[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

ตึง~!

“หัวหน้า~! เครื่องมันติด เราจำเป็นต้องพักสักหน่อย”

ไรอัลร้องตะโกนบอกแอชเชอร์ให้รู้ว่าพวกเขาจำเป็นต้องพักการขุดเอาไว้สักเล็กน้อย เพื่อให้หัวขุดเจาะเย็นตัวลงมากกว่านี้ เดิมทีพวกเขาจำเป็นต้องใช้น้ำหล่อเลี้ยงเพื่อทำให้การขุดเจาะง่ายขึ้น เพียงแต่ว่าน้ำที่ต้องใช้อาจจะทำให้ถ้ำด้านใต้ถล่มจึงขุดโดยไม่พึ่งน้ำ อาศัยพักการขุดเป็นช่วงๆแทน การขุดที่เกิดขึ้นในวันที่ 3 นี้เองเริ่มขุดยากมากยิ่งขึ้นเนื่องจากว่าใต้พื้นที่พวกเขาขุดลึกลงไปถึงเริ่มเต็มไปด้วยชั้นหิน

“พักกันก่อน อีก 1 ชั่วโมงเราจะเริ่มการขุดอีกครั้ง”

ไรอัลทำการเซ็ตเครื่องขุดเจาะ ส่วนแอชเชอร์นำอาหารแคปซูลออกมากินเพื่อคลายความหิว อย่างไรก็ตามกลุ่มคนที่เดินทางมากลับไม่ได้กินแคปซูล พวกเขานำข้าวห่อออกมากินพลางเปิดถ้วยซุปอย่างกับเดินทางมาพักร้อน

3 วันที่ผ่านมานี้แอชเชอร์ไม่ได้ลงมือทำอะไร เขาเพียงแค่จับตามองดูเหล่าคนที่เดินทางมาร่วมทำงานกับทีมขุดเจาะเท่านั้น สาเหตุที่เขายังไม่ลงมือจัดการกับพวกมัน ก็เนื่องมาจากว่าแมงมุมที่ขึ้นมาโจมตีมีน้อยเกินไป ต่างจากวันแรกที่พวกเขาขุดเจาะ แต่ละครั้งที่พวกมันปรากฎตัวจะมาเพียง 10 หรือไม่ก็ 20 ตัวเท่านั้นแล้วเว้นว่างไป 5 - 6 ชั่วโมงถึงจะปรากฎตัวมาอีก

สำหรับทีมขุดเจาะที่มาด้วยนี้ หลังจากทุกคนเปลี่ยนเป็นระดับ A แอชเชอร์ก็ไม่ได้ลงมือหนักเช่นเดิม เนื่องจากหลายคนดูแลตัวเองได้ดี มอนสเตอร์ที่บุกโจมตีจึงยังไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ ถึงอย่างนั้นแอชเชอร์ยังคงรอต่อไป เขาไม่ได้รอโอกาสฆ่าใคร แต่เขารอมอนสเตอร์ 7ดาว ตัวที่สอง

นับตั้งแต่วันแรกของการขุดเจาะแมงมุม 6 ดาว และ 7 ดาวไม่ปรากฎตัวเลยสักนิดเดียว ตลอดเวลาที่การขุดเจาะเริ่มใหม่มอนสเตอร์ที่เดินทางมาล้วนแล้วเป็น 3 ดาวถึง 5 ดาวเท่านั้น

“หัวหน้า เอาสักหน่อยไหม”

โจนส์พูดด้วยท่าทางสนิทสนมกับแอชเชอร์ จากนั้นเสียงเหมือนกับพี่ชายคุยกับน้องชาย แอชเชอร์กลับไม่สนใจคำพูดของมันที่ต้องการเยาะเย้ยทำเหมือนกับเขาไม่ใช่หัวหน้า ตอนนี้อยู่ในภารกิจ ชีวิตก่อนของเขาต่อให้จะสนิทมากแค่ไหน จะอายุน้อยอายุมากกว่า หากว่าเป็นหัวหน้าแอชเชอร์ไม่เคยดูถูกหรือแสดงท่าทางสนิทแบบนี้มาก่อนเพราะมันจะทำให้ภารกิจล้มเหลว

“ไม่เอาเหรอหัวหน้า โอเค ไม่เป็นไร”

โจนส์ฉีกยิ้มกว้างหันมาหัวเราะเยาะกับเพื่อนอีก 3 คน จากเดิมหน่วยของมันส่งคนเข้ามาในทีมขุดเจาะเพียงแค่ 2 คนเท่านั้น ครั้งนี้กลับสามารถเพิ่มคนเข้ามาได้อีกจึงทำให้มันมีเพื่อนคุย  ทันใดนั้นระหว่างที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่นี้เองมันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจากแก้วน้ำที่กำลังสั่น ถ้วยน้ำซุปที่วางอยู่บนพื้นก็เริ่มเกิดวงกลมคลื่นจากขอบถ้วยจนรู้ว่ามีบางอย่างกำลังมา ด้วยการผ่านสนามรบมาเยอะจึงทำให้มันรู้ว่าศัตรูกำลังมาแล้วจึงรีบสวมใส่ชุดเกราะถือออกวุธออกไปนอกรถ

“ขึ้นบนหลังคา~!”

แอชเชอร์บอกทีมของเขาให้ขึ้นไปยืนอยู่บนหลังคารถหุ้มเกราะ เตรียมต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่กำลังเดินทางมา หลายคนทำตามอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะคนที่เดินทางมาจากกองทัพที่ 7 ทุกคนล้วนขึ้นไปบนหลังคารถพลางค่อยๆย่างเดินเข้าไปให้ใกล้กับแอชเชอร์ที่สุด สำหรับคนอื่นๆที่มาจากหน่วยเสริมพวกเขาล้วนยืนอยู่ตำแหน่งเดิม ไม่มีการตอบสนองต่อคำสั่งของแอชเชอร์เลยสักคนเดียว

จากประสบการณ์การต่อสู้ที่ผ่านมาหลังจากที่พวกเขาถูกแมงมุมโจมตี หลายคนที่มาช่วยทำภารกิจรู้ว่ามันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด มอนสเตอร์ที่ออกมาจากพื้นดินล้วนแล้วเป็นระดับต่ำที่สามารถฆ่าตายได้อย่างง่ายดาย จึงไม่มีใครคิดจะทำตามคำสั่งของแอชเชอร์ เนื่องจากว่ามันไม่จำเป็น การจะฆ่ามอนสเตอร์เหล่านี้ไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งเพื่อจะจัดรูปแบบกองทัพเลยสักนิดเดียว

“หัวหน้า”

“เงียบก่อน ดูเหมือนว่าพวกมันจะมาเยอะกว่าเดิมมาก”

แอชเชอร์บอกกับทหารที่อยู่ใกล้ๆเขาทั้ง 10 คน ไรอันที่กระโดดมาอยู่ใกล้ๆแอชเชอร์ก็รีบมองไปรอบๆเพื่อตรวจจับหาตำแหน่งที่แมงมุมกำลังจะโผล่มา ตอนนี้พวกมันมาถึงระยะโจมตีแล้วจึงได้หยุดเคลื่อนไหว ทำเพียงแค่รอให้พวกเขาสร้างแรงสั่นสะเทือนพวกมันจะพุ่งพรวดออกมาจากพื้นดินเพื่อจัดการพวกเขาทีละคน ทันใดนั้นทุกๆคนที่อยู่ใกล้ๆก็ได้มองไปยังแอชเชอร์ที่เผลอทำลูกธนูหลุดออกจากมือหล่นลงไปบนพื้นดิน

“หัวหน้า”

“อยู่ให้เงียบที่สุด”

แอชเชอร์บอกทุกๆคนหลังจากเขาแกล้งทำลูกธนูตก จากนั้นเขาก็ค่อยๆโน้มตัวเพื่อจะก้มหยิบลูกธนูขึ้นมาใช้งาน แต่แล้วลูกธนูในกระบอกด้านหลังของชุดเกราะก็ได้ร่วงออกไปจนหมดทำให้เขาต้องหยุดมือเพราะลูกธนูนับร้อยที่หล่นลงไปบนพื้นได้สร้างแรงสั่นสะเทือนเล็กๆที่พอจะทำให้พวกเขาถูกระบุให้เป็นจุดแรกที่ควรจะถูกโจมตี

“ไอ้โง่”

โจนส์เห็นการกระทำของแอชเชอร์เขาทำได้เพียงด่าทอให้กับความเป็นเด็กของแอชเชอร์ หลายวันที่ทำงานด้วยกันเขาไม่รู้สึกถึงความน่ากลัวจากแอชเชอร์เลยสักนิด เด็กอายุ 15 ยังคงเป็นเด็กในสายตาของเขาเพราะมักทำอะไรแปลกๆที่เด็กหลายคนทำ ยิ่งเห็นแอชเชอร์ทำลูกธนูหล่นพื้นยิ่งทำให้เขาด่าทอแอชเชอร์  ทันใดนั้นเองในจุดที่แอชเชอร์ทำลูกธนูหล่นก็ได้ปรากฎแมงมุมใหญ่ยักษ์พุ่งออกมาจากพื้นดินเตรียมจะกลืนกินเขาและรถหุ้มเกราะ

ตู้ม~!

“เหอะ สุดท้ายก็ตาย ไอ้พวกโง่เอ๊ย~!”

โจนส์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยหลังจากรู้ว่าจุดที่แอชเชอร์อยู่ถูกแมงมุมพุ่งเข้าโจมตี แต่ทันใดนั้นทุกๆคนที่อยู่ในจุดแมงมุมปรากฎออกมานี้กลับยังเลือกที่จะยืนเฉย ไม่ได้โจมตีช่วยแอชเชอร์เลยสักนิดเดียว ทำให้โจนส์หัวเราะออกมาเสียงดังเพราะคิดว่าหลายคนคงมีความคิดไม่ต่างจากเขา การทำงานโดยให้เด็กอายุ 15 เป็นหัวหน้าคงมีหลายคนต่อต้าน จึงคิดจะปล่อยให้แอชเชอร์ตาย แต่ทันใดนั้นเอง แมงมุมที่กำลังกางขาเตรียมจะตะครุบแอชเชอร์ไปพร้อมกับรถหุ้มเกราะเพื่อลากลงไปใต้ดิน มันกลับตัวขาดออกจากกัน โดยที่มันไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

“หัวหน้า ขึ้นมาเร็ว”

แอชเชอร์ที่ทิ้งธนูเปลี่ยนมาใช้ดาบตวัดฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวตัวเมื่อครู่ยื่นมือไปจับมือลูกทีมที่ยื่นมาดึงเขาขึ้นไปบนรถหุ้มเกราะ ขณะที่มอนสเตอร์ตัวแรกถูกแอชเชอร์ฆ่าตายด้วยดาบความเร็วสูงหลังจากเขาทิ้งธนู แรงสั่นสะเทือนบนพื้นดินที่หยุดไปก่อนหน้าก็เริ่มขึ้นก่อนจะปรากฎมอนสเตอร์หลายสิบตัวโผล่ขึ้นมาจัดการกับพวกเขา

“โจมตีด้านหลัง~!”

แอชเชอร์บอกกับลูกทีมทั้ง 10 จากนั้นเขาก็นำมีดขึ้นมาถือในมืออีกข้าง จังหวะที่แมงมุมปรากฎตัวออกมานี้เองนั้น ลูกทีมของเขาต่างพากันโจมตีด้านหลังด้วยการใช้หลังคารถหุ้มเกราะเป็นจุดทรงตัวแล้วใช้สกิลลำแสงอาวุธเป็นการโจมตีหลัก ทางด้านหน้าที่เขารับดูแลนั้นแอชเชอร์ได้ใช้ดาบและมีดจัดการมอนสเตอร์ ในระหว่างที่ทีมของเขากำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์นี้เองนั้น ทหารกลุ่มอื่นๆที่มาจากหน่วยเสริมต่างถูกโจมตีเช่นเดียวกัน แล้วยังเป็นการถูกโจมตีที่หนักหน่วงกว่าพวกเขามาก

แอชเชอร์เคยเตือนเอาไว้แล้วหากอยากรอดให้อยู่ใกล้เขาเพราะแมงมุมมีตัวที่สามารถตรวจจับพลังต่อสู้ได้ ทุกครั้งที่พวกมันโจมตีจะระบุตำแหน่งศัตรูที่อันตรายกับพวกมันก่อน

การโจมตีของแมงมุมครั้งนี้ก็ยืนยันว่าพวกมันตรวจสอบศัตรูมาเช่นเดียวกัน เนื่องจากว่าพวกมันส่งแมงมุมที่อ่อนแอมาสู้กับแอชเชอร์เพื่อยื้อเวลาให้มอนสเตอร์ 5 - 6 ดาวจัดการกับคนอื่นที่อยู่ไกล  ถ้าทุกๆคนเชื่อฟังคำสั่งแล้วมาอยู่ใกล้ๆเขา มอนสเตอร์ทั้งหมดจะไม่มีการเลือกเหยื่อแบบนี้ ทุกคนที่อยู่ในจุดเดียวกันจะสู้กับพวกมันทุกๆตัวที่โผล่มาพร้อมกันเพราะเหยื่อของพวกมันรวมกันเป็นกระจุกเดียว

แต่จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน่วยเสริมที่เข้ามาทีมขุดเจาะ พวกเขาที่เจอการโจมตีมาตลอดหลายครั้งแล้วเจอเพียงแค่มอนสเตอร์ดาวต่ำ ล้วนคิดว่าตัวเองเอาอยู่ สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องฟังตามคำสั่ง แอชเชอร์ที่รอมาหลายวัน รอจัดการพวกนี้เช่นกัน จึงได้แกล้งทำธนูหล่นไปในช่วงแรก

การที่เขาเสียธนูไปจึงหมายความว่าเขาไม่สามารถออกจากตำแหน่งการต่อสู้ของตัวเองในตอนนี้ที่ยึดเอาไว้ได้ ดังนั้นการจะมีคนหายไปใต้ดินก็จะไม่ถูกโยงมายังเขาให้รับผิดชอบเพียงผู้เดียว คนที่ถูกลากไปจะเป็นหนึ่งในคนที่ต้องรับผิดชอบที่เกิดด้วยเช่นกัน เนื่องจากว่ามันไม่ทำตามคำสั่ง ยิ่งเขามีกล้องติดรอบๆยิ่งรับประกันว่าแอชเชอร์จะไม่ถูกหักคะแนนแต่อย่างใด

ฉั๊วะ~!

อร๊าก~!

เสียงร้องแสดงออกถึงความหวาดกลัวส่งออกมาจากหนึ่งในหน่วยเสริมที่ถูกลากตัวลงไปใต้ดิน ต่อให้เขาจะเป็นระดับ A สวมใส่ชุดเกราะมาร์คเซเว่นก็ตาม เมื่อถูกดึงลงไปใต้ดินสิ่งที่ทำได้คงมีเพียงแค่รอให้ถูกลากตัวไปจนถึงรัง แอชเชอร์ที่ไม่สามารถไปช่วยได้นั้นเขาจำเป็นต้องแสดงออกให้ถึงที่สุด เริ่มด้วยการร้องตะโกนออกคำสั่ง ทำเหมือนกับว่าเขาพยายามจะช่วยพวกมันทุกๆคน

“ทุกคนมานี่ กลับมารวมตัวกันก่อน~!”

“มารวมกันที่นี่~!”

แม้ระยะห่างจะเพียง 20 เมตรเท่านั้นหน่วยเสริมกลับไม่มีใครสนใจเสียงของแอชเชอร์เลยสักคนเดียว พวกเขาทำเพียงต่อสู้ด้วยพลังของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ พลางถูกดึงหายไปทีละคน แอชเชอร์ที่ไม่สามารถออกไปช่วยเหลือใครได้เพราะรอบๆตัวของเขาก็มีทหารที่ต้องดูแล จึงพยายามร้องตะโกนต่อไป จนสุดท้ายหน่วยเสริมทั้งหมดที่ไม่ได้ฟังคำสั่งล้วนเงียบหาย ไม่เหลือเลยสักคนเดียว

“บ้าเอ๊ย ไอ้พวกบ้าเอ๊ย พวกแกต้องตาย~!”

แอชเชอร์ร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล กระโดดลงไปจากรถหยิบธนูและลูกธนูที่ตกหล่นขึ้นมายิง ทำเอามอนสเตอร์รอบๆที่กำลังวิ่งมายังทิศทางพวกเขาที่เป็นกลุ่มสุดท้ายตกตายไปทีละตัวสองตัว

“ทิศ 5 นาฬิกา~!”

ไรอันร้องตะโกนบอกตำแหน่งมอนสเตอร์ แอชเชอร์จึงหันไปยิงตามการชี้เป้าของไรอันก่อนจะเปลี่ยนเป้าไปยิงแมงมุมตัวหนึ่งที่เข้ามาทางด้านหลัง จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปยืนบนหลังรถหุ้มเกราะเช่นเดิม สาดกระจายลูกธนูไปรอบๆ จนแมงมุมทั้งหมดที่ปรากฎตัวออกมาจากดินนอนตายเกลื่อน

“สำรวจคนรอดชีวิต”

แอชเชอร์บอกคนในทีมให้สำรวจผู้รอดชีวิตปรากฎว่าทีม 30 เหลือเพียงแค่ 15 คนเท่านั้น ส่วนมากจะเป็นคนของกองทัพที่ 7 และมีบางคนเป็นหน่วยเสริมที่กระโดดเข้ามารวมกลุ่มได้ทันก่อนจะถูกลากไปใต้ดิน

“หัวหน้า เหลือ 15 ตาย 15”

“โอเค อยู่นิ่งๆอย่างพึ่งทำอะไร”

พรวด~!

ร่างที่ตายบนพื้นดินถูกลากลงไปใต้ดินอีกครั้งหนึ่ง มันเป็นเหตุการณ์เดิมๆที่เกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขากวาดล้างมอนสเตอร์จนตายไปทั้งหมด ศพจะถูกแมงมุมที่มีหน้าที่ขนศพเก็บกลับไปใต้ดิน

“ไรอัน ขุดต่อเลยพวกมันน่าจะจากไปแล้ว”

แม้จะสูญเสียไปมาก ภารกิจในวันนี้ต้องดำเนินต่อไป แอชเชอร์ที่มองไปรอบๆเขาทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ แม้เขาจะช่วยพวกมันได้ก็ตาม เขากลับไม่คิดจะทำให้เสียแรงเพราะรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่เคยคิดเรื่องดีกับเขา ถึงวันนี้จะช่วยพวกมันไป สุดท้ายหากเวลาผ่านไปเรื่องที่เขาช่วยก็เป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยอาจจะเล็กเท่าเม็ดฝุ่น  สายตาลูกหลานเหล่าคนที่เขาเคยช่วยชีวิตในชีวิตก่อน ตอกย้ำเขาเสมอว่าการช่วยที่เขาทำหลายครั้งจนอายุ 40 ปี ไม่มีใครให้ค่ามันเลย ในวันที่เขาถูกยิงถึงกลับมีคนกล้ายิ้มให้เขาที่ตายไป

“อย่าโกรธกันเลย พวกแกไม่ฟังคำสั่งเอง”