เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

[“ทำไมก่อนหน้านี้ไม่แจ้งเตือนแต่แรกล่ะ!?”]ชายหนุ่มกล่าวถามออกมาพลางวิ่งหลบการโจมตีไปด้วย

[“...ลืม”]ระบบตอบกลับมาสั้นๆแต่ได้ใจความ ทำให้คนใจเย็นแบบเย่ซีถึงกับคิ้วกระตุกไปเลย ถ้าไม่ติดว่าต้องตั้งสมาธิหลบการโจมตีของไอ้ตัวประหลาดบินได้คงก่นด่าระบบยกใหญ่แล้ว

“เจ้าจะวิ่งหนีอีกนานไหม? ยอมไปกับข้าซะดีๆหรือไม่ก็ตายซะ!” หวังปาจื่อที่ตอนนี้ถูกวิญญาณของหนังสือแห่งมรณาครอบงำไปแล้วกล่าวออกมา

        ซัดปราณออกไปก็ตั้งมากมายจนในตอนนี้มันอดสงสัยไม่ได้ว่า มันเป็นหนังสือเซียนในตำนานจริง ๆใช่ไหม? ถึงตอนนี้จะตกต่ำลงมาเยอะแต่การจะฆ่าผู้ฝึกตนระดับสี่สักคนมันยากเย็นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“เฮอะ! พวกมันใกล้เข้ามาแล้วจมูกไวจริง ๆ” มันสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามาน่าจะห่างออกไปราวๆแปดร้อยลี้

        ต้องเป็นผู้ฝึกตนของทางราชวงศ์หรือพวกตาแก่ยุคโบราณแน่ๆถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนพลังยังมีสักหนึ่งส่วนสิบมันจะไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยแต่ในตอนนี้ที่เหลือพลังแค่เสี้ยวเดียว มันเลือกที่จะถอยไปก่อนดีกว่า

“ไอ้เขตแดนนี่น่ารำคาญเสียจริง เปิด!” มันหันไปหาเขตแดนที่ปลาปากเสียกางเอาไว้ก่อนที่จะสำแดงเคล็ดวิชาประหลาดบางอย่างมีเงามืดมิดของสิ่งที่ตายไปแล้วโผล่ออกมานับร้อยนับพันพวกมันพากันพุ่งเข้าชนเขตแดนไม่หยุดหย่อน จนทำให้เขตแดนบริเวณนั้นหายสาบสูญไปทันที!

“ไม่น่าเชื่อว่าแค่การโจมตีครั้งเดียวก็ถึงกับทำลายเขตแดนของสัตว์เลี้ยงท่านเย่ซีได้” หานจุนหมิงกล่าวออกมา

            ผู้ฝึกตนที่เหลือโดยรอบต่างก็อึ้งกันไปหมดการต่อสู้ครั้งนี้มันอยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปแล้วแต่เมื่อเขตแดนสลายไปแล้วแบบนี้พวกเขาควรจะอยู่ต่อดีหรือไม่?

“พวกเจ้ารีบหนีออกไปก่อนข้าจะได้ไม่ต้องแบ่งพลังมาคอยคุ้มกัน”เหมือนจะรับรู้ความคิดของกลุ่มคนเหล่านี้ได้ เย่ซีกล่าวออกมาทันที

        ตลอดการต่อสู้เพื่อป้องกันกลุ่มคนของโรงเตี๊ยมพลบค่ำจากการได้รับลูกหลงชายหนุ่มและปลาปากเสียต้องแบ่งพลังบางส่วนมาสร้างม่านพลังป้องกันเอาไว้ให้

“ข้าเข้าใจแล้ว พวกข้าจะถอยออกไปสักหน่อยแต่จะคอยยิงพลังก่อกวนเจ้าปีศาจนั่นช่วยเหลือท่าน” หานจุนหมิงกล่าวรับคำ ก่อนจะพาผู้คนถอยห่างออกไปราวหนึ่งลี้ผู้ที่ใช้ธนูหรือปราณโจมตีระยะไกลได้ต่างส่งการโจมตีเข้าใส่ปีศาจสีแดงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“อั้ก บัดซบ!พลังของมันเพิ่มขึ้นมากเกินไปแล้ว!” ปลาปากเสียกระอักเลือดออกมาคำโตเมื่อเขตแดนถูกทำลายไปพลังปราณก็สะท้อนกลับมาที่ตัวมัน

“กินน้ำแดงกับลาล่าซะ! แล้วตามข้ามา” ชายหนุ่มตะโกนสั่งการพลางโยนของที่กล่าวมาให้ปลาปากเสียไปเขาใช้ท่าร่างดาราจักรเคลื่อนตัวไปยังด้านล่างของตัวประหลาดนั่นก่อนที่จะโยนเศษหินตามพื้นขึ้นไปด้วยแรงที่ต่างกัน

“แค่เศษหินจะทำอันใดข้าได้!”หวังปาจื่อตะโกนออกมาแล้วซัดพลังปราณศพส่วนกลับไปทำให้เศษหินส่วนใหญ่ถูกทำลายจนหมดแต่กลับมีก้อนหินกลม ๆ คุ้มตาอยู่สองก้อนที่พุ่งเข้ามาหามันด้วยความเร็วสูง!

“บัดซบ!”มันจำได้ทันทีว่าไอ้ก้อนหินสองก้อนนี้แหละที่โจมตีใส่ร่างของมันจนกระดูกแขนหักไปก่อนหน้านี้ถึงตอนนี้ตัวมันจะแข็งแกร่งขึ้นมากก็ไม่ประหลาด มันสบถก่อนที่จะเคลื่อนร่างหลบ

“เจ้าโง่! ขว้างออกมาแบบนี้ข้าขอเก็บไว้เองก็แล้วกัน!!”มันหันหลังกลับไปเพื่อจะคว้าหินทั้งสองก้อนนั้นไว้

“แกนั่นแหละที่โง่ ทั้งโคตรแกโง่หมดเลย!!”เสียงอันยียวนดังลั่นออกมาจากด้านล่างเมื่อมองลงไปก็เห็นเป็นปลาตีนขนาดเกือบสามเมตรพุ่งตัวขึ้นมาหาด้วยความเร็วสูง!

            ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ที่เป็นตัวหวังปาจื่อเองคงหลบการโจมตีครั้งนี้ไม่พ้นแต่ตอนนี้ร่างกายนี้มีวิญญาณของหนังสือมรณาครองงำอยู่ประสาทสัมผัสนับว่าเฉียบคมขึ้นมากแม้ปลาตีนยักษ์จะพุ่งเข้าชนด้วยความเร็วจนตาเปล่ามองไม่ทันมันก็สามารถหลบได้อยู่ดี

“ข้าหมดความอดทนกับเจ้าแล้ว ตายเสียเถอะ!!” เมื่อหลบการโจมตีของปลาปากเสียพ้นแล้วมันก็คว้าหางของปลาปากเสียอย่างแรงหมุนรอบตัวสิบรอบก่อนที่จะเหวี่ยงร่างปลาตีนยักษ์กลับไปทิศทางเดิมด้วยความเร็วมากกว่าตอนพุ่งมาสามเท่า

ตู้มมมม

            เกิดเสียงดังสนั่นมาจากพื้นดินบริเวณที่ฟิชถูกเหวี่ยงลงไปยามนี้มันได้รับบาดเจ็บสาหัสของจริง! แม้แต่แรงจะหยิบสินค้าของเท่าแก่มากินยังไม่มีเหลือ

“ยังรอดเรอะ? ไม่เป็นไรข้าจะดูดกลืนเจ้าเข้ามาเอง คงช่วยเสริมพลังให้กับร่างนี้ได้ไม่น้อย! อะไรกัน?!”หวังปาจื่อกล่าวออกมาหลังเห็นร่างของปลายักษ์ยังไม่ตายแต่ในตอนที่มันกำลังจะพุ่งตัวลงไปหาร่างนั้นก็พบว่าที่ด้านหลังของมันมีร่างหนึ่งโผล่ขึ้นมาอย่างไร้สุ่มเสียง!

            มันประมาทเกินไปไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ใดในที่นี้สามารถบินขึ้นมาบนฟ้าอย่างไร้สุ่มเสียงแบบนี้ได้เหมือนอย่างเจ้าปลายักษ์นั่น มันยังต้องใช้แรงพุ่งจากพื้นจนเสียงดังสนั่นแล้วทำไมผู้ที่อยู่ด้านหลังของมันในยามนี้ถึงเข้าหามันแบบไร้สุ่มเสียงได้กัน?!

“เจ้า! บังอาจทำร้ายสัตว์เลี้ยงของข้า!!”เสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้นพร้อมด้วยร่างของชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของปลาปากเสียแต่ยามนี้ร่างกายของเขาดูมีมวลกล้ามเนื้อมากขึ้นกว่าเดิมทำให้จากร่างคุณชายเจ้าสำอาง กลายเป็นร่างของคุณชายนักกล้ามแทน

            ชายหนุ่มตอนนี้มีอารมณ์โกรธปะทุขึ้นมาหลายส่วนแม้ยามปกติปลาตัวนั้นจะปากเสีย นิสัยแย่ ไม่ค่อยมีข้อดีเท่าไหร่แต่มันก็เป็นเพื่อน สัตว์เลี้ยงที่อยู่ใกล้ชิดเขาเพียงตัวเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ทำให้ยามที่เขาใช้ท่าร่างดาราจักรเคลื่อนตัวผ่านเศษหินต่างๆขึ้นมาจนถึงด้านหลังของสัตว์ประหลาดตัวนี้แล้วเขาจึงกินถั่วเหลืองอบกรอบเข้าไปทันที!

“ตายซะ!!” หมัดขวาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปนถูกส่งเข้าหาใบหน้าดีแดงเต็มไปด้วยรอยสักประหลาดด้านหน้าด้วยความรวดเร็วพร้อมกันนั้นมือซ้ายก็เรียกบอลพลังปราณธาตุแสงอัดซ้ำไปพร้อมๆกัน

            ด้วยความที่ตัวชายหนุ่มไม่มีเคล็ดวิชาใดให้ฝึกฝนมากนักยามว่างเขาเลยมักจะฝึกทักษะจ้าวแห่งธาตุอยู่เสมอจนตอนนี้มันเลื่อนมาอยู่ระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว!

เปรี้ยง! อ๊ากกกก ตู้มม!!

            ร่างสัตว์ประหลาดสีแดงฉานที่มีปีกค้างคาวอยู่ด้านหลังยามนี้ทั่วทั้งร่างนั้นเรืองแสงสว่างออกมา บ่งบอกได้ถึงพลังปราณธาตุแสงที่โจมตีเข้าใส่ช่างรุนแรงยิ่งความเร็วของการพุ่งตัวลงสู่พื้นจากแรงโจมตีช่างมากล้นเกินจินตนาการเพราะร่างนั้นถึงพื้นก่อนที่เสียงโจมตีจะดังขึ้นเสียอีก!

อั้ก พรวดดด!

            หวังปาจื่อยามนี้สภาพอนาจยิ่งนัก กระดูกทั่วร่างแตกละเอียดกระโหลดศีรษะแตกร้าว อวัยวะภายในเสียหายอย่างหนักถ้าเป็นผู้ฝึกตนทั่วไปคงเสียชีวิตไปแล้ว แต่รากเหง้าของมันคือหนังสือแห่งมรณา!ต่อให้ร่างนี้ตายไปมันก็ไม่ตายไปด้วยหรอก!!

“ถึงเจ้าจะแข็งแกร่ง แต่ข้ายังไม่ตายเคล็ดกลับวิญญาณ!”

            เคล็ดวิชาลับถูกเรียกใช้ทันทีเพียงมันสังเวยวิญญาณของสิ่งที่มันดูดกลืนมามันก็สามารถฟื้นฟูร่างต้นที่ครอบงำอยู่ได้ในระดับหนึ่งแถมเคล็ดวิชานี้ยังไม่มีข้อจำกัดในการเรียกใช้นอกจากสังเวยวิญญาณอีกด้วยนับว่าเป็นเคล็ดวิชาที่หาใครเทียบได้ยาก

“เจ้าจะมั่นใจมากไปแล้ว! ข้ายังมีไพ่ตายอยู่อีก!!” ขณะที่มันกำลังฟื้นฟูร่างกายจากเคล็ดกลับวิญญาณก็ได้มีเสียงดังขึ้นมาจากบนท้องฟ้า เหนือขึ้นไปยังจุดที่มันนอนกองอยู่

            เพราะฝุ่นควันที่มากเกินไปประกอบกับร่างกายที่แทบจะไม่ไหวแล้วทำให้มันไม่อาจสัมผัสถึงสิ่งรอบข้างได้มากนัก

“เหอะ! ข้ายังมีเคล็ดกลับวิญญาณอยู่ขอแค่ร่างนี้ไม่ตายในทันที ข้าก็ฟื้นสภาพได้ในพริบตา!! ต่อให้เจ้าจะมีร่างกายแข็งแกร่งกว่านี้ก็ฆ่าข้าไม่ได้แล้วเจ้าจะอาศัยอะไรมาฆ่าข้ากัน!!!” มันตะโกนออกไปเสียงดังน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยยามนี้ร่างของมันเกือบจะฟื้นฟูกลับมาสู่สภาพที่สมบูรณ์พร้อมแล้วเป็นเคล็ดวิชาที่น่าสะพรึงนัก!

“ข้าก็จะฆ่าเจ้า.... ด้วยรถเข็นยังไงล่ะ!!!”พลันสิ้นเสียง กลุ่มควันก็ถูกแหวกออกด้วยความเร็วสูงสิ่งที่กำลังฝ่ากลุ่มควันเข้ามากลับเป็นรถเข็นสีชมพูพาสเทลคันหนึ่ง! มันถูกเหวี่ยงลงมาพร้อมกับร่างของชายหนุ่มซึ่งเป็นเจ้าของมันอย่างแรง

“บ้าน่า ข้าไม่ยอมตายง่าย ๆหรอก!!” มันอึ้งไปไม่น้อยกับสิ่งที่เห็นแต่ร่างกายก็ยังคงส่งพลังออกไปโจมตีรถเข็นนั่นไม่หยุด

            แต่น่าเสียดาย!

            มันเป็นรถเข็นเซียน!!