ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 138 ไปพบครีเทล

   สายฝนเดินตามฟีซิเลียและสามชั่วโมงต่อมาทั้งสองก็มาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่งซึ่งหรูหราเป็นอย่างมาก นี่คือสถานที่ซึ่งครีเทลคนนั้นอยู่? สายฝนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฝ่ายตรงข้ามมีเงินมากกว่าที่เขาคิด อีกฝ่ายน่าจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ในเมืองนี้  

   “ท่านฟีซิเลียมาแล้วเหรอครับ?” ผู้คุ้มกันทั้งสองเมื่อเห็นเด็กสาวพวกมันก็ก้มหัวให้เธอก่อนจะถามอย่างสุภาพ ฟีซิเลียพยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็กล่าวขึ้น “วันนี้ข้ามาหาท่านปู่” ผู้คุ้มกันคล้ายกับว่ารู้อยู่แล้วแต่แรก พวกมันไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา รีบเปิดประตูรั้วให้เด็กสาวเข้าไปในด้านในคฤหาสน์ได้ 

   “ขอบคุณพวกเจ้าทั้งสองมาก” เด็กสาวเอ่ยขอบคุณ ผู้คุ้มกันไม่กล้ารับ เอ่ยขึ้นว่า “พวกข้าไม่กล้ารับคำขอบคุณจากท่านหรอก ที่พวกเราทำแบบนี้มันเป็นหน้าที่ของพวกข้าอยู่แล้ว” ฟีซิเลียเหมือนเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายสิบรอบ เธอไม่ได้กล่าวอะไรต่อ พวกนี้แค่คำขอบคุณก็ยังไม่กล้ารับเหมือนเดิม 

   “พวกเราไปกันเถอะ” ฟีซิเลียเอ่ยขึ้น สายฝนตอบรับและเดินตามเข้าไปด้านในคฤหาสน์ ผู้คุ้มกันมองร่างฟีซิเลียซึ่งไกลออกไปเรื่อยๆขณะคิดบางอย่างขึ้นในใจ หากมันมีภรรยาคล้ายกับฟีซิเลียก็คงดี ทั้งสวยและไม่ดูถูกผู้อื่น น่าเสียดาย เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้น 

/// 

   หลายนาทีต่อมา 

   “ฟีซิเลีย” ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นหลังเห็นเด็กสาวจากระยะไกล ฟีซิเลียเมื่อได้ยินเสียงชายแก่ เธอก็เคลื่อนที่เร็วขึ้นกว่าเดิม สายฝนไม่ได้เพิ่มความเร็วตาม เวลานี้ร่างกายเขาเหนื่อยล้าไม่สามารถใช้ความแข็งแกร่งเกินสิบในร้อยได้ เป็นไปได้สายฝนจะพยายามไม่ทำอะไรที่เสียเรี่ยวแรงจำนวนมากโดยไม่จำเป็น 

   “ท่านปู่!” เด็กสาวร้องออกมาอย่างดีใจ เธอเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเทียบกับหลายนาทีก่อน เวลานั้นเธอดูคล้ายกับราชินีซึ่งไร้อารมณ์ ทว่าเวลานี้ฟีซิเลียราวกับเด็กน้อยที่ดีใจเมื่อเจอปู่ตนเอง เด็กสาววิ่งเข้าไปกอดชายชราด้วยความเร็วสูง สิบวินาทีต่อมาเด็กสาวก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่เธอและปู่ ยังมีอีกคนหนึ่ง เป็นชายที่ช่วยชีวิตเธอเอาใว้ซึ่งเขาไม่ได้บอกชื่อตัวเอง คาดว่าถ้าเธอไม่ถามเขาก็ไม่น่าจะบอก ชายคนนี้ไม่ระมัดระวังตัวเกินไปหน่อยหรือ? 

   “ข้าขอโทษท่านด้วยที่ต้องให้มาเห็นอะไรแบบนี้” เด็กสาวหยุดกอดร่างชายชราและหันมาขอโทษสายฝนด้วยใบหน้าอับอาย สายฝนส่ายหัว ความหมายคือเขาไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไมจำเป็นต้องขอโทษ ขณะที่สายฝนส่ายหัว ชายชราก็ใช้ดวงตาคู่ซึ่งยากคาดเดาความคิดจับจ้องเขา สัญชาตญาณสายฝนเฉียบคมมาก เขาสามารถรับรู้ทันทีว่ากำลังถูกจ้องมอง สายฝนมองตาอีกฝ่าย ภายในใจกำลังค่ดเดาความคิดชายแก่ ทำไมฝ่ายตรงข้ามจ้องมองตนแบบนั้น? ตัวเขามีอะไรผิดปกติหรือไม่? 

   สายฝนเริ่มครุ่นคิด เขาทำตัวผิดปกติ? นอกจากเรื่องต้องการข้อมูลจำนวนมากแล้วสายฝนก็ไม่ได้ทำอะไรที่น่าสงสัยเลย ตลอดสิบหกวันที่อยู่ในเมืองนี้เขาไปแค่ห้องสมุดเท่านั้น พออ่านหนังสือจบเขาก็กลับห้องตนเองเลย ไม่ได้ไปที่ไหนสักที่ 

   “เออ… ท่านปู่นี่คือชายที่ข้ากล่าวถึง เขาต้องการข้อมูลจำนวนมาก” เห็นปู่ครีเทลเงียบและเอาแต่จ้องมองสายฝน เด็กสาวพลันกล่าวขึ้นเพื่อบอกว่าสายฝนเป็นใคร 

   “เจ้าชื่ออะไร?’ เงียบอยู่นานสุดท้ายชายชราหรือก็คือปู่ครีเทลก็ได้เอ่ยถาม สายฝนมองฝ่ายตรงข้าม ภายในใจครุ่นคิดบางอย่าง เขาควรบอกชื่อตนเองให้อีกฝ่ายรู้หรือไม่? หากบอกจะเป็นชื่อจริงหรือชื่อปลอม? ครุ่นคิดเกือบหนึ่งนาทีกว่าสายฝนจะตัดสินใจได้ 

   “สายฝน” สายฝนตอบสั้นๆ เขาตัดสินใจบอกชื่อจริงตัวเองออกไป ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแค่โลกความฝัน ชายชรารู้ชื่อจริงเขามันก็ไม่ส่งผลต่อโลกความเป็นจริง อีกอย่างเขาสามารถเปลี่ยนชื่อได้ตลอดเวลา ชื่อก็เป็นแค่นาม นามก็เป็นแค่คำที่ใช้สำหรับเรียก เปลี่ยนชื่อก็ใช่ว่าเขาจะเสียชีวิตวันพรุ่งนี้ 

   ชายชราไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่ม สายฝนเองก็เช่นกัน ทั้งสองเงียบ เด็กสาวฟีซิเลียถึงกลับไปไม่เป็น ไม่ใช่ว่าเขาต้องการข้อมูลจำนวนมากไม่ใช่หรือ ทำไมเจอปู่ครีเทลแล้วไม่ถาม? จังหวะที่เด็กสาวกำลังจะกล่าวบางอย่างออกไป ปู่ครีเทลพลันเอ่ยขึ้น “ข้าต้องการคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?” ผู้ที่ชายชราเอ่ยด้วยย่อมไม่ใช่ใครอื่น เขาคนนั้นคือสายฝน 

   “ถ้าฉันตอบปฏิเสธล่ะ?” สายฝนถาม ความระมัดระวังที่เขามีต่อชายแก่เบื้องหน้าคือสูงสุด ความรู้สึกเขามันบอกว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งมากและไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น การอยู่สองคนกับอีกฝ่ายเขาอาจตาย ถ้ามีฟีซิเลียอยู่ด้วยเขาสามารถให้เธอช่วยเหลือได้ ชายชราและเด็กสาวดูรักกันดี เพราะงั้นเธอน่าจะสามารถช่วยเขาได้อยู่บ้าง

   “ข้าไม่บังคับเจ้า” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงซึ่งแตกต่างจากตอนเรียกเด็กสาว

   “ท่านสามารถปฏิเสธได้ ท่านปู่ไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น” ฟีซิเลียกล่าว

   สายฝนครุ่นคิดหลายนาที เขารู้ดีกว่าเด็กสาวมาก สายฝนไม่สามารถปฏิเสธได้เนื่องจากเขากำลังโดนบังคับ เวลานี้ชายชราได้ส่งพลังอันแข็งแกร่งมาทางเขา เป็นพลังซึ่งสามารถจบชีวิตเขาได้อย่างง่ายดาย สายฝนนึกถึงชนชั้นสูงทันที ชายแก่คนนี้คงไม่ใช่ชนชั้นสูงหรอกนะ? ถ้าอีกฝ่ายเป็นชนชั้นสูงจริง เขาแทบจะไม่มีทางรอดชีวิตเลยหากปฏิเสธฝ่ายตรงข้าม

   “ตกลง พวกเราควรไปคุยกันที่ไหนดี?” หลังลอบถอนหายใจแล้วสายฝนก็กล่าวกับชายชรา เด็กสาวรู้สึกประหลาดใจ ต้องการตกลงแต่แรกแล้วทำไมถึงถามเช่นนั้น? ฟีซิเลียไม่เข้าใจชายผู้นี้แม้แต่น้อย เธอคาดเดาความคิดเขาไม่ถูกจริงๆ

   “ฟีซิเลียเจ้าอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้ากลับมา” ปู่ครีเทลบอกกับเด็กสาว ฟีซิเลียพยักหน้าตอบรับ แม้จะสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมถึงต้องการคุยเป็นการส่วนตัวแต่เด็กสาวก็ไม่ได้ถาม มองร่างแก่ชราและร่างอายุน้อยไกลออกไปเรื่อยๆ ฟีซิเลียพลันครุ่นคิด อะไรฆ่าเวลาได้ที่สุด?

///

   “คุณต้องการคุยอะไรกับฉัน?” เมื่อออกจากระยะสายตาเด็กสาวแล้วสายฝนพลันถามขึ้น ชายชราไม่ได้ตอบ มันยังคงเดินต่อไป สายฝนไม่อาจทำอะไร เขาเดินตามชายแก่ไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้กล่าวถามออกมาอีก สามนาทีต่อมา ทั้งสองเข้ามาในห้องแห่งหนึ่ง สายฝนไม่รู้ว่ามันเป็นห้องอะไร ในห้องนี้ไม่มีสิ่งของอยู่แม้แต่ชิ้นเดียว มาทำไมที่นี่? ด้วยความแข็งแกร่งของชายชราสายฝนเชื่อว่าอีกฝ่ายสามารถป้องกันการดักฟังได้แบบง่ายๆโดยไม่ต้องมายังที่นี่

   ชายชรามองสายฝนด้วยท่าทางจริงจัง จู่ๆมันก็กล่าวขึ้นกระทันหัน “เจ้าเป็นใครกันแน่?!” ขณะเดียวกันจิตสังหารอันน่าหวาดกลัวก็ถูกปลดปล่อยออกจากร่างแก่ๆ ความแข็งแกร่งและความต้องการสังหารมหาศาลภายในห้องเป็นผลให้สายฝนแทบจะบ้าตาย นี่ยังไม่ถึงเดือนเขาก็ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว?

   “ฉันจะเป็นใครได้? ก็แค่มนุษย์ธรรมดา” สายฝนตอบ เขานิ่งสงบอย่างมากเวลาตอบราวกับว่าความแข็งแกร่งและความต้องการฆ่าที่ชายแก่ปล่อยออกมาไม่สามารถส่งผลใดๆกับเขาได้

   “ข้าไม่เชื่อเจ้า!” ครีเทลไม่เชื่อคำกล่าวสายฝน มันปลดปล่อยความแข็งแกร่งมากกว่าเดิมเพื่อบังคับให้เขาตอบความจริง ชายชรายังไม่ลงมือฆ่าสายฝนเนื่องจากชายคนนี้ช่วยฟีซิเลียใว้ ยกเว้นไม่มีทางเลือกจริงๆมันถึงจะสังหารเขา