มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

### บทที่ 59: การอำลาและมุ่งสู่เทือกเขาเมฆาสวรรค์

สามวันหลังจากสมรภูมิในป่าอสูรดำ...

เมืองเมฆาอรุณที่เคยตกอยู่ในความตึงเครียด ก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แต่เป็นความสงบที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

สำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬที่เคยเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลของเมืองได้ล่มสลายลงในชั่วข้ามคืน ข่าวการตายของขุนพลอสูร "กุ่ยอิ่ง" และผู้คุ้มกันอู๋ซินได้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่โลกใต้ดินเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างรับรู้ได้ว่า บัดนี้...เมืองเมฆาอรุณได้อยู่ภายใต้การปกครองที่สมบูรณ์ของสองขุมอำนาจใหญ่อย่างจวนเจ้าเมืองและหอหมื่นสมบัติแล้ว

และศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด...เย่เฟิง...ก็ได้ใช้เวลาสามวันนี้พักฟื้นและวางแผนสำหรับอนาคตอยู่ในลานเมฆาเร้นอันเงียบสงบ

ในที่สุด...ก็ถึงเวลาที่ต้องจากไป

เย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางได้ไปเข้าพบเจ้าเมืองจ้าวอู๋หยวนที่จวนเจ้าเมืองเป็นการส่วนตัว

"พวกท่านจะเดินทางแล้วรึ?" จ้าวอู๋หยวนกล่าวด้วยความเสียดายเล็กน้อย "หากพวกท่านอยู่ที่เมืองเมฆาอรุณต่อ ข้ารับประกันได้ว่าจะไม่มีผู้ใดกล้ามารบกวนพวกท่านได้อย่างแน่นอน"

"ขอบคุณในความปรารถนาดีของท่านเจ้าเมือง" เย่เฟิงในคราบของท่านโม่ประสานมือคำนับ "แต่ข้ายังมีเรื่องสำคัญส่วนตัวที่ต้องไปจัดการ...บุญคุณในครั้งนี้ ข้าจะจดจำไว้ หากในอนาคตท่านเจ้าเมืองต้องการความช่วยเหลือ...ขอเพียงแค่ส่งข่าวมา ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ"

คำพูดของเขาคือการสร้างพันธมิตรที่มั่นคงสำหรับอนาคต จ้าวอู๋หยวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี! เช่นนั้นข้าก็ขออวยพรให้การเดินทางของพวกท่านราบรื่น"

สถานที่ต่อมาที่พวกเขาไปเยือนคือหอหมื่นสมบัติ...เพื่ออำลาเม่ยเจิน

"ข้ารู้อยู่แล้วว่ากรงทองเช่นเมืองเมฆาอรุณคงจะขังมังกรอย่างเจ้าไว้ได้ไม่นาน" เม่ยเจินกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เช่นเคย นางยื่นยันต์สื่อสารสีม่วงแผ่นหนึ่งให้แก่เขา "นี่คือ 'ยันต์สื่อสารพันลี้' ชนิดพิเศษ มันสามารถส่งข่าวได้ไกลกว่ายันต์ทั่วไปหลายเท่า...อย่าลืมข้อตกลงของเราล่ะ...คู่ค้าคนสำคัญ"

"ข้าไม่ลืม" เย่เฟิงตอบ "แต่ก่อนจะไป...ข้าอยากจะขอข้อมูลบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยน"

"โอ้?" เม่ยเจินเลิกคิ้ว "ว่ามาสิ"

"ข้าต้องการข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ 'สำนักใหญ่' ของพรรคมารอสูรโลหิต...ที่ตั้งของมัน...และยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุด"

เม่ยเจินจ้องมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "เจ้าช่างมีความทะเยอทะยานที่ไม่ธรรมดาจริงๆ" นางมอบหยกบันทึกแผ่นหนึ่งให้เขา "ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว...แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน...สำนักใหญ่ของพวกมันไม่ได้ตั้งอยู่ในทวีปเมฆาสวรรค์แห่งนี้...และประมุขของมัน...ก็เป็นตัวตนที่แม้แต่ข้าก็ยังต้องเกรงใจอยู่สามส่วน"

เย่เฟิงรับหยกบันทึกนั้นมาเก็บไว้โดยไม่พูดอะไรอีก...นี่คือเป้าหมายระยะยาวของเขา

และสุดท้าย...คือการอำลาที่ยากที่สุด

เย่เฟิงได้เรียกศิษย์น้องหลินมาพบตามลำพัง "ข้ากำลังจะออกเดินทาง...แต่ข้าไม่สามารถพาเจ้าไปด้วยได้"

"ทำไมล่ะขอรับศิษย์พี่! ข้าหายดีแล้ว! ข้าอยากจะตามไปช่วยท่านล้างแค้น!" หลินกล่าวอย่างร้อนรน

"เพราะมันอันตรายเกินไป" เย่เฟิงกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น "เจ้ายังอ่อนแอเกินไป การตามข้าไปมีแต่จะเป็นภาระและนำไปสู่ความตาย"

เขาหยิบถุงมิติใบหนึ่งออกมา ในนั้นมีหินปราณชั้นกลางอยู่หลายร้อยก้อนและตำราเคล็ดวิชาพื้นฐานอีกหลายเล่ม "จงอยู่ที่นี่...ภายใต้การคุ้มครองของท่านเจ้าเมือง...ใช้ทรัพยากรเหล่านี้ฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น...รอวันที่ข้าจะกลับมา...วันที่เราจะร่วมกันสร้างสำนักกระบี่เมฆาคล้อยขึ้นมาใหม่อีกครั้ง"

คำพูดสุดท้ายนั้นทำให้ศิษย์น้องหลินน้ำตาคลอ...เขาคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เย่เฟิงสามครั้ง "ข้า...ข้าจะรอ...ศิษย์พี่! ข้าจะรอวันนั้น!"

ในที่สุด...ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

ณ ประตูเมืองทิศเหนือ เย่เฟิงในรูปลักษณ์ที่แท้จริงและเซี่ยหนิงฉางยืนอยู่เคียงข้างกัน พวกเขาไม่ได้หลบซ่อนตัวอีกต่อไป แต่จากไปอย่างเปิดเผยในฐานะแขกของเจ้าเมือง

พวกเขามองย้อนกลับไปยังเมืองเมฆาอรุณที่พวกเขาได้สร้างทั้งบุญคุณและความแค้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย...ก่อนจะหันหน้าไปเผชิญกับเส้นทางเบื้องหน้า...เทือกเขาเมฆาสวรรค์อันกว้างใหญ่ไพศาล

"พร้อมรึยัง?" เย่เฟิงถาม

"พร้อมเสมอ" เซี่ยหนิงฉางตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ

สิ้นเสียง...ร่างของคนทั้งสองก็ได้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! กลายเป็นลำแสงสองสายพุ่งตรงไปยังทิศทางของเทือกเขาเมฆาสวรรค์ด้วยความเร็วสูงสุด!

องก์แห่งเมืองเมฆาอรุณได้ปิดฉากลงแล้ว...และองก์แห่งการค้นหามรดกที่ถูกลืมเลือน...ก็ได้เริ่มต้นขึ้น!

"แผนที่มังกร...ความลับของข้า...ข้ากำลังจะไปหาคำตอบแล้ว"

(จบตอนที่ 59)