อย่างมากที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นขณะที่เอ่ยถามผู้เป็สามี
“ถ้าผมไม่รักคุณผมจะไม่มีวันเลือกคุณมาเป็คู่ชีวิตและแต่งงานออกหน้าออกตาแบบนี้หรอกลิน”ตอบเ้าหล่อนพร้อมกับกดจูบลงบนแผ่นหลังเนียน
“ค่ะลินจะเชื่อที่คุณพูด”บอกเขาพร้อมกับปล่อยให้ม่านน้ำตามันไหลลงมาอาบสองแก้มเนียนโดยที่อาทิตย์ไม่มีวันได้เห็น
“อาบน้ำเสร็จแล้วเราไปทานข้าวข้างนอกกันไหม”ถามเ้าหล่อนอย่างเอาใจ
“ลินอยากไปทานข้าวที่บ้านค่ะได้ไหมคะ”
“ได้สิอาบน้ำเสร็จคุณก็โทรไปบอกคุณแม่นะว่าไม่ต้องทำกับข้าวเดี๋ยวผมจะสั่งอาหารที่ร้านโปรดลินเข้าไป”
“ค่ะ”ตอบรับคำของเขา และไม่ได้พูดอะไรอีกกระทั่งอาบน้ำเสร็จ
“วันนี้ผมกับลินจะไปทานข้าวที่บ้านพ่อกับแม่ลินนะครับ”อาทติย์บอกกับผู้เป็มารดาเมื่อเขาและผู้เป็ภรรยาเดินลงมาถึงชั้นล่างของตัวบ้าน
“อืมจะค้างที่นู้นด้วยไหมหรือจะกลับมานอนที่นี่”
“ทานข้าวเสร็จก็กลับมาค่ะ”พลอยลลินณ์ตอบคำถามของมารดาผู้เป็สามี
“ฝากความคิดถึงให้พ่อกับแม่ด้วยนะลูกเดี๋ยววันไหนว่าง ๆ เราสองครอบครัวค่อยนัดทานข้าวกัน” บอกเ้าหล่อน พร้อมกับเดินไปส่งเธอกับผู้เป็บุตรชายขึ้นรถ
“ดูเอาเถอะค่ะลูกชายคุณแม่มีความผิดติดตัวทีไรทำเป็เอาใจเมียตลอด ไม่รู้เมื่อไหร่จะคิดได้ซะที”ดาริกาว่าไล่หลังให้ผู้เป็พี่ชายด้วยความหมั่นไส้
“มีลูกนู้นแหละมั้งกว่าจะคิดได้”คุณรัญญาว่าออกไปด้วยความเหนื่อยใจระหว่างมองท้ายรถยนต์ของผู้เป็บุตรชายขับออกไปจากบ้าน
“แต่ผมกลัวว่ามันจะไม่เป็แบบนั้นน่ะสิ”
“ทำไมคะคุณ”
“กลัวว่าจะคิดได้เมื่อตอนที่เสียเมียไปให้คนอื่นยังไงล่ะ”ตอบผู้เป็ภรรยาก่อนจะเดินเข้าไปข้างในบ้านและได้แต่ภาวนาว่าขอให้วันนั้นไม่มีจริงเพราะพลอยลลินณ์ถือได้ว่าเป็ลูกสะใภ้ที่ดีมาก ๆ
ภาพใบหน้าหวานหุ่นเหมือนนางแบบของวิภาดาที่เดินเข้ามาในร้านอาหารช่างเป็ภาพที่ไม่อาจทำให้รัฐนนท์ละสายตาจากเ้าหล่อนไปได้เลย หัวใจแกร่งเต้นแรงแทบจะผิดจังหวะเมื่อเธอหันมาสบสายตากับเขาโดยบังเอิญ
“ไปขอเบอร์เลยไหม”ธีรยุทธเอ่ยแซวผู้เป็เพื่อนรัก เมื่อได้เห็นอาการของอีกฝ่าย
“ไอ้บ้าโดนตบกลับมาหน้าหงายทำไง” ว่าให้ผู้เป็เพื่อนรักด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อแม้อยากจะรู้จักหญิงสาวใจจะขาด แต่เขาก็ต้องรักษาคำว่ามารยาทและไม่รุกหนักจนเ้าหล่อนเกิดการหวาดกลัว
“รอนานไหมวิ”ดาริกาเอ่ยถามผู้เป็เพื่อนรักเมื่อเดินเข้ามาในร้านและเห็นอีกฝ่ายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“เพิ่งมาถึงนี่แหละ”ตอบอีกฝ่าย ก่อนจะปรายตาไปมองรัฐนนท์ เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้องตนเองอยู่
“ฉันรู้วิธีที่จะทำให้แกได้รู้จักน้องเขาแล้วล่ะไอ้แบงค์”ธีรยุทธบอกรัฐนนท์ พร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นและทำทีเป็เดินไปชนกับดาริกาเพื่อที่เ้าหล่อนจะได้เห็นเขา
“ขอโทษครับเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“เอ่อไม่เป็ไรค่ะ....อ้าวพี่ธีร์มาทานข้าวเหรอคะ”
“ครับมากับเพื่อนแล้วน้องดาละครับ”แสร้งทำเป็ถามเ้าหล่อนอย่างไม่รู้
“อ๋อดาก็นัดกับเพื่อนไว้ค่ะอืมวินี่พี่ธีร์พี่รหัสเราตอนสมัยเรียน” ตอบคำถามของชายหนุ่มก่อนจะแนะนำเขาให้ผู้เป็เพื่อนรักได้รู้จัก
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ....แล้วนี่มากันแค่สองคนเหรอครับ”ตอบรับเ้าหล่อน ก่อนจะหันมาถามอดีตน้องรหัสของตน
“ค่ะถามทำไมคะจะเลี้ยงข้าวน้องเหรอ งั้นดีเลยค่ะ้าเ้ามืออยู่พอดี”ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ
“ไม่มีปัญหาว่าแต่เรากล้าให้เลี้ยงเปล่าล่ะ”ถามออกไปอย่างท้าทายเพราะ้าให้เ้าหล่อนตอบตกลงเพื่อที่เธอและเพื่อนของเธอจะได้ไปนั่งทานข้าวกับเขาและรัฐนนท์
“โอเคค่ะปะวิวันนี้เรามีเ้ามือแล้ว” ตอบรับคำเชิญของอีกฝ่ายก่อนจะหันมาเอ่ยชวนผู้เป็เพื่อนรัก
“จะบ้าเหรอดาไม่เอาหรอกอย่ารบกวนพี่เขาเลย” ว่าออกไปอย่างเกรงใจ
“ไม่รบกวนเลยครับเชิญครับทานข้าวด้วยกันหลาย ๆ คนอร่อยดี” ธีรยุทธเอ่ยชวนเ้าหล่อนก่อนที่ดาริกาจะฉุดรั้งเพื่อนรักของตนให้ลุกขึ้นและเดินตามธีรยุทธไปที่โต๊ะของเขา
“นี่แบงค์เพื่อนพี่ครับ”ชายหนุ่มแนะนำผู้เป็เพื่อนรักให้สองสาวได้รู้จัก
“สวัสดีค่ะพี่แบงค์แหมไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าคนอย่างพี่ธีร์จะได้เป็เพื่อนพี่แบงค์”ดาริกาว่าให้อดีตพี่รหัสด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ ก่อนจะหัวเราะคิกคักด้วยความชอบใจ
“อ้าวพูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย”
“แหมล้อเล่นค่ะ”ตอบเขา ก่อนจะแนะนำเพื่อนสาวของตนให้กับรัฐนนท์ได้รู้จัก และนั่นก็เปิดโอกาสให้รัฐนนท์ได้เริ่มชวนวิภาดาพูดคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคยก่อนที่ทั้งคู่จะแลกเบอร์โทรศัพท์line และ facebook ซึ่งกันและกัน
“พี่แบงค์มีแฟนยังคะเนี่ยหล่อ ๆ แบบนี้ดาว่าไม่เหลือ แต่ถ้าหากเป็พี่ธีร์ดาเชื่อค่ะว่าคงยังไม่มี”
“อ้าวเล่นพี่อีกแล้วนะเรา”
“ยังไม่มีครับตอนไปเรียนที่เมืองนอกพี่ก็สนใจแต่เื่เรียนอย่างเดียวเพราะอยากรีบเรียนให้จบและรีบกลับบ้าน” ตอบคำถามเ้าหล่อนแต่ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องที่ใบหน้าหวานของวิภาดา
“ยัยวิก็โสดนะคะจีบได้”บอกออกไปอย่างตรงประเด็นเมื่อได้เห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองเพื่อนรักของเธอ
“ยัยดาพูดอะไรเนี่ย”วิภาดาปรามผู้เป็เพื่อนรักด้วยความเขินอายหลังจากได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
“ว่าไงคะจะจีบไหม”ดาวิกาถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อเมื่อได้เห็นอาการขัดเขินของผู้เป็เพื่อนรัก
“ครับหากน้องวิยอมให้จีบ” ตอบเ้าหล่อนพร้อมกับมองไปยังวิภาดาอย่างสื่อความหมาย
4K
