คำประกาศกร้าวที่บ้าคลั่งและเด็ดเดี่ยวของเฟิงหลง... มันไม่ได้เป็นเพียงเสียง... แต่มันคืออสุนีบาตที่ฟาดลงกลางห้องโถงของตำหนักวินัย!
ความเงียบ... ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง...
หวังเฉิน ที่เคยยืนแสยะยิ้มอย่างสะใจ... บัดนี้รอยยิ้มของมันได้แข็งค้าง! เขาจ้องมองเฟิงหลงด้วยแววตาที่ไม่เชื่อสายตา! 'มัน...มันเสียสติไปแล้ว!'
หวังเทียนหลง... ราชันย์เฒ่าแห่งตระกูลหวังที่เคยสงบนิ่งและควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ... บัดนี้ใบหน้าของเขาได้กระตุกอย่างรุนแรง! ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์... บัดนี้ลุกโชนขึ้นด้วยเปลวไฟแห่งความเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
"เจ้า!" เขาเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน "เจ้ากล้าดียังไง! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาท้าทายตระกูลหวังของข้า!"
"ข้าคือคนที่พวกเจ้าใส่ร้าย" เฟิงหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ข้าคือคนที่ถูกพวกเจ้าบีบคั้นจนไม่มีทางให้ถอย... และในเมื่อพวกเจ้าต้องการจะทำลายข้าให้สิ้นซาก... ข้าก็จะขอเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ามี... เพื่อทำลายพวกเจ้าให้สิ้นซากเช่นกัน"
เขาหันไปโค้งคำนับให้ผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยอีกครั้ง "ท่านผู้อาวุโสใหญ่... ตามกฎโบราณของสำนักเมฆาคราม... บทที่เก้า... มาตราที่เจ็ด... ว่าด้วย 'ศึกพิพากษาเกียรติยศ'... เมื่อศิษย์ผู้ใดถูกกล่าวหาในข้อหาที่ร้ายแรงถึงขั้นต้องถูกทำลายพลังยุทธ์หรือประหารชีวิต... และเชื่อว่าตนเองถูกใส่ร้ายป้ายสีเพื่อทำลายชื่อเสียงของตนเองและวงศ์ตระกูล... เขามีสิทธิ์ที่จะท้าทายตระกูลของผู้กล่าวหา... เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วย 'เลือด' และ 'ชีวิต'!"
คำพูดของเฟิงหลง... ชัดเจน... หนักแน่น... และอ้างอิงกฎเกณฑ์ได้อย่างแม่นยำ! เขาไม่ได้พูดจาเหลวไหล! แต่เขาได้เตรียมการมาเป็นอย่างดี!
ผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยเบิกตากว้าง! เขารู้จักกฎข้อนี้! แต่มันคือ 'กฎที่ตายไปแล้ว'! กฎที่ไม่มีผู้ใดกล้าใช้มานานนับร้อยปี! เพราะมันคือการเดิมพันที่บ้าคลั่งเกินไป!
"บังอาจ!" หวังเทียนหลงคำรามลั่น! "นั่นมันกฎสำหรับผู้ที่มีเกียรติ! ไม่ใช่สำหรับขยะที่ลักลอบฝึกฝนวิชามารเช่นเจ้า!"
"งั้นรึ?" เฟิงหลงยิ้มเย็น "ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งดีมิใช่รึ? หากข้าเป็นมารที่ชั่วร้ายจริง... พวกท่านตระกูลหวังผู้สูงส่งและเที่ยงธรรมก็ย่อมจะสามารถ 'กำจัดมาร' เช่นข้าและได้รับทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลข้าไปได้อย่างง่ายดาย... หรือว่า..."
ดวงตาของเขาหรี่ลง... และจ้องตรงไปยังหวังเทียนหลง...
"...ท่าน... หวาดกลัว?"
ฉึก!
คำพูดนั้น... คือคมดาบที่มองไม่เห็นซึ่งแทงทะลุหัวใจที่หยิ่งทะนงของหวังเทียนหลง!
"ข้าเนี่ยนะกลัว!?" เขาหัวเราะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง! "ดี! ดีมาก! ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเอง... ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! ข้าหวังเทียนหลง... ขอรับคำท้า 'ศึกพิพากษาเกียรติยศ' ของเจ้า!"
แต่ในขณะที่เขากำลังจะประกาศรับคำท้าอย่างเป็นทางการ...
แรงกดดันที่บริสุทธิ์และสูงส่งราวกับมาจากฟากฟ้า... ก็พลันแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งตำหนักวินัย!
ร่างงดงามในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนของ ผู้อาวุโสเยว่ ได้ปรากฏขึ้นในห้องโถงตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทราบ... ใบหน้าของนางเรียบเฉย... แต่นางเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ... ก็ทำให้ทุกคน... แม้กระทั่งหวังเทียนหลง... ต้องรู้สึกหนาวเยือกไปถึงจิตวิญญาณ!
"เรื่องนี้... ดูท่าจะน่าสนุกกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
"คารวะท่านผู้อาวุโสเยว่" ทุกคนรีบโค้งคำนับ
"หวังเทียนหลง" นางมองตรงไปยังผู้นำตระกูลหวัง "เจ้ากำลังจะรับคำท้าของ 'ศิษย์' ข้า... ด้วยข้อหาที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์งั้นรึ? ช่างเป็นเกียรติเสียจริง"
"ท่านผู้อาวุโสเยว่! เรื่องนี้..."
"ข้าได้ยินทั้งหมดแล้ว" นางกล่าวตัดบท "ในเมื่อศิษย์ของข้าถูกกล่าวหาอย่างร้ายแรง... และเขาได้เลือกที่จะใช้ 'กฎ' ของสำนักเพื่อปกป้องเกียรติยศของตนเองและอาจารย์เช่นข้า... ข้าในฐานะอาจารย์... ย่อมต้อง 'สนับสนุน' การตัดสินใจของเขาอย่างเต็มที่"
นางหันไปหาผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัย "ท่านผู้อาวุโสใหญ่... ข้าเชื่อว่าท่านย่อมรู้ดีว่าควรจะทำอย่างไร"
ผู้อาวุโสใหญ่ฝ่ายวินัยเหงื่อตก! สถานการณ์บัดนี้ได้ลุกลามใหญ่โตเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้แล้ว! มันไม่ได้เป็นเพียงความขัดแย้งระหว่างศิษย์อีกต่อไป... แต่มันได้กลายเป็น "การเผชิญหน้า" กันระหว่างสองขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่... ตระกูลหวัง... และผู้อาวุโสเยว่!
เขาไม่มีทางเลือกอื่น!
"ในเมื่อ... ทั้งสองฝ่ายตกลง... ข้าในนามของตำหนักวินัย... ขอประกาศ!" เขากล่าวเสียงดัง "ศึกพิพากษาเกียรติยศระหว่าง... เย่เฟิง... และ ตระกูลหวัง... จะถูกจัดขึ้น... ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!"
"การต่อสู้จะแบ่งออกเป็นสามรอบ! 'รุ่นเยาว์... รุ่นกลาง... และรุ่นใหญ่!'... ฝ่ายที่ชนะสองในสามรอบ... จะเป็นผู้ชนะ!"
"และเดิมพัน... คือ 'ทุกสิ่งทุกอย่าง' ของตระกูลผู้พ่ายแพ้!"
สิ้นเสียงประกาศ...
สงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนักเมฆาคราม... ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ!
เฟิงหลงมองไปยังหวังเทียนหลงและหวังเฉินที่กำลังหน้าซีดเผือด... เขายิ้มออกมา... รอยยิ้มของอสูรที่ได้ลากศัตรูทั้งหมด... ลงมาสู่สมรภูมิที่เขาเป็นผู้กำหนด...
เกม... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเขา... คือผู้ที่จะเขียนบทสรุปของมัน