เทพสงครามสายเลือดมังกร

การปรากฏตัวของหลิงซีทำให้การต่อสู้ของไป๋เซิงและผู้นำตระกูลหยางต้องหยุดชะงัก

เมื่อหลิงซีหายตัวไป  พวกเขาทั้งคู่ก็มองหลงเฉินด้วยสายตาที่ต่างไปจากแต่ก่อน

แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงยอมรับในความสามารถของหลงเฉิน  ทว่าในเวลานี้พวกเขาต่างรู้สึกกระหายใคร่รู้ถึงความลึกลับของเขา  และยังรู้สึกประทับใจอีกด้วย

หลิงซีเคยปรากฏตัวมาแล้วครั้งหนึ่งในการประลองประจำตระกูล  ทว่าผู้นำตระกูลหยางไม่คาดคิดมาก่อนว่าความลี้ลับนี้จะทรงพลังถึงเพียงนี้  เขามองหลงเฉินด้วยความงุนงงและรู้สึกภาคภูมิใจ อีกทั้งยังพึงพอใจอย่างมาก

‘ได้มีหลานชายเช่นนี้ในชีวิตของข้า ต่อให้วันนี้ข้า...หยางชางชงต้องถึงแก่ความตาย  ข้าก็ไม่เสียใจ  แต่ถึงกระนั้น  เสวี่ยชิงและคนอื่น ๆ ที่เหลือไม่ควรต้องมาตายไปด้วย...’

สำหรับไป๋เซิง  สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้เขารู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย  ดังนั้นเขาจึงรีบมองไปที่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อและเอ่ยขึ้น

“ท่านพี่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ...”

เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อยังคงไม่ไหวติงและไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้  อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าร่างกายของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ  ไป๋เซิงจึงคิดว่าเขาอาจจะกำลังสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับการปรากฏตัวของหลิงซีก็เป็นได้

ดังนั้นไป๋เซิงจึงพูดต่อ

“ท่านพี่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ ข้าคิดว่าเราพอจะคุยกันได้ ข้า...ไป๋เซิงยินยอมจะมอบผลกระจัดวิญญาณให้ท่านหนึ่งผล  หากท่านสนใจสาวงาม ข้าก็คิดว่าผู้หญิงตระกูลไป๋ไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลหยางเลย  ท่านพี่... ท่านไม่ต้องไปสนใจดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาเช่นหยางเสวี่ยชิงหรอก ส่วนเจ้าเด็กหลงเฉินนั่นก็เกลียดท่านเข้าไส้  ไม่ว่าท่านจะเลี้ยงดูเขาอย่างไร เขาก็จะแทงข้างหลังท่านในที่สุด...”

มาถึงจุดนี้  ผู้นำตระกูลหยางขมวดคิ้วแน่น  เมื่อเห็นว่าเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอ  ไป๋เซิงจึงมองผู้นำตระกูลหยางด้วยสายตายั่วยุ

‘สวรรค์คงอยากจะกวาดล้างตระกูลหยางของข้าให้สิ้นซาก  ช่างน่าเสียดายสำหรับหลงเฉิน  เขาอายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น...’

ผู้นำตระกูลหยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ

เขามองเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อที่ยังคงไม่ไหวติงและมองกลับไปที่หลงเฉิน  พลางนึกถึงพลังที่ไม่เท่าเทียมของพวกเขาทั้งสอง  เขาตระหนักดีว่าคงไม่มีหวังมากนัก

‘ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเด็กสาวลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหลงเฉินจะใช้เพลงกระบี่ที่ทรงพลังอย่างมาก น่าเสียดายที่มันทำอะไรเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อไม่ได้เลย...’

ผู้นำตระกูลหยางไม่แน่ใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้

เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อดูจะไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ราวกับว่าเขาจะได้สติจากคำพูดของไป๋เซิง ไป๋เซิงจึงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะมองไปทางหลงเฉินและผู้นำตระกูลหยางพลันเอ่ยขึ้น

“หากท่านพี่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้า ข้าขอให้ท่านฆ่าเด็กคนนี้...ได้หรือไม่?”

ตอนนั้นเอง ไป๋เซิงก็มองเห็นหยดเลือดที่ไหลออกมาที่หว่างคิ้วของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ  เมื่อมองใกล้ ๆ ก็สังเกตได้ว่ามีบาดแผลฉกรรจ์ที่บริเวณนั้นและยังมีหยดเลือดไหลออกมาจากด้านหลังศีรษะของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่ออีกด้วย

ไป๋เซิงตกใจจนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

สถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนพอแล้ว  สาเหตุที่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อไม่ยอมพูดสิ่งใด มิใช่เพราะเขาไม่อยากพูด  หากแต่เป็นเพราะบาดแผลเป็นรูโหว่ที่ทะลุศีรษะของเขา  แม้บาดแผลนั้นจะมีขนาดเล็กอย่างมาก  แต่ก็ชัดเจนว่ามันได้พรากชีวิตไปจากคนผู้นั้น!

เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อตายแล้วหรือ?

ความคิดไม่คาดฝันผุดขึ้นในใจของไป๋เซิงขณะที่ร่างของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อล้มลงกับพื้น

หลงเฉินรู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าร่างของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อนั้นไร้ซึ่งชีวิต  เมื่อเห็นว่าเขาล้มลงกับพื้น หลงเฉินก็รู้สึกตกตะลึงกับพลังความแข็งแกร่งและความลี้ลับของหลิงซี  และยังรู้สึกซาบซึ้งอีกด้วย

‘เกรงว่าภูมิหลังของหลิงซี รวมถึงพลังที่ซ่อนอยู่นั้นจะต้องแข็งแกร่งอย่างมหาศาลแน่ ๆ ...’

หลงเฉินมองไป๋เซิงและเห็นว่าเขายังคงตกตะลึงกับการตายของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อ  เมื่อเขาเห็นหลงเฉิน   เขาก็ส่ายศีรษะและร้องออกมา

“เป็นไปไม่ได้!  เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อเป็นยอดฝีมือระดับแก่นมนุษย์  เขาจะพ่ายแพ้ให้กับพวกเจ้าได้อย่างไร! ต่อให้เป็นเด็กสาวผู้นั้นก็เถอะ  เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...”

เมื่อเห็นร่างของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อเขาก็นึกถึงบางสิ่งที่ทำให้รู้สึกปีติลิงโลด  เขาหัวเราะร่าและพูดกับหลงเฉินกับผู้นำตระกูลหยาง

“ในเมื่อเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อตายแล้ว ตระกูลหยางของพวกเจ้าไม่รอดแน่ เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อเป็นถึงหนึ่งในแปดผู้คุมกฎแห่งลัทธิเซียนโลหิต!”

หลงเฉินไม่คาดคิดว่าเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อจะมีตำแหน่งใหญ่โตในลัทธิเซียนโลหิต  อย่างไรก็ตาม  ในเมื่อสถานการณ์กลายเป็นเช่นนี้  เขาก็จำต้องยอมรับชะตากรรม

‘ลัทธิเซียนโลหิตเป็นเรื่องของอนาคต  ในเวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจัดการกับคนน่ารังเกียจทั้งสองจากตระกูลไป๋นั่นต่างหาก!’

ในเวลานี้ ผู้นำตระกูลหยางฟื้นตัวจากอาการตกใจกับการตายของเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อแล้ว  เขาตระหนักถึงผลกระทบที่จะตามมาจากการสังหารคนของลัทธิเซียนโลหิต  แต่ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว  สิ่งที่ต้องจัดการในตอนนี้จึงสำคัญที่สุด  พวกเขาต้องช่วยหยางเสวี่ยชิง  ฆ่าพี่น้องตระกูลไป๋ และแย่งชิงผลกระจัดวิญญาณมาให้ได้!

เมื่อมองไปที่เด็กหนุ่ม  ผู้นำตระกูลหยางนึกถึงเวลาอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า  เขาจำได้ว่าพัฒนาการของหลงเฉินนั้นก้าวกระโดดจนทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว

‘เฉินเอ๋อร์ ความปลื้มปีติที่เจ้านำมาให้ข้านั้นดีงามกว่าที่ข้าคาดหวังไว้เสียอีก  ทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์คับขัน  เจ้าได้พยายามอย่างสุดความสามารถ  เจ้าคือผู้ที่ช่วยตระกูลหยางของพวกเราเอาไว้ ตาแก่อย่างข้าจะตอบแทนความดีความชอบนี้ได้อย่างไร?’

หลังจากที่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อตาย  ผู้นำตระกูลหยางและหลงเฉินรู้ดีว่าพวกเขาจะต้องจบเรื่องให้เร็วที่สุด

เวลานี้  ผู้นำตระกูลหยางซึ่งรั้งไป๋เซิงไว้ขณะที่หลงเฉินเตรียมจะไปช่วยหยางเสวี่ยชิง  หลงเฉินไม่คาดคิดว่าไป๋ลี่จะลุกขึ้นและพุ่งตัวไปหาหยางเสวี่ยชิงก่อนจะวางมือที่ฉาบไปด้วยเลือดเกรอะกรังไว้ที่ศีรษะของนาง

“เจ้าหนู  ขืนเข้ามาอีกก้าวเดียวข้าจะฉีกร่างของนางเป็นชิ้น ๆ!”

เมื่อไป๋ลี่พูดจาร้ายกาจเช่นนั้น หลงเฉินจึงหยุดชะงักในทันที  พี่น้องตระกูลไป๋กลับมารวมตัวกัน ขณะที่ผู้นำตระกูลหยางก็กลับมาอยู่เคียงข้างหลงเฉินด้วยท่าทีดุดัน

นี่คือสถานการณ์หนีเสือปะจระเข้โดยแท้

หลงเฉินมองทั้งสองพลางกำหมัดแน่น

‘เป็นไปตามที่คาดไว้ไม่มีผิด ขิงแก่ย่อมเผ็ดร้อนกว่าขิงอ่อน ไป๋ลี่ไม่ได้บาดเจ็บอย่างที่ข้าคิด เขาเพียงแสร้งทำเท่านั้น  ทั้งนี้ก็เพื่อใช้แม่ของข้าเป็นไพ่ตายเมื่อถึงเวลาสำคัญ  ข้าไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับลูกไม้ชั่วแบบนี้เสียด้วย!’

[TL Note: (姜还是老的辣) – ขิงแก่ย่อมเผ็ดร้อนกว่าขิงอ่อน หมายถึง ผู้ที่อายุมากกว่าย่อมมีประสบการณ์ที่โชกโชนกว่า]

เมื่อคิดได้ดังนั้นหลงเฉินจึงตำหนิตัวเอง  ก่อนหน้านี้เขาพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อและละเลยอันตรายจากไป๋ลี่  เขาไม่คาดคิดว่าตาเฒ่าผู้นี้จะแสร้งบาดเจ็บ

‘ในภายภาคหน้าหากข้าต้องทำร้ายใคร ข้าจะปรานีไม่ได้อีกแล้ว  ทำให้แน่ใจไปเลยดีกว่า  ความปรานีจะส่งผลให้เจอกับจุดจบเช่นนี้เสมอ!’

ในตอนนี้ หยางเสวี่ยชิงถูกไป๋ลี่จับเป็นตัวประกัน  หากหลงเฉินลงมือ ไป๋ลี่จะต้องฆ่านางในทันที  เมื่อถึงตอนนั้น แม้หลงเฉินฆ่าสองพี่น้องและแย่งชิงผลกระจัดวิญญาณมาได้สำเร็จ  ความเจ็บปวดเสียใจก็คงตามหลอกหลอนเขาไปชั่วชีวิต

และเขาคงมิอาจให้อภัยตนเองได้อย่างแน่นอน!

หลงเฉินรู้สึกบันดาลโทสะอย่างมากเมื่อครั้งที่เสวี่ยเยวี๋ยนจื่อทำร้ายหยางเสวี่ยชิง แม้หลิงซีจะสังหารเสวี่ยเยวี๋ยนจื่อได้ในที่สุดและทำให้โทสะของเขาบรรเทาลงไป แต่เวลานี้ การกระทำของไป๋ลี่ได้ยั่วยุโทสะที่ร้อนแรงดั่งจะเผาผลาญไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าของเขาขึ้นมาอีกครั้ง! 

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเกรี้ยวกราดของหลงเฉิน  ผู้นำตระกูลหยางก็คว้าแขนของเขาเอาไว้และเอ่ยขึ้น

“เฉินเอ๋อร์ อย่าเพิ่งวู่วาม อดทนไว้ก่อน ให้ข้าจัดการกับเจ้าจิ้งจอกเฒ่าเหล่านี้เอง!”

เขามองไปยังพี่น้องตระกูลไป๋

“ไป๋เซิง ไป๋ลี่ อย่าเพิ่งลงมือ บอกข้อเสนอของพวกเจ้ามา  หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงเกินไปพวกเราคงตกลงกันได้!”

ไป๋เซิงและไป๋ลี่มองตากันและเมื่อเห็นว่าพวกตนถือไพ่เหนือกว่าก็เริ่มยิ้มเยาะออกมา  ด้วยเข้าใจถึงเจตนาของแต่ละฝ่ายเป็นอย่างดี

เวลานี้ มือของไป๋ลี่ลูบศีรษะของหยางเสวี่ยชิงไปมา  เลือดที่โชกชุ่มทำให้ผมสีดำขลับของนางถูกย้อมเป็นสีแดง เขาไม่สนใจสายตาอาฆาตมาดร้ายของหลงเฉิน  ไป๋ลี่พูดขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทีสบายใจ

“ง่ายมาก ผลกระจัดวิญญาณทั้งสามจะต้องเป็นของตระกูลไป๋  และเจ้าเด็กเหลือขอผู้นี้จะต้องหักแขนของตนเองหนึ่งข้าง”

ผู้นำตระกูลหยางและหลงเฉินนิ่งอึ้งไป  ผู้นำตระกูลหยางไม่ต้องการมอบผลกระจัดวิญญาณทั้งสามให้  และการหักแขนข้างหนึ่งของหลงเฉินย่อมไม่ต้องเอ่ยถึง

แผนการของตระกูลไป๋นั้นผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี  ด้วยผลกระจัดวิญญาณทั้งสามผล พวกเขาทั้งสองจะสามารถบรรลุขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์ได้  ทว่าพวกเขาเกรงกลัวหลงเฉินที่มากด้วยฝีมือผู้นี้  การที่พวกเขาจะนอนหลับได้สนิทก่อนบรรลุระดับพลัง  พวกเขาจำต้องทำให้หลงเฉินอ่อนแอลงโดยการหักแขนข้างหนึ่งของเขาเสีย  เมื่อพวกเขาบรรลุระดับแก่นศักดิ์สิทธิ์  ตระกูลหยางจะต้องถูกกวาดล้างในที่สุด!

ผู้นำตระกูลหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่มีความจริงใจเอาเสียเลย  ช่างเป็นข้อเสนอที่น่าขันและไร้แก่นสารเสียเหลือเกิน  หลังจากที่รู้จักข้ามานาน  ไป๋เซิง  เจ้ารู้ดีว่าข้าเป็นคนเช่นไร  ข้อเสนอที่ดีที่สุดของข้าก็คือผลกระจัดวิญญาณสองผล หากว่ามันยังไม่เพียงพอละก็ ในวันนี้ ข้า...หยางชางชง จะดิ้นรนจนสุดชีวิตและสู้กับตระกูลไป๋ของเจ้าจนตายกันไปข้างหนึ่ง  แล้วเจ้าจะได้เห็นว่าฝ่ายที่ต้องสูญเสียคนในตระกูลมากที่สุด จะเป็นตระกูลไป๋ของเจ้าหรือตระกูลหยางของข้า!”

ด้วยพลังความแข็งแกร่งของหลงเฉินที่เหนือกว่าไป๋ลี่  จึงนับได้ว่าตระกูลหยางนั้นเหนือกว่าตระกูลไป๋  หากพวกเขาสู้กันจนตาย ผลที่ออกมาย่อมชัดเจนสำหรับไป๋เซิงและไป๋ลี่

ดังนั้นพวกเขาจึงมองหน้ากันอีกครั้ง และไป๋เซิงก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“ผลกระจัดวิญญาณสองผล ตกลงตามนั้น แต่พวกเรามีข้อเสนออีกข้อ ก่อนที่พวกเราจะบรรลุขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์  หยางเสวี่ยชิงจะต้องอยู่กับพวกเราชั่วคราว  อย่างไรเสีย นางก็แต่งงานกับลูกชายของข้าแล้วจึงถือได้ว่านางเป็นคนของตระกูลไป๋”

นี่เป็นเบี้ยตัวสุดท้ายที่พี่น้องตระกูลไป๋ถืออยู่  ต่อให้ได้ผลกระจัดวิญญาณไป  พวกเขาก็จะต้องพบกับจุดจบที่น่าเศร้าหากไร้ซึ่งตัวประกัน

เมื่อตระหนักได้ว่านางมีความเกี่ยวพันกับตระกูลตระกูลไป๋  หยางเสวี่ยชิงรู้สึกกังวลและไม่พอใจอย่างมาก  แต่ช่างน่าเสียดาย โซ่ตรวนที่ล่ามนางไว้แน่นหนาเกินไป  นางจึงไม่มีโอกาสหนีรอดจากเงื้อมมือของไป๋ลี่ได้

“ท่านพ่อ! อย่าไปฟังพวกเขา! ไม่ต้องห่วงข้า! คนชั่วช้าสารเลวสองคนนี้ไม่รู้จักพอหรอก หากพวกเขาบรรลุขอบเขตแก่นศักดิ์สิทธิ์  ตระกูลหยางของเราจะมีโอกาสรอดได้อย่างไรกัน!?”

หยางเสวี่ยชิงพูดกับผู้นำตระกูลหยางด้วยน้ำตาที่ไหลริน จากนั้นนางก็มองหลงเฉินด้วยสายตาโหยหา   ความสับสนและโศกเศร้าที่แฝงอยู่ในสายตาทำให้ผู้นำตระกูลหยางรู้สึกเจ็บปวดใจ  เขาเข้าใจความทุกข์ทรมานของบุตรสาวมาตลอดชีวิตของนาง

“ท่านพ่อ อภัยให้ข้าด้วยที่อกตัญญู  ข้ามิอาจดูแลท่านยามแก่เฒ่า ความเมตตาที่ท่านมีต่อข้า ข้าจะขอชดใช้ในชาติภพหน้า!”

“เฉินเอ๋อร์....”

เมื่อมองไปยังหลงเฉิน  หยางเสวี่ยชิงไม่สามารถกลั้นน้ำตาของนางเอาไว้ได้อีกต่อไป  หยาดน้ำตาไหลรินลงมาบนใบหน้าขาวเนียนของนางยาวเป็นสาย

“ข้า... แม่ของเจ้าต้องขอโทษเจ้าด้วย... หากชาติหน้ามีจริง ข้าสัญญาว่าข้าจะรักและทะนุถนอมเจ้า...ลาก่อน!”

เมื่อพูดจบ  หยางเสวี่ยชิงก็เผยให้เห็นสีหน้าของการหลุดพ้น   ไป๋เซิงและไป๋ลี่ก็หน้าถอดสีทันที เพราะพวกเขารู้ว่าชั่วขณะนั้นนางกำลังจะฆ่าตัวตาย!

*******************