แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…
‘ฟ้า ฟ้า...อย่าเป็อะไรไปนะ พี่ขอร้อง'
เด็กชายกำลังแบกเด็กน้อยที่ไม่ได้สติไว้บนหลัง เืที่ไหลหยดลงมาบนบ่าของเขาทำให้เด็กชายเป็กังวลว่าน้องน้อยของเขาจะเป็อะไรรึเปล่า
‘พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษ’
‘พี่สัญญานะ...หลังจากนี้พี่จะดูแลฟ้าให้ดี ไม่ให้ฟ้าต้องเจอเื่เ็ปอีกเลย’
ฟ้าตื่นขึ้นมาจากความฝัน…เธอฝันแบบนี้อีกแล้ว...
ความทรงจำในวัยเด็กที่เธอไม่เคยลืมในวันที่พี่ชายข้างบ้าน...แบงค์ แบกเธอที่ถูกบอลกระแทกหัวจนสลบพามาส่งที่โรงพยาบาล หลังจากวันนั้นมาพี่ชายข้างบ้านของเธอก็คอยดูแลเอาใจใส่เธอเสมอ ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นมานี้ทำให้เธอยกระดับเขาจากพี่ชายข้างบ้าน...กลายเป็คนที่เธอแอบชอบอยู่
“ฟ้า...ฟ้า ตื่นรึยัง” คุณนภางค์ แม่ของเธอเคาะประตูเรียกเธอ “ถ้ายังไม่รีบเดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะลูก”
สาวน้อยเหลือบไปมองนาฬิกาปลุกที่อยู่บนหัวเตียง...หกโมงเช้า!!!...เธอกำลังจะสายแล้ว
ฟ้ารีบลุกขึ้นจากเตียงวิ่งตรงไปยังห้องน้ำล้างหน้าขจัดความง่วง เธอมองตัวเองในกระจกเห็นใบหน้าของตัวเองที่โตเป็สาวแล้ว หยดน้ำที่เกาะอยู่บนใบหน้าค่อยๆไหลลงไปตรงคางทำให้เธอต้องเสยปอยผมที่เปียกน้ำขึ้นมา เผยให้เห็นรอยแผลเป็ตรงโคนผมบริเวณหน้าผากด้านซ้าย เธอเอาปลายนิ้วไล้ไปที่แผลเป็นั้น...แผลเป็ที่เชื่อมโยงเธอกับเขา
‘นี่...ดูสิ ถ้ากลายเป็แผลเป็แล้วไม่มีคนรับไปเป็เ้าสาวจะทำยังไงเนี่ย?’ คุณดุจตะวัน คุณแม่ของแบงค์กล่าวขึ้นมา หรี่ตามองตำหนิลูกชายตัวเอง
แบงค์มองหน้าน้องสาวตัวน้อย แล้วรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ ‘ใครไม่รับก็ไม่เห็นต้องแคร์เลย แบงค์จะเป็คนดูแลฟ้าเอง’
คำสัญญาในอดีตผุดขึ้นมา สาวน้อยอมยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุขก่อนที่เธอจะสลัดความคิดในหัวออก...เธอกำลังจะสายแล้ว
“ฟ้า... ตาแบงค์เขามารอแล้วนะ… ถ้ายังไม่รีบลงมา เราจะทำให้พี่เขาสายไปด้วยนะ” เสียงของคุณนภางค์ะโเรียกขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ฟ้าต้องรีบเร่งมือแต่งตัวแล้ว
“เสร็จแล้วค่ะแม่”
ฟ้าหยิบกระเป๋านักเรียนวิ่งถลาออกจากห้องลงบันไดมาชั้นล่างอย่างเร่งรีบ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะกินข้าว แก้มเนียนใสแดงปลั่งกว่าเดิมเมื่อเห็นชายหนุ่มที่อยู่ในฝันของเธอเมื่อคืน เขากำลังนั่งคุยกับแม่ของเธออยู่ที่โต๊ะกินข้าว… ท่าทางสบายๆที่เขาแสดงออกบ่งบอกถึงความสนิทสนมระหว่างสองครอบครัว
ั้แ่เด็กจนโตเธอกับพี่ชายคนนี้จะไปโรงเรียนด้วยกันเสมอเหมือนเป็กิจวัตรที่ต้องทำเป็ประจำ เขามารอรับเธอที่บ้านบ้าง หรือไม่ก็เป็เธอที่ไปรอเขาที่บ้านแทน ความสนิทสนมแบบเด็กๆนี้ อาจจะเป็แค่ความเคยชินสำหรับเขา แต่สำหรับเธอ… มันคือความผูกพัน
“อ้าว! ยัยฟ้า ยังจะไม่รีบมานั่งกินข้าวอีก เดี๋ยวก็สายหรอกลูก” คุณนภางค์เอ็ดลูกสาวเบาๆด้วยความเอ็นดูทำให้แบงค์รู้สึกอดขำไม่ได้… ก็ดูจากทรงผมเธอที่จัดทรงมาแบบลวกๆ ก็รู้เลยว่าเธอรีบขนาดไหน
“ค่ะแม่”
ฟ้าตอบรับพลางทรุดกายลงนั่งตรงที่ว่าง มองเห็นสายตาเอ็นดูที่ชายหนุ่มส่งมาให้ ก่อนจะหันไปถามแม่ของเธอ “ข้าวเช้าวันนี้เป็อะไรเหรอครับ น้าภา?”
“ข้าวต้มทรงเครื่องจ๊ะ” คุณนภางค์ตอบพร้อมกับตักข้าวต้มให้กับฟ้า และแบงค์ “วันนี้ยัยฟ้าตื่นสายน่ะสิ น้ากลัวว่าถ้าทำอย่างอื่นพวกเธอจะไปโรงเรียนสายกันน่ะสิ”
“สงสัยว่า เมื่อคืนฟ้าจะฝันดีนะครับ… ตื่นสายเชียว” คนโดนกล่าวโทษไม่ตอบรับ หลุบตาลงต่ำ ตั้งหน้าตั้งตาทานข้าวอย่างตั้งใจ เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ชายหนุ่มเลยตวัดปลายเท้าของตนเองเตะเท้าของ ‘ยัยน้องน้อย’ ไปเบาๆสองที เด็กสาวสะดุ้ง สบตาเขาพร้อมกับถลึงตาใส่กับพฤติกรรมหยอกล้อของเขา
เขาลอบยิ้ม… ชอบปฎิกิริยาของเธอนัก...
ฟ้าเป็คนปากแข็ง ถ้าเื่ไหนที่เธอตัดสินใจว่าจะไม่บอก ก็คือไม่วันได้ยินแน่ๆ
แต่เขาก็ชอบที่จะเย้าเธอ ให้เธอบอกในสิ่งที่เขา้ารู้
ร่างบางยังคงนั่งกินข้าวเรื่อยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แบงค์ก็ไม่คิดจะเย้าต่อ ชายหนุ่มกลืนความอยากรู้เอาไว้ รีบทานข้าวต้มทรงเครื่องฝีมือคุณน้าคนสนิทที่เขาฝากท้องมาตลอดั้แ่ยังเด็ก
“ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านะครับน้าภา อร่อยมากเลยครับ” แบงค์เอ่ยพร้อมกับส่งชามข้าวให้คุณนภางค์ ก่อนที่จะเห็นฟ้าสะพายกระเป๋าขึ้นบนบ่า “ส่งกระเป๋ามาสิ เดี๋ยวพี่ถือให้”
แบงค์ยื่นมือออกไปรับกระเป๋ามาจากฟ้า ก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินไปที่ประตู เขาสูงขึ้นอีกแล้ว… ฟ้าเดิมตามแผ่นหลังของร่างสูงไป แผ่นหลังที่เธอคุ้นชิน… แผ่นหลังที่เธอว่างตามเขาต้อยๆเสมอมา
“งั้นพวกเราไปโรงเรียนก่อนนะครับน้าภา”
“ไปก่อนนะคะแม่”
“จ้ะ ไปดีมาดีนะทั้งสองคน”
คุณนภางค์มองตามเด็กทั้งสองคนแล้วแอบถอนหายใจให้กับความคิดของตนเอง... แบงค์เติบโตเป็หนุ่มแล้ว เรือนผมสีดำที่ถูกตกแต่งอย่างทันสมัยก็ถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อยรับกับใบหน้าหล่อเหลาสะดุดตา บ่งบอกถึงความเป็หนุ่มเ้าสำอางค์พอตัว เรือนร่างสูงโปร่งเกินมาตรฐานชายไทย แต่ก็สมส่วนแบบชายหนุ่มที่ชอบเล่นกีฬา ไม่เก้งก้างจนเกินไป ไม่แปลกใจเลยว่าแบงค์จะกลายเป็เด็กหนุ่มที่เป็ที่นิยมของสาวๆ
ในขณะที่ลูกสาวของเธอยังเป็เด็กน้อยคนเดิม ที่ยังคงวิ่งตาม ‘พี่แบงค์’ ต้อยๆ และตามติดเขาแจ!! ยัยหนูของเธอดูออกง่ายมาก มีแต่ดวงตาที่ชื่นชมเขาอย่างเปิดเผยจริงใจ ฟ้าคิดอย่างไรกับแบงค์มีหรือว่าเธอไม่รู้ แต่แบงค์ยังคงเป็แบงค์คนเดิม… เขาทำตัวตามสบายเหมือนเดิม
นี่แหละที่เธอเป็กังวล และเธอไม่อยากให้เป็เช่นนี้เลย ในอายุเพียงแค่นี้… ลูกเธอยังเป็สาวน้อยช่างฝัน แต่เมื่อใดที่ลูกของเธอตื่นมาพบกับความเป็จริงว่ามันไม่สดสวยเหมือนที่วาดฝันไว้ บทเรียนครั้งนี้อาจจะทำให้ฟ้าเจ็บเจียนตาย
“แล้วเมื่อคืนฝันว่าอะไรเหรอ?”
อยู่ๆ แบงค์ก็ถามขึ้นมาโดยไม่ให้ฟ้าได้ทันตั้งตัว ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางไปโรงเรียน ร่างบางหันไปมองเขาอย่างทึ่งๆ นี่เขารู้ได้ยังไง อย่างกับเขามานั่งอยู่ในใจเธอยังไงอย่างงั้น
“ฝันอะไรกันคะ… ฟ้าไม่ได้ฝันซักหน่อย”
“งั้นหรอ? แล้วทำไมถึงตื่นสายหละ”
“อะไรกันคะเนี่ยพี่แบงค์!!” สาวน้อยเริ่มโวยวายกลบเกลื่อน จะให้เล่าหรือไงว่าที่ตื่นสายน่ะ… ก็เพราะว่าฝันถึงเขาเนี่ย “พี่แบงค์จะมาคาดคั้นอะไรฟ้าคะเนี่ย?”
“หืม… เดี๋ยวนี้แอบมีความลับกับพี่เหรอฮะ?” ชายหนุ่มตรงเข้าไปล็อกคอพร้อมกับขยี้ผมน้องสาวตัวน้อยด้วยความมันเขี้ยว จนสาวน้อยเอามีปัดพัลวัน เขาจะแกล้งเธอแบบนี้ประจำเมื่อเขาจับได้ว่าเธอมีความลับกับเขา ยิ่งเธอตั้งใจจะไม่บอก เขาก็จะยิ่งถามจนกว่าจะรู้ความจริง
“พอ พอแล้ว พอได้แล้วค่ะพี่แบงค์ ผมฟ้ายุ่งหมดแล้วนะ!!”
“แล้วจะบอกพี่ได้รึยัง? ถ้าไม่บอก… พี่ไม่หยุดนะ”
“โอเคค่ะ โอเค ฟ้ายอมแล้ว” สาวน้อยยอมแพ้อย่างจำนน ดูท่าร่างสูงที่ขยี้ผมเธออยู่นี้ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลย ถ้าเธอไม่เล่าอะไรออกมาสักอย่าง แต่… เธอก็ไม่จำเป็ต้องเล่าทั้งหมดก็ได้นี่นา “ฟ้าฝันถึงใครคนหนึ่ง คนที่เป็คนสำคัญที่สุดของฟ้า…”
“ใครเหรอ?”
“ก็... คนที่... อาจจะมาเป็แฟนของฟ้าในอนาคตก็ได้” สาวน้อยหลุบตาต่ำพึมพำเบาๆ แก้มใสเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง หลังจากที่เธอแอบยกตำแหน่งให้กับคนตรงหน้าในฝันไปซะแล้ว
“เพ้อเจ้อใหญ่ละยัยฟ้า ตัวแค่นี้มาคิดเื่ฟงเื่แฟน แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา” คนที่ถูกยกตำแหน่งอย่างไม่รู้ตัวส่ายหัวอย่างระอา
“งื้อ… แก่แดดอะไรกันคะ ปีนี้ฟ้าก็อายุ 16 แล้ว ไม่เด็กแล้วนะคะ!!” ฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่ร่างสูง ยกมือขึ้นมาจัดทรงผมที่ตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมดอย่างน้อยใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังมองเธอเป็แค่น้องสาวตัวน้อยที่เขาต้องคอยดูแลอยู่ดี
“โตอาร๊าย ยังไงฟ้าก็ยังเป็แค่เด็กน้อยในสายตาพี่อยู่วันยังค่ำนั่นแหละ” แบงค์เห็นพฤติกรรมของเธอก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู “เอาไว้ถ้าในสายตาพี่เห็นฟ้าโตเป็สาวเมื่อไหร่… พี่ถึงจะอนุญาตให้มีแฟนได้ละกัน”
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะเดินนำหน้าไป ปล่อยให้ฟ้ายืนนิ่ง… สีแดงที่ถูกระบายขึ้นมาบนแก้มนวลใสทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว ถึงแม้ว่าเขาจะมองเธอเป็แค่น้องสาว แต่ฟ้าก็ใจเต้นทุกครั้งที่เขามาถือสิทธิ์ต่างๆในตัวเธอ… ถ้าฟ้าเป็สาวแล้ว ถึงตอนนั้น พี่แบงค์จะอนุญาตให้ตัวเองมาเป็แฟนกับฟ้ารึเปล่านะ?
“อ้าว ยืนทำอะไรตรงนั้นหละฟ้า รีบมาสิ เดี๋ยวก็สายหรอก” ร่างสูงหันกลับมามองด้วยความสงสัย อยู่ๆยัยเด็กแก่แดดก็หยุดเดินตามเขามาซะงั้น เสียงเรียกของทำให้ร่างบางได้สติขึ้นมา ฟ้ารีบสลัดความคิดออกจากหัว สูดหายใจลึกนับเลข หนึ่ง… สอง… สาม ในใจเพื่อสงบอารมณ์ ก่อนที่จะวิ่งตามแผ่นหลังกว้างไป
แผ่นหลังที่ปกป้องเธอเสมอมา
แผ่นหลังที่เธอคอยวิ่งตามต้อยๆมาั้แ่เด็ก
ฟ้าจะรอนะคะ รอวันที่ความรู้สึกของฟ้าจะส่งไปถึงพี่ซักที...
__________________________________________________
ร่างเล็กบอบบางของสาวน้อยที่เดินคู่มาโรงเรียนกับหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน แบงค์เดินสะพานกระเป๋าของเขาและฟ้าด้วยท่าทางสบายๆ จังหวะการก้าวเดินที่เร็วของชายหนุ่มในบางครั้งทำให้เด็กสาวต้องวิ่งตามเขา เพื่อให้ทันจังหวะการเดิน พอเขาเห็น… ก็จะปรับจังหวะการเดินเพื่อให้เข้ากับสาวน้อยข้างๆเขานี้ เป็ภาพที่ชินตา... แต่ไม่พอใจสำหรับใครหลายๆคน โดยเฉพาะเพื่อนๆของแบงค์
ทำไมต้องพอใจล่ะ… ก็น้อง(นาง)ฟ้าของพวกเขาโตขึ้นเป็สาวสวยขนาดนี้
แต่สายตาของเธอกลับมองแค่แบงค์เท่านั้น!!... และเพื่อนของเขา... ก็คอยกันซีนผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบเธอด้วย!!
ฟ้ากับแบงค์เดินขึ้นตึกมาด้วยกัน จนมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องเรียนของฟ้า ไม่รู้ด้วยความโชคดีหรืออะไร… ห้องเรียนของแบงค์ที่อยู่ชั้น ม.6 กับห้องเรียนของฟ้าที่อยู่ชั้น ม.4 ได้อยู่ชั้นเดียวกัน... และอยู่ถัดไปเพียงแค่สองห้องเท่านั้นเอง
แบงค์ส่งกระเป๋าให้ฟ้า ก่อนที่จะแยกตัวไปยังห้องเรียนของตัวเอง
“วันนี้พาลูกมาส่งที่ห้องเรียนแล้วเหรอคะ พี่แบงค์” คำทักแรกจากเพื่อนสนิทสุดซี้ ทำให้ฟ้าถลึงตาใส่มิ้นท์ สาวห้าวประจำห้องที่นิสัยต่างกับภาพลักษณ์สาวหน้าหวานลิบลับ
ที่สำคัญน่ะ… ปากน่ะ… หุบไม่เป็เลย!!
ชอบแซว ชอบจิก ชอบกัด… อย่าให้ยัยห้าวนี้รู้เื่อะไรเชียว ได้แซวยันลูกบวช
แต่ฟ้าก็ไม่เคยถือสาเพื่อนคนนี้ เพราะพวกเธอคบกันมาั้แ่สมัยอนุบาล เลยรู้ถึงความจริงใจที่เพื่อนคนนี้มอบให้เธอเสมอมา บางครั้งอยากจะโกรธก็โกรธไม่ลง แต่กับเื่พี่แบงค์… เธอไม่น่าเล่าให้ฟังจริงๆ เพราะตอนนี้… ทุกคนเขารู้เื่ของเธอหมดแล้ว!!
“พอ... พอเลย ยัยมิ้นท์” แบงค์ปรามกับคำแซวของเพื่อนน้องสาวเขาคนนี้ ก่อนจะหันไปถามฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ “แล้ววันนี้เลิกเรียนกี่โมง?”
“วันนี้เลิกปกติค่ะ แต่ว่ามีประชุมกีฬาสีหลังเลิกเรียน”
“โอเค… ดีเลย.. พี่มีเรียนเสริมความถนัด น่าจะเลิกใกล้ๆกัน ถ้ายังไงฟ้ามารอพี่ที่หน้าห้องพี่ละกัน” ฟ้าพยักหน้ารับ ก่อนที่แบงค์จะเดินตรงไปยังห้องเรียนของเขา
“พี่แบงค์นี่… ทำตัวเหมือนพ่อเธอเลยอ่ะ”
“หยุดเลยยัยมิ้นท์”
“เอ้า!!… จริ๊งงง!!… ฉันละกลัวว่าอนาคตเพื่อน สถานะจะเปลี่ยนไป”
“เปลี่ยนยังไง?” ฟ้าเลิกคิ้วเป็เชิงถาม
“เปลี่ยนจากน้องสาว เป็ลูกสาวแทน” มิ้นท์หัวเราะจนตัวโยน โอบไหล่เล็กๆของเพื่อนซี้พาเดินเข้าห้องเรียนไป
แบงค์เปิดประตูเข้ามาในห้องเรียน พบกับใบหน้าบูดบึ้งตาขวางของหนึ่งในเพื่อนสนิทของเขา…บาส ยืนขวางหน้าประตูอยู่
“อะไร?” แบงค์หรี่ตาถามอย่างไม่สนใจ เดินแทรกตัวผ่านเพื่อนเข้าห้องไปตรงเข้าไปวางกระเป๋าที่โต๊ะตัวเอง แต่มีหรือนักบาสประจำโรงเรียนแบบเขาจะยอมปล่อยให้คู่แข่งผ่านไปได้ยังไง บาสเดินตามมาติดๆ ลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเขาพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ จนแบงค์ถึงกับต้องเอ่ยถามอีกครั้ง “เอ็งโกรธอะไรข้าอีกวะ?”
“เหอะ!! หมั่นไส้บางคน ปากก็บอกว่าน้องสาวๆ แต่ตัวติดกันซะ...”
“เฮ้ย...เฮ้ย ให้มันน้อยๆหน่อย เอ็งจะมาค้อนใส่ข้าทุกเช้าเลยเหรอวะ ข้าบอกว่าคิดแค่น้องสาวก็คือน้องสาวซิวะ อีกอย่าง… ข้าดูแลฟ้ามาั้แ่เด็ก ก็อดจะเป็ห่วงไม่ได้”
“ข้า…ไม่…เชื่อ!!... เอ็งมันพวกกันซีน ถ้าเป็น้องสาวจริงๆทำไมไม่ปล่อยให้น้องเขามีแฟน?”
“ตลกละ ถ้าวันไหนฟ้าเจอผู้ชายที่ดีจริงๆ ข้าก็ไม่หวงหรอกโว๊ย!!”
บาสมองอย่างแบงค์ไม่เชื่อในคำพูด ก็ไม่ใช่ปีที่แล้วหรอที่เขาเอ่ยว่าอยากจะสนิทกับน้องฟ้าบ้าง… หลังจากที่เขาอุตส่าห์เฝ้ารอจนสาวน้อยใกล้วัยมัธยมปลาย อยากจะกลายเป็พี่ชายคนสนิทของเธออีกคนบ้าง แต่เ้ากรรม… เพื่อนสนิทของเขาคนนี้กลับลงกลอนปิดตายประตูเขาซะงั้น
โดยการบอกสาวเ้าว่า… เขาชอบไม้ป่าเดียวกัน!!
หลังจากวันนั้นมา... น้องฟ้าไม่เคยมองเขาเป็พี่ชายเลย
นี่เขายังโกรธมาถึงทุกวันนี้นะ!!
แบงค์ตัดบทเพื่อนสนิทอย่างรำคาญ ด้วยการหยิบหนังสือและอุปกรณ์เครื่องเขียนออกมาเพื่อเตรียมพร้อมที่จะเรียน รู้ดีว่าถ้ายังต่อความยาวสาวความยืดด้วยเื่นี้กับบาส มันต้องไม่ยอมจบแน่ๆ ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกผิดที่เขาไปบอกว่ามันชอบผู้ชายด้วยกันเมื่อปีที่แล้วต่อหน้าสองสาว ฟ้าและมิ้นท์ เพื่อนสนิทของเธอ เขาก็แค่อยากตัดรำคาญ รวมถึงยังหาเหตุผลดีๆไม่ได้ที่จะมาอธิบายความไม่หงุดหงิดใจในครั้งนั้น แต่เขาไม่คิดว่าผลที่ได้คือนอกจากน้องสาวเขาจะเข้าใจแบบนั้นแล้ว ยัยเพื่อนสาวตัวแสบของฟ้ากลับเอาไปเล่าสู่กันฟังซะสนุกปากจนเื่ลามปามใหญ่โต จนพวกเขากับต้องวิ่งแก้ข่าวกันให้วุ่น… ถึงแม้หลายคนจะเข้าใจว่าเป็ข่าวลือ แต่จนทุกวันนี้บาสก็ยังหาแฟนเป็ตัวเป็ตนไม่ได้สักที
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะขอจีบน้องฟ้าอย่างจริงจัง เอ็งก็คงไม่ขัดสินะ” ซิงค์… หนุ่มรูปหล่อที่สุดในโรงเรียน… เพื่อนสนิทอีกคนของแบงค์เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ฟังเพื่อนทั้งสองทะเลาะกันอยู่นานแล้ว
“...”
แบงค์ไม่ตอบ เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนรักด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย สำหรับเพื่อนคนนี้เขารู้ว่าซิงค์เป็คนที่เกือบจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบ ทั้งใบหน้าที่หวานรูปไข่ จมูกโด่งเป็สัน คิ้วเข้มได้รูปรับกับดวงตาชั้นเดียว กับเรือนผมสีดำทรงทูบล็อกที่ถูกเช็ตให้ปัดข้างตามสมัยนิยมขับให้ใบหน้าหวานนั้นคมเข้มขึ้น ประกอบกับอุปนิสัยที่เงียบขรึมเป็ทุนเดิม ทำให้หนุ่มบุคลิกนิ่งคนนี้เป็ที่ชื่นชอบของสาวๆทั้งโรงเรียน
“ข้าพูดเื่จริงนะ… ถ้าเอ็งไม่ติดอะไรก็ช่วยเชียร์ข้าด้วยละกัน”
“อ้าว อ้าว ไอ้ซิงค์ เอ็งจะมาปาดหน้าเค้กข้าแบบนี้ไม่ได้” บาสแย้งขึ้นมาอย่างหัวเสีย คดีเดิมเื่ที่ไอ้แบงค์ปากเสียยังไม่ทันได้เคลียร์เลย คู่แข่งคนใหม่ก็เข้ามาปรากฎตัวอีกแล้ว แถมยังเป็คนที่สมบูรณ์แบบจนเขากลัวว่า ถ้าซิงค์ลงแข่งในเกมส์นี้ด้วย... เขาก็ชวดน่ะสิ!!
“ใครดีใครได้ว่ะ” ซิงค์หัวเราะหึหึ “อีกอย่าง เื่แบบนี้มันก็ขึ้นอยู่กับผู้หญิงรึเปล่า… ว่าจะเลือกใคร”
แบงค์จับความรู้สึกในคำพูดได้ว่า… ซิงค์เอาจริง!!
แล้วเขาต้องห่วงอะไรอีกล่ะ?
ซิงค์กับบาสไม่เหมือนกัน เพื่อนนักบาสของเขาเป็คนอารมณ์ดี ขี้เล่น ทีเล่นทีจริง หยอดใครได้ก็เป็หยอด ด้วยลักษณะนิสัยที่ดูจะเ้าชู้เป็ธรรมชาติของบาสแบบนี้ ทำให้เขาเป็ห่วงถ้าเกิดว่าถ้าบาสคิดจะจีบฟ้า เขาจึงต้องตัดไฟั้แ่ต้นลม แต่กับซิงค์… คนที่จริงจัง ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นกับความรู้สึกใครแน่ๆ เขาแทบจะไม่มีเหตุผลข้อไหนเลยที่ต้องขัด
แต่มันทำให้เขา… รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด
1K
