“สวัสดีจ้านักเรียนทุกคนนนนนนนนนนนนนนน!!!!”
คุณครูประจำชั้นคนสวยะโหน้าชั้นเรียนอย่างร่าเริงทำเอาเด็กๆในห้องให้ความสนใจไปที่อาจารย์คนเดียว จากนั้นอาจารย์จึงเริ่มพูดต่อ
“พวกเธอคงไม่รู้ล่ะสินะว่าทำไมพวกเธอถึงได้มารวมตัวกันที่ห้องนี้ได้หน่ะ! ”
“เพราะข้อสอบมันง่ายเกินไปหน่ะสิครับอาจารย์ผมก็สงสัยอยู่ว่าทำไมถึงได้มาอยู่รวมกับคนประหลาดพวกนี้ที่ถึงแม้ข้อสอบจะง่ายขนาดไหนก็ไม่น่าจะทำได้พวกนี้เลยนะครับ” ผู้ชายที่ชื่อ โอมห์ยกมือขึ้นพูด... หื้มมม ข้อสอบง่ายขนาดนั้นเลยรึไงนะ แน่ล่ะฉันไม่เคยสอบข้อสอบพวกนั้นแต่ที่ฉันเข้ามาเรียนที่นี่ได้เพราะมีคำเชิญประหลาดใส่ซองจดหมายสีดำส่งมาถึงต่างหากล่ะ
“หลายคายสุดๆเลย” ฉันโพร่งคำพูดนี้ขึ้นมาทำเอาเพื่อนๆในห้องหันมามองที่ฉันเป็ตาเดียว แม้แต่วินก็มองมาที่ฉัน ก็จริงนี่ถึงจะเก่งมาจากไหนแต่ว่าจะมาดูถูกกันอย่างนี้หน่ะเกินไปนะ
“ก็เกินไปจริงๆนั่นแหละถึงนายจะบอกว่าข้อสอบนั้นง่ายขนาดไหนและฉันก็ทำข้อสอบไม่ค่อยได้เลยด้วยก็ตาม! แต่ฉันก็ได้มาอยู่ห้องนี้ ห้องเดียวกับนายนั่นแหละ!!” เรนนี่ดูลุกขึ้นพูด ชี้หน้าโอมห์อย่างเหลืออดซึ่งโอมห์ก็เบิกตากว้างอย่างใ แต่แล้วก็นิ่งลง
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะครับ”โอมห์ก้มหน้าพูดอย่างเยือกเย็น ทำเอาเรนนี่เหงื่อตกแล้วเอานิ้วกลับจากนั้นจึงนั่งลง
“เอาล่ะทุกคน ใจเย็นๆกันก่อนน้าถึงยังไงพวกเธอทุกคนก็ต้องอยู่ห้องนี้กันไปถึงสามปีแหนะ เพราะงั้นรักๆกันไว้น้า” อาจารย์เอ่ยขึ้นมา ทำให้นักเรียนสนใจไปที่อาจารย์อีกครั้งนึงทุกคนต่างจ้องมองไปที่อาจารย์อย่าง้าคำตอบว่าทำไมพวกเราถึงติดห้องนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้
“เพราะกระดาษข้อสอบของพวกเธอมันไม่ธรรมดายังไงล่ะ พวกเธอคงจะเห็นหิมะตกที่กระดาษข้อสอบสินะหุหุ ภาพหิมะที่ปรากฏในกระดาษข้อสอบหน่ะแล้วคำถามข้อสุดท้ายก็คือให้พวกเธอตอบว่าฤดูประจำโรงเรียนคืออะไรยังไงล่ะ” อาจารย์สาวอธิบายให้นักเรียนในห้องฟัง ทุกคนต่างเงียบกริบในใจยังคงเกิดความสงสัยมากมายที่้าหาคำตอบ
“และคนที่เห็นหิมะที่กระดาษคำตอบคงจะต้องตอบว่าฤดูหนาวอย่างแน่นอนแต่กลับกัน พวกเราที่อยู่ที่นี่คงจะเห็นพระอาทิตย์สินะพระอาทิตย์ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกมาจากกลุ่มหิมะอยู่อย่างประหลาดเลยตัดสินใจตอบฤดูร้อน”
เทรนต่อคำพูดของอาจารย์จากสิ่งที่เห็นในกระดาษคำตอบบางทีก็นึกประหลาดใจขึ้นมาว่าทำไมถึงเป็แบบนั้น
“เพราะดวงตายังไงล่ะ! ดวงตาของพวกเธอทุกคนหน่ะสามารถมองเห็นพระอาทิตย์ได้ มันคือสิ่งวิเศษที่น้อยคนนักจะมีมันมันถูกเรียกว่าอัตลักษณ์ยังไงล่ะ ดวงตาของผู้ที่มีอัตลักษณ์นั้นจะมีศักยภาพบางอย่างที่เหนืุ์ซ่อนอยู่ถ้าได้รับการพัฒนานั้นอย่างถูกวิธี ก็จะเด่นชัดขึ้นมายังไงล่ะ” เื่ราวทั้งหมดนี้ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วพวกเราทุกคนต่างใและประหลาดใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น คำพูดของอาจารย์ดวงตาแห่งอัตลักษณ์ อะไรกัน ทำไมทุกคนถึงมีมันอยู่กันล่ะ
“อาจารย์ครับ แล้วเธอล่ะ เธอไม่ได้มาสอบด้วย ไม่ได้เข้าร่วมการสอบครั้งนี้พร้อมกับทุกคนทำไมเธอถึงมาอยู่ที่ตรงนี้ได้ล่ะ”วินที่นั่งเงียบๆอยู่นานเอ่ยขึ้นแล้วชี้มาที่ฉันทุกคนส่งสายตาสงสัยปนระแวงมาให้ ทุกคนกำลังคิดว่าที่นี่มีเส้นสายหรืออะไรหรือยังไงนะทำไมสายตาของทุกคนถึงชั่งน่ากลัวเช่นนี้กัน
“เอาล่ะ เธอจะเข้ามาได้ยังไงมันไม่สำคัญหรอกนะเราจะให้พวกเธอทุกคนไปหาศักยภาพของตัวเอง นี่คือการบ้านนะแล้วเปิดเทอมเรามาส่งการบ้านกันเถอะ”อาจารย์สาวเบี่ยงความสนใจของพวกนักเรียน ฉันไม่เข้าใจเลย....ทำไมกันล่ะฉันก็ตอบไม่ได้หรอกว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้หน่ะ เห้อ อยากกลับบ้านจังเลยนะ ชัดจะเริ่มไม่ใช่เื่สนุกแล้วสิ
“ก่อนอื่น!! ทุกคนมาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่านะจะได้รู้จักกันมากขึ้นยังไงล่ะ”อาจารย์สาวให้ทุกคนออกไปแนะนำตัวทีละคนหน้าชั้นเรียนเห้อก็แค่ห้องเรียนธรรมดาๆล่ะนะ
“เอาชิ่อ ชื่อจริง นามสกุล เลขที่ของพวกเธอ ย้ายมาจากที่ไหนคร่าวๆพอนะ หุหุ” และอาจารย์สาวก็เดินมานั่งลงข้างๆฉันที่ตอนนี้นั้งเรียนทุกคนโดนสั่งให้นั่งตามเลขที่แล้วและนั่งเดี่ยว
“นี่ซัมเมอร์ เธอหน่ะเป็สิ่งที่มีค่านะ เพราะงั้นอย่าพึ่งแสดงอะไรมากนักล่ะ เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ สายตาของคนพวกนั้นหน่ะพร้อมจะทำลายเธอได้ทุกเมื่อเลยนะถ้ารู้ว่าใครที่ได้สิ่งที่ดีกว่ามาอย่างไม่ยุติธรรมเพราะงั้นเธอเองก็ระวังตัวไว้ล่ะตอนเย็นนี้ครูคงต้องขอไปพบคุณพ่อของเธอหน่อยแล้วนะ ซัมเมอร์จัง”
อาจารย์สาวพูดด้วยสีหน้าจริงจังแล้วก็กลับไปยิ้มอีก น่ากลัว อะไรกัน นี่มันอะไรกัน โชคชะตาของฉันและเพื่อนๆกำลังเจอกับอะไรอยู่กันแน่ ห้องนี้มันอะไรกันแน่นะไม่ใช่เื่เล่นๆแล้วไม่ใช่รึไง ฉันเบิกตากว้างแล้วพยักหน้าส่งให้อาจารย์ไปอาจารย์ดูใเล็กน้อยเมื่อมองตาของฉัน แล้วเธอก็เดินออกไปจากห้องทันที อะไรหน่ะเมื่อกี้มันอะไร ไอ้แววตาหวาดกลัวฉันเมื่อกี้.....
อาจารย์สาวออกมาจากห้องแล้วนั่งลงพิงผนังเขาอ่อนทรุดลงกับพื้น
“เมื่อกี้มันอะไรหน่ะ พลังมหาศาลที่อยู่ในแววตานั้นแววตานั้นมันอย่างกับ...ศพ อย่างกับตายไปแล้วอย่างนั้นเลยแววตาที่แค่มองก็รู้สึกจะแช่แข็งหัวใจได้คืออะไรกันหน่ะ ดวงตาสีเหลืองนั่นมันอะไรกัน ทำไมถึงได้มีพลังมากถึงเพียงนี้
ซัมเมอร์การ์ดเนอร์ เธอช่าง...อันตรายจริงๆ”อาจารย์สาวที่ยังคงนั่งตัวสั่นเอามือกุมหน้าอกไว้ เค่นยิ้มออกมาอย่างยากลำบากพลันน้ำตาก็รินไหลออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ........
11.12M
