ราชาสิบสองนักษัตร ศึกรวมสุโขทัย

        เจ้าทิพเห็นพ้องกับการคาดคะเนของผู้อาวุโส ในใจระลึกถึงองค์ประกอบสุดท้าย..คือจังหวะ พลันคำนึงขึ้น หากแม้นเป็นการสู้รบบนพื้นดิน ด้วยกระบวนเพลงของพระมหาเถระที่เราร่ำเรียนมามากกว่าจังหวะของเราย่อมเหนือกว่าสิงขร แต่นี่เป็นการต่อสู้กันบนหลังพญาสัตว์จังหวะทวนย่อมสัมพันธ์กับจังหวะม้า จังหวะง้าวย่อมสัมพันธ์กับจังหวะช้าง การบังคับช้างของเราคงไม่อาจเทียบสิงขรได้อีกทั้งช้างที่เราเลือกมาหรือจะเทียบกับช้างศึกประจำตัวของราชองครักษ์

        เซียงจือกงมองชายหนุ่มแล้วส่ายหน้าช้าๆกล่าวต่อว่า

        “เจ้าคงคิดว่าการสู้บนหลังช้างจะเสียเปรียบเรื่องจังหวะและสุดท้ายเจ้าจะพ่ายแพ้.. ใช่หรือไม่”

        เจ้าทิพได้แต่ผงกศีรษะเป็นเชิงยอมรับ

        “เรากล่าวกับเจ้าตั้งแต่แรกแล้วเรื่องที่สองที่เจ้าต้องเข้าใจ คือการเลือกยุทธวิธีในการต่อสู้นั่นคือต้องรู้ว่าอะไรคือเหตุให้แพ้ชนะ อะไรเป็นข้อจำกัดจากนั้นจึงเลือกจุดที่จะเอาชนะ และสุดท้าย การกำหนดรูปแบบให้เกิดขึ้น”

        ผู้มากประสบการณ์และชำนาญกลวิธีหยุดเว้นระยะที่จะกล่าวต่อคล้ายต้องการให้เจ้าทิพได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการก้าวผ่านความตายด้วยตนเองให้เจ้าตัวได้ตรึกตรองหาเหตุปัจจัยอันจะนำพาตนรอดพ้นอันตราย

        “เราจะข้ามไปยังเรื่องสำคัญที่สามก่อนเพราะเป็นเรื่องด่วนที่ต้องกระทำตอนนี้ และมีผลเป็นข้อจำกัดของเรื่องที่สองด้วย”

        “เรื่องสำคัญที่สาม..คือเรื่องอะไรหรือท่านอา”

        “เรื่องสภาพร่างกายของเจ้า”

        --------------------------------------------------

        “ด้วยสภาพร่างกายของเจ้าทิพ บวกกับเพิ่งจะได้คัดเลือกช้างไปยังไม่คุ้นกันผิดกับช้างศึกชั้นดีในระวางกองราชองครักษ์หลวงของกระหม่อมที่ใช้ฝึกอยู่ประจำ.. กระหม่อมมั่นใจว่าสามารถเอาชนะได้ไม่ยากพระเจ้าค่ะ” สิงขรทูลต่อองค์ชายอัศวเมฆที่เสด็จมาตรวจความพร้อมของตน

        “นับว่าเจ้าฉลาดมากที่ล่อเจ้าทิพออกไปไกลสายพระเนตรของพระบิดาและสายตาของทุกคนจนไม่มีใครจับพิรุธเรื่องความเร็วของเจ้าได้”

        ราชองครักษ์หลวงหน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยินรับสั่งเท้าความถึงเรื่องดังกล่าว

        องค์ชายทรงกำชับต่อว่า

        “แต่เจ้าห้ามประมาทเป็นอันขาดครั้งนี้มันอาจจะไม่หลงกลขับช้างตามเจ้าไป จนไกลห่างสายตาผู้คนอีกก็เป็นได้”

        สิงขรสงบฟังคล้ายเห็นพ้องและลังเลขึ้นทันที

        “บางทีเจ้าทิพอาจจะไม่สามารถฝืนทนสภาพบาดเจ็บออกมาต่อสู้ก็เป็นได้พระเจ้าค่ะ”

        “เราก็หวังเช่นนั้น แต่ถ้าเกิดเจ้าทิพขับช้างออกมาเจ้าจำไว้.. จงทำทุกอย่างให้มันพ่ายแพ้ไปให้จงได้แม้ว่าเรื่องของเจ้าจะต้องถูกเปิดเผยออกมาก็ตาม”

        “พระองค์..”

        สิงขรอุทานขึ้นในลำคอซึ่งรู้สึกร้อนผากทันที

        --------------------------------------------------

        เสียงเซ็งแซ่บนอัฒจันทร์ยังคงดังต่อเนื่องผู้ชมที่เฝ้ารอการประลองในด่านสุดท้ายต่างพากันวิจารณ์ถึงอาการบาดเจ็บของเจ้าทิพว่าจะสามารถกลับเข้ามาประลองต่อไปได้หรือไม่ หรือหากฝืนสู้ก็ไม่น่าจะเป็นคู่ต่อกรของสิงขรได้ด้วยเห็นฝีมือการบังคับม้าและฝีมือที่ดุดันเหนือกว่า

        เซียงจือกงกลับขึ้นมาบนอัฒจันทร์ข้างที่ประทับเรียกความสนใจของทุกคนที่อยู่รายรอบรวมถึงองค์กษัตริย์ทั้งสองพระนคร

        “อาการบาดเจ็บของเจ้าทิพเป็นอย่างไรบ้างหนักหนาสาหัสประการใดหรือท่านจือกง” เสียงล่ามแปลพระดำรัสถามของพระเจ้านครศรีธรรมราชดังมา

        “เจ้าทิพบาดเจ็บสาหัสอยู่พระพุทธเจ้าข้ากระดูกต่างๆ แม้ไม่หักแต่กล้ามเนื้อและเอ็นภายในบาดเจ็บมากทีเดียวหมอหลวงได้ทำการรักษาเบื้องต้นให้แล้ว พระพุทธเจ้าข้า”

        พระพักตร์ของพระเจ้าศรีมหาราชฉายถึงพระอาการกังวลหากแต่พระราชธิดาของพระองค์กลับทรงเคร่งเครียดกังวลยิ่งกว่า

        “แล้วเขาจะออกมาต่อสู้อีกไหม”พระนางทรงอดรนทนไม่ไหว จนต้องเสียพระกิริยา รับสั่งถามขึ้นขณะเซียงจือกงยังคงเฝ้ากราบทูลพระราชบิดา

        “เจ้าทิพยืนยันจะเข้าสู่สนามประลองต่อไม่ยอมเป็นผู้แพ้ พระเจ้าค่ะ องค์หญิง”

        “แล้วเขาจะต่อสู้ได้อย่างไรในเมื่อบาดเจ็บอยู่อย่างนั้น”

        “เกล้ากระหม่อมได้ฝังเข็มสะกดการรับรู้ความเจ็บปวดของเขาไว้ทำให้เขาสามารถร่ายรำเพลงอาวุธได้ชั่วระยะหนึ่ง พระเจ้าค่ะ”

        “หมายความว่าอย่างไรท่านเซียงจือกง” พระเจ้าศรีมหาราชตรัสถามขึ้น

        “อาการของเจ้าทิพนั้นบาดเจ็บถึงกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นด้านในโดยเฉพาะบริเวณชายโครงเพียงยกแขนเอี้ยวลำตัวก็เจ็บปวดมากแล้วและอาจทำให้กล้ามเนื้อหรือเอ็นฉีกขาดได้การฝังเข็มของข้าพระพุทธเจ้าเพียงหยุดปลายประสาทที่รับรู้ความเจ็บปวดของเอ็นและกล้ามเนื้อแต่ไม่ได้มีผลกับบาดแผลที่เปิดอยู่ภายในซึ่งจะระอุรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ฝืนเคลื่อนไหวอย่างหักโหมเมื่อกล้ามเนื้อและเอ็นฉีกขาดถึงจุดหนึ่ง เจ้าทิพก็จะรับรู้และสิ้นสติไปในทันทีพระพุทธเจ้าข้า”

        ทุกพระองค์ทรงนิ่งอึ้งไปกับคำกราบทูลของผู้บัญชาการกองเรือสินค้าจีนพระราชธิดาวิสาณีจำต้องทรงเบือนพระพักตร์ออกจากพระราชบิดาและพระราชาแห่งปตานีด้วยไม่ทรงประสงค์ให้พระเนตรที่คลอด้วยพระอัสสุชลเป็นที่ทรงสังเกต

        พระเจ้าฤทธิเทวารับสั่งถามขึ้นบ้างว่า

        “แล้วเจ้าทิพจะโรมรันพันตูได้นานสักเพียงใดก่อนจะสิ้นสติ”

        “ข้าพระองค์ประมาณว่า ไม่เกิน ๘ ท่าจู่โจมของเพลงง้าวพระเจ้าค่ะ”

        นั่นคือเรื่องสำคัญเรื่องที่สามซึ่งเซียงจือกงบอกเจ้าทิพ..ผู้เป็นอาสามารถช่วยให้ร่างกายของเจ้าทิพคืนสภาพต่อสู้ได้เพียง ๘ ท่าจู่โจม

        วิชาอาวุธของพระมหาเถรศรีศรัทธาท่าจู่โจมที่๙ เป็นท่าซึ่งรุนแรงที่สุด มีเพียงเจ้าทิพผู้เดียวที่เรียนรู้ถึงระดับนี้แม้จะไม่ครบทุกกระบวนเพลง ครั้งนี้เจ้าทิพไม่สามารถจะนำออกมาใช้ได้อีกแล้ว

        การต่อสู้ที่ยืนระยะได้เพียงช่วงสั้นๆกับคู่ต่อสู้ที่มีความเร็วเหนือกว่า และมีเปรียบจังหวะช้างศึก..เหล่านี้คือข้อจำกัด

        อะไรคือเนื้อแท้ของเรื่องสำคัญประการที่สองการกำหนดยุทธวิธี..ที่เจ้าทิพต้องเข้าใจ

        --------------------------------------------------